Author: மணிமேகலா
•2:05 AM


 சிலேட்டும் பென்சிலும் என்பது தான் சுமார் 40, 50 வருடங்களின் முன்பு பாலர் வகுப்புகளுக்குச் செல்லும் பாலர்களுக்கு இருந்த ஒரே எழுது பொறி.(எழுதும் உபகரணம்) 

மரச்சட்டமிட்ட, கருமை நிறம் கொண்ட , உடையும் வகை சார்ந்த, அழித்தெழுதும் இயல்பு கொண்ட இதனோடு கூடவே பயணிக்கும் எழுதும் பொறியான நீளக் குச்சி ஒன்றும். 

ஒருவர் இந்த எழுது குச்சையை விட்டு விட்டு வந்திருந்தால் மற்றவர் தன்னுடய இந்த எழுது குச்சியை உடைத்துப் பங்கிடுபவர்களும் பரிமாறிக் கொள்பவர்களுமாக தம் சினேகிதரிடையே இது குறித்ததான ஒரு அன்னியோன்யமும் வகுப்பறைகளுக்குள் சமயா சமயங்களில் மலர்ந்திருக்கும்.

இது எதனால் செய்யப்பட்டது, எப்படி உருவாக்கப் பட்டது என்பது குறித்து என்னால் அறிய முடியவில்லை. எவரேனும் இது பற்றிக் கருத்துத் தெரிவித்தால் அது பயனுடயதாக இருக்கும்.

பிற்காலங்களில்  ஒற்றை றூள், இரட்டை றூள், நாலு றூள், சதுரறூள், கொப்பிகளும் பென்சில் பேனாக்கள் போன்ற பல்வேறு தொழில் நுட்ப எழுது உபகரணங்களும் வந்து இந்த இடங்களை நிரப்பி விட்டன. இப்போது காட்டத்தன்னும் யாரிடமும் இச் சிலேட்டும் பென்சிலும் இருக்கும் என்று தோன்றவில்லை.

இவற்றின் பயன்பாடு இலங்கையில் மாத்திரமன்றி இதே காலப் பகுதியில் இந்தியா போன்ற ஏனைய நாடுகளிலும் நிச்சயமாகப் பயன்பாட்டில் இருந்திருக்கும்.

( இந்த நீலமும் சிவப்புமான;  நீளமானதும் குறுகிய இடைவெளியைக் கொண்டதுமான கோடுகளைக் கொண்ட, இந்த நாலுறூள் கொப்பிகளை வெளி நாடுகளில் கூட நான் கண்டதே இல்லை. இக் கொப்பிகள் அக் காலங்களில் இரண்டாம் வகுப்பு, மூன்றாம் வகுப்பு பிள்ளைகள் ஆங்கில எழுத்துக்களை உறுப்பாக எழுத மிகப் பயன் பட்ட ஒன்று.)

இவை இரண்டும் தான் பாலர்கள் பள்ளிக்கு அன்றய காலங்களில் கொண்டு செல்பவை.

படங்கள்: நன்றி, கூகுள் இமேஜ்.


Author: மணிமேகலா
•6:30 AM
பித்தளையினாலான பாதமும் தண்டும் மேற்புறம் அகன்று விரிந்த தட்டமும் கொண்ட பித்தளைப் பாத்திரம் வெத்திலைத் தட்டம் அல்லது கால் தட்டம் என அழைக்கப் படுகின்றது.



இந்த ஒளிப் படத்தில் காட்டப்படும் வெத்திலைத் தட்டம் இலங்கை நாட்டுக்குரியது. தற்போது பிரித்தானியாவில் விலைக்கு வந்திருக்கிறது. அதில் ஆச்சரியப்படும் விடயம் என்னவென்றால் தட்டத்தின் நடுத்தண்டில்
ப + தோ + க + எனத் தமிழில்  எழுதப்பட்டிருக்கிறது. பழம் பொருட்கள் விற்கும் இந்த மனிதருடய இணையக் கடையில் பல அழகிய அரிய பழங்காலப் பொருட்கள் விற்பனைக்கு இருக்கின்றன. நேரமிருந்தால் சும்மா ஒருக்காப் போய் தான் பாருங்கள்!

முகவரி:

http://www.michaelbackmanltd.com/960.html


தமிழரது மரபு வழிப்பட்ட வாழ்க்கை நெறியில் வெற்றிலைக்கும் வெற்றிலைத்தட்டத்துக்கும்  தனியான ஓரிடம் உண்டு. விருந்தாளிகள் வீட்டுக்கு வருகின்ற போது முதலில் வெற்றிலை கொடுத்து அவர்களை உபசரிக்கும் மரபு அண்மைக்காலம் வரை வழக்கில் இருந்தது. அதனால் வெற்றிலையை வைத்திருக்கும் தட்டமும்  தனக்கென தனித்துவமான வடிவத்தையும் இடத்தையும் மக்கள் மத்தியில் பெற்றிருந்தது.













திருமணத்துக்கு வந்த விருந்தாளிகளுக்கு மணமக்களின் சார்பாக அவர்களுடய நன்றியையும் மகிழ்ச்சியையும் தெரிவிக்கும் முகமாக மணமக்களின் பெயர் அச்சடிக்கப்பட்ட காகிதப் பைகளில் வெற்றிலைபாக்கு,பூ, பலகாரம், கொடுத்து விடுவது மரபார்ந்த வழக்கமாக இருந்த அதே காலத்தில் திருமணக் கொண்டாட்டங்களின் போதும் மற்றும் சுக துக்க நிகழ்வுகளின் போதும் வெற்றிலையினதும் வெற்றிலைத்தட்டத்தினதும் பாவனை வெகுவாக வேண்டப்பட்டிருந்தது.

மங்கைப்பருவம் எய்திய கன்னிப் பெண்ணின் பூப்பு நீராட்டு விழாவின் போதும், மணமகனுடய, மணமகளுடய பால் அறுகு வைத்து குளிப்பாட்டும் சம்பிருதாயப் பொழுதுகளின் போதும், பால் அறுகு என்பவற்றை ஏந்தியவாறு இப்பித்தளைத் தட்டம் கன கம்பீரமாக முக்கியமான பார்வைக்குரிய பொருளாக மண்டபத்தில் வீற்றிருக்கும்.

இத்தகைய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வெற்றிலை,பாக்கு சுண்ணாம்பு ஆகியன வைக்கப் படும் தட்டங்கள் அனேக வீடுகளில் காணப் பட்டன. பொதுவாக பித்தளை உலோகத்தில் ஒரு சாண் அளவு உயரத்தில் அழகான சித்திர வேலைப்பாடுகளைக் கொண்டனவாக அவை அமைந்திருந்தன.

அவை எலுமிச்சம் புளி அல்லது பழப்புளியினால் தென்னந்தும்பு, சாம்பல், சவர்க்காரம், மற்றும் ரின்களில் அடைத்து விற்பனை செய்யப்படும் சலவைத் தூள்கள் (விம்) எல்லாம் சேர்த்து மினுக்கிப்  பாவிக்கப் பட்டன.

காலப் போக்கில் வெற்றிலைப் பாவனையாளர்கள் குறைந்தமை, தட்டங்களின் கனதியான தன்மை, அவற்றைச் சுத்தம் செய்வதில் ஏற்படும் சிரமம்,பாவனைக்கு இலகுவான வேறு மென் உலோகங்களின் வருகை போன்ற இன்னோரன்ன காரனங்களால் வெற்றிலைப் பாவனையும் வெற்றிலைத்தட்டத்தின் பாவனையும் வெகுவாகக் குறைந்து போய் விட்டது.

( குறிப்பும் நன்றியும்: 4 வயதுக்குக் குறைந்த 3 குழந்தைகளின் தந்தையான விமலன் கடந்த வருடம் யாழ்ப்பாணத்துக்குத் தன் குடும்பத்தோடு சென்று திரும்பிய போது தன்னோடு,  உருக்கத் தயாராக இருந்த பழைய பித்தளைப் பொருட்கள் வாங்கும் கடையில் இருந்து தேடி எடுத்து சிட்னிக்குக் கொண்டு வந்து சேர்த்த  பொருளில் இந்த வெத்திலைத் தட்டமும் ஒன்று.

சந்தோஷமாகப் புகைப்படம் எடுக்க அனுமதி தந்த விமலனுக்கு நன்றி.)
Author: மணிமேகலா
•4:59 AM

சுமார் 35 -45 வருடங்களின் முன் தமிழ் பாடசாலைப் பிள்ளைகளுக்கு குறிப்பாகச் சிறுவர்களுக்கு நல்லதொரு பொழுது போக்காவும் விருப்பத் தெரிவாகவும் இருந்தது அம்புலிமாமா என்ற தனித்துவமான படங்களும் சித்திரக் கதைகளும் கூடிய பள்ளிப் பிள்ளைகளுக்கு மிகப் பிடித்தமான கதைப் புத்தகமாகும்.

அதில் ஜாதகக் கதைகள், சிறுகதைகள், வேதாளமும் விக்கிரமாதித்தனும் போன்ற தொடர் கதைகள், அறிவுரைகளைச் சொல்லும் நீதிக் கதைகள், போன்றன அழகான படங்களோடும் அளவான பக்கங்களோடும் தெளிவான எழுத்துக்களோடும் கவர்ச்சியான வண்ணங்களோடும் சிறுவர்களைக் கவரும் வண்ணமாக வெளிவந்தன.

இந்தியாவில் இருந்து வெளிவந்த இப்புத்தகம் நம் மறக்க முடியாத சிறு வயது ஞாபகங்களைக் கிளறிவிட வல்லன.

இன்றும் அது வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றது என்பது ஆறுதலைத் தரும் ஒரு விடயம்.

நம் சிறு பிராய காலத்தில் கொஞ்சம் இளைப்பாறுவோம் வாருங்கள்!

வேதாளம் சொன்ன கதை: 

தன்மானமா? பொது நலமா?

ஆசிரியர்: அம்புலிமாமா: 19.01.2011

 
தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராத விக்கிரமன் மீண்டும் மரத்தின் மீதேறி அதில் தொங்கும் உடலைக் கீழே வீழ்த்தினான். பின்னர் அவன் கீழே இறங்கி, அதைத் தூக்கிக் கொண்டு மயானத்தை நோக்கிச் செல்லுகையில் அதனுள் இருந்த வேதாளம் பலமாக சிரித்து விட்டு, ‘மன்னா, இந்த பயங்கர நடுநிசியில் எந்த லட்சியத்தை அடைவதற்காக நீ இவ்வாறு பாடுபடுகிறாய் என்று எனக்குப் புரியவில்லை.
இப்படிப்பட்ட லட்சியவாதி இளைஞர்கள் உலகில் பலர் உள்ளனர். தனது லட்சியத்திற்காக உயிரைக் கூட விடத் தயாராயிருப்பதாக அறை கூவுகின்றனர். ஆனால் இப்படிப்பட்ட வீரர்கள் சோதனையான சூழ்நிலை வரும்போது கோழைகளாக மாறி விடுகின்றனர். அப்படிப்பட்ட வாய்ச் சொல் வீரனான கிரிதரனின் கதையைக் கூறுகிறேன் கேள்" என்றது.

 அடர்ந்த மலைகள் சூழ்ந்த பகுதியில் மலை அடிவாரத்தில் பார்கவபுரி என்ற கிராமம் இருந்தது.  அந்த பார்கவபுரிக்கு கொண்டதேவன் என்ற காட்டு சாதியைச் சேர்ந்தவன் தலைவனாக இருந்தான். அவனுக்கு கிரிதரன் என்ற ஒரே மகன் இருந்தான். கிரிதரன் சிறு வயதிலிருந்தே தன்மானம் மிக்கவனாக இருந்தான். தலைவனின் மகனாயிருந்தும், எல்லா வாலிபர்களுடனும் சகஜமாகப் பழகுவான். தனது இனத்து வாலிபர்களிடம் எப்போதும் தன்மானத்தைப் பற்றியும் சுதந்திரமாக இருப்பதின் அவசியத்தைப் பற்றியும் ஓயாமல் அறிவுரை தந்து கொண்டே இருப்பான்.
அங்குள்ள பார்கவி அம்மன் கோவில் திருவிழாக் காலங்களில் இளைஞர்களிடையே மல்யுத்தம், வில் அம்பு போட்டி  ஆகிய போட்டிகள் நடைபெறுவதுண்டு. அப்போது கிரிதரன் தனது இனத்து இளைஞர்களை போட்டிகளில் பங்கேற்க பெரிதும் ஊக்குவிப்பான். தனது குலத்தின் மேன்மைக்காகவும்,  சுதந்திரத்திற்காகவும் உயிர்த் தியாகம் செய்யவும் தயாராயிருக்க வேண்டும் என்று மனதில் உத்வேகம் எழும்படி அனைவருக்கும் கூறுவான்.
பார்கவபுரியின் காட்டு சாதியினர் காஞ்சனபுரி அருகில் உள்ள மன்னனுக்கு அடிபணிந்து நடந்து வந்தனர். ஆனால் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்கவபுரி சுதந்திரமாக இருந்தது. திடீரென நாம் ஏன் காஞ்சனபுரிக்கு அடிமைகள் போல் நடக்க வேண்டும் என்ற தன் சந்தேகத்தை தன் தந்தையிடமும் மற்ற பெரியவர்களிடமும் கிரிதரன் அடிக்கடி கேட்பதுண்டு. ஆனால் அவர்கள் உண்மையைச் சொல்ல மறுத்து விட்டனர்.
ஒருநாள் கிரிதரன் பார்கவி அம்மன் கோயிலின் கிழட்டுப் பூசாரியை சந்தித்து உண்மையை அவனிடம் இருந்து அறிய முயன்றான். பூசாரியும் கிரிதரனுக்கு அந்த உண்மையை சொல்லிவிட்டான். பார்கவபுரியில் உள்ள வளம் மிக்க காடுகளில் கலைமான்களும், பல மூலிகைச் செடிகளும் நிரம்பி இருந்தன. இந்த வளங்களால்  கவரப்பட்ட காஞ்சனபுரி மன்னன் யாவற்றையும் அபகரிக்கத் தொடங்கினான்.
 ஒரு சமயம் பார்கவி அம்மன் கோயில் திருவிழா நடந்து கொண்டு இருந்தது. அந்த விழாவில் காஞ்சனபுரி சேனாதிபதியும் தன் வீரர்களுடன் கலந்து கொண்டான். அம்மன் வழிபாட்டில் பூசாரிக்கு திடீரென ஆவேசம் வந்து கூக்குரலிட்டான். பூசாரிமேல் அம்மன் வந்திருக்கிறாள் என நம்பிய அனைவரும் பயபக்தியுடன் பூசாரி சொல்வதைக் கேட்டனர். "பார்கவபுரி மக்கள் நலமாக இருக்க வேண்டுமானால் அம்மன் நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். ஒவ்வொரு பௌர்ணமி அன்றும் மூன்று பானை நிறைய தேன், முப்பத்தியொன்று கலைமான் கொம்புகள் மூன்று கூடை மூலிகைகள் யாவற்றையும் எனக்கு படைக்க வேண்டும். பிறகு அவற்றை காஞ்சனபுரி படை வீரர்களுக்கு கொடுத்திட வேண்டும்" என்று பூசாரி கூற, அதை அப்படியே காட்டு சாதியினர் கடைப் பிடிக்கத் தொடங்கினர். அன்றிலிருந்து பார்கவபுரி காஞ்சனபுரிக்கு அடிபணிந்து நின்றது.
இந்தச் செய்தியை பூசாரி மூலமாக அறிந்ததும் கிரிதரனுக்கு அவமானமும் கோபமும் ஏற்பட்டன. சாமிஆடிய பூசாரி அன்று கூறியவற்றில் மற்றொரு விஷயம் என்னவெனில் காஞ்சனபுரி மன்னனே மனமுவந்து வேண்டாம் என்று கூறும் வரை இந்த வழக்கம் நீடிக்கும் என்பதே. அன்று முதல் கிரிதரன் காட்டு சாதி இளைஞர்களிடம், நாம் கஷ்டப்பட்டு உழைத்து தயாரிக்கும் தேன் மற்றும் பல காட்டுப் பொருள்களை நாம் ஏன் அன்னியருக்குக் கொடுக்க வேண்டும்? இது நாம் வசிக்கும் இடம். இங்கு உற்பத்தியாகும் பொருட்கள் நமக்கு சொந்தம். காஞ்சனபுரிக்கு அடிமையாக நாம் ஏன் வாழ வேண்டும்?" என்று ஒவ்வொருவர் மனதிலும் புயலைக் கிளப்பினான். தன் மகனின் செயல்களைக் கண்டு அஞ்சிய கொண்டதேவன், "பலம் மிக்க காஞ்சனபுரியை நம்மால் எதிர்த்துப் போரிட முடியாது.
 ஆகவே நீ இவ்வாறு மற்றவர்களை தூண்டி விடுவதை நிறுத்து" என்றான். கிரிதரனும், "அப்பா, அரசனே மனமுவந்து வேண்டாம் என்றால் நாம் இவ்வாறு கப்பம் செலுத்தத் தேவையிருக்காது இல்லையா? நான் அரசனைப் பார்த்துக் கேட்டு வருகிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு காஞ்சனபுரிக்குச் சென்றான்.
மறுநாளே தனது இரு நண்பர்களுடன் காஞ்சனபுரி மன்னனை சந்தித்த கிரிதரன் தங்கள் இன மக்கள் மிகவும் சிரமப்பட்டு அடையும் காட்டுப் பொருட்களை கப்பமாக செலுத்தி விடுவதால் தங்களுக்கு ஒன்றும் இல்லாமல் கஷ்டப்படுகிறார்கள் என்று விளக்கினான். ஆனால் மன்னன் அலட்சியமாக, "நீங்கள் எங்களுக்கு அடிமை. உங்களால் கப்பம் செலுத்த முடியாவிட்டால், நீங்கள் உங்கள் ஊரை விட்டு வெளியேறுங்கள்" என்றான்.
"அரசே, நாங்கள் பிறந்த ஊரைவிட்டு வெளியேறுவது என்பது எங்களால் நினைத்துக் கூடப் பார்க்க முடியாத விஷயம். மன்னிக்கவும்" என்று சொல்லிவிட்டு வெளியேறினான்.
ஒரு வாரம் கழிந்தது. ஒருநாள் மன்னனது சபையில் பார்கவபுரி இளைஞன் ஒரு கடிதம் கொண்டு வந்தான். அதில் எழுதப்பட்டிருந்த விஷயம் இதுதான்: "அரசே, ஒரு பூசாரியின் பயமுறுத்தலுக்கிணங்கி எங்கள் முன்னோர்கள் உங்களுக்குக் கப்பம் செலுத்த இணங்கினார்கள். மூன்று தலைமுறையாக அதைத் தொடர்ந்து செய்கிறோம்.
ஆனால் காட்டில் விளைவதை எல்லாம் உங்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டு நாங்கள் ஒன்றுமில்லாமல் கஷ்டப்படுகிறோம். உழைப்பது நாங்கள்,  ஆனால் அதன் பயனைப் பெறுவது நீங்கள். நான் நேரடியாக உங்களைக் கண்டு இதுப் பற்றி பேசியும் நீங்கள் இணங்கவில்லை. ஆகவே பார்கவபுரி உங்களுக்கு இனி பணியப் போவதில்லை. நாங்கள் சுதந்திரத்தை விரும்புகிறோம். நீங்கள் இன்னும் இணங்காவிடில் உங்களுடன் போர் செய்யவும் தயாராக இருக்கிறோம். ஆனால் வீணாகப் போர் புரிவதால் ஏற்படும் உயிர் இழப்பைத் தடுக்க ஒரு திட்டம் வைத்துள்ளேன்.

 அதன்படி உங்களுடைய வீரர்களில் ஒருவனை என்னுடன் மல்யுத்தம் புரியச் சொல்லுங்கள். நான் வெற்றி பெற்றால், எங்களுக்கு சுதந்திரம் தாருங்கள். நான் தோல்வி அடைந்தால், நாங்கள் அனைவரும் ஊரை விட்டு வெளியேறி விடுகிறோம். இப்படிக்கு கிரிதரன்."
இந்தக் கடிதத்தைப் படித்த அரசன் கோபமுற்றாலும், அதை அடக்கிக் கொண்டு கடிதம் கொண்டு வந்தவனிடம் "உங்கள் கிரிதரனுடைய வேண்டுகோள்படி அடுத்த பௌர்ணமி அன்று மல்யுத்த போட்டி காஞ்சனபுரியில் நடைபெறும்" என்று அறிவித்தான்.
 அடுத்த பௌர்ணமியன்று மல்யுத்த போட்டியை எதிர்பார்த்து கிரிதரன் தனது இரண்டு நண்பர்களுடன் காஞ்சனபுரியை அடைந்தான். ஆனால் கிரிதரன் காஞ்சனபுரியை அடைந்ததுமே அரசனது காவல் வீரர்களால் கைது செய்யப்பட்டான். கிரிதரனை அரச சபைக்குக் கட்டியிழுத்துச் சென்றனர்.
கிரிதரனைப் பார்த்து அரசன் "உன்னுடைய வீரத்தை மெச்சுகிறேன். ஆனால் நீ என்னையே எதிர்க்கத் துணிந்து, என்னிடம் இப்போது சிக்கிக் கொண்டாய். களங்கமற்ற காட்டு சாதி மக்களின் மனதை நீ கெடுத்து விட்டாய். முறையாக கப்பம் செலுத்தி வந்தவர்களின் மனதில் தன்மானம், கௌரவம், சுதந்திர உணர்ச்சி ஆகியவற்றை விதைத்து அவர்களை அரசுக்கு எதிராக திருப்பி விட்டாய். நீ செய்தது சாதாரணக் குற்றம் அல்ல, ராஜ
துரோகம்.
இதற்காக உனக்கு மரண தண்டனை விதிக்க என்னால் முடியும். ஆனால் வீணாக இரத்தம் சிந்த எனக்கும் விருப்பமில்லை.  பார்கவபுரிக்கு சுதந்திரம் கொடுக்க நான் தயார். ஆனால் அதற்கு பதிலாக நீ எங்கள் அரண்மனையில் உன் சுதந்திரத்தை இழந்து ஒரு பணியாளனாக இருக்க வேண்டும்  சம்மதமா?" என்று கேட்டான். இதைக் கேட்ட கிரிதரனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்த கிரிதரன் பிறகு, "உங்களுடைய முடிவை நான் ஒப்புக் கொள்கிறேன். உங்களுக்கு அடிமையாக இருக்கிறேன்" என்றான்.
கதையை கூறி முடித்ததும் வேதாளம் விக்கிரமனை நோக்கி "மன்னா, சிறு வயதிலிருந்தே தன்மானம் என் உயிர் மூச்சு என்று முழங்கிக் கொண்டிருந்த கிரிதரன் ஆபத்தில் சிக்கியதும் தன் கொள்கையை விட்டு ஒரு கோழையாகி விட்டான். அவனுடைய செய்கை ஆச்சரியமாக இல்லை? அவனிடம் இந்த மாறுதல் ஏன் ஏற்பட்டது? சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தாற்போல் வளைந்து கொடுப்பது என்று தீர்மானித்து விட்டானா? என்னுடைய கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரிந்தும் நீ மௌனமாக இருந்தால் உன் தலை வெடித்து சுக்கு நூறாகும்" என்றது.
உடனே விக்கிரமன் "கிரிதரன் கோழையாகவில்லை. ஆபத்தில் சிக்கியதால் மனம் மாறி தன்மானத்தை விடவுமில்லை. தன்னுடைய இனமக்களின் சுதந்திரத்தை அவன் பெரிதும் விரும்பினான். அதற்காக தான் அடிமையாக மாறத் தயாராகிவிட்டான். தனது ஊருக்காக தனது சுதந்திரத்தை தியாகம் செய்தான். பொது நலத்துக்காக தன்னுடைய சுதந்திரத்தைத் தியாகம் செய்த தியாகி என்றே கிரிதரனைக் கருதலாம்" என்றான்.
விக்கிரமனது இந்த சரியான பதிலால் அவனது மௌனம் கலையவே வேதாளம் தான் சுமந்து வந்த உடலோடு மீண்டும் முருங்க மரத்தில் ஏறிக் கொண்டது.

  


சில சித்திரப் படங்கள்:




















நன்றி :http://www.chandamama.com/lang/story/12/44/140/1499/TAM/6/stories.htm





Author: தங்கராசா ஜீவராஜ்
•7:10 PM
திருகோணமலை மாவட்டத்திலுள்ள மூன்று பற்றுக்களில் மத்திய பற்றான தம்பலகாமத்திலிருந்து கிழக்கே எட்டு மைல் தூரத்திலுள்ளது ஆலங்கேணி என்னும் அருமையான கிராமம். ஒரு மணல் பிரதேசமாக இந்த ஊர் காணப்படுகிறது.  “ஆலங்கேணி மணல்” என்பது இப்பிரதேசத்தில் மிகவும் பிரசித்தமான ஒரு விடயமாகும்.


தொழில் செய்ய முடியாத நிலப்பகுதி என்று கூடக் கூறலாம். ஆனால் பாட்டாளிகளான இவ்வூர் மக்கள் தங்களுக்கென ஒரு தொழிலை சிருஸ்டித்து ஓயாமல் உழைத்துத் தங்கள் வாழ்வை வளமாக்கிக் கொண்டது குறிப்பிடத் தக்கதாகும். இந்தக் கிராமத்தில் ஒரு பெரிய ஆலமரமும் அதனருகே தாமரைக்கேணியும் இருப்பதால் காரணப் பெயராக “ஆலங்கேணி” என்று பெயர் அமைந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

Alenkerny


இங்கு ஏறக்குறைய எண்ணூறு குடும்பங்கள் வரை வாழ்கின்றனர்.  இவர்கள் அனைவரும் தமிழர்கள். வடக்கே உள்ள கிண்ணியாவிலிருந்து வீதிகளில் கல்பரப்பி ஆலங்கேணி மணலை அடக்கி வடக்குத் தெற்காக வீதிகள் செப்பனிடப்பட்டுள்ளன. ஆலங்கேணியின் முகப்பில் ஒரு விநாயகர் ஆலயம் வழிபாட்டுத் தலமாக உள்ளது.


ஆலங்கேணி , தாமரைக்கேணி, ஈச்சந்தீவு என மூன்று பிரிவாக இந்தக் கிராமம் அமைந்துள்ளது. ஆலங்கேணியின் பிரதான வீதியில்  விநாயகர் அரசினர் தமிழ் மகா வித்தியாலயமும்  ஈச்சந்தீவில்  விபுலானந்தர் வித்தியாலயமும் அமைந்துள்ளன.மற்றும் உப அஞ்சல் நிலையம், கூட்டுறவுச் சங்கம், சனசமூகநிலையம் போன்ற பல அமைப்புகள் இருக்கின்றன.


ஆலங்கேணியைச் சுற்றிச் சூழ முஸ்லிம் மக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் ஊர்களே காணப்படுகின்றன. ஆலங்கேணிக்கு வடக்கே பெருந்தொகையாக முஸ்லிம் மக்கள் வாழும் கிண்ணியாப் பட்டினமும் கிழக்கே உப்பாறு தென்மேற்குத்திசையில் பூவரசந்தீவு, நெடுந்தீவு ,சமாவைத்த தீவு மேற்கே முனையிற்சேனை ,கச்சைகொடித்தீவு ,காக்காமுனை ,சூரங்கல் போன்ற இடங்கள் காணப்படுகின்றன.


ஆலங்கேணிக்கு தென்மேற்கே ஏழு மைல் தூரத்தில் தமிழ்ச் சைவர்கள் அடர்த்தியாக வாழ்ந்த திருநகரில் ''பாண்டியனூற்றுச் சிவாலயம்'' அதற்கண்மையில் “பாவநாசத் தீர்த்தம்” போன்றவைகள் இன்று அழிந்த நிலையில் காணப்படுகின்றன. பல ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலப்பரப்புடைய மாரி வயல்களை தன்னகத்தே கொண்ட இந்தத் திருநகர் இன்று திரிபடைந்து “தீனேரி” என அழைக்கப்படுகிறது அந்த திருநகர் அழிந்தபோது அங்கு வாழ்ந்தவர்களில் ஒரு சிறு தொகையினரே ஆலங்கேணியில் குடியேறி வாழ்ந்து வருவதாக ஐதிகம்.



ஆலங்கேணியில் வாழும் ஆண்கள் ஆஜானுபாகுவாக நல்ல திடகாத்திரமான தேக அமைப்பு உடையவர்களாகவும் காணப்படகின்றனர். பெண்கள் மெல்லியராயினும் சுறு சுறுப்புடையவர்கள்.தங்கள் வாழ்விடம் கடல் நீரால் சூழப்பட்டு பயிரிட்டுத் தொழில் செய்ய வாய்ப்பற்றதாக இருக்கிறதே என்று இம்மக்கள் சோம்பியிராமல் “முயற்சி திருவினையாக்கும்”என்ற வள்ளுவப் பெருந்தகையின் பொய்யாமொழியைக் கருத்தில் கொண்டு ஆலங்கேணி மக்கள் தமக்கென ஒரு தொழிலை சிருஷ்டித்துக் கொண்டனர். அந்தத் தொழில் அபாயம் நிறைந்த கஷ்டமான தொழிலாயினும் அவர்கள் தயங்கவில்லை. தொடர்ந்து செய்து தங்கள் வாழ்க்கையை வளமாக்கிக் கொண்டனர்.



தெற்கே ‘கொய்யாம்புளி’ என்ற கடலாற்றைத் தோணியில் கடந்து ‘கண்டக்காடு’என்ற மாரி வயல் வெளிகளையும் கடந்து ‘சாந்தப்பணிக்கன்’ என்னும் கானக நுழை வாயிலூடாக வானைத்தொட்டு நிற்கும் மராமரங்கள் அடர்ந்த காட்டில் எட்டுமைல் தூரம் நடந்து மகாவலிகங்கைக் கருகில் ‘வாளைமடு’’வண்ணாத்திபாலம்” போன்ற காட்டுப்பிரதேசங்களைக் கடந்து கங்கையோரம் உள்ள ‘பொன்னாங்கேணி’ப் பிரதேசத்தில் எருமை பசு மந்தைகளை வைத்துப் பாதுகாக்கும் வருவாய் மிக்க தொழிலை உருவாக்கிக் கொண்டனர்.


புத்திசாலிகளான இவர்கள் திருகோணமலைக்கு கொண்டுபோய் பால் விநியோகம் செய்யும் வியாபாரத்தை தொடங்கியதும் இத்தொழில் பெரும் இலாபகரமாக மாறியது.‘காவு’தடிகளில் பாற்குடங்களை வைத்துச் சுமந்து நடந்து கிண்ணியாவுக்கூடாக ‘நீரோட்டுமுனை’ என்னும் கடலாற்றைக் கடந்து ‘வெள்ளைமணல்’சீனன்வாடிக்கூடாக திருகோணமலை நகருக்குச் சென்று அங்குள்ள கடைகளுக்கு பால் தயிர் நெய் போன்ற பொருட்களை விற்றுவந்தனர்.


இந்தக் கடினதொழில் தினமும் தவறாமல் நடந்தது. இன்று வாகனங்கள் மூலமாக இலாபகரமாக நடக்கும் பால் வியாபாரத்தை திருகோணமலை மாவட்டத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தியவர்கள் ஆலங்கேணி மக்களேயாவர். இந்தக் கடினதொழில் மூலம் ஆலங்கேணியில் வாழும் சிலர் மாட்டு மந்தைகளின் சொந்தக்காரம்களாகவும் செல்வந்தர்களாகவும் விளங்கி வந்தனர். காலப் பொக்கில் கங்கையோரக் காடுகளை அழித்து நெல் வயல்களாகவும் கத்தரி ,மிளகாய் பயிரிடும் காணிகளாகவும் பயன்படத்தினர். இயந்திரங்களால் நீர் இறைத்து தோட்டப்பயிர்களும் நெல்லும் அமோகமாக விளையச் செய்தனர்.


ஆலங்கேணியில் பாடசாலைகள் குறைவாக இருந்த போதிலும் இம்மக்கள் கற்றலிலும் அரிய சாதனைகளைப் புரிந்துள்ளனர். அரச திணைக்களங்களில் இம்மக்களில் கணிசமான தொகையினர் பொறுப்பான பதவிகளை வகித்து வருகின்றனர். கலை கலாச்சார நிகழ்ச்சிகளிலும் ஈடுபாடு உடையவர்களாகவும் காணப்படுகின்றனர். புகழ் பெற்ற காவியமாகிய இராமாயணத்தை ‘இராமநாடகம்’ என்ற பெயரில் பழக்கி நாட்டுக் கூத்தாக மேடையேற்றியுள்ளனர். ‘அல்லி அர்ச்சுனா' போன்ற நாடகங்களும் அரங்கேற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளன,


குமாரவேல் போன்ற பிரசித்த ஆயுள்வேத வைத்தியர்களும் சோதிட சாஸ்திர வல்லுனர்களும் தேர்ந்த அண்ணாவிமார்களும் ,கவிஞர்களும் ஆலங்கேணியில் வாழ்ந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. தாமரைத்தீவான், கேணிப்பித்தன் ,கௌரிதாசன் ,தங்கராசா ,தவராசா, யோகேஸ்வரன், சுந்தரம் போன்றோர் இவர்களில் குறிப்பிடத் தக்கவர்கள்.


‘ஆலையூரான்’என்ற புனைப்பெயரில் எழுதிய அமரர் திரு.க.தங்கராசா அவர்கள் திருகோணமலை வலயக் கல்விப்பணிப்பாளராக் கடமையாற்றியவர். நாடறிந்த நல்ல எழுத்தாளர்.இதே போல ‘கேணிப்பித்தன்’ என்ற புனைப்பெயரில் எழுதும் திரு.எஸ்.அருளானந்தம் அவர்கள் வடக்கு கிழக்கு மாகாண கல்வி அமைச்சில் உதவிக்கல்விப் பணிப்பாளராகக் கடமையாற்றியவர். சிறுவர் இலக்கிய முன்னோடியாகத் திகழ்பவர். இதுவரை எழுபது நூல்களுக்கு மேல் வெளியீடு செய்துள்ளார்.



திருபத்தினியர், திரு.தாமோதரம்பிள்ளை போன்ற அண்ணாவிமார்கள் இங்கே நாடகங்களைப் பழக்கி மேடையேற்றி மக்களின் அமோக ஆதரவைப் பெற்றனர். தம்பலகாமத்தைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்ட மாபெருங் கலைஞரான திரு.க.கணபதிப்பிள்ளை அண்ணாவியார் இங்கு வந்து நாடகங்களை நெறிப்படுத்தி மேடையேற்றி பெரும் புகழ் பெற்றதை இங்குள்ள பெரியார்கள் நினைவுபடுத்திக் கூறுகின்றனர்.


சீனடி விளையாட்டு என்னும் தற்காப்புக் கலையை பயின்றவர்களும் இங்கு அதிகமாக உள்ளனர். தம்பலகாமம் ஆதிகோணேஸ்வரப் பெருமானிடம் நீங்காத பத்திகொண்ட ஆலங்கேணிமக்கள் ஆலயத்தில் கொடியேற்றவிழா தொடங்கிய நாளிலிருந்து பெரும்பாலோர் புலால் உணவை நீக்கி விரதம் இருந்து ஒவ்வொரு விழாவுக்கும் வண்டிச் சவாரியாக மனைவி மக்களுடன் சென்று திரும்புவார்கள். பதினாலாம் நாள் கதிர்காம ஸ்வாமி எழுந்தருளும் விழாவன்று மேள தாளசீர்களுடன் எட்டு மைல்களையும் கால் நடையாக நடந்து நேர்கடன் செலுத்துவது ஆலங்கேணி மக்களின் பக்திச் சிறப்புக்குச் சான்றாகவுள்ளது.



இப்படி ஆலங்கேணி மக்கள் எல்லாத்துறைகளிலும் முன்னெறிக் கொண்டிருந்த வேளையில் ‘வெண்ணை திரளும்போது தாழி உடைந்தது போல’ 1990 ஆம் ஆண்டுகாலப் பகுதிகளில் அடுத்தடுத்து ஏற்பட்ட கலகங்களின் உச்சநிலையால் உயிரிழப்பு பொருள் இழப்பு என்று எல்லா நலன்களும் அழிந்து இழந்து அகதிகளாகி ஐந்தாண்டுகாலம் வரை ‘கிளப்பன் வேக்’என்ற அகதிமுகாமில் தங்கியிருந்து, உடைந்து தகர்ந்து கிடந்த தங்கள் ஊரான ஆலங்கேணியில் மீளக்குடியேறினர்.



தம்பலகாமம் க.வேலாயுதம்.
(1997)




தொடர்புடைய பதிவுகள் 


1. ச.அருளானந்தம் / கேணிப்பித்தன்
2. தாமரைத்தீவான்



Author: மணிமேகலா
•12:15 AM

’யாழ்ப்பாணம்’ - இந்தச் சொல் பலருக்கும் பல விடயங்களை ஞாபகமூட்டும்.பிரயாசை, கடின உழைப்பு, செம்மண் பூமி,நல்லெண்ணை, சிறந்த கல்வி,கிடுகுவேலி,வரண்ட தறை, பனைமரம், வானில் பறக்கும் பட்டங்கள், தட்டிவான், மினி பஸ்,டியூட்டரி, சைக்கிள் பாவனை,....இப்படி நீளும் சில ஹய்லைட்டுகள். 

போருக்கு முந்திய காலமெனில் மெயில்ரெயின்,சீமேந்து ஆலையின் விசில் சத்தம், கீரிமலை,கோயில் திருவிழாக்கள், வாசிக சாலைகள், புகையிலைத் தோட்டங்கள், இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத் தாபனத்து தமிழ் சேவை இரண்டின் வானொலி நிகழ்ச்சிகள்,....இப்படியாகக் கொஞ்சம் நீளும்.

இவை எல்லாவற்றையும் சுவீகரித்துச் சென்று விட்டது போர். உள்ளூரில் எஞ்சி இருப்பது கொஞ்சம் விதவைப் பெண்களும் அனாதைகளாகிப் போன குழந்தைகளும், கால்கை இழந்த சில இளவயதினரும், தள்ளாத வயதில் துன்பங்களைச் சுமந்து நிற்கும் வயோதிபர்களும் தான். வெளிநாட்டுக்குத் தப்பியோடியோர் போக தெய்வாதீனமாய் தப்பிப் பிழைத்து கொஞ்சமாய் மக்களும் இல்லாமல் இல்லை.


நம் குழந்தைகள்: அகதிகள் ஆகிப் போன நம் குழந்தைகள்!

போர் தின்று துப்பிய எச்சங்களாய் இப்போது உலக நாடுகள் எங்கும் தமிழர்கள்! இவர்களிடம் இருக்கின்ற தாயகம் பற்றிய உணர்வு பூர்வமான பந்தம், அனுதாபம், குற்ற உணர்ச்சி, ஏதேனும் அவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டும் என்ற உந்துதல்,என்பன போரின் பின் யாழ்ப்பாணத்தவரை சோம்பேறிகளாக்கி இருக்கின்றது என்று சொன்னால் மிகை இல்லை.

வாராந்தம் பிறநாடுகளில் நடைபெறும் நிகழ்ச்சிகள் பல தாயக மக்களின் நன்மைக்கு பணம் திரட்டும் பாவனையில் நடைபெறுகிறது. தனித்தனியாகவும் பெரும்பாலானோர் பணமாயும் பொருளாயும் பாடுபட்டுப் இரவு பகலாய் உழைத்துப் பணம் சேர்த்து அனுப்புகிறார்கள். 

அந்த எண்ணம் நல்லது தான். உயர்வானவையும் கூடத்  தான். ஆனாலும், இவை எல்லாம் நம் மக்களை உழைப்பின் அருமை தெரியாத ஒரு இளம் சந்ததியைத் தோற்றுவிக்கிறது என்ற உண்மையையும் நாம் உணரக் கடமைப் பட்டிருக்கிறோம். கல்வியில் நாட்டமின்மையும், குழந்தைகள் மீதான வன் முறையும், இளம் பெண்களின் கருத்தரிக்கும் வீதம் உயர்வதும், தற்கொலைகளின் வீத அதிகரிப்பும் ஆரோக்கியமானதாக இல்லை.

போருக்குப் பிந்தியதான புதிய வரவுகளும் திறந்து விடப்பட்டிருக்கின்ற புதிய பாதைகளும்,தொழில் நுட்பப் பாவனைகளும் எளிதாகக் கிடைக்கின்ற பணமும் மக்களை புதியதொரு பாதையின் பால் இலகுவாகத் திசைதிருப்பி விடப் போதுமானதாய் இருக்கிறது.

இந்த இடத்தில் நமக்கு - புலம் பெயர்ந்திருக்கிற நமக்கு ஒரு பெரும் கடப்பாடு இருக்கிறது என்பது என் தாழ்மையான அபிப்பிராயம். வெறுமனே நம் பணத்தை அனுப்பி நம் தவிப்புக்கு வடிகாலைத் தேடாமல் ஒரு சிறந்த மூலதனமாய் அதை மாற்றி தொழில்சாலைகளையும் நிறுவனங்களையும் அங்கு அமைத்து அவர்களின் வருவாய்க்கும் உழைப்புக்கும் உரிய வழிவகைகளை ஆற்றுவதே அக் கடப்பாடாகும். சீன மொழியில் உங்கள் எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒரு பழமொழி உண்டு.’பசித்திருப்பவனுக்கு மீனைக் கொடுக்காதே! ஒரு தூண்டிலைக் கொடு” என்பதுவே அப்பழமொழி ஆகும்.

 நம்முடய பெரும் கடப்பாடும் அதுவேயாகும்.

சரி அங்கு - வளங்களற்ற அந்த வரண்ட பூமியில் என்னதான் செய்யலாம் என்று கேட்பவர்களுக்காக கீழ் வருவன.

இந்த வளங்களற்ற பூமியில் தான் காங்கேசந்துறை சீமேந்துத் தொழிற்சாலை, ஆனையிறவு உப்பளம், பரந்தன் இரசாயணத் தொழிற்சாலை, வாழைச்சேனை காகித ஆலை என்பன இயங்கின. ஜி,ஜி. பொன்னம்பலம் கைத்தொழில் விஞ்சான அமைச்சராய் இருந்த காலத்தில் இவை ஆரம்பிக்கப் பட்டன.


                                                                       சீமேந்து ஆலை:

1952ம் ஆண்டு வலிகாமத்துத் துறைமுகப்பட்டினமாகிய காங்கேசந்துறையில் இவ்வாலை நிறுவப்பட்டது.கப்பல், புகையிரதம் ஆகியவற்றின் மூலமாக மூலப்பொருட்களும் முடிவுப் பொருட்களும் ஏற்றி இறக்கக் கூடிய வசதியான அமைவிடமாக காங்கேசன் துறை அமைந்த காரணத்தால் இவ்விடம் சீமேந்துக்குப் பொருத்தமான இடமாக அமைந்திருந்தது. சீமேந்து தயாரிக்கப் பயன் படும் ஒரு விதமான களிமண் மன்னார் முருங்கன் என்ற பிரதேசத்தில் இருந்து ரயில் மூலம் எடுத்து வரப்பட்டது. இதனால் இவ் ரெயிலை கிளே ரயில் என அழைக்கும் மரபும் வழக்கில் இருந்தது.

24 மணி நேரமும் இயங்கிய இவ்வாலை சுமார் 3000 பேருக்கு வேலை வாய்ப்பையும் சுமார் 1000 பேருக்கு மறைமுகமான வேலை வாய்ப்பையும்  வழங்கி இருந்தது.அதனை விட 100 கணக்கான லொறிகள்,கட்டிடத் தொழிலாளரென  இதன் வேலை வாய்ப்பினதும் வாழ்வாரத்தினதும் எல்லைகள் மிக நீளமானவை.

அக்காலத்தில் மாவிட்டபுரப் பிரதேசத்துக் கடைகள் பூட்டப்படுவதில்லை என்பர்.கதவில்லாக் கடைகள் என மக்கள் இதனை அழைத்தனர். இங்கு வேலை செய்யும் 1000 கணக்கான மக்களுக்கு இக்கடைகளே 24 மணி நேரத்துக்குமான உணவுகளை வழங்கின. சீமேந்துத் தொழிற்சாலையின் இயந்திரத்தில் இருந்து வெளிவரும் புகையைப் போக்கவென பெரும் புகை போக்கி ஒன்று இருந்தது. அதிலிருந்து நாளாந்தம் தவறாது புகை போனவண்ணம் இருந்தது. அதனை அக்காலமக்கள் பட்டாளத்துக்கு புட்டவிக்கும் புகை போகிறது என்று சொல்வார்களாம்.

வடபகுதியில் இருக்கும் சுண்ணாம்புக் கற்களும் இச் சீமேந்துத் தயாரிப்புக்குப் பெரிதும் உதவியதால் இச் சீமேந்து தரத்துக்கும் பெயர் போனதாக இருந்தது.

1990இல் உள்நாட்டு யுத்தத்தின் காரணமாய் இவ்வாலை மூடப்பட்டதோடு துறைமுகப்பட்டினமாய் உருவாகி இருந்த காங்கேசந்துறைத் துறமுகமும் தன் சோபையை இழந்து போனது. பலர் வருவாயையும் தம் ஜீவனோபாயத்தையும் இழந்து போயினர்.


 மில்க்வைற் சவர்க்காரத் தொழிற்சாலை

யாழ்ப்பாணத்தின் நகர்புரப்பகுதியில் நாச்சிமார் கோயிலடியில் அமைந்திருந்த சவர்க்காரத் தொழிற்சாலை மில்க்வைற் சவர்க்காரத் தொழிற்சாலையாகும்.இந் நிறுவன அதிபர் அமரர் கனகராசா அவர்கள். அவர் ஒரு பரோபகாரியாகவும் சமூக ஆர்வலராகவும் இயங்கியவர். இன்றும் இத்தொழிற்சாலை இயங்கிக் கொண்டிருப்பதாக அறியக்கிட்டியது.இத் தொழிற்சாலையால் அக்காலத்தில் பலர் தொழில்வாய்ப்பைப் பெற்றனர். 

1970ல் இருந்து 1990 கள் வரை மில்க்வைற் செய்தி என்ற அறவழிச்செய்தி பத்திரிகை வெளிவந்தது. அவற்றில் சிலவற்றை நூலகம் இணையத்தளம் சேகரித்து வைத்திருக்கிறது. அவற்றைப் பார்க்கின்ற போது மில்க்வைற் நிறுவனம் ஆற்றிய சமூகப்பணிகளையும் அறியக் கூடியதாக இருக்கிறது.

குழந்தைகளுக்கு ஏடு தொடக்க அரிச்சுவடிகளையும் விறகுகளுக்காக மரம் வெட்டுவதைத் தடுத்து சவுக்கு மரக்கன்றுகளை இலவசமாக வழங்கியும் பல பாடசாலை கட்டிடங்களைக் கட்டிக் கொடுத்தும்..... இப்படியாகப் பெருகிச் செல்கிறது அவற்றின் அறப்பணி. நான் சிறு பிள்ளையாக இருந்த காலத்தில் பனம் விதைகளை லொறிகளில் ஏற்றிச் சென்று இலவசமாக வன்னிப் பிரதேசங்களில் வினியோகித்து பனைவளத்தை விருத்தி செய்ய அவர் எடுத்த முயற்சிகள் நன்கு நினைவிருக்கின்றன.

 அண்ணாக் கோப்பி - இணுவில்

எஸ்.வீ. நடராஜா அவர்களால் ஆரம்பிக்கப் பட்ட தொழிலகம் இது. ஆரம்பத்தில் அவர் உந்துருளியில் கடை கடையாகச் சென்று இவற்றை விற்றார் என்பர். கடின உழைப்பு, விடாமுயற்சி,பிரயாசை ஆகியவற்றுக்குப் பேர் போன ஓரிடத்தில் அண்ணாக் கோபி நிறுவனம் தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொண்டதில் வியப்பில்லை. பின்னர் இது மிளகாய்தூள், குரக்கன் மா, ஒடியல் மா என உள்ளூரிலும் சர்வ தேச அளவிலும் தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொண்டது.

சுதுமலையில் அண்ணாமலைப் பரியாரி என்று ஒரு பரியாரியார் இருந்தார். கைராசிக்காரர் எனப் பெயர் பெற்றிருந்த அவர் ஏழை எளிய மக்களுக்கு இலவசமாக மருத்துவ சேவையை ஆற்றினார். தன்னிடம் பணம் இல்லாத போது தன் நில புலன்களை விற்றுக் கூட ஏழைமக்களுக்கு இலவசமாகச் சேவையாற்றினார் என்பர். அப் பரோபகாரியின் பெயரில் தான் அண்ணாக் கோப்பி என்ற இந் நிறுவனம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

இவ்வாறான நிறுவனங்கள்  இன்றும் இயங்கிக் கொண்டிருப்பது செய்த சேவையினாலும் அரப்பணிகளினாலும் தானோ என எண்ணத் தோன்றுகிறது.

நெல்லிரசம்:

நெல்லிரசம் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை ஒன்றும் தோலகட்டி என்ற இடத்தில் மிகச் சிறப்போடு இயங்கி வந்ததும் நினைவில் இருக்கிறது.தரச் சிறப்பு வாய்ந்த அந் நெல்லிரசம்  அழகிய பச்சை நிறம் கொண்டது. அக்காலத்தில் பலரும் அதை விரும்பி வாங்கிச் செல்வர். அதன் ருசியினால் கவரப்பட்டு கள்ளமாய் ஊற்றி ஊற்றிக் குடித்தது இன்னும் பசுமையாய் நினைவில் இருக்கிறது. முந்திரிகைச் பழச் செய்கை பிரபலமாயிருந்ததும் கூடவே நினைவில் இருக்கிறது.அவை தென் பகுதிக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன.

இது போல காரைநகரில் உருவாக்கப் பட்ட சீநோர் தொழிற்சாலை பலருக்கு வேலைவாய்ப்பை வழங்கி இருந்தது. அதன் ஒரு கிளை குருநகரில் இயங்கி வந்தது உங்களில் சிலருக்கு நினைவிருக்கலாம். இது கண்ணாடி நார்களினாலான படகு, வலை என்பவற்றை தயாரித்து மீன்பிடித் தொழிலுக்கு உதவியது. இப்போது இது வேறொரு பெயரில் இயங்குவதாக அறிய முடிகிறது.

இது போல சோடாக் கொம்பனிகளும் இயங்கி வந்தன.சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கா ஆட்சியில் இருந்த காலத்தில் வெளிநாட்டு இறக்குமதிக்கு தடை போடப்பட்டிருந்ததால் யாழ்ப்பாணத்தில் விவசாயமும் படித்த இளஞர்களுக்கான விவசாய வேலைவாய்ப்புத் திட்டங்களும் புதிய ஒரு உத்வேகத்தை யாழ்ப்பாணத்துக்கும் வன்னிக்கும் வழங்கியிருந்தது. அதையொட்டி நாடகங்கள் கூட தயாரித்து மேடையேற்றப் பட்டன. ”வெளிக்கிடடி விசுவமடுவுக்கு” அக்காலத்தில் பிரபலமாயிருந்த ஒரு நாடகமாகும். நெல், உழுந்து, பயறு, சோயா, செத்தல் மிளகாய், வெங்காயம் என்பனவற்றால் விவசாயிகள் நல்ல இலாபமீட்டினர்.வன்னிப் பகுதியின் புதிய தறைகளும், ஊர் தோறும் அமைந்திருந்த குளங்களும் செல்வம் கொளிக்கும் கருவூலமாய் அக்கால இளைஞர்களுக்கு புதிய நம்பிக்கையை அளித்தன.

இந்தக் காலப்பகுதியில் உருவாகியவை தான் சோடாக் கொம்பனிகளும். சோடாக்கொம்பனிலேன் என்ற பெயரில் ஒழுங்கைகள் இன்றும் யாழ்பானத்தில் இருக்கின்றன.பேபிமார்க் சோடா, சீதா சோடா ஆகியன பிரபலமாயிருந்த சோடாக் கொம்பனிகள் ஆகும்.

ஆனால் இப்போது நுகர்வுப் பொருளாதாரமும் திறந்தவெளிப் பொருளாதாரமும் அமுலில் இருக்கும் போது கோக்குக்கும் கொக்கோகோலாவுக்கும் அது போன்ற பாணங்களுக்கும் ஈடாக நம் கைத்தொழில் சோடாக்கள் ஈடுகொடுத்து நிற்கமுடியுமோ என்பது சற்றே யோசிக்க வேண்டிய ஒரு விடயமும் தான்.

இதுபோல ஒருகாலத்தில் பனங்கட்டித் தொழிற்சாலைகள் இயங்கின. அவை அச்சுவெல்லம், பனங்கட்டிக் குட்டான்களில் வட்ட வடிவம் நீள்சதுரவடிவங்களில்  விற்பனைக்கு வந்தன.கோயில் வாசல்கள், திருவிழாக்காலங்களில் ஆச்சிமார் கடலைச் சுருள்களோடு பனங்கட்டிக் குட்டான்களையும் விற்றதை என்றென்றைக்கும் மறக்க முடியாது.

தேங்காய் எண்ணை, நல்லெண்னை ஆலைகள் சிலவும் வெற்றிகரமாக இயங்கிவந்த சிறு நிறுவனங்களில் சில.

அதுபோல பீடித் தொழிற்சாலைகள், (RVG பீடி),சீயாக்காய் தொழிற்சாலைகள்,கருவாட்டு உற்பத்தி என்பன ஒருகாலத்தில் பிரபலமாயிருந்தவை.  இவற்றோடு சேர்த்து ரொபித் தொழிற்சாலைகளையும் சொல்லியாக வேண்டும்.இத் ரொபித் தொழிற்சாலைகள் மானிப்பாய், நல்லூர்,முத்திரைச் சந்தி, அரியாலை, புங்கங்குளம் ஆகிய இடங்களில் இயங்கி வந்தன. மானிப்பாயில் இருந்து வந்த ரோஸ்பாண்ட், மற்றும் அரஸ்கோ ரொபி ஆகியன உங்களில் சிலருக்கு நினைவுக்கு வரலாம். அவை எல்லாம் இனி கால ஓட்டத்தோடு மறைந்து போபவையாகவும் ஆயிப் போயின. இனி யார் பீடியையும் சோடாவையும் ரொபியையும், சீயாக்காயையும் தேடப் போகிறார்கள்! இவை எல்லாம் கால மாற்றத்தோடு கரைந்து போபவையே! 

இவை போல மாவிட்ட புரத்திலும் நீர்வேலியிலும் கண்ணாடித் தொழிற்சாலைகள் இயங்கின. யாழ் நகர் ஸ்டான்லி வீதியிலும் பெனின்சுலா என்னும் பெயரில் ஒரு கண்னாடித் தொழிற்சாலை இருந்தது. கொக்குவில் தொழில்நுட்பக் கல்லூரிக்கு முன்பாக ரயரைப் புதுப்பித்துப் பூப்போடும் பணியைச் செய்யும் கொம்பனி ஒன்று இயங்கி வந்தது.

ஐஸ்கட்டித் தொழிற்சாலைகள் கரையோரக் கிராமங்கள் எங்கும் இயங்கி வந்தன. வடபகுதிக் கடற்கரையோரப் பகுதியாகையால் மொத்த மீன் உற்பத்தியில் கால்பங்கை யாழ்ப்பாணமே முழு இலங்கைக்கும் வழங்கி வந்தது. அதற்கு இந்த ஐஸ்கட்டிகள் பெருமளவு பயன் பட்டன.

இறால் பதனிடும் தொழிற்சாலை ஒன்று அன்றூஸ் என்ற பெயரில் நாவற்குழியில் 1977ன் பிற்பாடு ஆரம்பிக்கப்பட்டது. யுத்தம் கொண்டு போனவற்றோடு அதுவும் போய் விட்டது. இத் தொழிற்சாலை இறால்களைப் பதனிட்டு தென்பகுதிக்கும் வெளிநாட்டுக்கும் அவற்றை அனுப்பி வைத்தது. தென்பகுதிச் சிங்களவர் ஒருவரால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இத் தொழிற்சாலையில் பணிபுரியும் தொழிலாளர்களை இந் நிறுவனத்து பஸ் தொழிலாளர்களின் வீட்டுக்குச் சென்று ஏற்றி மறுபடி அவர்களை அவர்கள் வீட்டு வாசலில் இறக்கிச் செல்லும் வழமையைக் கொண்டிருந்தமை நினைவு கூரத் தக்கது. பின் நாளில் யுத்தத்தின் வருகை இத்தொழிற்சாலையை இராணுவமுகாமாய் மாற்றி விட்டிருந்தது.

இது போல நுணாவிலில் இயங்க ஆரம்பித்த சில வருடங்களில் ஒரு ரயர் தொழில்சாலையும் காணாமல் போய் விட்டது.(1986 - 1990) அது போல நாவற்குழியில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட சிக்மா என்ற நீரிறைக்கும் இயந்திரம் தயாரிக்கும் நிறுவனம் முற்றாக அழிந்து போனது. அதுபோல கொழும்புத்துறைப் பிரதேசத்தில் இயங்கிய தும்புத் தொழிற்சாலை, மாவிட்ட புரத்தில் இயங்கிய ‘டொலர்’அலுமீனியத் தொழிற்சாலை, அது போல எல்கே எம் என்ற பெயரில் தயாரித்து விநியோகிக்கப்பட்ட வாளி,அதன் தரச் சிறப்பு இன்னும் நினைவில் நிற்கிறது.அந்த வாளிகளுக்கு தென்பகுதியிலும் பெரும் கிராக்கி நிலவி இருந்தது.

ஊரெழுவில் இப்போதும் தப்பிப் பிழைத்து ஒரு அலுமினியப் பாத்திரங்கள் வார்க்கும் தொழிற்சாலை இயங்குவதாக அறிய முடிகிறது.இது போல அப்பள, ஊறுகாய் சிறுகைத்தொழில் முயற்சிகளும் ஆங்காங்கே சிறுகைத்தொழிலாக நடக்கின்றன. ஜாம் தயாரிக்கும் முயற்சிகளும் உள்ளன.

இவை எல்லாம் எதற்காக இங்கே பட்டியலிடப்படுகின்றன என்ற பெருங்கேள்வி உங்களுக்கு எழலாம். இவை இங்கே வெறும் நினைவு மீட்டலுக்காக அல்ல. 

இப்போது நம்முன்னே ஒரு பெரும் பொறுப்பு உள்ளது. கால வெள்ளத்தில் கரைந்து காணாமல் போன அவை மீள உருவாக வேண்டும்.புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் தொழில் சார் விற்பன்னர்களாகவும் பொருளாதார வசதி மேவியவர்களாகவும் நம் மக்களுக்கு ஏதேனும் செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடும் வாழும் நம்மவர்  இத்தகையதான தொழிற்சாலைகளை மீள அமைத்து ஒரு கைத்தொழில் யுகம் ஒன்று வடக்கில் மலர்ந்து நம்மவர் வாழ வழிவகை செய்யவேண்டும்.

பொருட்களை நுகர்ந்து பணத்தைச் செலவளிக்கும் மக்களாக அல்லாமல் உற்பத்தித் திறன்மிக்க; தன்னம்பிக்கையும் விடாமுயற்சியும் தன்காலில் நிற்கும் திறமையும் படைத்தவர்களாக அவர்களை உருவாக்கி ஆளாக்கி வைக்கும்  கடமை புலம் பெயர்ந்திருக்கிற நம் எல்லோரையும் சாரும்.



அது காலம் நெடுக நின்று வாழும். இந்தக் குழந்தைகளின் ஏக்கம் ஒரு நாள் தீரும்
.

ஒரு மீன் வலையைப் போல! மேலும் கொஞ்ச விதை நெல்லைப் போல! அவர்களை அது வாழ வைக்க, நீவீரும் வாழ்வீர்!!

நிச்சயமாக!!

(அண்மையில் யாழ்ப்பாண நினைவுகள் பற்றித் தொடர்ச்சியாக தேவநாயகம் தபேந்திரன் என்பார் ஞாயிறு தினக்குரல் பத்திரிகையில் எழுதி வரும் கட்டுரை ஒன்றினைத் தழுவி இவ்வாக்கம் எழுதப்படுகிறது. நன்றி: தினக்குரல் 2.9.12, மற்றும் 9.9.12)

Author: ந.குணபாலன்
•12:02 PM

                                                          மூலக்கதை : Bröderna Lejonhjärta


                                        

                                                   எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                     (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                             (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                       ஓவியர்:இலூன் வீக்கெலான்ட்
                                                                                         ( Ilon Wikeland)
                                                             தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்


துடிப்பு 3 : குதிரைக்காறன் வளவு வீடு ! 

நினைச்சது நடந்திட்டிது. இப்பிடி ஒரு அதிசயத்தை முன்னை நான் அனுபவிச்சதேயில்லை. நேரடியாகச் சொல்லுறது எண்டால், நான் வந்து அந்தப் பச்சை நிறப் பேர்ப் பலகை தறைஞ்சு இருந்த படலைக்கு முன்னாலை நிண்டன். பேர்ப்பலகையை வாசிச்சன்.

"சிங்கநெஞ்சன் சகோதரர்கள்"

என்னமாதிரி நான் அங்கை வந்தநான் ? எப்ப பறந்தநான்? எப்பிடி ஒருத்தரையும் விசாரிக்காமல் பாதை பிடிச்சு வந்தநான் ? அனக்கு  ஒண்டும் தெரியேல்லை. அனக்குத் தெரிஞ்சதெல்லாம் ஒண்டே  ஒண்டுதான். நான் "சிங்கநெஞ்சன் சகோதரர்கள் "எண்ட பேர்ப்பலகை இருக்கிற படலைக்கு முன்னாலை நிண்டதுதான்.

நான் அண்ணரைப் பெலத்துக் கூப்பிட்டன். கனக்கத் தரம் கத்திக் கத்திக் கூப்பிட்டன். ஒரு மறுமொழியுமில்லை. பேந்துதான் ஞாபகம் வந்திச்சுது, சொன்னாப்போலை அண்ணர் அங்கினை பணிய ஆத்தங்கரையிலை மீன் பிடிச்சுக் கொண்டிருப்பாரெல்லே?

நான் ஆத்தங்கரைக்குப் போற ஒற்றையடிப் பாதையிலை கடகடெண்டு  ஓடினன். பங்கை பார்த்தால் என்ரை அன்பு அண்ணர்! என்ரை ஆசை அண்ணர்! பாலத்து ஒட்டுக் குந்திலை இருக்கிறார். பொன்னிறத் தலைமயிர் வெய்யிலிலை விளக்கு வெளிச்சம் போலை பள பளக்கிது. நான் என்னதான் தலையாலை நிண்டு தெண்டிச்சாலும் ,  அண்ணரைக்  கண்டவுடனை என்ரை மனம் கொண்ட புளுகத்தைச் சரிவர உங்களுக்கு என்னாலை இப்ப விளங்கப் படுத்தேலாமல் கிடக்கு.

நான் வந்ததை அண்ணர்  கவனிக்கேல்லை.
 "அண்ணே ஏ  ஏ  ஏ  ர்"
நான் கத்திப் பார்த்தன். நான் நினைக்கிறன், நான் அழுதிருக்க வேணும் எண்டு. ஏனெண்டால்  ஒரு அனுங்கல் சத்தம் மட்டும் தான் வந்திது. அது அண்ணருக்கு எக்கணம்  கேட்டுப் போச்சு. அண்ணர் என்னை பார்த்தவர். ஆனா அவராலை என்னை ஆரெண்டு முதலிலை மட்டுக் கட்டேலாமல் போச்சாம். ஆரெண்டு அறிஞ்சவுடனை கையிலை கிடந்த தூண்டிலை தூக்கி எறிஞ்சு  போட்டு
 "என்ரை சீனியப்பு!"
எண்டு கூவிக் கொண்டு ஓடி வந்தார்.மெய்மெய்யா இது நான்தானோ அவரிட்டை வந்திருக்கிறன் எண்டு அறிய விரும்பினது போலை  மூச்சடைக்க  இறுக்கிக் கட்டிப் பிடிச்சார். நான் கொஞ்சம் அழுதன். அம்மளவு நாளும் அவரைப் பிரிஞ்சு  நான் தவிச்ச தவிப்பு என்னை அழ வைச்சது.

அண்ணர் எண்டால் பக்குப் பக்கெண்டு சிரிச்சார்.
"என்ரை சீனியப்பு! சீனியப்பு சிங்கநெஞ்சன் ! ஒருமாதிரி என்னைத் தேடி என்ரை குஞ்சன் வந்திட்டான் "


060920121191.jpg


"சீனியப்பு சிங்கநெஞ்சன் ! சீனியப்பு சிங்கநெஞ்சன்!"
சொல்லிச் சொல்லி சிரிச்சம். கேக்க கேக்க கிளுகிளுத்த சிரிப்புத்தான் வந்திச்சு.  கன காலத்துக்குப் பிறகு ஏதோ  ஒரு பெரிய பகிடியைக் கேட்டது போலச் சிரிச்சம். எங்களுக்கு எதையாவது நினைச்சுச் சிரிக்க வேணும் போலை கிடந்திச்சு, சிரிச்சம். அளவுக்கு மீறின புளுகம் நெஞ்சுக்குள்ளை கிளம்பிச்சுது,சிரிச்சம். சிரிப்பை அடக்கேலாமல் ஒருத்தரை ஒருத்தர் நிலத்திலை விழுத்தப் பார்த்தம். சிரிப்பு மட்டும் குறையவேயில்லை. இன்னும் இன்னும் கூடிக் கொண்டு போனது. கீழை புல்லு நிலத்திலை விழுந்து உறுண்டம் , சிரிப்புக் குறையேல்லை. ஆத்துக்குள்ளை  உறுண்டு விழுந்தம், சிரிப்புக் குறையேல்லை. எக்கணம் தண்ணிக்குள்ளை தாழப் போறம் எண்டு நினைச்சன் .

ஆனால் நாங்கள் தண்ணிக்குள்ளை தாண்டு போகேல்லை. நீந்தத் துவங்கினம்! எனக்கெண்டால் அதுவரை நீந்தவே தெரியாது. எத்தினை தரம் ஆசைப் பட்டிருப்பன்; நீந்தப் பழக வேணும், நீந்தப் பழக வேணும் எண்டு! இப்ப பார்த்தா, அந்த மாதிரி நீந்த வந்திட்டிது.

"அண்ணர் ! என்னை ஒருக்கால் பாரும்! நானும்  நீந்திறன் எல்லே?"நான் கத்தினன்.
"அதப்பிடித்தான்! இனி என்ரை சீனியப்புவுக்கும் நல்லா நீந்த வருமெல்லே?"
அண்ணர் புளுகத்தோடை சிரிச்சார். அப்பத்தான் ஒரு சங்கதியைக் கவனிச்சன்.
"அண்ணர்! ஒரு விசயத்தைக் கவனிச்சியளே? அனக்கு  இப்ப இருமல் வாறது துப்புரவுக்கு நிண்டிட்டிது எல்லே?"
" மெய்தான்! இனி என்ரை சீனியப்புவுக்கு அந்த உபத்திரவம் பிடிச்ச இருமல் வரவே மாட்டிது. ஏனெண்டால் சீனியப்பு இப்ப நஞ்சியாலாவுக்கு  வந்திட்டாயெல்லே?"

நான் ஆறுதலாக அனுபவிச்சுக் கொஞ்சம் கன  நேரமாய்  நீந்தினன்.பேந்து கொஞ்ச  நேரத்திலை கரைக்கு ஏறிப் பாலத்துக்கு வந்தன் . தண்ணி சொட்டிச்சொட்டி வடிஞ்சிது. போட்டிருந்த சட்டையெல்லாம் ஈரத்தாலை உடம்போடை ஒட்டி இருந்திது. அப்பத்தான் என்ரை கால் ரெண்டுக்கும் என்ன நடந்திருக்கு எண்டு  கவனிச்சன். நம்பினால் நம்புங்கோ! வளைஞ்சு சொத்தியாய் இருந்த என்ரை கால் ரெண்டும் இப்ப என்னெண்டால் அண்ணரின்ரை கால் போலை உறுதியாய், நேராய், நிமிர்ந்திருக்கு. 

அப்ப நான் நினைச்சன், ஒருக்கால் வடிவாயும் வந்திருப்பனோ எண்டு. நான் எப்பிடி வடிவாய் இருக்கிறனோ எண்டு அண்ணரைக் கேட்டன். நான் வடிவான பொடியனாக மாறி இருக்கிறதை அவராலை பார்க்கேலும் தானே?
"கண்ணாடியிலை நீயே  பாரன்!"
கண்ணாடி எண்டு அவர் கருதிச் சொன்னது, ஆத்துத் தண்ணியைத் தான் பாருங்கோ. ஏனெண்டால் ஆறு தெளிவாய் பளிங்கு போலை வழுக்கிக் கொண்டு போச்சிது. பாலத்துக் கைபிடிக் குந்திலை நெஞ்சை வைச்சுப்  படுத்தபடி கீழை தண்ணியைப் பார்த்தன். அனக்கொண்டும் பெரிசாக என்ரை முகம் வடிவாகின மாதிரித் தெரியேல்லை. அண்ணர் அனக்குப்  பக்கத்திலை வந்து  தானும் குப்புறப் படுத்துக் கீழை ஆத்துத் தண்ணியைப் பார்த்தார். சிங்கநெஞ்சன் சகோதரங்கள் ரெண்டு பேரும் கனநேரமாக தண்ணியிலை எங்கடை  முகங்களைப் பார்த்தம். அண்ணர் எப்பவும் மாதிரியே பொன்னிறத் தலைமயிரும்,கூர்மூக்கும்,நீலக்கண்ணுமாய் அசல் வடிவாய் இருந்தார்.
என்ரை முகத்தை பார்த்தால் ........
அதே மொட்டை மூக்கு,........
அதே மண்ணிறக் கண், ............
புலுட்டைக் குதிரையின்ரை நேர்சீரில்லாத விறைச்ச வால் போல .........
அதே தலைமயிர்.

"சீ ... ...அனக்கு  ஒரு  பெரிய  மாற்றமும் தெரியேல்லை"எண்டு சொன்னன்.
ஆனால் அண்ணர் சொன்னவர் என்ன எண்டால், முன்னையை விடப் பெரிய மாற்றம் தெரியுதாமாம்.
"இப்ப முகம் நல்ல தெளிவாய், ரெத்தப் பிடிப்பாய், பசுந்தாய், செந்தளிப்பாய் இருக்கு" எண்டார்.
அவரும் சொல்லச் சொல்லத்தான் அனக்கும் உந்த விளப்பங்கள்  பிடிபட்டிது.

அந்தப் பாலத்து ஒட்டுக் குந்திலை கிடக்கேக்கை  நான் உணர்ந்ததெல்லாம்  என்னவெண்டால்,...
உந்தக் கந்தறுந்த இருமல், குக்கல் எல்லாம் இப்ப போய் விட்டிது,----நான் நல்ல சுகதேகியாக ஆகிட்டன் எண்டது தான். இனிப் பேந்து என்ன வேணும்? வடிவான முகத்தை வைச்சு நான் என்ன சாதிக்க? தலை தொட்டுக் கால் வரை என்ரை சதிரம் முழுக்க எந்த நேரமும் ஒரு புளுகம் பொங்கி வழிஞ்சிது.

வெயில் சூட்டிலை ஈர உடுப்பெல்லாம் காயும்மட்டும் அங்கயே கிடந்தபடி ஆத்திலை நீந்தின மீன் எல்லாம் பார்த்தம். கொஞ்சத்தாலை வீட்டை போக அண்ணர்  விரும்பினார். நானுந்தான்.  நான் இனிச் சீவிக்கப் போகிற எங்கடை குதிரைக்காறன் வளவையும், வீட்டையும் போய்ப் பார்க்க எண்டு சரியான ஆவலாத்தான் அனக்கும் கிடந்திது.
"சரி,சரி, வாரும் சீனியப்பு சிங்கநெஞ்சன் அவர்களே! அடியேன்  வசிக்கும் சிறு குடிலுக்கு வரும்படி அன்புடன் இருகரம்  நீட்டி  தங்களை அழைக்கின்றேன்!"
அண்ணர்  நாடக வசனம் பேசி பகிடி சேட்டை விட்டாலும், அவரின்ரை குரலிலை பட்சம் இருந்திச்சு.

அண்ணர்  பாதையிலை முன்னாலை போக , நான் பின்னுக்கு என்ரை நேரான,வடிவான ரெண்டு காலாலையும் புல்லை மிதிச்சு நடந்தன். நான் வைச்ச கண் வாங்காமல் கால் ரெண்டையும் பார்த்த படி போனன்.என்ன ஒரு சுகமான அனுபவமாய் கிடக்கு,இந்த ரெண்டு காலையும் கொண்டு நடக்கிறது! கொஞ்சத்தூரம் ஏற்றத்திலை ஏறின பிறகு தலையை நிமித்திப் பார்த்தன். அப்ப கண்ணுக்கு முன்னாலை செர்ரிப்பழப் பள்ளம் விரிஞ்சு கிடந்திச்சு.
எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் வெள்ளைநிற செர்ரிப்பூ பூத்துக் கிடந்திச்சு.
அந்த வெய்யில் வெளிச்சத்திலை ;......
வெள்ளைநிற செர்ரிப்பூக்கள் சொரிஞ்சு கிடந்த பச்சை நிறப் புல்வெளி.......
தண்ணியை மூடி செர்ரிப்பூ மிதக்க  நடுவிலை அமைதியாக வழுக்கி ஓடின ஆறு........ ;
பார்க்க   வெள்ளிப்பூக்கள் தைச்ச பச்சைக் கம்பளத்திலை வெள்ளிநாடா போல  என்னதொரு வடிவான காட்சி!

அண்ணரைக் காணவேணும் எண்ட  தவிப்பிலை முதலிலை நான் உந்த வடிவான காட்சியைக் கவனிக்கவேயில்லைதான். என்னை மறந்து அந்தப் பாதையிலை நிண்டபடி அந்த வடிவான காட்சியைப் பார்த்தன். 
" உலகத்திலை இனி இல்லையெண்ட  வடிவான ஊர் உதுதான் இல்லையே,
  அண்ணர் ?"
" இனி இல்லையெண்ட வடிவான இடந்தான், ஆனால் உலகத்திலை  இல்லை."
எண்டார் அண்ணர் . அப்பத்தான் நாங்கள் இப்ப நிற்கிறது, நஞ்சியாலாவிலை எண்ட நினைப்பு வந்திச்சு.

செர்ரிப்பழப் பள்ளத்தைச் சுற்றிவர உசந்த மலை. பார்க்கப் பார்க்க நல்ல வடிவு. மலைச்சரிவுகளிலை ஆறுகளும், அருவிகளும் சங்கீதம் பாடினபடி பாயுது, பசந்த காலத்துக்கு நல்வரவு சொன்னபடி.  விளப்பமாய் சொல்லத் தெரியேல்லை ; அந்தக் காத்திலை கூடி ஒரு புதுமை. அள்ளி அள்ளிக் குடிக்க வேணும் போலை ஆசை ஆசையாய் கிடந்திது. அம்மளவு சுத்தமான காத்து. 

அண்ணருக்குச் சொன்னன், 
"ஒரு ரெண்டு கிலோ உந்த சுத்தமான காத்து ; அங்கினை ஊரிலை, வீட்டிலை உள்ள சனத்துக்கு அனுப்பி வைச்சால் நல்லாயிருக்கும்"
எண்டு நான் சொன்னன் . அந்த அடுப்படி அறையிலை, அந்த வாங்கிலை படுத்தபடி, சுத்தமான காத்துக்காக என்ரை நெஞ்சுக் கூடு  ஏங்கி ஏங்கி எத்தினை தரம் ஏறியிறங்கி  தவிச்சிருக்கும் எண்டதை நினைச்சுப் பார்த்தன். 

இங்கினை சுத்தமான காத்து தேவைக்கு  மிஞ்சி இருக்கு. என்னாலை ஏலுமான வரையிலை உறிஞ்சி இழுத்தன்; விட்டால் பிடிக்கேலாது எண்டது மாதிரி. அண்ணர் என்னைப் பார்த்துப் ' பக பக ' எண்டு சிரிச்சார்.

" காத்திலை கொஞ்சத்தை எனக்கும் விட்டு வை சீனியப்பு."

நாங்கள் நடந்த பாதை முழுக்க செர்ரிப்பூ சொரிஞ்சு கிடந்திது. காத்திலை ஆடி, ஆடி, சுழண்டு, சுழண்டு வெள்ளை  நிறப்  பூ  இதழ் எங்கடை தலைமயிரிலையும்,மேலிலையும் வந்து படிஞ்சிது. அனக்கு எண்டால் அந்த ஒற்றையடிப் பாதை வழியாய் நடக்க, நடக்க நல்ல ஆசையாய் இருந்திது. பாதை  முடியிற இடத்திலை , பச்சை நிறப் பேர்ப்பலகை இருக்கிற படலையும், குதிரைக்காறன் வளவும் வீடும் இருந்திது.

"சிங்கநெஞ்சன்  சகோதரர்கள்" அண்ணருக்கு வாசிச்சுக் காட்டினன் .
"நினைச்சுப் பாருங்கோவன் அண்ணர் !  நாங்கள் இஞ்சை  குடியிருக்கப் போறம் !"
" மெய்தான் சீனியப்பு! இனி எல்லாம் நல்லாய் இருக்கும், இல்லையே?"
அனக்குத் தெரியும். இங்கினை எல்லாம் நல்லாய் இருக்கும் எண்டு அனக்குத் தெரியும். அண்ணரும் இப்பிடித்தான் நினைப்பர் எண்டதும் அனக்குத் தெரியும். என்னைப் பொறுத்த மட்டிலை உந்த இடம் விட்டு வேறை எங்கினையும் போக நான்  மாட்டன்.

அதொரு வெள்ளைநிறம் அடிச்ச வீடு. யன்னல் நிலை, சட்டம், மற்றது வாசல் நிலை, கதவு எல்லாம் பச்சைநிறம். அது ஒண்டும் பெரிய வீடில்லை தான். ஆனால் நல்ல வடிவான வீடு. சுற்றவர பச்சைப் புல்லுப் படர்ந்த முற்றம். அதிலை வண்ண வண்ணமாய் வகை வகையான பூக்கள் பூத்திருந்திது. வளவிலை செர்ரி மரங்கள் கூடுதலாயும், காட்டு மல்லிகைச்செடி பத்தையுமாய் இருந்திது. வளவைச் சுற்றி கட்டையான, பாசி படர்ந்த, கல்லடுக்கு வேலி இருந்திது. அதிலை சிவப்பு, ஊதா, செம்மஞ்சள், மஞ்சள் நிறப் பூக்களோடை சில வகைக் காட்டு மூலிகைச் செடிகள். எதோ ஒரு சின்னக்காரியம் போலை வேலியைப் பாய்ஞ்சு கடந்தம். இப்ப வேலிக்குள்ளை, வளவிலை நிற்கிறம்.  அந்த வேலி ஒருவிதமான பாதுகாப்பைத் தருகிற மாதிரி ஒரு உணர்வு. எங்கடை எங்கடை வீட்டிலை, எங்கடை எங்கடை மட்டிலை இருக்கிற மாதிரிக் கிடந்திது.

    090920121194.jpg
அதோடை இன்னும் சில சங்கதி. அங்கை ஒரு துலாக்கிணறும்,மாலும் கூட இருந்திச்சிது. வீடும், மாலும் டானாப்பட இருந்திது. அந்த டானா முடக்கிலை ஏதோ கற்காலத்துக்குச் சேருமதியானது மாதிரி ஒரு வாங்கு. நல்லதொரு முடக்கும்,வாங்கும். அதிலை இருந்தபடி, எதையாவது பற்றி யோசிக்க,கதைக்க , சின்னக் குருவியளின்ரை போக்குவரத்தை விடுப்புப் பார்க்க  அல்லாட்டி பழச்சாறு குடிக்க வேணும் போலை இருந்திச்சிது.
" இது அனக்குப் பிடிச்சிருக்கு"
எண்டு அண்ணருக்குச்  சொன்னன்.
"வீட்டுக்குள்ளையும்  வடிவாயிருக்குமோ?"
"உள்ளை வந்து நீயே பாரன் சீனியப்பு!"
 எண்டு கதவடியிலை நிண்டபடி அண்ணர்  கூப்பிட்டார்.

நாங்கள் வீட்டுக்குள்ளை போக எண்டு காலை எடுக்கவும் ஒரு கனைப்புச் சத்தம் கேட்டிது.மெய்யாவே ஒரு குதிரையின்ரை கனைப்புச் சத்தந்தான்! அண்ணர் சொன்னவர்,
"வா முதலிலை மாலுக்குப் போய்ப் பார்ப்பம்"
அவர் மாலுக்குள்ளை  போனார். நான்பின்னாலை ஓடிப் போனன். ஒருக்கால் நினைச்சுப் பாருங்கோ! நா ஆ ஆ ன்,... ஓ  ஓ டிப்,.... போ ஓ ஓ னன்!  கொஞ்ச மணி நேரத்துக்கு முன்னம் உது என்னாலை நினைச்சுப் பார்க்கக் கூடிய காரியமே?

ஓ  ஓ ! நல்லதொரு குதிரை மால் தான். அங்கை மண்ணிறத்திலை வடிவான, ரெண்டு குதிரை நிண்டிது. எங்களைக் கண்ட உடனை தலையாட்டிக் கனைச்சுதுகள்.
"இது ரெண்டுக்கும் பேர் வியாழர் , வெள்ளியார் "
அண்ணர் அறிமுகம் செய்தார்.
"உது ரெண்டிலயும் எது உன்ரை எண்டு சொல்லு பார்ப்பம்?"
"பகிடி விடாதையும் அண்ணர். அனக்கு எண்டு ஒரு குதிரை இருக்கு எண்டு சொல்லி என்னைப் பேய்க்காட்ட வேண்டாம். நான் நம்பவும் மாட்டன்"ஆனால் நஞ்சியாலாவிலை ஒருத்தர் குதிரை இல்லாமல்  ஒண்டுமே சமாளிக்க ஏலாது எண்டு அண்ணர்  சொன்னவர்.
"குதிரை ஒண்டு இல்லாமல் ஒரிடமும் ஒரு மனிசர் போய்வரேலாது . அதோடை என்னெண்டால் சீனியப்பு, சிலநேரங்களிலை கனதூரம் நாங்கள் போய்வர வேண்டி வரும்."

கனகாலத்துக்குப் பிறகு இப்பிடி ஒரு நல்ல செய்தி என்ரை காதிலை விழுந்திது....... நஞ்சியாலாவிலை  சொந்தமாய் குதிரை வைச்சிருக்க வேணுமாம் ......அனக்கு குதிரை எண்டால் நல்ல விருப்பம் எல்லே? ......ஆகா என்ரை பாடு பறவாயில்லை. ஓ ஓ  என்ன ஒரு மெதுமையான மயிர் மூடின தேகம். அனக்கு  விளங்கேல்லை, இப்பிடியான ஒரு மெதுமை எப்பிடி வந்து சேர்ந்திது எண்டு. ரெண்டும் வலு அருமையாய்க் காணக் கூடிய நல்லவடிவா....ஆன குதிரை.  வெள்ளியாருக்கு மட்டும் நெற்றியடி வெள்ளை நிறமாய் இருந்த படியால் வெள்ளியார் எண்டு பேராய்ப் போச்சு.
"வியாழர் தான் என்ரை குதிரையாக்கும்"
எண்டு நான் ஒற்றைரெட்டை பிடிச்சன்.
"அந்தா கொத்தினாய்  பார் ஒரு கொத்து கோடாலியாலை ஒரு கல்லைப் பொத்தி. வெள்ளியார் தான் உன்னுடையது கண்டியோ?"


வெள்ளியார் என்னை மணந்து பார்த்திது. நான் அதுவரை முன்னை பின்னை ஒரு குதிரையின்ரை பக்கம்  போனதேயில்லை. ஆனால் அனக்கு ஒரு பயமோ பதகளிப்போ வரேல்லை. அனக்கும் வெள்ளியாருக்கும் முந்தின பிறவியளிலை  எதோ ஒரு தொடசல் இருந்த மாதிரி ஒருத்தரிலை ஒருத்தருக்கு ஒரு பட்சம் வந்திச்சிது."எங்களுக்கு முயலும் இருக்கு தெரியுமே சீனியப்பு?"
எண்டார் அண்ணர்.
"மாலுக்கு வெளியிலை கூட்டுக்குள்ளை  இருக்கு. அதுகளை நீ பேந்து பார்க்கலாம்."

ஓ! இவர் அண்ணர் பிள்ளையார் நான் பொறுத்துப் பேந்து போய் முயலைப் பார்ப்பன் எண்டு நினைச்சுக் கொண்டிருக்கிறார் எல்லே?
"நான் இப்ப உடனடியாய் முயலைப் பார்க்க வேணும்"
எண்டன். அனக்கு முயல் வளக்க சரியான விருப்பம் .ஆனால் நாங்கள் இருந்த நகரத்திலை, பலதட்டுக்களாய் குடியிருப்புக்கள்  இருக்கிற வீடுகளிலை முயல் வளக்க வசதியில்லை.

பின்னாலை ஓடிப் போய்ப் பார்த்தன். என்ரை ராசா!, என்ன வடிவான முயல் மூண்டு. சும்மா குட்டிக்குட்டி  பஞ்சு மூட்டை போலை. புல்லையும், பூண்டையும் முசுமுசு எண்டு நன்னின படி. " எல்லாமே அதிசயமாய் கிடக்கு இங்கினை நஞ்சியாலாவிலை !"
எண்டு அண்ணரிட்ட சொன்ன நான்.
"நான் ஆசைப் படுகிறது எல்லாமே அனக்குக் கிடைக்கிது!"
" நானும் உதைத் தானே முதலிலையே  சொன்னநான்" எண்டார் அண்ணர். மெய்தான் அப்பிடித் தானே அந்த நேரமே, அங்கினை நாங்கள் இருந்த குடியிருப்பிலை , அடுப்படியிலை வைச்சு அனக்குச் சொன்னவர். அவர் சொன்னது மெய்யாகிப் போச்சு எண்டதிலை அனக்குப் புளுகம் தான்.

ஒரு சங்கதி, அதை ஒருக்காலும், எந்தக் காலத்திலையும், எந்தப் பிறவியிலையும் என்னாலை மறக்க ஏலாது. குதிரைக்காறன் வளவிலை அந்த முதல்நாள் இரவு, படுக்கையிலை கிடந்தபடி, முன்னையை மாதிரியே அண்ணரோடை  வளமை பறைஞ்சபடி இருந்ததை எப்பிடி மறக்க முடியும்?

முன்னையை மாதிரித் தான் இப்பவும் ஒரு அடுப்படி அறையிலை படுத்திருக்கிறம்.ஆனால் இது வந்து, முந்தி நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டின்ரை அந்த அடுப்படி மாதிரி இல்லை. இங்கத்தையில் அடுப்படி சரியான பறணை, பழசு எண்டு நான் நினைக்கிறன். ஆனால் பழுது படாமல் நல்ல நிலைமையிலை இருக்கு. பெரிய தீராந்தியும், கப்பும்  கூரையை தாங்கி நிற்கிது. ஒரு பக்கச் சுவரை முழுக்கப் பிடிச்சபடி அடுப்பு மேடையும்,  அடுப்புக்கு நேரை மேலாலை புகைபோக்கியும் போகுது.அடுப்பு எண்டால் இப்பத்தையை மாதிரி மூடின பெட்டி அடுப்பு இல்லை. பழங்காலத்தைப் போலை நேரடியாக திறந்த நெருப்பிலை ஒரு சட்டியை சருவத்தை வைச்சுத் தான் சமைக்க வெளிக்கிடிற ஒருத்தர் பழங்காலம் மாதிரி சமைக்க வேணும். 

அடுப்படிச் சாலையிலை  நடுவிலை ஒரு மேசை. அதைப் போலை ஒரு உறுதியான, கனதியான மேசையைக் கண்டு பிடிக்கிறது கயிட்டமான  காரியம் எல்லே?. ஒவ்வொரு பக்கமும் நீள  நீளமாய்  மரத்திலை செய்த வாங்கு. நெருக்கி இடிபடாமல் ஒரு பத்துப் பேர் மட்டிலை இருந்து சாப்பிடலாம்.
" முன்னை அந்த வீட்டிலை இருந்த மாதிரியே இஞ்சையும் நாங்கள் ரெண்டு பேரும் அடுப்படியிலை படுப்பம். அம்மா வாற  காலத்திலை முன்  மண்டப அறையை அங்கினை பாவிச்சது போலை இங்கினையும் அவ புழங்கட்டுமன்."எண்டு அண்ணர் யோசினை சொன்னார். ஒரு அறையும், அடுப்படியும் மட்டும் தான் குதிரைக்காறன்  வளவு வீட்டிலையும். எங்களுக்கு அதை விடப் பெரிய இடவசதி தேவையாய் இருக்கேல்லை. எப்பிடிப் பார்த்தாலும் முந்தின குடியிருப்பை விட ரெண்டு மடங்கு பெரிசு இந்த வீடு.

அப்பத்தான் ஞாபகம் வந்தாப் போலை அம்மாவுக்குத் துண்டு எழுதி வைச்சது பற்றி அண்ணருக்கு சொன்னன்.
" நஞ்சியாலாவிலை  திரும்ப சந்திப்பம் எண்டு அம்மாவுக்கு எழுதி வைச்சனான். எந்தக் காலத்திலை வந்து சேருவாவோ ? ஆர் கண்டது?"
என்னட்டை இருந்து பெருமூச்சுப் பறிஞ்சது

"எப்பிடியும் அவ வர கொஞ்சம் கனகாலம் பிடிக்கும் தான்.ஆனால் அவ வாற காலத்திலை அவவுக்கும், அவவுக்கு விருப்பம் எண்டால் அவவின்ரை தையல் மெசினுக்கும் முன் மண்டப அறையிலை தாராளமாய் இடம் இருக்கு"எண்டு அண்ணர் சொன்னவர்.
நான் என்னத்தை விரும்பினநான் எண்டு தெரியுமே? நான் விரும்பினது எல்லாம் ....
அந்தப் பறணைப் பழங்கால வீட்டிலை,....
அந்தப் பறணைப் பழங்கால அடுப்படி அறையிலை,....
அந்தப் பறணைப் பழங்கால வாங்கிலை படுத்தபடி.....
என்ரை ஆசை அண்ணர் யோனத்தானோடை வளமை பறைஞ்ச படி ......
அடுப்பிலை  எரியிற நெருப்பு வெளிச்சம் சுவரிலை படங்கள் ஆட்டிக் காட்ட....
யன்னலுக்கு வெளியாலை செர்ரி மரத்தின்ரை பூவுள்ள கிளைகள் காத்திலை கூத்தாட....
இதை எல்லாம் கண்ணாலை பார்த்தும், காதாலை கேட்டும், மூக்காலை மணந்தும், வாயாலை உருசை பார்த்தும், உடம்பாலை உணர்ந்தும் ஆசையோடை அனுபவிக்கிறதைத் தான்!

அடுப்பிலை நெருப்பு வரவரக் குறைஞ்சு கொண்டு போய்க்  கடைசியிலை தணலாகிப் போச்சுது. மூலை  முடக்குகளுக்கை இருட்டு பெருகத் தொடங்கிச்சிது . அனக்கும் வரவர நித்திரை தூக்கி அடிச்சிது.  ஒரு ஈளை, இழுப்பு, இருமல் ஒண்டும் இல்லாமல் நானும் அங்கை படுத்திருந்தன்.
அண்ணரும் கதை சொன்ன சீர்தான். அவரும் சொல்லிறார்,சொல்லிறார், ஒரு கணக்கிலை கிசுகிசுக்கிற மாதிரிக் கேட்டிச்சிது. கடைசியிலை நித்திரையாகிப் போனன். இப்பிடியாக மறக்கேலாத ஒரு இரவுப் பொழுதாக அனக்கு குதிரைக்காறன்  வளவு வீட்டிலை முதல்நாள் இரவு வந்து அமைஞ்சிது.



                                                   (விடியட்டும் சந்திப்பம்)

சொல்விளக்கம் :
தறைஞ்சு - ஆணி அறைந்து 
கனக்கத் தரம் - பல தடவை 
பெலத்து< பலத்து-பலமாக
பேந்து-பெயர்ந்து -பின்பு 
அங்கினை- அங்கே 
இங்கினை-இங்கே 
பணிய- கீழே 
பங்கை- அங்கே 
குந்து - இடுப்பளவு வரை உயரமுள்ள ஒருவர் இருக்குமளவு அகலமான  படி, /கைப்பிடி சுவர்
ஒட்டு-இடுப்பளவு வரை உயரமுள்ள ஒருவர் இருக்குமளவு அகலமான  படி, /கைப்பிடி சுவர்
தலையாலை நிண்டு தெண் டிச்சாலும்- என்னதான் முயன்றாலும் 
புளுகம் < புளகம்- மகிழ்வு 
அனுங்கல் -மெதுவான அரற்றல் ஒலி 
எக்கணம்<இக்கணம் - உடனே ,இப்போது 
மட்டுக் கட்டுதல்- அடையாளம் காணுதல் 
கனகாலம் -பலகாலம் 
தாழுதல்-மூழ்குதல் 
தாண்டு <தாழ்ந்து-அமிழ்ந்து 
நிண்டிட்டிது-நின்று விட்டது 
சொத்தி- கோணல் 
கன நேரம் -பல நிமிடங்கள் 
பசுந்து-பொலிவு 
விளப்பம் -விளக்கம் 
கந்தறுந்த= கந்து(வாழ்வாதாரம்)+அறுந்த
சதிரம்- சரீரம் 
பசந்தகாலம்-வசந்தகாலம் 
கட்டை- பதிவு, குள்ளம் 
பேய்க் காட்டுதல்-ஏமாற்றுதல் 
பாடு பறவாயில்லை - நிலைமை நல்லது.
ஒற்றை ரெட்டை பிடித்தல்- ஊகித்து தடுமாறுதல் 
(சுவீடன் மொழி வழக்கில் )
கோடாலியால் கல்லைக் கொத்துதல் -பிழையாக நினைத்தல் 
தொடசல்-தொடர்பு 
நன்னுதல்- மெதுவாக தின்னுதல், அறுத்தல்,வெட்டுதல் 
வளமை பறைதல்-பலதும் பத்தும் பேசுதல் 
இங்கத்தையில் < இங்குத்தயில் < இங்குற்றயில் =இங்கு+உற்ற+இல் -இங்குற்ற விதத்தில் 
அங்கத்தையில் <அங்குத்தயில்<அங்குற்றயில் = அங்கு+உற்ற+ இல்- அங்குற்ற விதத்தில் 
என்னட்டை- என்னிடம்,என்னிடமிருந்து 
பறணை -புராதனம், அளவில் பெரியது 
உ+ம் : பறணை சைக்கிள் -புராதன கால சைக்கிள் 
              பறணைச்  சட்டை -அளவில் பெரிய சட்டை 
இப்பத்தைய<இப்போதைய 
தீராந்தி -வளை 
கப்பு- தூண் 
அடுப்படிச் சாலை -அடுப்படி அறைத் தரை 
பாவித்தல், புழங்குதல்- உபயோகித்தல் 
உருசை-உருசி 

Author: ந.குணபாலன்
•3:24 AM


                                                மூலக்கதை : Bröderna Lejonhjärta


                                                 

                                              எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                    (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                             (14/11-1907 --- 22/01-2002)

                                                 தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்

                                   துடிப்பு 2 :நஞ்சியாலா !


                                     

ஆ! கடவுளே! இப்பிடி ஒரு கேடுகாலம் வந்து சேர்ந்திட்டுதே!  என்ரை நெஞ்சு வெடிக்குமாப் போலை நோகுது.  உந்தக் கோதாரியிலை போற இருமலின்ரை உபத்திரவம் கூட  இப்ப தாங்கலாம் போலை கிடக்கு.  வேண்டாம், வேண்டாம் எண்டு ஓடி ஒழிச்சாலும் விடாமல் துரத்திக் கொண்டு வாற நினைவுகளுக்கு தப்பி, எங்கினை மனுசராப் பிறந்தவை ஒளிக்கிறது? 



ஓவியர் :  சியோவன்னி பிறகொலின்   இத்தாலியா  
Giovnni Bragolin (1911-1981) 

ஐயோ! இந்த அண்ணர் இப்பவும் இரவு நேரங்களிலை  என்னோடை இருந்து ஏதாவது புதினங்களைப் பறைஞ்சு கொண்டிருந்தால் எம்மளவு நல்லது!........ அண்ணர் தன்ரை பாட்டிலை பள்ளிக்கூடம் போய் வந்து   கொண்டு
இருந்திருக்கலாம்!.......தெருவிலை மற்றப் பிள்ளையளோடை பம்பல் அடிச்சுக் கொண்டு இருந்திருக்கலாம் !.....ஆ! அநியாயப் பட்ட கடவுளே! எதுக்கும் பலனில்லாமல் போச்சுதே!

என்ரை பாசமான அண்ணர் யோனத்தான் இப்ப நஞ்சியாலாவிலை !

என்னை எப்பவும் "என்ரை சீனியப்பு!" எண்டு வார்த்தைக்கு வார்த்தை சொல்லுக்குச் சொல்லு பட்சமாய் கூப்பிடிற, என்ரை அன்பான, ஆசையான, அண்ணர் யோனத்தான் என்னை இஞ்சை தனிய விட்டிட்டு  நஞ்சியாலாவுக்கு என்னை முந்திக் கொண்டு போவிட்டார். நானும் அதைத்தான் முதலிலை விரும்பின நான். எண்டாலும் அண்ணரை பிரிஞ்சு சீவிக்கிறது எண்டது பெரிய கொடுமையாய்,தாங்கேலாத துன்பமாய் தவிப்பாய் கிடக்கு. ரெண்டு பெரும் சேர்ந்து போயிருந்தால் எம்மளவு நல்லாயிருந்திருக்கும்?

ஐயோ! அனக்கு விசர் பிடிக்குமாப் போலை கிடக்கு! என்ன நடந்தது எண்டதை நினைச்சுப் பாக்கவே வயித்துக்கை என்னவோ செய்யிது. சத்தி வருமாப் போலை இருக்குது. தலை "விண்,விண்" எண்டு  தெறிக்கிது .செய்தித்தாளிலை இப்பிடி எழுதிக் கிடக்கு. தயவு செய்து கொஞ்சம்  நீங்களே வாசிச்சுப் பாருங்கோ.
  " நேற்று மாலை நகரத்தில் ஏற்பட்ட தீவிபத்தொன்று ஒரு உயிரையும் பலி கொண்டது!  பந்தக்கால் தெருவிலே இருந்த நூற்றைம்பது  ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்த, நான்கு தட்டுக்களைக் கொண்ட மரவீடோன்று தீப்பிடித்து அடி அத்திவாரத்துடன்  சாம்பலானது.  மாலை ஆறு மணியளவில் பரவிய தீயில்  மூன்றாம் தட்டில் இருந்த ஒரு குடியிருப்பில் ஒன்பது வயதுடைய , நோயுற்றுப் படுக்கையில் கிடந்த சிறுவனான . கார்ல் சிங்கம் அகப்பட்டுக் கொண்டார். சற்று நேரத்தில் அவ்விடம் விரைந்து வந்த அண்ணனான  பதின்மூன்றே  வயதான யோனத்தான் சிங்கம் , நோய்ப்படுக்கையில் இருந்த தன் தம்பியைக் காப்பாற்றுவதற்காக   ; மற்றவர்கள்  யாரும் தடுக்குமுன்னே  எரியும் கட்டடத்தினுள் பாய்ந்தார். ஒருசில நொடிகளில் படிகள் பகுதி முழுவதுமே தீக்கடல் ஆனது. வேறு வழியின்றித் தன்  தம்பியை முதுகில் காவியபடி தீக்கொழுந்துகள் பின்னாலே துரத்த  யன்னலிலிருந்து கீழே குதித்தார். கீழே விழுந்த வேகத்தில் ஏற்பட்ட காயங்களால் சற்று நேரத்தில் அவருயிர் பிரிந்தது. ஆனால் நோயாளியான அவரது இளைய சகோதரர் எதுவித காயங்களுமின்றி உயிர் தப்பினார். ஒரு தையற்  தொழிலாளியான  தாயார் அந்நேரம்  வாடிக்கையாளரிடம் சென்றிருந்தார். வீடு திரும்பிய அவருக்கு இடி போலுஞ் செய்தி தான் காத்திருந்தது. தீவிபத்தின் காரணம்  அறியப் படவில்லை."


மைக்க  நாள் வந்த செய்தித்தாளிலையும் அண்ணரைப் பற்றிக் கிடந்தது. அவரின்ரை வகுப்பாசிரியை இரங்கலுரை எழுதி இருந்தா. அது இப்பிடி இருந்துது:

"அன்பாலே  எங்கள் நெஞ்சம் கவர்ந்த  யோனத்தான் சிங்கம்!,
 உண்மையில் உன் பெயர்  யோனத்தான் சிங்கநெஞ்சன்  என  அமைந்திருக்க  வேண்டும். உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதோ? தீரம் மிக்க றிச்சார்ட்  சிங்கநெஞ்சன்  என்ற ஒரு ஆங்கில அரசனைப் பற்றிச் சரித்திரப் பாடத்தில் படித்தோம், இல்லையோ?  அப்போது நீ கூறினாய் <எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கும் சரித்திரப் பாடங்களில் குறிப்பிடுமளவுக்கு துணிச்சலுடன் வீரத்துடன் என்னால் நடந்திட முடியாது.> என்று.  அன்புள்ள யோனத்தான் நீ சரித்திரப் பாடங்களில் இடம் பெறா விட்டாலும், உரியதொரு தருணத்தில் நீசெய்த வீரச் செயல் உன்னை ஒரு தீரம் மிக்க மனிதன் ஆக்கி விட்டது. தியாக தீபமாகி விட்ட உன்னை உன் ஆசிரியையான என்னால் எக்காலமும் மறந்திட முடியாது.  உன் சக மாணவத் தோழர்களும் மறந்திட மாட்டார். எங்களுடன் பங்கிட்ட உனது தருணங்களுக்காக என்றென்றும் எமது நன்றிகள் உனக்கே உரித்தானவை . உன் கலகலப்பு இன்றிப் பாடசாலை வளாகமே  வெறிச்சோடியுள்ளது . வகுப்பறை வெறுமையாக இருக்கிறது.  அழகு மிக்க, அன்பு மிக்க எங்கள் உள்ளம் கொள்ளை கொண்ட யோனத்தான்!, என்ன செய்வது? கடவுளர்களால் காதலிக்கப் படுபவர்கள் இளவயதில் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிக்கப் படுகின்றனரே!?  எங்கள் அன்பான யோனத்தான் சிங்கநெஞ்சன்! அமைதியாக  தூங்கு ! நின் நினைவுகள் எம் நெஞ்சங்களை விட்டு என்றும் அகலா.
                  உன்னை  மகிழ்வுடன்  என்றும் நினைவு  கூரும் ஆசிரியை 
                                                                            கிறேத்தா அண்டெர்ஸ்சொன்    "

அந்த வகுப்பாசிரியை  சரியான  செட்டுப் பிடிச்சவ. எண்டாலும் அவகூடி அண்ணரிலை   நல்ல பட்சம் வைச்சிருக்கிறா. ஆர் தான் அண்ணரிலை  அன்பில்லாதவை? 
அண்ணரைப் பற்றி அறிஞ்ச சகல பேருமே அண்ணரிலை  நல்ல  அபிப்பிராயம் வைச்சிருந்தவை. வகுப்பாசிரியை சிங்கநெஞ்சன் எண்ட பேரைத் தேடி  வைச்சது  நல்ல பொருத்தம் தான் இல்லையே?

ஊர் முழுக்க  அறிஞ்சவை, தெரிஞ்சவை, கூடிப் புழங்கினவை, எல்லாம் அழுதிச்சினம். ஏன் கனக்க? அண்ணரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட சனம் கூட இரக்கப் பட்டதுகள். 
"ஐயோ! அந்த அருமந்த ஆம்பிளைப் பிள்ளை தப்பி,  உந்த வருத்தக்காறப்  பெடி  கிடந்து      உத்தரிக்காமல் போய்ச் சேர்ந்திருக்கலாமே!  கண் கெட்ட கடவுள்!"எண்டு சனங்கள் கதைக்கிறது  அனக்குக் கேக்காவிட்டாலும், ஒண்டும் விளங்காமலில்லை. அம்மாவைத் தேடி வாற பொம்பிளையள் அவவைப் பாத்து 
"என்ன கறுமமோ உமக்கெண்டு இப்பிடி  ஒரு இடியேறு  விழுந்திட்டுதே,சிக்றி!  கட்டின பிரியனும் போன இடம் தெரியேல்லை . கையுதவியான பிள்ளை யோனத்தானும்  போய்ச் சேர்ந்திட்டான் புண்ணியவான்." எண்டு சொல்லுவினம்.

எரிஞ்சு போன எங்கடை பழைய வீட்டுக்குப் பக்கத்திலை இருக்கிற இன்னொரு வீட்டிலை இப்ப இருக்கிறம். முந்தினது மாதிரியே அச்சொட்டாக அதே மாதிரிக் குடியிருப்புத் தான் .எங்கடை குடியிருப்பு இங்கை முதலாம் தட்டிலை இருக்கு. சிலபேர்  பாவிச்ச தளபாடங்களை  தந்து உதவிச்சினம். அம்மாவிட்டை தைக்க வாற பொம்பிளைளும் உதவி செய்தவை. முன்னை நான் படுத்த அதே மாதிரி ஒரு வாங்கும்  கிடைச்சது. கிட்டதட்ட எல்லாமே முந்தின குடியிருப்பிலை இருந்த மாதிரியே அமைஞ்சிருக்கு. ஆனால் அண்ணர் மட்டும் இல்லையே! 

இரவுகளிலை பக்கத்திலை இருந்து "என்ரை சீனியப்பு!" எண்டு அன்பாகக் கதை பறையிற அண்ணர் இப்ப அனக்குப் பக்கத்திலை இல்லை. இரவிலை தனியக் கிடக்கேக்கை நெஞ்சு நோகுது. அண்ணர் சாகிற நேரத்திலை சொன்னதுகளை அனக்கு நானே கிசுகிசுக்கிறன். நாங்கள்  மூண்டாம் தட்டிலை இருந்து குதிச்சு கீழை விழுந்த நேரத்திலை மூஞ்சை அடிபட அண்ணர் விழுந்தவர்.  ஆரோ ஓடி வந்து அவரை திருப்பிப் போட்டிச்சினம். அப்பத்தான் அவற்ரை  முகத்தைப் பாத்தன்.  ஒரு கடைவாய்ப் பக்கம் இரத்தம் வடிஞ்சது. அவராலை கதைக்க முடியாமல் இருந்துது.  அப்பிடி இருந்தும் ஒரு புன்சிரிப்போடை  ஒண்டிரண்டு வார்த்தை சொன்னார். 

"அழாதை என்ரை சீனியப்பு!  நஞ்சியாலாவிலை சந்திப்பம்!" 

அதுக்கு மேலை ஒண்டும் சொல்லேலாமல்  கண்ணை மூடிட்டார். ஆரோ அவரைத் தூக்கிப் போச்சினம். பேந்து நான் அண்ணரை பாக்கவேயில்லை.

உந்த நடப்பு எதையும் துவக்கத்திலை  நினைக்கவே நடுக்கமாய் இருந்துது. இப்பிடி ஒரு கெட்டது  நடந்ததை, நெஞ்சை நோக வைக்கிற நடப்பை எப்பிடி மறக்கிறது? அண்ணரைப் பற்றி நினைக்க நினைக்க தலை வெடிக்குமாப் போலை கிடக்கு.  அவரை  பிரிஞ்ச ஏக்கம் தாங்க ஏலாமல் கிடக்கு. பயமாய் கிடக்கு. ஒருவேளை நஞ்சியாலா எண்டதெல்லாம் பொய் எண்டால்.... என்னைச் சமாதானப் படுத்துறதுக்காக  முசுப்பாத்தியா அண்ணர் கதை விட்டிருப்பாரோ? .... நான் நல்லா அழுதன். 

ஆனால்..... நம்ப முடியாததெல்லோ நடந்திது!அண்ணர் என்னைத் தேடி வந்தார்!. ஆறுதல் சொல்ல வந்தார்! அண்ணர் நஞ்சியாலாவுக்குக்குத்தான் போய்  இருந்திருக்கிறார் . நஞ்சியாலாவிலை நிண்ட நேரம்,  தான் இல்லாமல் நான் இங்கினை எப்பிடித் தவிச்சுப் போவன் எண்டு நினைச்சிருக்கிறார்.  உடனை  பறந்து வந்திட்டார்.

அது ஒரு மைம்மல் பொழுது. அம்மா பாவம்!  தைச்ச உடுப்பைக் கொண்டு எங்கினையோ போட்டா.நான் தனிய இருக்கிறன்.  அண்ணரை நினச்சு ஏங்கி ஏங்கி  துக்கத்திலை தவிச்சுப் போய் அழுகிறன். அடுப்படி யன்னல் திறந்து கிடக்குது .   கொஞ்சம் சூடான வசந்த காலக் காத்து யன்னலுக்குள்ளாலை வந்து இதமா தடவுது. திடீரெண்டு கொஞ்சம் புறாக்களின்ரை "குர்று   குறு! குர்று   குறு!"  எண்ட சத்தம் கேக்குது. பாத்தா அங்கினை பின்னாலை  முற்றத்திலை வழக்கமாய் வந்து இரை தேடுற புறாக்கள் தான். 

அப்பத்தான் அது நடந்திது! 

நான் கவிண்டு படுத்தபடி தலைகணிக்குள்ளை முகத்தை புதைச்ச படி அழுகிறன். அப்ப னக்கு அருகாலை ஒரு ஒற்றை "குர்று! குறு!" சத்தம் கேக்கிது. நான் மெல்ல தலையை நிமித்திப் பாக்கிறன்.அடுப்படி யன்னல் நிலையிலை ஒரு புறா! ஒரு வெண்பனி வண்ணப் புறா! வழக்கமாய் உலாவிற சாம்பல்நிறப் புறாக்களிலை ஒண்டு இல்லை உது. நான் எப்பிடி அதை அடையாளம் பிடிச்சன் எண்டு மற்றவை ஆருக்கும் விளங்காது.  சரி கணக்கா அம்மா பாடி அந்த கப்பல்கான்  பாட்டிலை வாற மாதிரியே தான்...... 

அண்ணர் பக்கத்திலை வந்து பாடுற மாதிரிக் கிடக்கு.  அது அனக்குக் கேக்கிது. நான் என்னென்னவோ சொல்ல விரும்பினன். ஆனால் ஏலாமல் போச்சு. நான் படுத்துக் கிடந்த படியே புறாக்களின்ரை குறு குறுப்புச் சத்தத்தைக் கேக்கிறன்.  அல்லது எப்பிடிச் சொல்லிறதெண்டால்  .... அண்ணற்றை குரலை நான் கேட்டன்.  சொல்லப்போனால் அடுப்படி அறை முழுக்க ஒரு  கிசுகிசுக்கிற சத்தம்.

உதைக் கேக்கிற ஆரும் ஏதோ ஆவி,பேய்,பசாசு  எண்டு நினச்சு நான் பயந்திருப்பன் எண்டு நினைப்பினம் தான். ஆனா நான் பயப்பிடவேயில்லை . ஏன் பயப்பிடவேணும்?  உசிரோடை  இந்தப் பூமியிலை இருந்த  நேரமெல்லாம் அன்பாய், ஆசையாய் புழங்கின என்ரை அண்ணர் ; இப்ப ஆவியா, அல்லது  புறாவாய் வந்து  என்ன தின்மையைச் செய்யப்  போறார்? வந்தவர் என்னைக்  கூட்டிப் போனால் அனக்குக்  கொண்டாட்டம்  எல்லோ? அனக்கு வந்த புளுகத்துக்கு கூரை முட்டத் தொங்கிக் குதிக்க வேணும் போலை கிடந்திது. என்ரை காதிலை வந்து  விழுந்ததெல்லாம்  நல்ல சுகமான பாட்டாய்  இருந்திது.
                       


290720121176.jpg
ஓவியர் : இலூன் வீக்கெலாண்ட்
                               Ilon Wikeland 
 பிறந்த நாடு  :  1930 , எஸ்தோனியா 
வாழும் நாடு: சுவீடன் 


ஓ ! எல்லாமே மெய்தான்! நஞ்சியாலாவை  பற்றியது எல்லாமே மெய்மெய்யாத் தான் இருக்க வேணும்!  அண்ணர் என்னையும் கெதியா நஞ்சியாலாவுக்குக்  கூட்டிப் போக வந்தவராம்; அங்கினை போய்ச் சேருறதுதானாம்  எல்லா வழியிலும் அனக்கு நல்லதாம் எண்டு இப்பிடிச் சொன்னவர்.


யோசிச்சுப் பாருங்கோ! அவருக்கு  எண்டு அங்கினை ஒரு சொந்த வீடு  இருக்காம்.  ஒரு வடிவான பழைய வீடாம்;  வீடிருக்கிற வளவுக்குப் பேர் குதிரைக்காறன்  வளவாம், ஊருக்குப் பேர் செர்ரிப்பழப்  பள்ளமாம் . கேக்க நல்லாயிருக்கு, இல்லையே?  யோசிச்சுப் பாருங்கோ! குதிரைக்காறன் வளவுக்குப் போன போக்கிலை முதல் முதலாய் கண்ணிலை படிறது என்னெண்டால், ஒரு பச்சை நிறப் பெயர்ப்பலகையாம் ! வெளிப் படலையிலை ஆணியடிச்சுப் பொருத்தியிருக்குதாம் . அச்சுப் போலை வெள்ளை நிறத்திலை வடிவான எழுத்துக்களிலை  "சிங்கநெஞ்சன் சகோதரர்கள்"  எண்டிருக்காம்.

"ஏனெண்டால் நாங்கள் ரெண்டு பேரும் இனி அங்கை தான் குடியிருக்கப்  போறம்  என்ரை சீனியப்பு!" எண்டார் அண்ணர் .

யோசிச்சுப் பாருங்கோவன்! அனக்கும்  நஞ்சியாலாவுக்குப்  போனவுடனை, சிங்கநெஞ்சன் எண்ட பேர் வந்திடும் எல்லே!   அனக்கு  அது நல்ல விருப்பந்தான். நல்ல புளுகமும்  தான். பின்னை! அண்ணரைப்  போலை குடும்பப் பேர்  இருக்கும்! , அவரளவுக்கு நான் தைரியசாலியாய் இல்லாட்டாலும்.

" என்னட்டை கெதியாப் பறந்து வா என்ரை சீனியப்பு! நீ அண்ணரட்டை எண்டு வரேக்கை என்னை  அங்கை குதிரைக்காறன் வளவிலை  வீட்டிலை காணேல்லை எண்டு கண்டால், ஒண்டுக்கும் யோசிக்காமல் மளமளவெண்டு  கீழை ஆத்தங்கரைப் பக்கமாய் ஓடி வா. அங்கை நான்  மீன் பிடிச்சுக் கொண்டிருப்பன் . என்ன என்ரை சீனியப்பு?"

கொஞ்சத்திலை சத்தஞ்சலார்  எல்லாம் அடங்கி அமைதியாப் போச்சு,  வெண்பனி  வண்ணப் புறாவும் நஞ்சியாலாவுக்குத் திரும்பிப் பறந்து போவிட்டிது.

நான் இஞ்சை என்ரை  வாங்கிலை இருந்து கொண்டு எப்படா அண்ணரின்ரை  வழியிலை பறந்து போகலாம் எண்டு காத்துக் கொண்டிருக்கிறன் .  பாதை  பிடிக்கிறது  ஒண்டும் பெரிய கயிட்டமாய்  இராது எண்டு நினைக்கிறன். அண்ணரும் சொன்னவர் அதொண்டும் பெரிய பாடு இல்லையெண்டு. எண்டாலும் ஒரு கைகாவலுக்கு முகவரியை ஒரு துண்டிலை எழுதி வைச்சிருக்கிறன்:
                                                   "சிங்கநெஞ்சன்  சகோதரர்கள் 
                                                   குதிரைக்காரன் வளவு 
                                                   செர்ரிப்பழப் பள்ளம் 
                                                    நஞ்சியாலா "

 அண்ணர் அங்கினை நஞ்சியாலாவிலை போய்  இருக்க வெளிக்கிட்டு இண்டையோடை கிட்டத்தட்ட இங்கத்தையில் ரெண்டு மாசகாலம் ஆகிவிட்டிது. இந்த கொடுமையான , நீண்ட  ரெண்டு மாசகாலப் பொழுதிலை  அண்ணரை  விட்டுப் பிறிஞ்சு நான் தனிச்சிருந்து  வதை பட்டது  ஏழேழு சென்மத்துக்கும் காணும். எந்த ஒரு மனிசருக்கும் இந்த நிலை வந்திடக் கூடாது. ஆனால் நானும்   வலு கெதியிலை நஞ்சியாலாவுக்குப்  பறந்து போகப் போறன் எண்டது  ஒரு பெரிய  ஆறுதல் !

 ஒரு சங்கதி ஞாபகத்துக்கு வரச்சிரிப்பு வருது. மேல்தட்டிலை இருக்கிற ஆச்சி, தன்ரை  பேரப்பெடியனின்ரை குழப்படி தாங்கேலாமல் போற நேரம் " எட பறப்பானே!"  எண்டு ஏசுவா. அப்ப அவன் பறக்குமாப் போலை மனசிலை ஒரு படம்  விழும். என்னை ஆரும் அப்பிடி ஏசவில்லை. ஆனால் நான் பறக்கப்  போறன். சிலநேரம் இண்டிரவே பறக்கிற  பலன் வரக்கூடும். நான் ஒரு துண்டெழுதி அடுப்படி மேசையிலை அம்மான்ரை கண்ணிலை படத் தக்கதாய்  வைக்கவேணும். நாளைக்குக் காலமை அம்மா அதைப் பாக்க வேணும்.

அந்தத் துண்டிலை இப்பிடி எழுதிவைக்க  வேணும் :
                           
       அன்புள்ள அம்மாவுக்கு,
       அழ வேண்டாம்.
       நாங்கள் நஞ்சியாலாவில்  திரும்பவும் சந்திப்போம் !


                                                 


ஓவியர் : எட்வார்ட் முங்க் ,நோர்வே
Edvaard Munch (1863- 1964)                      
                                                                 (சந்திப்பினமே?)

சொல்விளக்கம் :

பைம்பல்<பம்பல் - களிப்பு,மகிழ்ச்சி 
விசர் - பைத்தியம் 
வயித்துக்கை - வயிற்றுக்குள்ளே 
சத்தி-வாந்தி 
மைக்க நாள்- மறுநாள் 
செட்டு ,நடப்பு - தற்பெருமை 
புழங்கினவை < புழங்கினவர்கள் -பழகினவர்கள் 
இடியேறு - இடி போன்ற துன்பம் 
கறுமம்-தீவினை 
பிரியன்- புருசன் ,கணவன் 
பாவிச்ச - உபயோகித்த 
மூஞ்சை-முகம் 
பேந்து<பெயர்ந்து,பின்பு 
முசுப்பாத்தி<முசிப்பாற்றி =முசிப்பு+ஆற்றி-களைப்பு +ஆற்றி- பரிகாசம் 
மைம்மல்<மைமல்- மாலைநேரம் 
சத்தஞ்சலார் - சத்தம் 
கயிட்டம்- கஷ்டம் 
கைகாவலுக்கு-ஞாபகத்துக்கு 
தின்மை - தீமை 
தொங்கிக்குதித்தல் -  துள்ளிக்  குதித்தல் 
பெரிய பாடு - பெரிய சிரமம் 
வதை - துன்பம் 
கைகாவல் - பாதுகாப்பு