Author: ந.குணபாலன்
•8:21 AM

பசந்தத்தின் வரவு பற்றிய ஏக்கம்! 

கவிதை வடிவம்: ஹன்ஸ் ஹில்ட்பக் (Hans Hyldbakk )
இசை வடிவம்: ஹென்னிங் சொம்மர்றூ(Henning Sommerro)
தமிழ் வடிவம் : ந.குணபாலன்
             
நெடிதுயர் மலைச்சுவரில் வெயில் நேர்ந்து வரையும் கோலம்!
பசந்தத்தின் வரவு பார்த்து மனசில் பரவச நதி ஒன்று ஊறும்.                        பசந்தம்-வசந்தம்
ஒடுங்கிய பள்ளத்தாக்கு எங்கும் உலாவும் ஒரு இன்ப இசைக் கோலம்!
இசைந்து வரும் தென்புலக் காற்று மனம் இனிக்க எனை வருடும்.

சூரியத்தூரிகை தடவி மலைகளில் அழகிய கோலங்கள் சூட்டும்!
உருகும் சிற்றோடைகளின் இசை உய்க்க நானும் விரைந்திட வேண்டும்!
கூரிய ஏற்றம் கொண்ட மலைப்பார்வழி குறிவைத்த பாதை காட்டும்.
வரை முடி வளரும் புல் பூண்டு பூக்களின் வாசம் நுகர்வேன் மீண்டும்!              வரை-மலை

 உயிர்க்கும் பசும்புல் வாசம் ஒவ்வொரு பிட்டியும் துளிர்க்கும்! 
 வெயில் மெய் வருட மேயும் கால்நடைகளின் கழுத்து மணி ஒலிக்கும்!
 மயக்கும் பளிங்கின் தெளிவுடை மடுவில் நீந்தி நீராடி களிப்பேன்.      
 உயர்மலை சூழ்ந்து காவல் நிற்க, உகந்து வெயில் குளிப்பேன்.

 ஓவெனைப் படைத்தோய்! என்னதொரு அதிசயப் பொழுது தந்தாய்!
 தூவெண்பனி தரித்த முகடுகள் மீறி தூய் கதிர் நிலம் தொட வைத்தாய்!
 பசந்தம் தூரம் இல்லை! அறிவேன்! அதைப் பாடும் பருவம் படைத்தாய்!
 இசைந்து இன்னொரு கோடை நானும் காண இன்னருள் ஈந்தாய்!

 ஆலி நிலை மாறும், உருகும் இனிய குளிர்பானம் அனைய;                          ஆலி- உறைந்த பனி 
 சிலிர்க்கும் சிற்றோடை சலசலக்க காத்திருக்கும் அறிவேன்.
 இலையுதிர்காலம் இறுதிப் புற்கட்டும் பரண் ஏறிய பின்னே,
 விலையிலாக் கோடை விளைத்த கொடைக்கு நன்றி நவில்வேன்.






இந்தப் பாடல் கவிதை வடிவத்தில் ஹன்ஸ் ஹில்ட்பக் என்பவரால் ஏப்ரல் 1945 இல் இயற்றப் பட்டது. மத்திய நோர்வேயின் வடக்கு மோரை வட்டாரப் பேச்சுவழக்கில் இயற்றப்பட்ட கவிவடிவம். நாசிக்களின் பிடியிலிருந்து நோர்வே விடுபடும் பலமான அறிகுறி தெரிந்த காலம். விடுதலையை விரும்பிய ஒரு உருவகமாக (metaphor)  இக்கவிதை விளங்கியது. 1977 இல் ஹென்னிங் சும்மர்றூ இதற்கு இசைவடிவம் கொடுத்தார். முதலில் அறிமுகமாகி என்னைக் கவர்ந்தது  இசைவடிவமே. பின் கவிதை வடிவமும்  என்னை ஈர்த்தது.





இசைக்கு மொழி தேவையில்லைதான். ஆனாலும் கருத்தும் புரிந்தால் இனிமை தான்.








Author: வர்மா
•10:02 PM
கூடை மேல கூடை வைச்சு கூடலூரு போறவளே, உன் கூடக்கொஞ்சம் நானும் வாரன் கூட்டிக்கிட்டு போனால் என்ன’ வரிகளை கேட்டவுடன் ஆஹா என்ன அருமை பாடல் என்று சொல்லத்தோன்றும்.

நாயகி இடுப்பில் கூடையுடன் செல்கையில் இந்த பாடல் தொடங்கும், பாடல் தொடர்ந்து செல்கையில் கூடை என்ற சொல் வந்தாலும் நாயகியின் இடுப்பில் கூடை இருக்காது. இயக்குநர் கூடையை மறந்துவிட்டார்.

அவ்வாறு தான் எங்கள் ஊரிலும் கூடைகள் மறந்து கூடைக்காரிகளும் இல்லாமல் போய்விட்டனர்.


யாழ்ப்பாணத்தின் ஊர்களில் கூடைக்கார(காரி) வியாபாரிகள் கடந்த காலங்களில், குறிப்பாக சொல்ல போனால் இறுதி யுத்தம் முடிவடைவதற்கு முந்திய காலத்தில் வியாபார ரீதியில் கொடிகட்டி பறந்தவர்களாக காணப்பட்டனர்.

மீன்கள், பழங்கள், சிறிய அழகுசாதன பொருட்கள் சில வேளைகளில் புடவைகள் கூட கூடைக்காரிகளால் விற்பனை செய்யப்பட்டன.

கூடைக்காரிகளுக்கு தனிச்சிறப்பு இருந்தது. நம்பிக்கை, நாணயம் என்ற வியாபார அடையாளங்கள் யாரிடம் இருக்கின்றதோ தெரியவில்லை, இந்த கூடைக்காரிகளிடம் இருந்ததை காணமுடிந்தது. ஊரிலுள்ள குடும்பங்களுடன் நெருக்கமான உறவு முறையை பேணி ஒவ்வொரு வீட்டின் விடயங்கள், அந்தரங்கங்களை அறிந்தவர்களாக இந்த கூடைக்காரிகள் இருந்தனர்  

45 அல்லது 50 வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்மணியொருவர் தலையில் கூடைக்குள் 10 கிலோ எடையுள்ள பொருட்களை வைத்து ஊர் ஊராக சென்று விற்பனையில் ஈடுபடுவார். தலையில் கனம் குறையும் போது, அவரது இடுப்பிலுள்ள பையில் கனம் அதிகரிக்கும்.

தொடக்கத்தில் ‘மீன் வேணுமோ மீன்…. என்று தொடங்குபவர் நாட்கள் செல்ல, தங்கச்சி கமலா மீன் கொண்டு வந்திருக்கன் வாணய், அங்கால போகனும்’ என்ற அளவுக்கு வீடுகளில் உள்ளவர்களுடன் உறவுகள் அதிகரிக்கும்.

அவர்கள் கொண்டு வரும் மீன்கள் நல்ல மீன்களாக தான் இருக்கும். மீனின் செவியை இழுத்து பார்த்தால், மீனின் ப+, சமந்தா உதட்டுக்கு லிப்ஸ்ரிக் அடிச்சது போல் சிவந்து போய் இருக்கும். தரமான மீன். வேறு பேச்சுக்கே இடமில்லை. விலையும் கட்டுப்படியானதாக தான் கொடுப்பார்கள். 100 ரூபாயுக்கு மீனை மீனவரிடம் வாங்கிவரும் கூடைக்காரி 120ரூ பாவுக்கும் கொடுத்துவிட்டு செல்வார். ஆனால் வெளியில் அதே மீன், 150, 200ரூ பாய் கொடுத்துத்தான் வாங்க வேண்டும்.

இவர்களிடம் வாங்கினால் சிக்கனம். பணம் இல்லையென்று வீட்டுக்காரி வீட்டில் சமைக்காமல் இருக்க தேவையில்லை. கூடைக்காரி கடனுக்கும் மீன் தருவார். புதிதாக திருமணம் ஆன பொண்கள் எங்கேயாவது வீட்டில் இருந்தால், மீன் சமைத்து எப்படி கணவனை மடக்குவது என்பதையும் கூடைக்காரி சொல்லி கொடுப்பார்.


‘இஞ்சி, உள்ளிக்க போட்டு, ஊற வைச்சு, அதை தேசிக்காய் புளியில லேசா தடவிட்டு குழம்பு வை, பேந்து பாரனம்மா’ என்று கூடைக்காரி சொல்ல புது மணப்பெ

ண்களும் சமையல் கற்றுக்கொள்வார்கள்.

அது வியாபார தந்திரம், நல்லா சமைத்து கணவனுக்கு போட காலப்போக்கில் வீட்டில் ஆட்கள் கூடும், மீனும் கூட வாங்குவார்கள்… ‘நீண்டகால வியாபார திட்டமிடல்’ அது. பல்தேசிய கம்பனிகள் தான் அப்படி திட்டமிட முடியும் என்றும் இல்லைத்தானே.

கூடைக்காரியின் சமையல் குறிப்பால் சமையல் கற்றுக்கொண்டு, நல்ல சமையல்காரிகள் ஆகின பெண்கள் நிறை இருக்கிறார்கள்.

கூடைக்காரி மீனின் ரகங்கள், சுவைகள் சொல்ல எல்லாவற்றையும் சாப்பிட வேண்டும் போல் வாய் ஊறும். அப்படி வாயில் வெற்றிலையை போட்டு ரசிச்சு ருசிச்சு மீன்கள் பற்றி கூறுவார்கள்.

இதேபோல் தான் பழங்கள் விற்கின்றவர்களும். கூடுதலாக தென்மராட்சி பக்கம் இருந்து நிறை கூடைக்காரிகள் மாம்பழத்தோடு ஊருக்குள் திரிவார்கள். கறுத்தக்கொழும்பான் மாம்பழம், சுவை அதிகம். அதுவும் அவர்கள் சொல்லும் ‘கறுத்தக்கொழும்பான்’ என்ற வார்த்தையில் சுவை அதிகம்.

மருந்து மாத்திரை என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை. மரத்திலிருந்து லாவகமாக பிடுங்கி, வைக்கோல் போர்வைக்குள் பதுக்கி வைத்து பழுக்க வைத்த பழங்கள். கூடைக்குள் இருக்கும் பழங்களில் பழத்தின் பாலுடன் சேர்த்து வைக்கோல் ஒட்டியிருக்கும்.

பழம் தலைப்பக்கம் மெல்லிய மஞ்சளாக இருக்கும். கீழ் கொஞ்சம் பச்சையாக தான் இருக்கும். வைக்கோலில் பழுக்க வைக்கிற பழங்கள் முழுவதும் மஞ்சள் ஆவது கிடையாது. இப்படி 2 நிறத்தில் இருக்கும். மருந்தடித்தால் தான், ‘ஈமா வாற்சன்’ போல மஞ்சள் கலரில் இருக்கும்.


‘பழம் எல்லாம் செம மலிவு’ என்று கூடைக்காரி சொல்வாள். கிழமைக்கு 20 பழம் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் விற்பனையாகும். நல்ல வியாபாரம். சீசனுக்கு மட்டும் வியாபாரம். சீசன் வியாபாரம் முடிய, வேறு விற்பனை. அழகு சாதனம், வேறு பழங்கள் உள்ளிட்ட விற்பனை என அவர்கள் வாழ்க்கை வியாபாரம், உறவுகள், சந்தோசம், பணம் என்று ஜாலியாக சென்றது.

யார் கண் வைத்தார்களோ தெரியவில்லை. கூடை தூக்கி வியாபாரம் செய்வதற்கு புதிய கூடைக்காரிகள் முன்வரவில்லை. இருந்த கூடைக்காரிகளும் வயது போய் இயலாத நிலைமை, அதிகரித்த விலைவாசியில் குறைந்த விலையில் மீன்களை பெற்று, ஊர்களில் விற்பனை செய்ய முடியவில்லை. சந்தையில் அதிக விலைக்கு மீன்களை வாங்க வேண்டிய நிலை. சந்தையில் கேள்வி அதிகம். கூடவே கொழும்பு கம்பனிக்கும் மீன் ஏற்றுகின்றோம் என சிலர் மீன்களை விலையேற்றிவிட்டனர்.

அவர்களுடன் போட்டிபோட்டு மீனவர்களிடம் இருந்து மீன்களை குறைந்த விலையில் கொள்வனவு செய்ய முடியவில்லை. அதிக விலைக்கு கொள்வனவு செய்தால் ஊரில் குறைந்த விலையில் வாங்கி பழக்கப்பட்டவர்கள் அறாவிலை கேட்கின்றனர்.

வியாபாரம் கைநழுவிவிட்டது. மீன்கள் கூடைக்காரிகளின் கூடைகளின் ஏற மறுக்க, கூடைகளை வீட்டு தவாரத்தில் கூடைக்காரிகள் தூக்கி போட்டுவிட்டனர்.

வீட்டு கதவுகள் இறுகப்பூட்டப்பட்டு கூடைக்காரிகளை வரவேற்க தயாராகவில்லை. ஏமாற்று வழிகள் வீடுகளுக்குள் நுழைவதால் வீட்டுக்காரர்கள் இவ்வாறான முடிவுகளை எடுத்தனர். இதனால் நல்லவர்களான கூடைக்காரிகள் இல்லாமல் போனார்கள்.

மாம்பழ மரங்களையே பழங்களின் மொத்த வியாபாரிகள் வாங்கிவிடுகின்றனர். 50 ரூபாயுக்கு குறைவாக கறுத்தக்கொழும்பான் யாழ்ப்பாணத்தில் கொள்முதல் செய்ய முடியாது. மாம்பழ வியாபாரிகளும் பின்வாங்கிவிட்டனர்.

பாரிய வியாபார நிலையங்கள், நிறுவனங்கள் வளர கூடைக்காரிகளின் தேவைகள் மக்களுக்கு இல்லாமல் போனது.

கூடைக்காரிகள் இல்லாமல் போனதால், புதுசா கலியாணம் செய்த பெண்களில் பலர் சமைக்க கஸ்ரப்படுகின்றனர். வீட்டில் சண்டை. சாப்பாடு சரியில்லையென. மாமியார் நாடகம் பார்க்க, சொல்லிக் கொடுக்க யாரும் இல்லை. பாவம் பெண்கள் சமையல் குறிப்பை இன்டர்நெட்டில் டவுன்லோட் செய்து பிறிண்ட் எடுத்து, சமையல் அறையில் மேல் றாக்கையில் செருகி வைத்து பார்த்து பார்த்து சமையல் செய்யும் நிலை.

கூடைக்காரிகள் மொத்தமாக இல்லாமல் போனது என்றில்லை. ஊருக்குள் ஒன்றிரண்டு கூடைக்காரிகள், ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையிலும், பெறுமானத்தின் அடிப்படையிலும் தங்கள் தொழில்களை செய்கின்றனர்.

அப்படியொரு கூடைக்காரியை சந்தித்து பின்னரே இதனை எழுதவேண்டும் என்று தோன்றியது.

மக்களை அணுகிய வியாபார முறைகள் என சந்தைப்படுத்தல் கற்கைநெறிகளில் கத்தி கத்தி சொல்லி கொடுக்கின்றனர். ஆனால் மக்களை அணுகிய விற்பனை முறையை எப்போதிருந்தோ எமது கூடைக்காரிகள் மேற்;கொண்டுவிட்டனர் என்பதை உலகம் ஏற்றுத்தான் ஆகவேண்டும்.
குணசேகரன் சுரேன்

Author: ந.குணபாலன்
•3:26 PM

                        கொடிமரத்தில் ஈடா                                        


மூலக்கதை:"Emil i Lönneberga"
எழுத்தாளர்: அஸ்த்ரி லிண்ட்கிறேன்,சுவீடன்
(Astrid  Lindgren)
(14/11-1907--22/01-2002)
ஓவியம்:பியோர்ன் பெர்க்,சுவீடன்
(Björn Berg , Sweeden)
17/09-1923--14/07-2008)
தமிழாக்கம்: ந.குணபாலன் 
யூன் 10ந் திகதி பூனைக்கலட்டி வளவில் ஒரு பெரிய விருந்து வைக்க என்று சொல்லி கனக்க அடுக்குகள்  செய்திருந்தனர். மேப்பிள்பிட்டியில் இருந்தும், சுற்றுவட்டாரத்தில் இருந்தும் கன சனம் வரும் என்று எதிர்பார்த்தனர். ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா கொஞ்ச நாளாக பலவித பலகாரங்கள், உணவுவகைகளைச் செய்து வைத்திருந்தா.
"எக்கணம் சரியான சிலவாகப் போகுது." என்று கவலைப் பட்டார் அப்பா அந்தோன். ஆனால் விருந்து என்று செய்ய வெளிக்கிட்டால், விருந்து விருந்தாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அதில் போய்க்  கசவாரத் தனம் காட்டி செய்கின்ற இறைச்சி வடையை கொஞ்சம் சின்ன அளவில் செய்வது..... சீ...அது வெட்கங் கெட்டவேலை.
"நான் இறைச்சிவடை எண்டு சொன்னால் சொன்னபடி அளவிலைதான் செய்வன்." என்றா அல்மா.
"சொன்னபடி அளவு, சொன்னபடி உறுண்டை, சொன்னபடி பொன்னிறத்திலை தான் இறைச்சிவடை செய்வன் மிச்சம் பிடிக்க வேணும் எண்டு சொல்லி சின்னனாகச் செய்ய மாட்டன் கண்டியளோ?"
அல்மா தான் சொன்னபடியே செய்தா. இறைச்சி வகைகளைக் கொண்டு பலவித தின்பண்டங்கள் செய்து வைத்தா. மீனிலும் பலவகை உணவுவகை செய்தா. சீனியப்பம், அடை என்று பல பணிகாரங்களும் செய்தா. அல்மாவின் சமையல் பற்றி அயலட்டை ஊரெல்லாம் நல்ல பேர். அதனால் அயல் வட்டாரங்களான வீமாபுரி, குளக்கரைப்பிட்டியில் இருந்தெல்லாம் விருந்துக்குச் சனம் வர இருந்தது.

அது மெய்மெய்யாகவே விருந்து வைக்க ஏற்ற ஒரு நல்ல நாளாகத்தான் அமைந்தது. நல்ல வெய்யில் மினுங்கினது..., அப்பிள்மரங்கள் பூத்து இருந்தன...., பறவைகளின் கீதங்கள் இனிமையாக ஒலித்தன...., வடிவான ஒரு கனவுலகமாக... பூனைக்குழி வளவு முழுக்க நல்ல வடிவாக இருந்தது. வளவைச் சுற்றி புல்லு வெட்டி வாரி ஒதுக்கியாகி விட்டது..., வீடெல்லாம் கூட்டிப் பெருக்கி துப்பரவாக்கியாயிற்று.., கண்ணாடிச் சாளரங்களுக்கு வேறு திரைச்சீலை மாற்றியாகி விட்டது...., வெளிமுற்றத்தில்  நீண்ட பெரிய மேசைகள் மூன்று வைக்கப்பட்டு, மேசை விரிப்பை விரித்து, பூச்சாடிகள் வைத்து அலங்கரித்தாயிற்று....., சாப்பாடும் ஆயத்தம்..., ஒன்றும் குறைபடச் சொல்லும் படியாக இல்லை..., ஓ! இம்மளவு அமளியில் ஒரு சங்கதி மறந்து போய்விட்டது.
"ஒய்,ஒய்! கொடியேத்த இல்லையே இம்மளவு நேரத்துக்கு?" என்று அல்மா கேட்டா.
அந்தோனுக்கு அப்போதுதான் அது ஞாவகம் வந்தது. கையில் கொடியோடு ஓட்டமாக வந்தார். வந்த வேகத்தில் ஏமிலிலும், ஈடாவிலும் தடக்குப் படப் பார்த்தார். பிள்ளைகள் தகப்பனார் கொடிமரத்தில் கொடியேற்றுவதைப் பார்க்க விரும்பினர்.

நல்லநாள், பெருநாள், கொண்டாட்டம் என்றால் தேசியக் கொடியை ஏற்றுவது இங்குத்தை வழக்கம். அதுபோல மரணம் நிகழ்ந்தால் அரைக்கம்பத்தில் கொடி தொங்கும். சவ அடக்கத்திலன்று காலையில் அரைக்கம்பத்தில் தொங்கவிடப்படும் கொடி சவ அடக்கத்தின்பின் உச்சிக் கம்பத்துக்கு ஏற்றப்படும். பருவகால மாற்றத்திற்கு ஏற்ப சூரியன் எழுவதை வைத்து காலை 8 மணி அல்லது 9 மணிக்கு முன்னம் கொடியேற்றுவதில்லை. மாலை சூரியன் மறையுமுன் , கோடைகாலமெனில் மாலை 9 மணிக்கு முன்னம் கொடியிறக்கப்படும். இரவில் செவ்வக வடிவக் கொடியைப் பறக்க விடுவதில்லை. சிலவேளைகளில் முக்கோண வடிவமான நீண்ட கோவணத்துண்டு போன்ற கொடி இரவும் பகலும் ஏற்றப்பட்டிருக்கும்.

"இண்டைக்கு விருந்து நல்ல கலகலப்பாகத் தான் இருக்கும்" என்றா அல்மா, லீனாவைப் பார்த்து. அடுப்படி அறையில் அவர்கள் இருவர் மட்டுமே தனியே இருந்தார்கள்.
"ஓம் ஆனால் ஒரு குழப்பமும் வரப்படாது எண்டால் ஏமிலைப் பிடிச்சு அடைச்சு வைக்க வேண்டாமோ?" என்று லீனா கேட்டாள். ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா லீனாவை எரிச்சலுடன் பார்த்தா. ஆனால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. கழுத்தை ஒரு வெட்டு வெட்டி லீனா முணுமுணுத்தாள். 
"எனக்கென்ன? பேந்து என்னதான் நடக்கும் எண்டு பார்ப்பம்."  
"ஏமில் ஒரு நல்ல பிள்ளை. அவன் சின்னப்பிள்ளை." அல்மா அறுத்துறுத்துச் சொன்னா. 

சாளரக் கண்ணாடியூடாக தன்னுடைய அருமந்த பொடியன், தங்கச்சியாருடன் ஓடிவிளையாடுவதைப் பார்த்தா.  அவவுக்கு தன்னிரு பிள்ளைகளையும் பார்க்க தேவதைகளைப் பார்த்த கணக்கில் இருந்தது. வரிவரியாகக் கோடிட்ட ஞாயிற்றுக்கிழமை உடுப்பும், தலையில் தன்னுடைய தொப்பாக்கியுமாக  (தொப்பி)  ஏமிலும்; புதுச் சிவப்புச் சட்டையும், மெல்லிய இடுப்பைச் சுற்றிய அகலமான வெண்ணிறப் பட்டியுமாக ஈடாவும் காணப்பட்டார்கள். அவர்களைப் பார்த்து மனநிறைவுடன் சிரித்த அல்மா, சற்றே யோசனையுடன்;
" எக்கணம் வெளியாக்கள் இப்ப வந்திடுவினம். அவையள் வர முன்னம் அந்தோன் கொடியை ஏற்றிவிட்டார் எண்டால் நல்லது" என்றா. எல்லாமே சரிவர நடக்கும் போல இருந்தது.
அந்தோனும் கொடியேற்ற ஆயத்தம்.... அந்தநேரம் பார்த்து அல்பிறெட் நாலுகால் பாய்ச்சலில் கால்நடைக் கொட்டாரத்தில் இருந்து ஓடி வந்தான்.
"மாடு கண்டு ஈனுது, மாடு கண்டு ஈனுது!" அது அந்த சிவப்பி மாடுதான். சரி கணக்காக கொடியை அந்தோனும் ஏற்றப் போகின்ற நேரம் பார்த்து இப்படி கன்றை ஈனுகின்றது.
அந்தோன் கையில் இருந்த கொடியை ஒரு பக்கம் வைத்து விட்டு  கால்நடைக் கொட்டாரத்துக்குள் ஓடினார். 

ஏமிலும், ஈடாவும் கொடிமரத்தடியில். ஈடா தன் தலையை வளைத்து அண்ணாந்து கொடிமர உச்சியில் பளபளத்த வெங்கலக் குமிழைப் பார்த்தாள்.
"ஓ! எம்ம்ம்மளவு உசரம்! அங்கை இருந்து பார்த்தால் மரியான் தோப்பு எல்லாம் தெரியும் தானே?" என்றாள். ஏமில் கொஞ்ச நேரம் யோசித்தான். கனநேரம் மினைக்கெடவில்லை.
"அதையும் ஒருக்கால் நாங்கள் பார்ப்பம்" என்றான்.
" ஈடாஆ ஆ ஆ ! பிள்ளைக்கு கொடிமரத்திலை மேலை ஏறிப்பார்க்க விருப்பமே? அண்ணா நான் ஏற்றி விடட்டே?"ஈடாக்குட்டி சிரித்தாள். அண்ணாப் பிள்ளைக்கு நல்ல மூளை. எப்பவும் நல்ல பம்பல் தான் உவரோடே!
"மரியான் தோப்பைப் பார்க்க எனக்கு நல்ல விருப்பம்!" என்றாள் ஈடா.

 "அதை நீ பார்க்கத்தான் போறாய்" என்று அன்போடு ஏமில் சொன்னான்.  கொடிக்கயிற்றின் ஒருதலைப்பின் கொழுக்கியில் ஈடாவின் சட்டை இடைப்பட்டியை கொழுவினான். அடுத்த சில நிமிசங்களில் ஈடா கொடிமரத்து உச்சியில் ஊசாடினாள். கொடிக்கயிற்றின் மற்றத் தலைப்பை கொடிமரத்தின் அடிப்பாகத்தில் சுற்றி பக்குவமாக ஒரு முடிச்சும் போட்டு வைத்தான். பலவித முடிச்சுக்களும் போட அல்பிறெட்டிடம் பழகி இருந்தான்.

"மரியான் தோப்பு தெரியுதோ?" என்று கத்தினான் ஏமில்.
"இல்லை, மேப்பிள்பிட்டி மட்டுந்தான் தெரியுது" என்றாள் ஈடா.
"எடசீ! மேப்பிள்பிட்டி மட்டும்தானே?.....பின்னை கீழை வரப்போறியோ?" என்று கேட்டான் ஏமில்.
"இல்லை..இன்னும் இல்லை. மேப்பிள்பிட்டியைப் பார்க்கவும் வடிவாய்த் தான் இருக்குது.... எட இந்தா விருந்துக்கு ஆக்கள் வந்து கொண்டிருக்கினம். " என்றாள் ஈடா.




மெய்தான் சனங்கள் வரத் துவங்கிவிட்டனர். வெளிக்காணி முழுக்க வண்டில்களும், குதிரைகளும் நிறையத் துவங்கின. வண்டில்களை விட்டு இறங்கியவர்கள் மெல்லமெல்ல படலையைத் திறந்து முற்றத்துக்குள் நுழைந்தனர். முதல் உள்ளிட்டது திருமதி பேதிறு தான். அவ வாடகைக்கு குதிரைவண்டில் பிடித்து வீமாபுரியில் இருந்து வந்திருந்தா ; அல்மாவின் கைப்பக்குவத்தில் செய்யப்பட்ட சொசேச்சை (sausage) ஒரு பிடி பிடிக்க என்று.நல்ல நளினமான அலங்காரம், இறகு வைத்துத் தைத்த தொப்பியுமாக வந்திருந்தா. சுற்றுமுற்றும் நோட்டம் விட்டா. வெய்யில் வெளிச்சத்தில் பூனைக்கலட்டி  வளவும் வடிவாகத்தான் இருந்தது. பூத்திருந்த அப்பிள் மரங்கள்,.... கொடிமரத்தில் காற்றில் அசைந்த தேசியக்கொடி...ஓஓ! எதோ அசைந்தது தான். அவவுக்குக் கொஞ்சம் கிட்டப்பார்வை.

உந்தக் கொடி! அவவுக்குக் கொஞ்சம் குழப்பமாக இருந்தது. என்ன இது? சுவீடனின் மஞ்சள், நீலவண்ணக் கொடிக்கு மாறாக ஏன் சிவப்பும், வெள்ளையுமான டன்மார்க்கின் கொடியை ஏற்றி இருக்கின்றார்கள்? பூனைக்கலட்டி வளவுகாரருக்கு என்ன மாறாட்டக் குணம் இது? உது பற்றி முதல் வேலையாக ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டியது தான்! திருமதி பேதிறு ஒரு முடிவுக்கு வந்தா. ஏமிலுக்கு அப்பா அந்தோனும் கால்நடைக் கொட்டாரத்தில் இருந்துவெளியே வந்துகொண்டு இருந்தார். அவரைப் பார்த்து
"அன்புள்ள அந்தோன்! ஏன் டன்மார்க் கொடியைப் போய் ஏற்றி இருக்கிறீங்கள்?" என்று கேட்டா. ஏமிலும் அவவுக்குப் பக்கத்தில் தான் நின்றான்.  ஏமிலுக்கு தேசியக்கொடி,... நிறம் பற்றி எல்லாம் தெரிந்திருக்கவில்லை. டன்மார்க் சனம் வசிக்கும் இடத்தில் தான் டன்மார்க்கின் சிவப்பு,வெள்ளை வண்ணக் கொடி பறக்கும் என்ற விளப்பம் எல்லாம் அறியமாட்டான். ஆனால் ஒன்று மட்டும் அவன் அறிவான். அந்தநேரம் மேலே கொடிமர உச்சியில் ஆடியது ஒன்றும் டன்மார்க் கொடியில்லை.

"ஈ...கீ...கீ...கீ..."என்று இளித்தான் ஏமில்.
"அது எங்கடை ஈடாக் குட்டி எல்லே? தெரியேல்லையோ?" அங்கே மேலே ஈடா ஊசாடியபடி,
"கீ,கீ அது நான்தான். மேப்பிள்பிட்டி  முழுக்க இப்ப எனக்குத் தெரியுது" என்றாள். அப்பா அந்தோன் ஒரு சிரிப்பும் சிரிக்கவில்லை. அவதியவதியாகக் கொடிக்கயிற்றை இளக்கி மெள்ள ஈடாவைத் தரையிறக்கினார்.
"அண்ணா என்னையை ஒருக்கால் தித்தைப் பழ பானைக்கை இருக்க வைச்ச மாதிரி நல்ல முசிப்பாற்றியாக இருந்திச்சுது." முன்னே ஒருக்கால் தித்தைப்பழம் நிரம்பி இருந்த பானைக்குள் , அந்தப் பழத்தின் சிவப்புச்சாயம் புரளட்டும் என்று சொல்லித் தங்கச்சியாரை ஏமில் இருக்கச் செய்தவன், ..........செவ்விந்தியர் விளையாட்டு விளையாடினபோது. அதைத்தான் ஈடா இப்போது இங்கு நினைவு கூர்ந்தாள். ஈடாவுக்கு நல்ல முசிப்பாற்றியாக இருந்ததைக் கண்டு ஏமில் மனம் பூரித்தான். ஆனால் ஒருத்தருமே அதற்காக நன்றி என்ற ஒரு சொல்லைச் சொல்லவில்லை. எதிர்மாறாக அப்பா அந்தோன் வந்து அவன் தோளைப் பிடித்து உலுப்பினார்.
"நொடுநொடுத்த நண்டு! கையைக்காலைக் கொஞ்சநேரம் சும்மா வைச்சுக் கொண்டிருக்க மாட்டியே?"

ஏமிலைத் தகப்பனார் கொற இழுவையில் தச்சுப்பட்டறை நோக்கி இழுத்துச் செல்வதைக் கண்டதும்;
"நான் என்ன சொன்னநான்" என லீனா கிண்டினாள். ஏமில் ஏதும் குழப்படி செய்தால் தச்சுப்பட்டறையில் தான் அவன் தனித்து கொஞ்சநேரம் இருக்க வேண்டும். தன்னுடைய செயலை எண்ணித் திருந்தவேண்டும். ஏமில் கத்தி அழுதான்.
"மரியாஆஅ ந் தோ ஓ ஓ பூ பாக்க ஈஈ டாஆ தாஆன் விரூ ம்ம்பீ னவாஆஅ ..." என்று விம்மினான். அப்பா ஞாயம் ஒரு சொட்டும் இல்லாமல் நடக்கின்றார் என்று ஏமில் நினைத்தான். முன்னேபின்னே ஒருத்தருமே ஈடாவுக்கு மரியான்தோப்பு காட்டப்படாது என்று அவனிடம் சொல்லி வைத்ததுமில்லை. ஈடாவினால்  மேப்பிள்பிட்டியைத் தாண்டி மரியான்தோப்பைப் பார்க்க முடியாமல் போனதும் அவனது பிழையில்லை. ஏமிலின் அழுகை நிற்கவில்லை. ஆனால் அப்பா அந்தோன் ஏமிலை தச்சுப்பட்டறைக்குள் விட்டுக் கதவைச் சார்த்தி வெளியாலே கொழுக்கியையும் போட்டுவிட்டார். மெய்மெய்யாலுமே தச்சுப்பட்டறை நல்ல பம்பலான இடம் . நல்லாய்ப் பொழுது போகும். கனக்க மரக்கட்டைகள் பெரிதும் சிறிதுமாக அங்கே இருந்தன. விரும்பின பொருட்களை நினைத்தபடி உருவாக்க ஏமிலுக்கு நல்ல சந்தர்ப்பங்கள் தான். ஒவ்வொரு முறையும் தச்சுப்பட்டறையுள் இருக்க வேண்டி வந்த நேரங்களில் வேடிக்கையான   மனித உருவங்களை ஒரு பேனைக்கத்தி கொண்டு ஏமில் செதுக்குவான். இதுவரை ஐம்பத்தினாலு பாவைகள் செய்து விட்டான். போகின்ற போக்கைப் பார்த்தால் இன்னும் பலது அந்த வரிசையில் வந்து அமையும் போலுள்ளது.


"அவையளின்ரை கண்டறியாத விருந்தும், அவையளும்! அவையளே பட்டிழுத்துப் பார்க்கட்டும். எனக்கென்ன?" புறுபுறுத்தான் ஏமில்.
"அப்பாப்பிள்ளையார் விருப்பம் எண்டால் தன்பாட்டிலை தானே கொடியை ஏற்றட்டும். நானும் எனக்கு வாற கோவத்துக்கு ஒரு மரக்குத்தியை எடுத்து சீவு சீவெண்டு சீவி புது மனிசப் பாவை செய்து காட்டிறன் பார்."  கொஞ்ச நேரத்தில் அவனை வெளியே விட்டு விடுவார்கள் என்று ஏமிலுக்கு வடிவாகத் தெரியும். ஒருக்காலும் அவன் கனக்க நேரம் தச்சுப்பட்டறைக்குள் இருக்க வைக்கப் பட்டதில்லை.
"செய்த குழப்படியைப் பற்றி யோசிச்சு பிழையை உணருமட்டுக்கும் இரு" என்று அப்பா சொல்வது வழக்கம்.
"திரும்ப எந்தக்காலத்திலும் இப்பிடி ஒரு பிழை விடப்படாது."

அந்தவகையில் ஏமில் ஓரளவுக்குப் பரவாயில்லை. ஒருதரம் அடித்த கூத்தை அவன் இரண்டாம் முறை அடித்தது வலு அருமை. ஆனால் எப்போதும் புதுப்புதுக் கூத்துக்களும் குழப்படியுமாக இருக்கும். ஈடாவோடு அடித்த கூத்தை எண்ணினபடியே மரத் துண்டைச் சீவின ஏமிலின் கையில் வலு சுறுக்காக  ஒரு பாவை மனிதன் உருவானான். ஆள் வலு விண்ணன்தான் பாவை உருவங்கள் செய்வதில்!

ஏமில் வெளியே போக விரும்பினான். ஆனால் எல்லா அமளியிலும் அவன் ஒருத்தனை எல்லாருமே மறந்து விட்டார்கள். அவனுந்தான் கன நேரமாகக் காத்துக் காத்து  களைத்துப் போனான். ஒருத்தருமே அவனைத் தேடி வந்த பாடில்லை. தானாகவே அந்த இடம் விட்டு வெளியேற ஏமில் தீர்மானித்தான். அந்த சாளரத்தினூடாக போகலாந்தான். அதொன்றும் பெரிய கயிட்டமாக இராது. ஆனால் கொஞ்சம் உயரத்தில் எல்லோ இருக்கின்றது? சாளரத்துக்குக் கீழே சிவரோரமாக இருந்த அந்த மரச்சட்டக் கும்பியில் தொற்றி ஏறினால் சாளரத்துக்கு ஏறலாந்தான்.

ஏமில் யோசிக்காமல் மளமளவென்று மரச்சட்டங்களில் தொற்றியேறி சாளரத்தைத் திறந்து விட்டான்.
எட ஆய்க்கினை! கீழே குதிக்கலாம் என்று பார்த்தால் உந்த நாசம் கட்டின காஞ்சுரண்டி, பற்றையாக  மண்டிப் போய்க் கிடக்கின்றதே! ஐயோடா! முன்னம் ஒருக்கால் காஞ்சுரண்டிப் பற்றைக்குள் விழுந்து தேகமெல்லாம் சொறி சொறி என்று சொறிந்து தான் பட்ட பாட்டை அவனால் மறக்கேலுமோ?
"உதுக்குள்ளை குதிச்சுச் சொறிபட எனக்கென்ன விசரே?" என்று தனக்குத் தானே கேட்டுக் கொண்டான் ஏமில்.
"வேறை நல்ல வழி கண்டுபிடிக்கிறன் பார்!"

ஒரு நூறு, நூற்றைம்பது வரியங்களின் முன்னே சுவீடன் நாட்டில் காணப்பட்ட கமம்புலம், கமத்து வீடுவளவுகளை எப்படி எல்லாம் இருந்திருக்கும் என்று கொஞ்சம் உங்களுக்கு சொல்லிக் காட்ட விரும்புகின்றேன். எளிமையாக இருந்தாலும் பார்வைக்கு அழகாக கமத்து வீட்டுவளவு இருக்கும். சிறிதும் பெரிதுமாக கட்டடங்கள் இருக்கும். அங்கே வரும் அனைவருக்குமே ஒளித்துப் பிடித்து விளையாட வேண்டும் போல ஆவல் ஏற்படும். பூனைக்கலட்டி வளவும் அப்படியே தான். அங்கே வளவுக்குள் கமக்காரர் வீடு, பணியாளர் குடிமனை, குதிரைமால், கால்நடைக் கொட்டாரம், பன்றிக்குடில், கோழிக்கூடு மட்டுமன்றி இன்னும்பல கொட்டில், குடில்களும் இருக்கும்.

புகைக்குடில் அங்கே அந்தோன்; அரைத்த இறைச்சி வைத்துச் செய்யப்பட்ட சொசேச்சு என்ற உணவுவகையை , உப்பிட்ட மீன் மற்றும் இறைச்சிக் கண்டங்களை புகைப்போட்டு பதப்படுத்துவார்.


சலவைக்குடில் ....அங்கே லீனா ஊத்தை உடுப்புக்களைத் தோய்த்து வெளுப்பாள், அதன் அருகே இன்னும் இரு கொட்டில்கள் அருகருகே இருந்தன. ஒன்று தச்சுப்பட்டறையுடன் சேர்ந்த விறகுக்கொட்டில் அங்கே கொத்திய விறகு வடந்தைக் காலத்துக்காக சேமித்து அடுக்கி வைப்பார்கள். மற்றையது களஞ்சியம்.

களஞ்சியம் எலிகள் நுழையா வண்ணம் சில உயரமான குற்றிகளில் அல்லது கற்களில் ஏற்றி வைத்துக் கட்டப் பட்டிருக்கும். படிக்கட்டுக்கள் கூட வாசலை ஒட்டி இருக்காமல் கொஞ்சம் தள்ளியே அமைக்கப் பட்டிருக்கும்




                                                       ( பல்வேறு களஞ்சியங்களின் படங்கள்)

களஞ்சியம் இரு பிரிவுகளாக இருக்கும். ஒரு பிரிவில் தானியம், அரைத்த மா என்பனவும் மறு பிரிவில் தயாரிக்கப்பட்ட, பதப்படுத்தப்பட்ட உணவு வகைகள் , வற்றல்கள், பழப்பாகு போன்ற உணவுவகைகள் இருக்கும்.

ஏமில் வழக்கமாக உந்தக் கொட்டில், குடில்களுக்கிடையில் ஒளித்துப் பிடித்து விளையாடுவான்.  ஏமில் தொற்றி ஏறித் திறந்த சாளரத்தில் இருந்து கீழே குதிக்க முடியாமல் காஞ்சுரண்டிப் பற்றை கீழே மண்டிப் போய்க் கிடந்தது. எந்த ஒரு பம்பலும், விளையாட்டும் செய்ய முடியாத நிலைமை. தச்சுப்பட்டறையில் கிடந்தது அவனுக்கு அலுத்துப் போனது. நல்ல வளமாகத் தான் தச்சுப் பட்டறைக்குள் மாட்டுப் பட்டுப் போனான். இருக்க இருக்கப் பசி கிளம்பினது. நிமிர்ந்து பார்த்தான். எட! அவனுடைய நல்லகாலத்துக்கு எதிரே களஞ்சியத்து சாளரமும் திறந்து கிடந்தது. ஏமிலின் புத்தி வேலை செய்ய வெளிக்கிட்டது. இரண்டு சாளரத்துக்கும் இடையில் ஒரு பலகைச் சட்டத்தை வைத்துப் பாலம் போட்டால்.....? களஞ்சியத்துக்குள் உள்ளிடலாம்....., அங்கே என்னவென்றாலும் கொறிக்கக் கிடைக்குமேல்லே....? ஏமிலின் புத்தி வேலை செய்ய வெளிக்கிட்டால் புதிது புதிதாக பல உத்திகள் கிளம்பும்.

ஏமில் முக்கித் தக்கி ஏதோ ஒருமாதிரி ஒரு பலகைச் சட்டத்தை இரண்டு சாளரங்களுக்கிடையிலும் ஒரு பாலம் போல வைத்துவிட்டான். விண்ணன் தான்! பிறகு மெள்ள அந்தப் பாலத்தில் தவழ்ந்து ஊரத் தொடங்கினான். அந்த தொற்றுப்பொறிப் பாலம் பயத்தையும் தந்தது. பாலமாய்க் கிடந்த பலகைச் சட்டம் ஒடுக்கமானது, மெல்லியது. ஏமிலின் பாரந் தாங்க ஏலாமல் சவளத் துவங்கினது.
"கீழை விழாமல் நல்லபடி தாண்டிவிட்டன் எண்டால்....,  என்னிட்டை இருக்கிற  நூலில் ஆடுகிற பாவையை ஈடாவுக்குக் குடுப்பன். உது சத்தியம்" என்று தனக்குள்ளே சபதம் செய்து கொண்டான். பலகைச் சட்டம் பலத்துக் கிறீச்சிட, கீழே இருந்த காஞ்சுரண்டிப் பற்றையும் பயமுறுத்தச் சமநிலை தளம்ப ஏமிலின் கைப்பிடி சறுக்கினது.

" ஐயோ" என்ற அவனது கூவல் ஒரு சாதிசனத்தின் காதிலும் விழவில்லை. நல்லகாலம் கால்கள் இரண்டும் நல்ல வண்ணமாக பலகைச் சட்டத்தை வளைத்து இறுக்கிப் பிடித்திருந்தன. ஒரு சிலந்தி தொற்றி ஏறின கணக்கில் ஏமில் திரும்பி ஏறிவிட்டான், கெட்டிக்காரன்! அப்பாடி! ஒரு மாதிரியாக களஞ்சியத்துக்குள் புகுந்து விட்டான்.
"உதொண்டும் பெரிய வேலையில்லை. " என்று கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னம் பட்ட அந்தரத்தை மறந்து வீரம் பேசினான்.
"காரியமில்லை,  போனால் போகட்டும். அந்த நூலாட்டப் பாவையை சொன்னபடி ஈடாவுக்குக் குடுப்பம். எக்கணம் ஒரு நேரம் இல்லாட்டாலும் இன்னொரு நேரம் நூலறுந்து போகும், கைகால் பூட்டுக் கழரும், உடைஞ்சு போகிற பொருள்தானே?"

எட்டி உன்னி தள்ளின தள்ளலில் பலகைச் சட்டம் திரும்ப தச்சுப்பட்டறைக்குள் போய் விழுந்தது. எடுத்த பொருளை அந்தந்த இடத்திலேயே வைக்கும் பழக்கம் ஏமிலுக்கு. ஓடிப்போய் முதல்வேலையாக களஞ்சியத்துக் கதவைத் திறக்கப் பார்த்தான். அதுவும் வெளியே பூட்டி இருந்தது.
"நான் நினைச்ச மாதிரித்தான்..." என்று எரிச்சல் பட்ட ஏமில்,
"எக்கணம் வந்தவைக்குச் சாப்பிடக் குடுக்க சொசேச்சு வேணும் எண்டு ஆரெண்டாலும் ஒருத்தர் அதை எடுக்க வருவினம் தானே? அப்ப நான் வெளியாலை ஓடித் தப்பலாம் ....."என்று தன்னை அமைதிப் படுத்தினான்.

ஏமிலுக்குக் கடும் பசி. களஞ்சியத்துக்குள்ளே நல்ல வாசம், சாப்பாட்டு வாசம் அடித்தது. ஏமில் மணந்து மணந்து சுற்றவரப் பார்த்தான். திரும்பின பக்கமெல்லாம் தின்பண்டங்கள் சேமித்து வைக்கப் பட்டிருந்தன. கூரையிலே புகைப்போட்ட இறைச்சிக் கண்டங்கள், உறொட்டி வற்றல், தொங்கின. ஒரு மூலையிலே விதவிதமான மஞ்சள் வண்ணப் பாற்கட்டிகள், சாடிகளுக்குள் திரணை திரணையாகப் புதிதாகக் கடைந்த வெண்ணெய், ஒருபக்கமாக மரப்பீப்பாய்களில் படை படையாக உப்பிட்ட வற்றல் இறைச்சி, பெரிய பெட்டகம் ஒன்றின் தட்டுக்களிலே சிறிதும் பெரிதுமான போத்தல்களில் வகை வகையான பழப்பாகு, பழரசம்,  சீனிப் பாணியில் மிதக்கும் அவித்த பழவகை, சிறு சிறு சாடிகளில் கெக்கரிக்காய் ஊறுகாய். அந்த நடுத் தட்டில் அல்மாவின் கைப்பக்குவத்துக்குப் பேர்பெற்ற சொசேச்சு சுருள்! ஏமிலுக்கும் அம்மாவின் சொசேச்சு என்றால் சரியான விருப்பம்.

விருந்துக் கொண்டாட்டம் நல்ல மும்முரமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. விருந்தினர் யாவரும் வந்தவுடன் பலவிதமான சீனியப்ப வகைகளுடன் கோப்பி குடித்து விட்டு மதிய விருந்துணவுக்குப் பசியெடுக்கும் வரை பம்பலடித்துக் கொண்டிருந்தனர். மதிய விருந்தாக விலாப்பகுதி இறைச்சியும், சூடைமீன் சம்பலும், அல்மாவின் சொசேச்சும் இன்னும் பலவும் பரிமாறப்பட இருந்தன. இப்படி எல்லாம் பம்பலும், முசிப்பாற்றியுமாக இருக்கையில் திடீரென அல்மாவுக்கு ஏமிலைப் பற்றிய நினைவு வந்தது.
"ஐயையோ எம்மளவு நேரமாய்ப் போச்சுது.  ஏமிலைப் பற்றி ஒரேயடியாய் மறந்து போச்சு. ஐயோ என்ரை பிள்ளை! பசியிலை தவிச்சுப் போயிருப்பான்." என்று பரிதவித்தா.
அப்பா அந்தோனும் நாலுகால் பாய்ச்சலில் தச்சுப்பட்டறை நோக்கி, பின்னாலே ஈடாவும் இழுபட ஓடினார். கதவை அகலத் திறந்த அந்தோன்,
"  ஏமில் குட்டி இனி வா வெளியாலை" என்று பலமாகச் சொன்னார். அங்குத்தையில் ஏமில் இருந்தால்தானே வெளியே வருவான்? எந்த ஒரு ஏமிலையும் காணாமல் அப்பா அந்தோன் திகைத்துப் போனார்.  சுற்றுமுற்றும் நோட்டம் விட்டார். திறந்திருந்த சாளரம் அவர் கண்ணில் பட்டது.
"உந்தச் சுழியன் உதுக்குள்ளாலை சுழிச்சுக் கொண்டு போவிட்டானாக்கும்!" என்று எரிச்சல் பட்டார். பலகைச் சட்டக் கும்பியில் ஏறி சாளரத்தால் வெளியே ஆராய்ந்தார். ம்...கும்... வெளியாலே காஞ்சுரண்டிப் பற்றையும் மிதிபட்டுக் கசங்கினதாகத் தெரியவில்லை.  அப்போது அந்தோனின் மனசிலும் பயம் தொட்டது.

"போற போக்கு நல்லதாயில்லையே! காஞ்சுரண்டிப் பத்தையிலையும் ஆரும் மிதிச்ச அடையாளம் இல்லை. எங்கினை எப்பிடி இந்தப் பெடி போயிட்டுது?" என்றார். ஈடாவும்  அழ வெளிக்கிட்டாள். ஏமிலுக்கு என்ன நடந்திருக்கும்? லீனா ஒரு நாட்டார்பாடல் பாடுவாள். அது ஆணிகள் நீட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பீப்பாய்க்குள் அடைக்கப் பட்ட சிறுமி ஒருத்தி அதற்குள் இருந்து வருந்தாமல் வெண்ணிறப் புறாவாக உருவம் எடுத்து வானகத்துக்குப் பறந்து போனதைப் பற்றிய ஒரு சோகமான பாடல். ஆர்கண்டது பூட்டி வைக்கப்பட்ட ஏமிலும் உருமாறிப் பறந்து போயிருப்பானோ? பாவம் ஈடா! கிட்டக்கிழலையில் ஏதும் ஒரு வெள்ளைப் புறா கண்ணில் படுகின்றதோ என்று தேடினாள். ஆனால் அவள் கண்ணில் பட்டதெல்லாம் தச்சுப்பட்டறைக்கு வெளியே மண்புழுவைக் கொத்திக் கொண்டிருந்த ஒரு கொழுத்த வெள்ளைக்கோழி மட்டுந்தான்!

ஈடா அழுதபடி கோழியைச் சுட்டிக் காட்டினாள்.
"எக்கணம் அது எங்கடை ஏமிலாக்கும்" என்று விக்கினாள். அப்பா அந்தோன் அதை நம்பவில்லை. ஆனால் எதற்கும் ஒரு சொல்லுக் கேட்டு வைத்தால் நல்லது என்று
"எப்ப எண்டாலும் ஏமில் உருவம் மாறிப் பறந்ததைக் கண்டநீயோ?" என்று அம்மா அல்மாவைக் கேட்க ஓடினார். அல்மா அப்படி ஒரு சம்பவத்தைத் தான் ஒருக்காலும் தன்னுடைய கண்கொண்டு காணவில்லை என்று சொன்னா.
"என்ன கதை பறையிறியள்? தச்சுப்பட்டறைக்குள்ளை இல்லாமல் எங்கை பெடி போறது? வடிவாய்த் தேடிப் பார்த்தநீங்களோ?" என்று கேட்டு அந்தரப் பட்டபடி தச்சுப்பட்டறைக்கு ஓடினா. அல்மாவின் பின்னால் வந்த சனங்களும் போனார்கள். ஏமில் மட்டும் அங்கில்லை. இருந்தது எல்லாம் வரிசையாக அணிவகுத்து நின்ற அந்த ஐம்பத்தைந்து மரப்பாவைகள் மட்டுந்தான். அவற்றைக் கண்ட திருமதி பேதிறு,
"ஆர் இதை எல்லாம் இம்மளவுக்கு வண்ணமாய்ச் செய்தது?" என்று கேட்டா.
"வேறை ஆர்? எங்கடை ஏமில் குட்டி தான்!" என்ற அல்மா அழ வெளிக்கிட்டா.
"மெய்மெய்யா ஏமில் ஒரு நல்ல பொடியன். சரியான இரக்க குணம், நல்ல அன்பும் ஆதரவுமான பெடி!" வந்திருந்த சனங்களும் கவலைப் படத் தொடங்கினார்கள். பூனைக்கலட்டி வளவு அன்றைய தினம் அல்லோலகல்லோலப் பட்டது.

ஈடா சத்தங் காட்டாமல் அழுதாள். ஒருத்தருங் காணாத நேரம் அந்த வெள்ளைக் கோழியை நெருங்கினாள்.  குசுகுசுத்துச் சொன்னாள்:
"நல்ல பிள்ளை எல்லே? வானத்துக்குப் பறந்து போக வேண்டாம் அண்ணா! நான் வாளி நிறையக் கோழித்தீன் தாறன். நீ பூனைக்கலட்டி வளவு விட்டு வேறை ஒரிடமும் போகாதை."
ஆனால் கோழியோ எந்த ஒரு வாக்குறுதியும் கொடுக்க ஆயத்தமாக இல்லை. அது கேரிக்கொண்டு தன்வழியே போனது. பாவம் அன்றைய பொழுதிலே அங்கே நின்ற சனம் எல்லாம் ஒரு இண்டை இடுக்கும் விடாமல் பூனைக்கலட்டி வளவை ஆராய்ந்தனர்.

விறகு அடுக்கின பத்திப் பக்கம், வீட்டுக்கோடிப் பக்கம், சலவைக்குடில், கால்நடைக் கொட்டாரம், பன்றிக் குடில், கோழிக்கூடு, குதிரைமால், ஆயுதசாலை, கொல்லுப்பட்டறை, பணியாளர் குடிமனை ம்...கும்....எந்த இடத்திலும் ஏமில் இல்லை. கிணற்றுக்குள் தடியை விட்டுத் துழாவினார்கள். ஒன்றும் தட்டுப்படவில்லை. நல்லகாலம் ஏமில் கிணற்றுக்குள் இல்லை என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்கள். அல்மாவின் அழுகையைப் பார்த்து வந்திருந்த பெண்களும் கண்ணீர்விட்டனர். விருந்துக்கு வந்திருந்த மேப்பிள்பிட்டிச் சனம் மெல்லக் குசுகுசுத்தது:
"சொல்லப் போனால் உந்த ஏமில் பொடியன் வந்து ஒரு ஒற்றைப்போக்கு தான்... எண்டாலும் ஒண்டுக்கும்  அடங்காத குழப்படிகாறன்........ எண்டு சொல்கிறதுக்கு இல்லை....... அப்பிடி எல்லாம் நான் ஒருக்காலும் நினைச்சதுமில்லை..."
"எக்கணம் கோடிப்பக்கத்து ஓடையிலை தவறிப்போய் விழுந்திட்டானோ தெரியேல்லை" என்று, வாய் கிடவாமல் லீனாவும் புலம்பினாள். அந்த ஓடை மழை பெய்யும் போது கட்டுக்கடங்காமல் பெருகி ஓடும். சின்னப்பிள்ளைகளை மூழ்கடிக்கக் கூடிய ஆபத்து நிறைந்தது.
"சாய்ச் சாய்! அங்கினை போயிருக்க மாட்டான். அவனுக்குத் தெரியும் அங்கினை போய் விளையாடக் கூடாதெண்டு. அந்தப் பக்கம் போகப்படாது எண்டு நான் உறுக்கிச் சொல்லி வைச்சிருக்கிறன்." என்று கொஞ்சம் சினத்துடன் அல்மா சொன்னா. லீனா தன் தலையை ஒருமுறை நெளித்துச் சொன்னாள்:
"ஆனபடியால் தான் அப்பிடி நினைக்க வேண்டிக் கிடக்கு"

சும்மா இருக்கப்பட மாட்டாமல் இந்த லீனா என்றவள் அவிழ்த்து விட்ட கதையைக் கேட்டு  எல்லாருக்கும் பயம் தொட்டது. அல்பிறெட் முன்னுக்கு ஓட ஏமிலின் தாய்தகப்பன் பின்னால் தொடர வந்தசனம் முழுவதும் பின்னுக்கு அள்ளுப்பட்டு ஓடைப் பக்கம் போனது. நல்லகாலத்துக்கு அங்கே ஏமிலின் எந்த ஒரு சிலமனும் தென்படவில்லை. இருந்தாலும் அல்மாவும் வேறு சிலரும் அழுதனர். அன்றைய தினத்தில் ஊர் மெச்சும்படியான கலகலப்பும், பம்பலும், முசிப்பாற்றியுமான விருந்தாக அமைய வேண்டும் என்று சொல்லி , எம்மளவு கயிட்டப் பட்டு அல்மா அடுக்குப் பண்ணி வைத்திருந்தவ.





மேற்கொண்டு தேடுவதற்கு ஒரிடமும் இல்லை.
"ஐயோ அந்தோன்! இப்ப என்ன செய்யிறது?" என்று அல்மா அழுகையும், குழப்பமுமாகக் கேட்டா.
"வா வா! அவன் பெடி உங்கினை எங்கினையோ பத்திரமாய்த் தான் இருக்கிறான். எக்கணம் பசி கிளம்பத் தானாய்  வருவான் கண்டியோ! விருந்துக்கு எண்டு வந்த சனத்தை பசியோடை அலைய  விடக் கூடாது. முதலிலை விருந்து அலுவலை முடிப்பம்." என்றார் ஏமிலுக்கு அப்பா அந்தோன். அந்தோன் சொன்னதைக் கேட்கக் கொஞ்சம் ஆறுதலாக அல்மாவுக்குக் கிடந்தது.. ஏமிலைக் காணோம் என்று கவலைப்பட்டு தேடி அலைந்ததில் வந்தவுடன் தின்ற சீனியப்பம் எல்லாம் சமித்து அனைவருக்கும் இப்போது நல்ல பசி கிளம்பி விட்டது. தன்னுடைய தவிப்பை ஒரு பக்கம் ஒதுக்கி விட்டு ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா விருந்தினரை உபசரிக்கத் துவங்கினா. இருந்தாலும் சூடைமீன் சம்பல் சட்டியைத் தூக்கி வந்தபோது அவவின் கண்ணீர்த்துளிகளும் சம்பலுடன் கலந்தது. அந்த விருந்து மேசையில் விலாப் பக்க இறைச்சித் துண்டங்கள், இறைச்சிவடை என்று பலவிதத் தின்பண்டங்களும் பரவி வைக்கப் பட்டிருந்தன.

திருமதி பேதிறு அல்மாவின் கைப்பக்குவத்தில் செய்யப்பட்ட சொசேச்சை நினைத்துத் தன் சொண்டை நாக்கால் நனைத்தா. எல்லாம் நல்ல சுவையான சாப்பாட்டு வகைதான். ஆனால் அவவுக்குப் பிடித்த சொசேச்சு மேசைக்கு வரக் காணேனே என்று அவவுக்குத் தவிப்பாகிப் போனது. அந்தநேரம் பார்த்து அல்மாவுக்கு அது நினைவுக்கு வந்தது.
"லீனா! சொசேச்சு  எடுக்க மறந்து போச்சு பார்! அதைப் பற்றித் துப்பரவுக்கு அயர்த்து போனன்! ஓடிப்போய் அதை எடுத்து வா!" என்றா. லீனாவும் ஓடிப் போனாள். எல்லாரும் ஆவலுடன் காத்திருந்தனர். திருமதி பேதிறு திறுத்தியுடன் தலையாட்டினா.
"அதுதானே ஏதோ ஒண்டு முக்கியமானது அல்மாவின்ரை விருந்து மேசையிலை குறையுதே எண்டு பார்த்தன்"
போன போக்கிலே லீனா திரும்பி ஓடிவந்தாள், வெறுங்கையோடே!
"எங்கை சொசேச்சு லீனா?" அல்மா ஒன்றும் விளங்காமல் கேட்டா.
"என்னோடை வாங்கோ! ஒரு சங்கதி இருக்கு காட்டிறன்." லீனா புதிர் போட்டாள். அவளைப் பார்க்க ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. வழமையில் அவளின் நடப்பு ஒன்றும் வித்தியாசமாக இருக்கின்றதில்லை.
"என்ன வெருளிக் கூத்திது? என்னத்தை அப்பிடிக் காட்ட நிற்கிறாய்?" என்று அல்மா அதட்டினா. அப்போது லீனா நசுக்கிடாமல் சிரித்த படி போனாள். எக்கணம் அவளுக்கு நட்டுக், கிட்டு கழன்று போய்விட்டதோ?
"பறையாமல் வாங்கோவன்" என்று வேண்டுகோள் விடுத்தாள். எல்லாரும் அவளின் பின்னே போனார்கள். களஞ்சியத்தின் கனத்த கதவை தள்ளித் திறந்தாள். உசரமான கதவுநிலைக் கட்டினைக் காலைத் தூக்கி வைத்துத் தாண்டினாள் . பின்னாலே வந்தவர்களை அங்கிருந்த பெட்டகத்தருகே கூட்டிப் போனாள். அதன் கதவைத் திறந்தாள்.........! அங்கே......! என்னது?  சொசேச்சு வைத்திருந்த நடுத் தட்டில் இருப்பது என்ன? சொசேச்சு இல்லையே!? எட! இவன் எங்களின் ஏமில் எல்லே? அதிலே படுத்து நித்திரை அடிப்பது? சொசேச்சுச் சுருளை  தோல் உரித்து வயிறு முட்டத் தின்ற களைப்பில் அண்ணர்ப் பிள்ளையார் நல்ல நித்திரை. அம்மாவின் செல்லக்குட்டி! அல்மாவுக்குக் கிளம்பின புளகத்தை நீங்கள் நேரிலே பார்த்திருக்க வேண்டும். ஓடிப்போய் ஏமிலை அல்மா தூக்கினா. கண்முழித்த ஏமிலும் இப்போது நல்ல திறுத்தியுடன் சிரித்தான். அந்த பெட்டகத்தினுள்ளே ஒரு பெரிய தங்கக்கட்டியைக் கண்டுபிடித்த அக்களிப்பு அல்மாவுக்கு! ஒன்றிரண்டு கிலோ சொசேச்சும் காலி! அதற்கென்ன? அதை விட ஆயிரம் மடங்கு நிம்மதியை, திறுத்தியை, புளகத்தை தருவது எது?  ஏமிலை அங்கே கண்டது எல்லோ?
ஏமிலுக்கு அப்பா அந்தோனும் அப்படித்தான் நினைத்தவர்.


"ஈ...கீ...கீ... ஏமில் இஞ்சை வந்து படுத்திருக்கிறார்!" என்று சிரித்தாள் ஈடா.
"அவர் அப்பிடிப் பெரிசாய் ஒண்டும் உருவம் மாறி போகேல்லை." என்று மகிழ்ந்தாள். ஒருக்கால் நின்று நிதானமாக யோசித்துப் பாருங்கோ! ஒரு இரண்டு கிலோ மட்டில் இருக்கக் கூடிய சொசேச்சை தன்  வயிறு மெத்த மெத்த விழுங்கித் தள்ளின ஒரு பொடியன் எம்மளவுக்கு, அங்கே நின்ற அனைவருக்கும் அக்களிப்பைத் தந்தானே என்று! இப்போது என்னடா என்றால், அல்மா எதிர்பார்த்த கலகலப்பும், பம்பலும் நிறைந்ததாக அந்த விருந்து முடிவடைய இருந்தது. ஏமிலால் தின்ன முடியாமல் போன ஒரு துண்டு சோசெச்சை அல்மா எடுத்துப் பத்திரப் படுத்தினா; திருமதி பேதிறுவுக்குக் கொடுத்து விடுவதற்காக. அதையிட்டு திருமதி பேதிறுவுக்கு நல்ல திறுத்தி. மற்றவர்களும் விரும்பின மற்றைய தின்பண்டங்களை எல்லாம் வயிறு மெத்த மெத்த ஒரு பிடி பிடித்தனர். பாற்கட்டி அடையை சுவைத்த ஏமில்,
"இதை விடத்  திறமான பாற்கட்டி அடை  கிடை வேறை இல்லை" என்று பாராட்டினான். அப்படியொரு பாற்கட்டி அடையை நீங்கள் சுவை பார்த்திருந்தால் ஏமிலின் கூற்று நூற்றுக்கு நூறு வீதமும் மெய்தான் என்பீர்கள். பொழுதும் செக்கல் பட்டது. நல்ல வடிவான ஒரு செக்கல் பொழுது பூனைக்கலட்டி வளவை மட்டுமல்ல, மேப்பிள் பிட்டியை, முழுச் சின்னான்காமத்தையும் சூழ்ந்து போர்த்தது. அப்பா அந்தோன் கொடிக்கம்பத்தில் பறந்த கொடியை இறக்கினார். ஏமிலும் , ஈடாக்குட்டியும் பக்கத்தில் நின்று அப்பா கொடியிறக்குவதைப் பார்த்தபடி நின்றனர்.

பூனைக்கலட்டி வளவின் விருந்துக் கொண்டாட்டம் முடிந்து  வந்தவர்கள் எல்லாம் அவரவர் வீடுகளுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். கால்நடையாக வந்தவர்கள் நடந்தே போனார்கள். கொஞ்சத் தூரத்திலிருந்து வந்தவர்கள் ஒன்றில் தங்கள் சொந்தக் குதிரை வண்டில்களில் போனார்கள்; அல்லது வாடகைக் குதிரைவண்டிலில் போனார்கள். கடைசி கடைசியாக திருமதி பேதிறு வாடகை வண்டிலுக்குக் காத்திருந்து ஏறிப்போனா. அந்த வண்டிலின் குதிரையின் குளம்படிச் சத்தம் தேய்ந்து மறையும் வரை ஈடாவும், ஏமிலும் வீட்டுப் படலையடியில் நின்றனர்.
"என்ரை எலிப்பிள்ளையை அவ பத்திரமா பார்ப்பா எண்டு நான் நினைக்கிறன்" என்றான் ஏமில்.
"அது என்ன உங்கடை எலிப் பிள்ளை?" என்று ஒன்றுமே விளங்காமல் ஈடா கேட்டாள்.
"அதுதான் அவவின்ரை கைப்பையிலை நான் போட்டு மூடி வைச்சு அனுப்பின எலிப்பிள்ளை!"
"எலியோ? வைச்சநீங்களோ? ஏன் அப்பிடிச் செய்தநீங்கள்?"
"பாவம் அது! தன்ரை சீவிய காலத்திலை அந்த சொசேச்சுப் பெட்டகத்தைத் தவிர வேறை ஒரு ஊருலகமும் அதுக்குத் தெரியாது. வீமாபுரி மட்டிலை எண்டாலும் போய்ப் பார்த்து வரட்டுக்கும் எண்டு நினைச்சன்."
"அதுக்கு திருமதி பேதிறுவும் எல்லோ இரக்கப் படவேணும்?"
"அதைப் பார்த்தால் அவவுக்குத் தன்ரை பாட்டிலை இரக்கம் வரும்!"


அது யூன் 10ந் திகதி. அன்றைய தினத்தில் ஏமில் , தங்கச்சி ஈடாவை கொடிமரத்தில் ஏற்றிச், சுற்று வட்டாரத்தையும் எல்லாம் காட்டி, தச்சுப்பட்டறையை விட்டுக் காணாமல் போய் , எல்லாரையும் கலங்க வைத்து, ஆறு, கிணறெல்லாம் தடவ வைத்து, இரண்டு கிலோ சொசெச்சு மட்டில் தின்று தள்ளி இதெல்லாம் போதாது என்று ஒரு எலி மீது இரக்கப்பட்டு, திருமதி பேதிறுவின் கைப்பைக்குள் அதை அனுப்பி வைத்த நாள்! எக்கணம் இன்னும் அவனைப் பற்றி அறியும் ஆவல் உங்களுக்கு வரக்கூடும்.
   

                                                        (தொடரும்)

சொல்விளக்கம்:
அடுக்கு - ஆயத்தம்
சிலவு<செலவு
கசவாரத்தனம் - கஞ்சத்தனம்
இங்குத்தை - இவ்விடம்
அங்குத்தை - அவ்விடம்
எக்கணம் - எந்நேரத்திலும் , சிலநேரம், ஒருவேளை
பட்டிழுத்து=பட்டு+இழுத்து - சிரமப்பட்டு
அமளி - பரபரப்பு , இரைச்சல், குழப்பம், சண்டை
கயிட்டம் - கஷ்டம்
சிவர் - சுவர்
சவள - வளைய
கிட்டக்கிழலை=கிட்டம்+கிழலை - அருகுத் திசை
சிலமன் - அடையாளம், அறிகுறி, சாடை
அயர்த்து - மறந்து


Author: ந.குணபாலன்
•4:20 PM
                                     நாடோடிப் பாடகன்!  
                                                                            
                                                         மூலக்கதை :"Emil i Lönneberga"
                                                         எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                           (Astrid Lindgren, Sweeden)
                                                         (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                       ஓவியம்: பியோர்ன் பெர்க், சுவீடன்   
                                                                (Björn Berg , Sweeden
                                                                    (17/09-1923 ---14/07-2008)
                                                             தமிழாக்கம்: ந.குணபாலன் 



அல்பிறெட், பூனைக்கலட்டியில் இருந்த கமத்துப் பணியாள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் எல்லே? அவனுக்குச் சின்னப்பிள்ளைகள் என்றால் நல்ல விருப்பம். அதுவும் ஏமில் மீது சரியான வாரப்பாடு. மற்றவர்கள் எல்லாரும் ஏமிலைக் குழப்படிகாரன் என்று சொல்வதை , அல்பிறெட் கணக்கில் எடுக்க மாட்டான்.  ஏமில் என்னதான் கூத்து அடித்தாலும் அல்பிறெட் சினந்து ஒரு சொல் சொல்ல மாட்டான். அம்மளவு பட்சம்.  ஏமிலுக்கு என்று சொல்லி மரக்கட்டையில் ஒரு விளையாட்டுத் துப்பாக்கி செய்து கொடுத்திருந்தான்.  ஏமில் அதை வைத்துக் கொண்டு "பங்!, பங்!" என்று சுட்டுக் கொண்டு திரிந்தான். பாவம் மைனா வகைக் குருவிகள் பல நாட்களாகப்  பூனைக்கலட்டிப் பக்கம் துணிச்சலுடன் பறந்து போய் இரை தேடவில்லை.   ஏமிலுக்கு அந்தத் துப்பாக்கி மேல் அளவு கடந்த விருப்பம். நித்திரைப்பாயிலும் அது அவன் பக்கத்தில் கிடக்க வேண்டும். நித்திரையில் உழன்று படுக்கும்போது இடைஞ்சலாக இருக்குமே என்று ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா அதை எடுத்து கொஞ்சம் அரக்கி வைக்கப் போனா. அதற்கு அவன் ஊரையே கூட்டுமாப் போலே கத்திக் குழறினவன். 

அந்த அளவுக்கு ஏமில் விளையாட்டுத் துப்பாக்கியை விரும்பினான். அதைச் செய்து தந்த அல்பிறெட்டை  இன்னும் கூடுதலாக விரும்பினான். இப்படி நிலைமை இருக்க, அல்பிறெட் ஒரு தரம் அரண வீரனாக வருவதற்காக பயிற்சி முகாமுக்குச் சென்றது பிடிக்காமல் ஏமில் அழுதது ஒன்றும் புதினமில்லை தானே? வான்படை, கப்பற்படை, அரணப்படை என்று இருந்தாலும்; வெளிநாடு ஒன்று ஆள்குமிப்பில் இறங்கினால் அதை எதிர்க்க கூடுதலான ஆள்படைபலம் தேவை தானே? அதற்கு ஆட்களை ஆயத்தம் செய்யவே இப்படியான பயிற்சி முகாம்கள் வைத்தார்கள். அப்படி பயிற்சி முகாமிலே என்ன தான் செய்தார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது தானே? சொல்கிறேன் கேளுங்கள்.

மேப்பிள்பிட்டிக்கு அயலூரிலே குளப்பிட்டிவெளி என்று ஒரு பெரிய தரவையான நிலம் உள்ளது. அங்கேதான் கூடாரம் எல்லாம் அடித்துப் பாசறை அமைத்து  இந்தப்பயிற்சி முகாம் வரியத்துக்கு ஒரு தரம் நடக்கும். இரண்டு கிழமைப்பயிற்சி. கமங்களில் வேலை செய்யும் பணியாட்கள் உட்பட சின்னான்காமத்து இளந்தாரிகள்,  எல்லாருக்கும் அழைப்பு வரும். அரணத்துச் சீருடை அணிந்து வெள்ளாப்பில் துவங்கினால், பொழுதறு மட்டும் கடுமையான பயிற்சிகள் எல்லாம் செய்ய வேண்டும். 

"எப்ப பார்த்தாலும் புல்லு வெட்டிக் காயப் போடுற கால நேரத்திலை தான் உந்தக் கண்டறியாத பயிற்சி முகாம் வரும்" ஏமிலுக்கு அப்பா அந்தோன் எரிச்சல் பட்டார். புல்லுவெட்டிக் கொடி கட்டிக் காயப் போட்டு, பிறகு காய்ந்த புல்லைத் திரட்டிக் கட்ட வேண்டும். பிறகு அதைக் குதிரை வண்டிலில் ஏற்றிக் கொண்டு போய்க் கால்நடைக் கொட்டாரத்தின் மேல்தளத்துப் பரணில் 
வடந்தைக் காலத்திற்கென்று கால்நடைத் தீவனமாகச் சேமித்து வைக்க வேண்டும்.





அல்பிறெட் கிளம்பிப் போகின்றதாலே ஞாயமான வேலைகள் தம்பிட்டுப் போய்விடும். ஆனால் பயிற்சி முகாம் நடத்த அந்த இரண்டு கிழமையையும் தீர்மானிப்பது எல்லாம் ஏமிலுக்கு அப்பா அந்தோனின் கையிலேயோ இருக்கின்றது? இல்லை. அரசரும் அவரது அரண அதிகாரிகளும் தான் சின்னான்காமத்து இளந்தாரி வயசுக்காரர் எல்லாரும் குளப்பிட்டிவெளியில் அரணப் பயிற்சி இரண்டு கிழமைக்கு எடுக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தது. அது கிடக்க, என்ன மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால்  இரண்டு கிழமையில் அல்பிறெட்திரும்பி வந்து விடுவான் தானே? உதுக்குப் போய் ஏமில் வீணாகக் கண்ணீர் வடித்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.ஏமில் மட்டுமே அழுதது? உவள் லீனாவும் அல்பிறெட்வெளிக்கிட்டுப் போன நேரம்  ஒரு பாட்டம் அழுது தீர்த்தவள். அல்பிறெட் மீது லீனாவுக்கும் நல்ல வாரப்பாடு. 






அல்பிறெட் அழவில்லை.பயிற்சி முகாமில் தான் ஒரு வட்டரங்குக் கலைஞன் போலவும், நாடோடிப் பாடகன் போலவும் நல்ல மகிழ்ச்சியாகப் பம்பல் அடிக்கப் போவதாக ஏமிலுக்குச் சொன்னான். அல்பிறெட்டை ஏற்றிப் போகக் குதிரை வண்டில் வந்தது. அல்பிறெட் போகும்போது கையாட்டிச் சிரித்தபடி போனான். ஆனால் பயணம் சொல்ல நின்றவர்கள் தான் ஏக்கத்துடன் நின்றார்கள். அவர்களின் கவலையைப் போக்காட்ட அல்பிறெட் ஒரு நாடோடிப் பாட்டுப் பாடினான். அந்தப் பாடல்தான் இது:


ஏக்கங்குளப் பட்டணம் போவாய்!
ஓட்டப் பந்தய மைதானம் பாராய்! 
சொக்க வைக்கும் சுந்தரிகள் தமைச் 
சோடி சேர்ந்து ஆடிட வாராய்! 
எக்கணம் பட்டணம் எட்டம் என்ற 
ஏக்கம்  ஏனோ என் கூட்டாளி? 
பக்கந்தான் குளப்பிட்டிவெளி பாய் விரிக்கும் 
பசும்புல்லால் எல்லோ  பாட்டாளி!  
மிக்கவும் அழகு மிளிரும் மீன்விழிகள் மயக்கும் 
மின்னலிடை  வளையும் மங்கையர் தமைப்
பக்கம் அணைந்து  பாதம் தாளமிட
பக்குவமாய் ஆடு! பரவசமாய் ஆடு! 
தக்கத் தை  தைய்யாத் தைதை 
தக்கத் தை தைய்யாத் தைதை 


அல்பிறெட் ஏறிப் போன வண்டில் வளைவில் திரும்பி மறைந்து போனது. அல்பிறெட்டின் பாட்டுச் சத்தம் மறைந்து போனது. ஆனால் லீனாவின் சோகராகம் நீண்டது.  ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா லீனாவை தாடாற்றிப் பார்த்தா.
"அழாதை லீனா!" என்று ஆறுதல் சொன்னா.
"இந்தா பார்த்திருக்க உந்த ரெண்டு கிழமைகாலமும் ரெண்டு நாள் போலப் பறந்திடும். இண்டைக்கு வியாழன். வியாழனோடை வியாழன் எட்டு நாள், அடுத்த வியாழன் 15ம் நாள். இண்டைக்கு திகதி 28 . 28ம் 15ம் 43. யூன் மாசம் 30இலை படுகிற படியாலை அங்காலை 13 நாள் போக மைக்கா நாள்  யூலை 14ந் திகதி வெள்ளிக்கிழமை அல்பிறெட் வந்திடுவான் கண்டியோ! அதுக்கிடையிலை யூலை மாசம் 9ந் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை குளப்பிட்டியிலை வருடாந்தக் கொண்டாட்டமாம் . அதைப் பார்க்கப் போகேக்குள்ளை ஒரு எட்டு போய் அல்பிறெட்டையும் பார்த்திட்டு வருவம். எங்களுக்கும் கமத்துக்கு ஓய்வு நாள் தானே!"
"நானும் குளப்பிட்டிவெளி வருவன். வட்டரங்குக் கலைஞனாக, நாடோடிப் பாட்டுக்காறனாக நானும் அல்பிறெட்டைப் போல செய்யப்போறன். அல்பிறெட்டைக் கண்டு சுகம் சொல்லவும்  வேணும் " என்றான் ஏமில். 
"நானும்!" என்று தாளம் போட்டாள் ஈடா. ஆனால் அம்மா அல்மா தலையைச் சிலுப்பினா.
"அது பெரியாக்களுக்கான கொண்டாட்டம். சின்னப் பிள்ளைகளுக்கு அங்கை ஒரு பம்பலும் இல்லை, ஒரு வேலையும் இல்லை. முதல் அந்தச் சனநரலுக்குள்ளை சின்னப்பிள்ளையள் நெரிபட்டுகாணாமல் போய்விடுங்கள். நீங்கள் ஒண்டும் அங்கை எல்லாம் வர வேண்டாம்." என்று அம்மா மறுதலித்தா. 
"சனநரலுக்குள்ளை நெரிபடுகிறது நல்ல பம்பல் எல்லோ?" என்று தனக்குப் பயமில்லாததைக் காட்டிச் சமாளிக்க ஏமில் பார்த்தான். ஆனால் அங்கே அவனது பருப்பு வேகவில்லை. 

யூலை 9ந்திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமையும் வந்தது. வற்றல் மாயாவிடம் ஏமிலையும் ஈடாவையும் பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லி கேட்டிருந்தார்கள். மாயா ஆச்சி வந்ததும் அப்பா அந்தோன், அம்மா அல்மா, லீனா மூன்று பேரும் குதிரை வண்டில் பூட்டிக் கொண்டு குளப்பிட்டிவெளிக்குக் கிளம்பிப் போனார்கள். 

ஈடாக்குட்டி ஒரு குழப்பமும் செய்யாத நல்ல பிள்ளை. உங்களுக்குத் தெரியுந்தானே? மாயா ஆச்சி வந்தவுடன் அவவின் மடியில் ஏறிக் குந்திக் கொண்டாள். பேய் பசாசுக் கதைகள் சொல்லும்படி கொஞ்சிக் கொஞ்சிக் கேட்டாள். மாயா ஆச்சியும் வலு புளகத்துடன் கதையளக்க வெளிக்கிட்டா.

ஏமிலுக்கு என்றால் தாய்தகப்பன் தன்னையும் கூட்டிக் கொண்டு போகாமல் வீட்டில் விட்டு விட்டுப் போய்விட்டார்களே என்று சரியான மன்னை. குதிரைமால் பக்கம் தன்னுடைய விளையாட்டுத் துப்பாக்கியும் கையுமாக "பங்! பங்!" என்று அலைந்தான். 
"அப்பா அம்மா தாங்கள் மட்டும் எல்லாப் பம்பலும் போய்ப் பார்ப்பினமாம். நான் மட்டும் பேசாமல் பறையாமல் வீட்டிலை இருக்கிறதாம்" சீறினான் ஏமில். 
"நானுந்தான் குளப்பிட்டிக் கொண்டாட்டத்துக்குப் போக ஆசைப் படுகிறன். அங்கினை போய்   வட்டரங்குக் கலையாடி நாடோடிப் பாட்டுப் பாடிக் காட்டலாம் எண்டு எனக்குந்தான் ஆசை இருக்கு. ஒருத்தரும்  ஒரு சொல் கேள்க்கினம் இல்லை.  கேட்டியோ சுள்ளான்? அங்கை போறதுதான் எண்டு நான் நினைச்சிட்டன்." குதிரைமாலின் கோடிப்பக்கம் மேய்ந்து கொண்டிருந்த சுள்ளான் என்ற கிழட்டுக் குதிரைக்குக் கிட்ட தன்னுடைய முட்டெல்லாம் கொட்டிக்  கொண்டிருந்தான். அவர்களிடம் ஒரு இளங்குதிரையும் இருந்தது. அதற்கு மார்க்கசு என்று பேர். மார்க்கசுதான் இப்போது வண்டிலை இழுத்தபடி, அப்பா அந்தோன், அம்மா அல்மா, லீனா  மூன்று போரையும் ஏற்றிப் போனது.  அவர்களுக்கென்ன? பிள்ளைகளை வீட்டில் மாயா ஆச்சியுடன் விட்டுவிட்டு பம்பலும், முசிப்பாற்றியும்  தேடிப்  போய் விட்டார்கள். 

ஒரு சங்கதி முதலில் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். அல்பிறெட்டுடன் சேர்ந்து பம்பல் அடிக்கின்ற நேரங்களில் கனக்க நாடோடிப் பாடல் எல்லாம் ஏமிலும் கேட்டுப்பாடிப்  பழக்கம். சமநிலை தளம்பாமல் வேலி விராய் எல்லாம் நடந்தும் பழக்கம். குதிரைச் சவாரி செய்யத் தெரியும். அதனாலே தனக்கும்  அந்தக் வட்டரங்குக் கலைகள் கொஞ்சம் தெரியும் என்ற ஒரு துணிச்சல் அவனுக்கு.
"சுள்ளான்! இப்ப எனக்கு ஒரு விசயம் தெரியும். அது உனக்கு என்னெண்டு தெரியுமோ?" குதிரையைப் பிடித்துக் கேட்டான் ஏமில் . 
" இப்ப பார்! ரெண்டுபேர் அவைக்குப் பின்னாலை சுர்ர்ர்ர்ர்ர் எண்டு காற்று காதை உரஞ்ச பறக்கப் போகினம். என்ன முழிக்கிறாய்? அது நானும் நீயுந்தான் கண்டியோ!"

சொன்னபடியே ஏமில் செய்தான். குதிரைமாலில் இருந்து சேணத்தை தூக்க மாட்டாமல் தூக்கிக் கொண்டு வந்தான். சுள்ளானைக் கூட்டிப் போய் ஒரு மரக்குற்றிக்கு மேல் ஏறி நின்று சேணமிட்டான்.
" பயப்பிடிறதுக்கு ஒண்டுமே இல்லை.  அல்பிறெட்டுக்கு எங்களைக் கண்டால் பெரிய புளுகமாய் இருக்கும். வட்டரங்குக் கலை செய்து காட்டிறதுக்கு உனக்கு அலுத்துப் போனால் உன்னொத்த குதிரை வேறை கனக்க அங்கினை நிற்கும். அதுகளோடை கனைச்சுக் கதை பறைஞ்சு நீயும் பம்பல் அடிக்கலாம்"

படலைக்குப் பக்கத்தில் குதிரையைக் கூட்டிப் போய் படலையில் தொற்றிக் குதிரையில் ஏறினான்.  கெட்டிக்காரன்!
"இப்ப நாங்கள் பறப்பம் சுள்ளான்! அங்கத்தையாலை திரும்பி வந்து பேந்து ஆறுதலாய் மாயா ஆச்சிக்கு போட்டு வாறம்  எண்டு சொல்லுவம். "
சுள்ளானும் ஏமிலைச் சுமந்து கொண்டு பறந்தது. சொன்னாற்போல தன்னுடைய தொப்பாக்கியையும்( தொப்பியையும்), மரத் துப்பாக்கியையும் எடுக்க அவன் மறக்கவேயில்லை. அல்பிறெட் அரணவீரனாக பயிற்சி எடுக்கும் போது சரிசமனாக  தன்னுடைய     துப்பாக்கியை வைத்து ஏமிலும் பயிற்சிசெய்ய வேண்டாமே?, என்றெல்லாம் அவன் யோசித்தான்.

சுள்ளானுக்கு வயசு போய்விட்டது. ஏற்றமான பாதை வரும் போது அது ஆறுதலாக நடந்தது. அதற்கு உற்சாகம் கெட்டுப் போகக் கூடாதென்று ஏமில் ஏதோ தன்னுடைய வாயில் வந்ததை ஏதோ ஒரு மெட்டுப் போட்டு பாட்டாகப் பாடினான்.

என் செல்லக் குதிரை எல்லோ? என் சொல்லுக் கேட்கும் எல்லோ?
சுள்ளெண்டு வெய்யில் சுட்டாலும், மழை தான் அடிச்சு நனைச்சாலும் 
பின்னங்கால் பின்னடிச்சுச் சடைஞ்சாலும் முன்னங்கால் நடுங்கினாலும், 
கல்லும் முள்ளும் கட்டையும் குட்டையும் கவனமாய் எட்டித் தாண்டும்.
என்னுடன் என் துப்பாக்கியையும் எடுப்புடன் காவிச் செல்லும் எல்லோ!

பாவம் சுள்ளான்! வயசு போய்விட்டதென்று ஓய்வாக இருக்கவும் பலனில்லை. பற்றும் பற்றாததற்கு ஏமிலின் பாட்டையும் கேட்க வேண்டிய கொடுமை. அந்த அரிகண்டத்தில்  
இருந்து  விடுபட வேண்டிய அவத்தையில் எதோ ஒரு மாதிரி குளப்பிட்டிக்கு ஏமிலையும் அவனுடைய துப்பாக்கியையும் கதியிலே கொண்டு வந்து சேர்த்துவிட்டது.
"சூய்!சூய்! நாங்கள் இப்ப வட்டரங்குக் கலையும், வாய்ப்பாட்டும் எங்களுக்கும் வரும் எண்டதையும் ஒருக்கால் காட்டவேணும்" என்று குதிரையை ஏவின ஏமில் நிமிர்ந்து பார்த்தவன் வாயடைத்து நின்றான். கண்கள் அகல விரிய, வாய்பிளந்து நின்றான். 

அன்றைய தினம் நிறையச் சனம் குளப்பிட்டிக்கு வரும் என்று தெரியுந்தான்.  ஆனால் இப்படி ஆயிரக் கணக்கில் சனம் வந்து குமியும் என்று அவன் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை.சனக்கும்பலின் நடுவே அரணவீரர்களின் அணிநடை இடம்பெற்றது. அவர்கள் இடம் வலம் இடம் வலம் என்ற தாளத்திற்கு நடந்தனர். இடைசுகம் தங்கள் தங்கள் துப்பாக்கிகளை எல்லாரும் ஒரே நேரத்தில் ஒரே மாதிரியாகத் தூக்கிப் போட்டுப் பிடித்தனர்.  கட்டை, தொக்கையான ஒருத்தர் ஒரு குதிரையில் வலம் வந்தபடி  அரணவீரர்களைச் சீறிச்சினந்து அதட்டி கட்டளை இட்டுக் கொண்டிருந்தார்.  அவர்களும் ஒரு எதிர்ப்பும் காட்டாமல் அவர் சொன்ன படி செய்தார்கள். ஏமிலுக்கு அதைப் பார்க்க விநோதமாக இருந்தது.

"அப்ப எங்கடை அல்பிறெட் ஒண்டுமே தானாகத் தீர்மானிக்கிறது இல்லையோ?" என்று தன்னருகே நின்ற கமக்காரப் பொடியன்களைக் கேட்டான். அவர்கள் ஒரு வதிலும் இறுக்கவில்லை. அவர்கள் தியானம் முழுக்க அணிநடையில் இருந்தது. ஏமிலுக்கும் அணிநடையைப் பார்க்க வலு பம்பலாக இருந்தது தான். எல்லாம் ஒரு கொஞ்ச நேரம் மட்டுமே. இப்போது அவனுக்கு அல்பிறெட்டைக் கண்டு கனக்கக் கதை பறையும் தவனம். அதற்காகத் தானே தன்னந்தனியாக குதிரையேறி வந்தவன்! எல்லா அரணவீரரும் ஒரேமாதிரி நீலநிறச் சீருடை போட்டிருந்த காரணத்தால் அல்பிறெட்டைக் கண்டு பிடிப்பது என்பது வலு கயிட்டமான காரியமாகப் பட்டது.

"ஓ கொஞ்சம் பொறு சுள்ளான் எக்கணம் அல்பிறெட் என்னைக் காணட்டுக்கும்." என்று ஏமில் சுள்ளானுக்குக் கூறினான்.
"கண்ட உடனை என்னட்டை ஒரே ஓட்டமாய் ஓடி வருவார் கண்டியோ! அந்தக் கொதி பிடிச்ச அதிகாரி தன்ரை துவக்கை வைச்சுத் தன்ரை பாட்டிலை விளையாடட்டும்."  அம்மளவு கூட்டத்துக்கும் நடுவிலே அல்பிறெட் தன்னை வடிவாகக் காணவேண்டும் என்று சொல்லி ஏமில் கூட்டத்தைத் துளைத்துக் கொண்டு அணிநடை வீரர்கள் முன் வந்தான். தன்னால் ஏலுமானவரை கத்தி,
"அல்பிறெட் நீ எங்கை இருக்கிறாய்? நானும் நீயும் வட்டரங்குக்கலை ஆடிக் காட்ட வேண்டாமோ? நாடோடிப் பாட்டுப் பாடிக் காட்ட வேண்டாமோ?  இது ஆரெண்டு தெரியுதோ? நான்தான் ஏமில் வந்திருக்கிறன்! " என்று கூப்பிட்டான். அல்பிறெட் எல்லாக் கூத்தையும் கண்டான். அணிநடைக் குழுவில் அவன் நடுவே நின்றான். அந்தக் கட்டை தொக்கையான அதிகாரியின் காட்டுக் கத்தலுக்குப் பயந்து முன்னுக்கு வர அவன் தெண்டிக்கவில்லை. 

ஆனால் அந்தக் கொதி பிடித்த அதிகாரி தன் குதிரையில் ஏமிலுக்கு அருகே வந்தார். வந்து அன்பாக 
" ஆர் மோனை நீ? அம்மாஅப்பாவைச் சனக் கூட்டத்திலை துலைச்சுப் போட்டு காணாமல் வந்து நிற்கிறியோ?" என்று கேட்டார். கனகாலமாக உப்படியும் ஒரு பேய்த்தனமான கேள்வியை ஆருமே  ஏமிலைப் பார்த்துக் கேட்டதில்லை.
" நான் ஒண்டும் காணாமல் போய் வந்து நிற்கேல்லை. அப்பிடிக் காணாமல் போனது எண்டால் அது வந்து அம்மாஅப்பா தான் காணாமல் போட்டினம். " ஏமில் சொன்னது அவ்வளவும் மெய்தான்.  சின்னப்பிள்ளைகள் சனநரலில் நெரிபட்டுக் காணாமல் போய்விடுவார்கள் என்று அம்மா அல்மா சொன்னவ தானே? இப்போது அவவும், அப்பா அந்தோனும், லீனாவும் ஆள் அடித்து ஆள் விலக்க முடியாத சனக்கும்பல் நடுவிலே அங்காலே இங்காலே கொஞ்சம் தன்னும் அரக்க முடியாமல் நல்ல வளமாக மாட்டுப்பட்டு நின்றார்கள்.

ஆனால் அவர்களும் ஏமிலைக் கண்டுவிட்டார்கள். தன்னுடைய தொப்பாக்கியும், துப்பாக்கியுமாக அந்த வயசுபோன குதிரை சுள்ளான் மேல் ஏமில் பவனி வந்ததைக் கண்டு விட்டார்கள். அப்போது அப்பா அந்தோன் 
"எக்கணம் வீட்டுக்குப் போக ஒரு புது மரப்பாவை செய்யிற வேலை ஏமிலுக்கு காத்திருக்கு" என்றார். 
"அது கிடக்க; இப்ப என்னெண்டு ஏமிலுக்குக் கிட்டை நாங்கள் போகிறது?" என்று அம்மா அல்மா கேட்டா.  

மெய்தான்! நீங்களும் இப்படி ஒரு சனக்கூட்டத்தில் சிக்குப்பட்டுத் தவித்திருந்தால் உங்களுக்கும் அந்த அனுபவம் தெரிந்திருக்கும். அப்படி ஒரு நெரிசல். அணிநடை பழகிய அரணவீரர்கள் தங்கள் பயிற்சியை முடித்துக் கொண்டு அவ்விடம் விட்டு விலகியதும் அந்த இடம் இன்னும் சனங்கள் வந்து குமிய எள்போட்டால் எள் கீழே விழாத அளவுக்கு சனக்கூட்டமாகிப் போனது. இப்போது ஏமிலை நெருங்கிப் போவதற்கு அப்பா அந்தோனும், அம்மா அல்மாவும் மட்டுமில்லை; அல்பிறெட்டும் விரும்பினான். இப்போது அவனுக்கு ஓய்வு நேரம். கிட்டத்தட்ட எல்லாருமே ஆரையாவது ஒருத்தரைத் தேடி அலைந்த சீர்தான். அல்பிறெட் ஏமிலைத் தேட, ஏமிலை அம்மா அல்மா தேட, அல்பிறெட்டை லீனா தேட, அம்மா அல்மாவை அப்பா அந்தோன் தேட,...... மெய்மெய்யாக அம்மா அல்மா ஒருகணக்கில்  காணாமல் போய்விட்டா. கிட்டத்தட்ட ஒரு இரண்டு மணிநேரத் தேடுதலின் பின்தான் அப்பா அந்தோன் அவவைக் கண்டுபிடித்தார். பயம், குழப்பம் முகத்தில் தெரிய வீமாபுரியைச் சேர்ந்த இரண்டு தொக்கையான பெண்களுக்கு   நடுவே நெரிபட்ட படி அவ நின்றா. 

ஆனால் ஏமிலை ஒருத்தரும் கண்டுபிடிக்கவில்லை; ஏமிலாலும் அவர்கள் எவரையும் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. வட்டரங்குக்கலையும்,  நாடோடிப் பாட்டும் தானே தனியே தான் செய்து காட்ட வேண்டும் என்ற நிலைமை அப்போது ஏமிலுக்கு ஓடிவெளித்தது. அவனுக்கென்ன பயம்? என்ன கூச்சம்? முதலில் தான் வாக்குக் கொடுத்தபடி சுள்ளானை மற்றைய குதிரைகள் நின்ற இடத்திற்கு அவைகள் சேர்ந்து கனைத்து வழமை பறையட்டும் என்று கூட்டிச் சென்றான். அங்கே அவர்கள் கமத்தின் மற்றைய குதிரையான மார்க்கசு ஒரு மரத்தில் கட்டப் பட்டிருந்தது அது தன் பாட்டில் அமைதியாக வைக்கோலைச் சப்பிக் கொண்டிருந்தது.  சுள்ளான், மார்க்கசைக் கண்டதும் தன் மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்தது. ஏமில் சுள்ளானை அந்த மரத்திலே கட்டிவிட்டு, ஒரு கட்டு வைக்கோற் புரியை வண்டிலில் இருந்து எடுத்து வந்தான். அந்தக் காலத்தில் குதிரை பூட்டிய வண்டிலில் பயணம் செய்யும் சனங்கள் கைகாவலாக வைக்கோலும் குதிரைத்தீனாகக் கொண்டு போவார்கள். சுள்ளான் ஆவலுடன் வைக்கோலை தின்றது அப்போது தனக்கும் பசி எடுப்பதை ஏமில் உணர்ந்தான். 
"ஆனால் வைக்கோலை எடுத்த எடுப்பிலை நான் சாப்பிட முடியாதே" என்றான் ஏமில்.  அதற்கு அவசியமும் இல்லை. அங்கே சிறுசிறு பெட்டிக்கடைகள் இருந்தன. அவைகளில் நல்ல சுவையும் மணமும்  உள்ள  சீனிப்பாண், சீனியப்பம், அடை, சொசேச்சு( sausage ), விசுக்கோத்து  எனப்பல வகை வகையான தின் பண்டங்களை விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். காசிருந்தால் எதையும் வாங்கித் தின்னலாம்.  

அங்கே குளப்பிட்டிவெளியிலே அன்றைய நாளில் வட்டரங்குக் கலை தெரிந்தவர்களுக்கும், நாடோடிப் பாட்டுக்காரர்களுக்கும் ஏற்ற கனக்க விடயங்கள் இருந்தது. வட்டரங்கு, நடனமேடை,  களியாட்ட அரங்குகள், தட்டாமாலை சுற்றும் பறணையான கருவிகள், ......இன்னும் பல சங்கதிகள். ஒருபக்கம் ஒரு நீளமான வாளைத் தன் வாயிற்குள் ஓட்டி  விழுங்குபவன், தீப்பந்தம் விழுங்குபவன், மணித்தியாலத்துக்கு ஒரு தரம் சீனியப்பமும், கோப்பியும் விழுங்கும் நீண்ட தாடியுடைய பெண். அப்படித் தின்று குடிப்பதனாலே அவ ஒன்றும் பணக்காரியாகி விடவில்லை. கெட்டதிலும் ஒரு நல்லது அமையுமாற் போலே அவவுக்கு இருந்த தாடி தான் அவவுக்குக் காசு சம்பாதித்துக் கொடுத்தது. 

எல்லாமே காசு கொடுத்தால் காரியம் நடக்கும். ஏமிலிடம் என்றால் ஒரு ஓரை காசும் இல்லை. அவன் நல்ல மூளைசாலி என்பது உங்களுக்கும் தெரியுந்தானே? காசு கொடுக்காமல் என்ன எல்லாம் பார்க்க முடியுமோ அதை எல்லாம் அவன் பார்க்க விரும்பினான். வட்டரங்குக் கூடாரத்தின் அருகே சென்றான். ஒரு பெட்டியை இழுத்துப் போட்டு அதன் மேல் ஏறி நின்று கூடாரத்திலிருந்த பொட்டுக்குள்ளால் எட்டிப் பார்த்தான். அது வலு சுகமான வேலையாக இருந்தது. ஏமில் உள்ளே நடந்த நடப்பைக் கண்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்தான். உள்ளே ஒரு கோமாளி அங்குமிங்கும் ஓடித் தடக்குப் பட்டு  அடித்த கொட்டத்தைப் பார்த்து சிரித்த சிரிப்பில் ஏமில் பிடரி அடிபட விழுந்தான். அத்துடன் வட்டரங்குக் காட்சி முடிவடைந்ததற்கான மணியொலி கேட்டது. அத்துடன் ஏமிலுக்கும் நல்ல பசி கிளம்பினது.

"வயிற்றிலை பசி உறுட்ட எந்த ஒருத்தராலையும் வட்டரங்கு விளையாட்டும், நாடோடிப் பாட்டும் செய்து காட்டேலாது." என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டான்.
"காசில்லாமல் சாப்பிட ஏலாது. என்ன செய்யலாம்?" பல்வேறு விதமாக சனங்கள் காசு சம்பாதிக்கின்ற முறைகளை அவன் கண்டிருக்கிறான். தானும் ஏதாவது ஒரு வழியில் காசு சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். வாள், நெருப்பெல்லாம் விழுங்க அவனுக்குத் தெரியாது. தாடி முளைப்பதற்கும் இன்னும் கனகாலம் காத்திருக்க வேண்டும். என்னதான் செய்யலாம் என்று சுற்றவரப் பார்த்தான். கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு பார்வைத்திறன் இழந்த கிழவர் சோகமான பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பாடல்கள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களின் மனசை உருக்கி அவர்களைக் கண்ணீர் விடச் செய்தது. அவரருகே நிலத்தில் கிடந்த அவரது தொப்பியில் இரக்கமுள்ள சனங்கள் அடிக்கடி காசுகளை இட்டனர்.

"ஓ நானும் இப்பிடிச் செய்து காசு சம்பாரிக்கலாம்" என்று ஏமில் சொல்லிக் கொண்டான். நல்லகாலமாக அவனிடமும் தொப்பாக்கி, அதாவது தொப்பி இருந்தது.  உடனடியாகக் காரியத்தில் இறங்கினான். 

"என் செல்லக் குதிரை எல்லோ? என் சொல்லுக் கேட்கும் எல்லோ?
சுள்ளெண்டு வெய்யில் சுட்டாலும், மழை தான் அடிச்சு நனைச்சாலும் 
பின்னங்கால் பின்னடிச்சுச் சடைஞ்சாலும் முன்னங்கால் நடுங்கினாலும், 
கல்லும் முள்ளும் கட்டையும் குட்டையும் கவனமாய் எட்டித் தாண்டும்.
என்னுடன் என் துப்பாக்கியையும் எடுப்புடன் காவிச் செல்லும் எல்லோ!" என்று பாடினான். உடனே அவனைச் சுற்றியும் கும்பல் கூடியது. 

"ஐயோ பாவம்! என்ன ஒரு வடிவான பெடி! ஆர் பெற்ற பிள்ளையோ?" என்று பரிதாவப் பட்டார்கள். 
"பாவம் இல்லாக் கொடுமை. பாடிச் சம்பாதிக்கிற நிலைமை இந்தச் சின்ன வயசிலை." அந்த நாளைகளில் பல ஏழைச் சிறுவர்கள் பசியால் ஆனவாகில் சாப்பிடக் கிடைக்காமல் துன்பப் பட்டார்கள்.  அப்போது ஒரு இரக்க குணமுடைய சீமாட்டி ஏமிலின் அருகே வந்து கேட்டா,
"ஏதாவது சாப்பிட்டநீயோ குஞ்சு?"
"ஓ! கொஞ்சம் வைக்கோல் நன்னினநான்" என்றான் ஏமில். அதைக் கேட்ட எல்லாருமே அவன்மேல் பரிதாவப் பட்டனர். வேனா என்ற ஊரிலிருந்து வந்த ஒரு சின்னக் கமக்காரருக்குக் கண்ணெல்லாம் கலங்கிப் போனது. நல்ல வடிவான பூஞ்சு போன்ற தலைமயிருடன் தன்னந் தனியாக நின்று பாடிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பாவப் பட்ட பெடி மீது அவருக்குச் சரியான இரக்கம் வந்தது. தன் பணப்பையை திறந்து இரண்டு ஓரை காசு எடுத்து ஏமிலின் தொப்பியில் இட்டார். அதைக் கண்டு இன்னும் பலர் தாங்களும் இவ்விரண்டு ஓரைகளை இட்டனர். 

நல்லகாசு! அள்ளு கொள்ளையாக ஏமிலிடம் இப்போது நல்ல காசு. எட!, ஏமில் என்பவன் காசுக்காரனாகி விட்டான் எல்லோ? ஏமில் ஒரு மூட்டை கட்டத் தக்க அளவு சீனிப்பாண், சீனியப்பம், அடை, பழரசம் என்று நிறைய வாங்கினான். எல்லாவற்றையும் தின்று முடித்தபின் 4 குறோணர் 2 ஓரை கொடுத்து 42 தரம் திருப்பித் திருப்பி தட்டாமாலை ஆடினான். அவனதுவரை முன்னே பின்னே தட்டாமாலை ஆடியதேயில்லை. நல்ல பம்பலும், முசிப்பாற்றியுமான விளையாட்டாக அது அவனுக்குப் பட்டது. 
"நானும் இப்ப ஒரு வட்டரங்கு விளையாட்டுக் கலைஞன்தான்" என தட்டாமாலையில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த ஏமில் சொன்னான்.  அவனுடைய வெண் மஞ்சள் வண்ணப் பூஞ்சுத் தலைமயிரும் தட்டாமாலை சுற்றிய வேகத்தில் அலைந்தது.
" நான் நல்ல பம்பல் எல்லாம் அடிச்சிருக்கிறன் தான். எண்டாலும் இப்பிடி ஒரு பம்பலுக்கு எதுவும் கிட்ட வராது"என்றான். 

அதன் பின்னே தொண்டைக்குள் வாளைச் சொருகி விழுங்குபவனைப் பார்த்தான், காசு போட்டான். நெருப்பு விழுங்கியைப் பார்த்தான், காசு போட்டான். தாடிக்காரப் பெண்ணைப் பார்த்தான், காசு போட்டான். இப்போது அவனிடம் ஒரேயொரு 2 ஓரைக்காசு மட்டும் மிஞ்சிக் கிடந்தது.
"சரி அப்ப ஒரு சின்னக் குற்றியில் ஏறி நிண்டு பாட்டுப் பாட வேண்டியதுதான். அப்ப நிறையக் காசு சேரும்" என்று ஏமில் நினைத்தான். 
"இண்டைக்கு இங்கை எல்லாம் நிறைய நல்ல சனம் இருக்குது." அப்போது ஒரே பஞ்சியாகத் தான் இருப்பதை உணர்ந்தான். அவனுக்கு மேற்கொண்டு பாட விருப்பமில்லை. காசுக்கும் தேவை இருக்கவில்லை, ஆனபடியால் அந்தக் காசை அந்தக் கண் தெரியாத அந்தப் பாட்டுக்கார அப்புவின் தட்டிலே இட்டான். பெயர்ந்து அல்பிறெட்டைத்   தேடி வெளிக்கிட்டான்.

ஊரிலே, நாட்டிலே உள்ள சனம் எல்லாருமே நல்லவர்கள் என்று ஏமில் நினைத்தது பிழையாகிப் போனது. அன்றைய தினம் அங்கே குளப்பிட்டிவெளிக்கு ஒன்றிரண்டு கெட்டவர்களும் வந்திருந்தார்கள். அந்த நாளைகளிலே அந்த வட்டாரத்திலே கள்வன் ஒருவன் கண்டபடி   களவெடுத்துக் கொண்டு திரிந்தான். சனங்கள் அவனுக்குக் குருவி என்று பட்டப்பேர் வைத்திருந்தார்கள். எல்லாரும் அவனுக்குப் பயந்தார்கள். அவனது அட்டகாசம் பற்றி சின்னான்காம வெளிச்சம், குளப்பிட்டி அஞ்சல், வீமாபுரிப் புதினம் என்ற நாளிதழ்கள் பந்தி பந்தியாக எழுதி வந்தன. எங்கேயும் கொண்டாட்டம், சந்தை என்று சனம் கூடிக் காசு நிறையப் புழங்கும் இடங்களில் குருவி நுழைந்து தன்னாலே ஏலுமான மட்டில் களவெடுத்துப் போவான். தன்னை ஆராவது அடையாளம் பிடிக்காமல் இருப்பதற்காக ஒவ்வொரு தரமும் வெவ்வேறு பொய்த்தாடி,  மீசை வெவ்வேறு விதமான ஆடைகளை அணிந்து மாறு வேடங்களில் வருவான். இப்போது அவன் குளப்பிட்டிவெளிக் கொண்டாட்டத்திற்கும் வந்திருந்தான். பெரியதொரு கறுப்புநிற புல்லுத்தொப்பி, கறுத்த தொங்குமீசை, கறுப்புநிற நீண்ட மேலங்கியுடன் அங்குமிங்கும் நோட்டமிட்ட படி உலாத்திக் கொண்டிருந்தான். எந்த ஒரு சனத்துக்கும் அவன் அங்கே அன்றைக்கு வந்திருப்பது தெரியாது. தெரிந்திருந்தால் பயத்தில் எல்லாரும் ஓடிப் போயிருப்பார்கள்.  

குருவி என்ற கள்வன் அன்றையதினம் தனக்குச் சாதகமானது இல்லை என்பதை கூடிய கதியில் அறிந்து கொண்டான். அதுதான் எங்களின் கூட்டாளி ஏமில் பொடியன் தன்னுடைய துப்பாக்கியுடன் குளப்பிட்டிவெளிக்கு வந்திருக்கின்றான் எல்லோ? குருவி நினைப்பது எல்லாம் என்ன நடக்குமோ?  என்னதான் நடந்தது என்று உங்களாலே ஊகிக்க முடியுமோ? ஏமில்,  அல்பிறெட்டைத் தேடி அலைந்து திரிந்தான். தாடிக்காரப்பெண் தன் கூடாரத்தில் இருந்து அன்றைக்குக் கிடைத்த காசை எண்ணிக் கொண்டிருந்ததை கூடாரத்துத் துணியின் வாசலின் ஊடாக ஏமில் கண்டான். அந்தக் காசு ஒன்றும் கொஞ்சமாக இல்லை என்றதைக் கண்டதும் அவ திறுத்தியுடன் சிரிச்சா. அப்போது தற்செயலாக நிமிர்ந்து பார்த்த அந்தத் தாடிக்காரப்பெண் ஏமிலைக் கண்டுவிட்டா.  
"இங்கை வாரும் தம்பி" என்று அவனைக் கூப்பிட்டா.
"என்ரை தாடியை, நீர் எனக்குக் காசொண்டும் தராமல் சும்மா பார்த்திட்டுப் போகலாம். உம்மைப் பார்க்க ஒரு நல்ல பிள்ளை போலத் தெரியுது" என்றா. அந்தத் தாடியை ஏமில் ஏற்கெனவே பார்த்து விட்டான் தான். இருந்தாலும் கூப்பிட்ட அன்பு மரியாதைக்காக இல்லை வேண்டாம் என்று சொல்ல அவனுக்கு மனமில்லை. கூடாரத்து வாசலில் தனது துப்பாக்கியும், தொப்பாக்கியும் தடக்குப் பட அவன் உள்ளிட்டான்.

"எப்பிடி உங்களுக்குத் தாடி முளைச்சது?" என்று மரியாதையுடன் கேட்டான். அந்தப் பெண்ணுக்கு அதற்குரிய வதில் இறுக்க நேரம் கிடைக்கவில்லை. ஏனென்றால் அதேநேரத்தில் ஒரு பயங்கரமான உறுமல் குரல் சீறியது,
"உடனடியாக உன்ரை காசை எல்லாம் இஞ்சாலை தா. இல்லையெண்டால் உன்ரை தாடியைப் பிடிச்சு அறுப்பன்". ஐயோடா! அது அந்தக் கள்வன் குருவி எல்லோ! தாடிக்காரப்பெண்ணின் முகம் பயத்தில் வெளிறிப் போனது. ஐயோ பாவம்! இப்போது அவ தான் சம்பாதித்த பணமெல்லாம் குருவியிடம் பறிகொடுக்க வேண்டிய நிலைமை  வந்து விட்டதே! பக்கத்தில் நின்ற ஏமில், 
"என்ரை துப்பாக்கியை எடுங்கோ" என்று கிசுகிசுத்தான். தாடிக்காரப்பெண்ணும் தன்கையில்     ஏமில் திணித்த  துப்பாக்கியை எடுத்தா. ஓரளவுக்கு இருட்டாக அந்தக் கூடாரத்தினுள் இருந்த படியால் அது ஒரு விளையாட்டுத் துப்பாக்கி என்பது அதை எடுத்து நீட்டியவவுக்கும் தெரியாது; நீட்டப்பட்டவனுக்கும் தெரியாது.

"கையை உசத்து!" என்று தாடிக்காரப் பெண் அதட்டினா. 
"இல்லையெண்டால் வெடி விழும்" என்று பயம் காட்டினா. இப்போது குருவியின் முகம் தான் பயத்தில் வெளிறிப் போனது. தாடிக்காரப் பெண் கத்தின கத்தலில் ஊர்க்காவலர் ஓடி வந்து குருவியைப் பிடித்துச் சென்றனர். அன்று தொட்டு குளப்பிட்டி முதலான சின்னான்காமத்து ஊர் வழியே குருவி செய்த களவுகள் அற்றுப் போயின. சின்னான்காம வெளிச்சம், குளப்பிட்டி அஞ்சல், வீமாபுரிப் புதினம் மூன்று நாளிதழ்களுமே போட்டி போட்டுக் கொண்டு தாடிக்காரப் பெண்ணின் துணிச்சலைப் புகழ்ந்தன. எவருமே ஏமிலின் துப்பாக்கியைப் பற்றி ஒரு சொல்லுக் குறிப்பிடவே இல்லை. ஆனதனாலேதான் யாருக்காவது மெய்மெய்யாக நடந்த நடப்பைச் சொல்லி வைக்க வேண்டும் என்று உங்களுக்கு இதைச் சொல்லுகின்றேன்.

"நான் குளப்பிட்டிவெளிக்கு என்ரை தொப்பாக்கியையும், துப்பாக்கியையும் கொண்டு வந்தது நல்லதாய்ப் போச்சுது" என்று, காவலர்கள் குருவியைப் பிடித்துக் கொண்டு போனபின் ஏமில் சொன்னான்.
"மெய்தான். நீர் ஒரு கெட்டிக்காறன்! ஆனபடியாலை நீர் எம்மளவு நேரம் எண்டாலும் என்ரை தாடியைப் பார்க்கலாம். ஒரு ஓரையும் தரத் தேவையில்லை"என்று தாடிக்காரப்பெண் சொன்னா. 

ஆனால் ஏமிலுக்கு அலுத்துப் போனது. களைப்பும் வந்தது. இப்போது அவனுக்குத் தாடிக்காரப் பெண்ணின் தாடியைக் காசில்லாமல் சும்மா பார்த்ததும் போதும்; வட்டரங்குக் கலைஞனாகவும், நாடோடிப் பாடகனாகவும் இருந்ததும் போதும்; எல்லாமே போதும். அத்துடன் பின்னேரப் பொழுதாதாகிக் கொண்டு  வந்தது. இன்னுந்தான் அவனாலே அல்பிறெட்டைக் கண்டு ஒரு கதை பறைய முடியவில்லை. 

அப்பா அந்தோனுக்கும் களை; அம்மா அல்மாவுக்கும் களை; லீனாவுக்கும் களை. தாய்தகப்பன் இருவரும் ஏமிலைத் தேடித்தேடிக் களைக்க; லீனா அல்பிறெட்டைத் தேடித்தேடிக் களைத்தாள். இனிமேலும் தேடித் திரிய அவர்களுக்கு விருப்பமில்லை.
"ஐயோ என்ரை கால் ரெண்டும் கெஞ்சுது!" என்று அல்மா சொன்னா.
"ஓம்! உப்பிடியான கொண்டாட்டங்களுக்கு வாறதும், பேந்து கால் நோகுது எண்டிறதும் ஒரு பெருமைக் கதைதான்" என்று எரிச்சல் பட்டார் அப்பா அந்தோன். ஆனால் அவருக்கும் தான் சரியாகக் கால் நொந்தது.
"வாங்கோ வண்டியைக் கட்டிகொண்டு வீட்டுக்குப் போவம்" என்று அவர்களையும் கூட்டிக் கொண்டு  மார்க்கசுக் குதிரை கட்டியிருந்த மரத்தடிக்குப் போனார். அங்கே அந்த வயசான சுள்ளான் குதிரையைக் கண்டதும் ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா அழ வெளிக்கிட்டா.

"ஐயோ! அந்தோன்! எங்கை போட்டான் என்ரை ஏமில் குட்டியன்?" என்று அல்மா அழுதா. லீனா எரிச்சலுடன் தன கழுத்தை ஒரு வெட்டு வெட்டி நொடித்தாள்.
"அந்தப் பொடியன் எங்கினை எண்டாலும் பிரளி செய்து கொண்டிருப்பான். அவன் ஒரு சொல்லுவழி கேளாத குழப்படிகாறன்." என்று அல்பிறெட்டைக் காணாத தன் எரிச்சலை ஏமில் மீது கொட்டினாள். அப்போது அவர்களை நோக்கி ஆரோ ஒராள் தடதடவென மூச்சிரைத்தபடி ஓடி வந்தான். அது அல்பிறெட்டே தான்.  
"ஏமில் எங்கை? நானும் நாள்முழுக்கத் தேடித் திரியிறன் ஆனால் கண்ணிலை ஆள் தட்டுப் படுகுதில்லை." என்று தவிப்புடன் கேட்டான். லீனாவுக்கு அல்பிறெட் தன்னைத் தேடி ஓடி வரவில்லை என்றதில் தாங்க முடியாத ஏமாற்றமும், கோவமும் வந்தது. அவ்வளவும் ஏமில் மீது தான்  திரும்பியது.

" அவன் எக்கேடும் கெட்டுப் போகட்டும் . எனக்கு அக்கறையில்லை" என்று தனக்குள் புறுபுறுத்த படி குதிரை வண்டிலில் ஏறினாள். அதிலே இன்னும் கொஞ்சம் வைக்கோல் இருந்தது. லீனா எதிலேயோ மிதித்துக் கால் தடக்குப் பட்டாள். அது வேறொன்றுமில்லை ஏமில் தான் அங்கே படுத்துக் கிடந்தது.  லீனாவின் காலுக்குள் உழக்குப் பட்டதில் அவன் நித்திரை குழம்பி எழுந்தான். எழுந்தவன் கண்ணிலே பட்டது ஆராம்? நீல வண்ண அரணச் சீருடையில், மூச்சுப் பறிய  நின்ற அல்பிறெட் எல்லோ? ஏமில் தாவிப் பாய்ந்து அல்பிறெட்டின் கழுத்தைக் கட்டிப் பிடித்தான்.
"எட! நீ இஞ்சை தான் நிற்கிறியோ அல்பிறெட்?" என்று கேட்டுவிட்டுத் திரும்ப அல்பிறெட்டின் தோளில்  நித்திரையாகிப் போனான். அல்பிறெட் அவனை மெதுவாக அல்மாவின் மடியில் வளர்த்தினான். லீனா கோவத்துடன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள் . அல்பிறெட்டுடன் ஒரு சொல்லுப் பறையவுமில்லை, மேற்கொண்டு  அவன் முகத்தைப் பார்க்கவுமில்லை 

பிறகு பூனைக்கலட்டி வளவுக்காரர் வண்டில் பூட்டிக் கொண்டு வீடு திரும்பினார்கள்; அல்பிறெட்டைத் தவிர.  மார்க்கசு வண்டிலை இழுத்தது; சுள்ளான் கூடிப் போனது. ஏமில் இடைசுகம் கண் முழித்து இருட்டான காட்டு மரங்களையும் , வெளிச்சம் முற்றும் மறையாத கோடை காலத்து வானத்தையும் அரைகுறை நினைவுடன் பார்த்தான். வைக்கோல் மணம், குதிரைக் குளம்படிச் சத்தம், வண்டில் சில்லின் சத்தம் எல்லாமே கனவு கண்டதைப் போல உணர்ந்தான். போகின்ற வழி முழுக்க அல்பிறெட் பூனைக்கலட்டி வளவுக்குத் திரும்பி வந்தது போலக் கனவு கண்டான். பூனைக்கலட்டிக்கு ஏமிலைத் தேடி!

இப்படியாக ஏமில் குளப்பிட்டி வெளிக்குத் தன்பாட்டில் குதிரையோடிப் போனதும், வட்டரங்குக் கலைஞனாக, நாடோடிப் பாடகனாக முயற்சி செய்ததும் , கள்வன் குருவியைப் பிடிக்க உதவினதுமாக யூலை ஒன்பதாந் திகதி ஞாயிற்றுக் கிழமைப் பொழுது போனது. அன்றைய நாள் முழுதும் அலைந்து ஏமிலைக் காணாமல் தேடித் திரிந்தது ஆரென்று யோசித்துப் பாருங்கள். பாவம்! மாயா ஆச்சிதான்! 


வீடு வந்ததும் ஏமிலை தூக்கிக் கொண்டு போய்க் கட்டிலில் அப்பா அந்தோன் வளர்த்தினார். அப்போது அவனுக்குக் கொஞ்சம் நித்திரை கலைய முழித்துக் கொண்டு கிடந்தான்.  ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா கட்டிலடிக்கு வந்து ஏமிலைப் பிடித்துக் கேட்டா.
" ஏமில்! என்ரை குஞ்சன்! இன்னும் சில மாசத்திலை நீ பள்ளிக்கூடம் எல்லோ துவங்க வேணும்! உப்பிடிப் பிரளியும், குழப்படியும் செய்தால் எப்பிடிப் பள்ளிக்கூடப் படிப்பெல்லாம் படிக்கிறது?"
"கல்லி  டையன் கல்லி டல்லி டா" என்று அந்தக் கதையை மாற்றுவதற்காக ஏமில் பாடினான்.
"ஏமில்!" அம்மா அவனை அதட்டி உறுக்கினா.
"உப்பிடி சொல்லுவழி கேளாமல் கூத்தடிச்சால் பள்ளிக்கூடம் துவங்க என்ன செய்யிறது?"
" நல்லது துவங்கட்டன்! அப்ப நான் குழப்படி செய்யிறதை விட்டிட வேண்டியது தான்" என்றான்.
"ம், ம்! பார்ப்பம் என்ன நடக்கும் எண்டு!" என்று அம்மா பெருமூச்சு விட்டபடி வெளியே போனா. அப்போது போர்வைக்குள் இருந்து தலையை நீட்டி ஒரு தேவதை போலப் புன்முறுவல் பூத்த  ஏமில்,
"அதுக்கு ஒரு  உறுதி என்னாலை இப்போதைக்குச் சொல்லேலாது" என்றான்.

                                                        (தொடரும்)

சொல்விளக்கம்:
வாரப்பாடு, பட்சம் -அன்பு
அரக்கி- மெதுவே விலக்கி
அரணம் -இராணுவம்
ஆள்குமிப்பு- ஆக்கிரமிப்பு
தரவை- சமவெளி
இளந்தாரி -இளைஞர்கள்
கால்நடைக் கொட்டாரம் -barn
தம்பிடுதல் -ஸ்தம்பித்தல்
வெளிக்கிடுதல் - துவங்குதல், புறப்படுதல்
வட்டரங்கு - சர்க்கஸ்
போக்காட்ட=போக்கு+ஆட்ட , மாற்ற
தாடாற்றுதல்- ஆறுதல் சொல்லுதல்
மைக்காநாள்- மறுநாள்
ஒரு எட்டு- ஒரு நடை
பம்பல், முசிப்பாற்றி  -மகிழ்ச்சியான பொழுதுபோக்கு
சனநரல்- சனக்கும்பல்
புளுகம்< புளகம்- மகிழ்ச்சி
மன்னை - கோவம்
கோடிப்பக்கம்- பின்பக்கம், கொல்லைப்பக்கம்
முட்டு- மனக்குறை
விராய் - விறகு,தளவாடம்
அரிகண்டம் - தொந்தரவு
வதில் -பதில்
இறுக்கவில்லை - கொடுக்கவில்லை
தவனம்- தாகம்
கயிட்டம் -கஷ்டம்
எக்கணம் - ஒருவேளை, ஒருதரம்
கட்டை- குள்ளம்
தொக்கை - பருமன்
பேய்த்தனமான - மூடத்தனமான
ஓடிவெளித்தது - புரிந்தது
போட்டு - ஓட்டை
ஆனவாகில்- ஒழுங்காக
நன்னுதல்-மென்று தின்னுதல்
பெடி, பொடியன்- பையன்
பஞ்சி - அலுப்பு
பேந்து< பெயர்ந்து- பிறகு
பிரளி< புரளி, குழப்படி- குறும்பு
Author: ந.குணபாலன்
•1:31 PM

                             ஊரவர் கவலை! 

                                                                
                                                 எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                ( ASTRID LINDGREN, SWEEDEN )
                                                                   (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                        ஓவியம்: பியோர்ன் பெர்க், சுவீடன் 
                                                                    ( Björn Berg , SWEEDEN)  
                                                                     (17/09-1923 ---- 14/07-2008)
                                                                       தமிழாக்கம்: ந.குணபாலன் 




மேப்பிள் பிட்டி ஏமில் பற்றிக் கேள்விப் பட்டிருக்கின்றீர்களோ?  பூனைக்கலட்டி வளவு, மேப்பிள்பிட்டி, சின்னான்காமம் என்ற முகவரியில் வசித்த அந்த ஏமில் பொடியனைத் தெரியுமோ? என்னது தெரியாதோ? ஒன்று மட்டும் உங்களுக்குத் திடமாகச் சொல்லுவேன். பூனைக்கலட்டி வளவுக்கார சனங்களினுடைய ஏமில் என்கிற துடுதுடுத்தவன் அடிக்கிற கூத்துக்களைப் பற்றி அறியாதவர் யாருமே மேப்பிள்பிட்டியில் கிடையாது. வரியம் 365 நாளும் ஏமில் செய்கின்ற தறுகுறும்புகளைப் பற்றிக் கண்டும், கேள்விப் பட்டும் ஆற்ற மாட்டாமல் ஒருமுறை அவனைப் பிடித்து அமேரிக்கா அனுப்பவும் யோசித்தார்கள். அமேரிக்காவுக்குப் புகைக்கப்பலில் போவது என்றால் இலேசுப்பட்ட காரியமில்லை. கனக்கக் காசு வேண்டும்.மெய் மெய்யாக, மேப்பிள்பிட்டிச் சனங்கள் ஏமிலை அமேரிக்கா அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்று சொல்லி அதற்காக காசும் தெண்டிச் சேர்த்தார்கள். அந்தக் காசை ஒரு முடிச்சாக்கி ஏமிலின் தாய் அல்மாவிடம் கொடுத்தார்கள்.
" ஏமிலை அமேரிக்கா அனுப்பி வைக்க இந்தக் காசு போதும் எண்டு  நினைக்கிறம்."என்று இரக்கத்துடன் கூறினார்கள். ஏமிலை அமேரிக்கா அனுப்பி வைத்தால் மேப்பிள்பிட்டியில் அமைதி ஏற்படும் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள்.  

அது மெய்தான், ஆனால் ஏமிலின் அம்மாவுக்கு வந்த கோவத்தை நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும்! பொல்லாத கொதி வந்து காசுமுடிச்சை கீழே தட்டி விட்டா. காகக் கூட்டத்தில் கல்லெறி விழுந்தது போல அனைவரும் ஓடி விட்டார்கள்.
" மெய் மெய்யா ஏமிலைப் போல ஒரு நல்ல பிள்ளையை நீங்கள் ஒருத்தரும், எங்கையும் காண முடியாது. இப்படித் துடினமான ஏமில் தான் எங்களுக்கு வேணும். அவனிலை நாங்கள் எல்லாரும் நல்ல பட்சமாத்தான் இருக்கிறம்" என்று கத்தினா.
லீனா, பூனைக்கலட்டி வளவின் வேலைக்காரப் பெண் வாய் சும்மா கிடவாமல் சொன்னாள்:
"நாங்கள் கொஞ்சம் அமேரிக்காக்காறரையும் நினைச்சுப் பார்க்க வேணும். அவங்கள் எங்களுக்கு ஒரு கெடுதியும் செய்ததில்லை. அப்படி இருக்க ஏன் ஏமிலை அங்கே அனுப்பி அவங்களை உபத்திரவம் செய்ய வேணும்?"

அப்போது அல்மா, லீனாவை முழுசி ஒரு பார்வை பார்த்தா. லீனாவுக்கும் தான் மோட்டுத்தனமாக என்னவோ சொல்லிவிட்டது பிடிபட்டது. தடக்கித் தடக்கி கதையை மாற்ற தெண்டித்து,
"ஓம்.....ஆனால்...... பயங்கரமான பூமி நடுக்கமாம்.....மேரிக்காவிலையாம்.... எண்டு வீமாபுரி .........  தாளிகையிலை போட்டிருக்காம்...... அங்கே போனால் ஏமிலுக்கும் தானே கூடாது...... எண்டு  சொல்லவாறன்...." என்றாள். அவளுக்குக் கதை கொன்னை தட்டினது.
"உச்! லீனா! போ! மாட்டுக் கொட்டிலுக்குப் போய்ப் பாலைக்கற! அதுதான் நீ விளங்கிச் செய்யிற வேலை." அதட்டினா ஏமிலின் அம்மா.

பால்வாளியை எடுத்துக் கொண்டு மாட்டுக் கொட்டிலுக்குப் போய் லீனா பாலைக் கறக்கத் துவங்கினாள். பால், சர்ர்ர்!, சர்ர்ர்! என்று சீறி நுரைத்தபடி வாளிக்குள் சேர்ந்தது. லீனாவுக்குக் கோவம் வந்தால் கடுமையாக வேலை செய்வாள். ஆனபடியால் அப்போதும் வலு கதியாக பால் கறந்தாள். ஏதோ புறுபுறுத்தாள்.
"கொஞ்சம் எண்டாலும் ஒரு நீதி, ஞாயம்  இருக்க வேணும். சகல துன்பங்களையும் அமேரிக்காக்காறங்கள் தானோ தாங்க வேணும்? வேணுமெண்டால் ஒண்டு செய்யலாம். ஒண்டைக் குடுத்து இன்னொண்டை வாங்கலாம். நான் பார், அவங்களுக்கு `இதோ உங்களுக்கு ஏமில்! வதிலுக்கு இவ்விடம் பூமிநடுக்கத்தை அனுப்பி வைக்கவும்! ´ எண்டு ஒரு கடிதம் எழுதிறன் பார்"

ஆனால் லீனா சரியான புழுகி. சின்னான்காமத்தில் எவரும் லீனாவின் கையெழுத்தை வாசிக்க முடியாது! அம்மளவு மோசமான கிறுக்கல் எழுத்து. நிலைமை இப்படியாக இருக்க,  அமேரிக்காக்கடிதம் எழுத லீனா பொருத்தமானவள் தானோ? அப்படி ஒரு அமேரிக்காக்கடிதம் எழுத வேண்டும் என்றால் அதற்கு ஏற்ற ஆள் ஏமிலின் அம்மா தான். எழுதுவது என்பது அவவுக்கு ஒரு கலை! ஏமில் அடிக்கின்ற கூத்துக்கள், பண்ணுகின்ற அட்டகாசங்கள் எல்லாவற்றையும் எழுதி வைப்பது அவவின் வழக்கம். அப்படி எழுதி வைக்கின்ற பொத்தகத்தை மேசையின் இழுப்பறைக்குள் பூட்டி வைப்பா.

" இப்படி எழுதி வைக்கிறதாலே என்ன பலன்?" புறுபுறுப்பார் ஏமிலின் அப்பா அந்தோன்.
"..... உவன் பொடியன் அடிக்கிற கூத்துக்கள் காணாது எண்டு அதைப்போய் எழுதி பேனையையும் , மையையும், பொத்தகத் தாளையும் வீணாகச் செலவழிக்கிறாய். அதையும் ஒருக்கால் யோசிச்சுப் பார்! நாலு காசு மிச்சம் பிடிக்கப் பழக வேணும்."
ஆனால் அல்மா அவரது கதையை ஒரு கணக்கில் எடுப்பதில்லை. நாள்தோறும் ஏமிலின் நடவடிக்கைகளைப் பற்றி எழுதி வைப்பா. ஒருநேரம் எதிர்காலத்தில் ஏமில் அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்து வாசிப்பான்....., தான் அடித்த கூத்துக்களைப் பற்றி எல்லாம் கனதூரம் சிந்தித்துப் பார்ப்பான்....., ஏன் தன் தாயாருக்கு இம்மளவு வேளைக்கு நரைத்தது என்று ஆராய்ந்து உணர்வான்...., அதன்மேல் அவவில், தலை நரைத்த தன் அம்மாவில் இன்னும் கூடுதலாக அன்பாக இருப்பான்...., என்றெல்லாம்  அல்மா நினைத்தா.

ஏமில் ஒரு தறுதலை என்று நீங்கள் நினைத்து விடக்கூடாது! அல்மா, ஏமிலை ஒரு நல்ல பிள்ளை என்று சொன்னதும் மெய்தான்! களங்கமில்லாத நீலக் கண்களும், தேவதை போன்ற இளமஞ்சள் வண்ணத் தலைமயிரும் உள்ள குணசாலியான பொடியன் ஏமில் என்று ஒரு ஞாயமான முறையில் உண்மையைத்தான் அல்மா அந்த நீலநிற மட்டை போட்ட பொத்தகத்தில் எழுதி வைத்தா.


" நேற்று ஏமில் நல்ல பிள்ளையாக இருந்தான்." என்று அவ பொத்தகத்தில் யூன் மாசம் 27ந் திகதி குறித்து வைத்தா.

" நாள் முழுக்க ஒரு குழப்பமும் இல்லை. " சங்கதி என்ன என்று கண்டால், தம்பிப்பிள்ளையார் நல்ல காய்ச்சலில் ஒன்றுக்கும் இயக்கம் இல்லாமல் படுத்த படுக்கை தான்.

ஆனால் மைக்காநாள் இருபத்தெட்டாந் திகதி, காய்ச்சல் கொஞ்சம் குறைந்ததும், ஏமிலின் கூத்துக்கள் பொத்தகத்தில் பல பக்கங்களை நிரப்பி எழுதும் படிக்குக் கூடுதலாக அமைந்தன. நாம்பன் மாடு மாதிரிப் பலம் அந்தப் பொடியனுக்கு! கொஞ்சம் வருத்தம் சுகமாகின உடனே அவனது அட்டகாசம் துவங்கி விட்டது.


"உலகத்திலே வேறு எந்த ஒரு இடத்திலையும் இப்படி ஒரு குழப்படிக்காரப் பொடியனைக் காணேலாது" லீனா புறுபுறுப்பாள். இத்தறைக்கு உங்களுக்கு, லீனாவுக்கு ஏமிலைப் பெரிதாகப் பிடிக்காது என்பது விளங்கியிருக்கும். லீனாவுக்கு ஈடாவில் நல்ல பட்சம். அது ஏமிலின் தங்கச்சி. நல்ல பதுமையான பிள்ளை; சொல்லுவழி கேட்டு நடக்கும் பிள்ளை.


ஆனால் கமத்துவேலையாள் அல்பிறெட், அவனுக்கு ஏமில் மீது நல்ல வாரப்பாடு. ஏனென்று தெரியவில்லை, ஏமிலுக்கும் அல்பிறெட்டோடு நல்லாக வழி போகும். அந்தந்த நாளுக்குரிய வேலை நேரம் முடிந்ததும் அல்பிறெட்டும் ஏமிலும் நன்றாகப் பம்பல் அடிப்பார்கள். அவசியமான பல வேலைகளை அல்பிறெட், ஏமிலுக்கு பழக்கிக் கொடுப்பான். குதிரைக்குச் சேணமிடுதல், நீச்சல், ஏரியில் மீன் பிடித்தல், சாணை பிடித்தல், புகையிலைத்தூளை மேல் சொண்டுக்குள் அதக்குதல்.... வந்து.... அந்த கடைசியாக சொன்னது ஒன்றும் அவசியமான வேலையில்லை. புகைத்தல் போன்ற ஒரு கெட்ட பழக்கம்தான். அல்பிறெட் செய்வதெல்லாம் தானும் செய்து பார்க்க வேண்டும் என விரும்பின படியால் தான் புகையிலைத்தூளை மேல்சொண்டுக்குள் அதக்க வெளிக்கிட்டான். ஒரேயொருதரம் மட்டுந்தான் ஏமில் அதைச் செய்து பார்த்தவன். எப்பிடி இருக்கும் என்று அறிவதற்காகச் செய்தவன். கொஞ்ச நேரத்தில் தலை கிறுகிறுக்க வயிற்றைப் புரட்டிக் கொண்டு வந்தது. காறாப்பித் துப்பின பின் இனிமேல் அதை மணந்தும் பார்ப்பதில்லை என முடிவெடுத்தான்.


அல்பிறெட் மரத்தில் ஒரு துவக்குச் செய்து ஏமிலுக்குக் கொடுத்தான். அந்த மரத்துவக்குத்தான் ஏமிலின் பெரிய திரவியமான சொத்து. அடுத்து ஒரு நலங்கிப்போன தாழ்வாரத்தொப்பி(caps). எப்போதோ ஒருமுறை ஏமிலின் அப்பா அந்தோன் நகரத்துக்குப் போய்வந்த வேளை  ஏமிலுக்காக வாங்கி வந்தார். தான் ஏன் அதை வாங்குகின்றேன்?, அதை வைத்து என்ன செய்யப் போகின்றேன் என்று ஒரு யோசனையும் இல்லாமல், சும்மா ஒரு எழுந்தமானத்திற்கு வாங்கி விட்டார். பெயர்ந்து தான் யோசித்தார் அநியாயத்துக்குக் காசு செலவழித்து விட்டேனே என்று. சரி போன புத்தியை ஆனை கட்டி இழுக்க முடியாது என்று சொல்லி அதை கொண்டு வந்து ஏமிலுக்குக் கொடுத்தார்.


ஏமில் அந்தத் தொப்பியைக் கழற்றி வைப்பது அருமை. நித்திரை கொள்ளும் போதும் கூட தொப்பியுடனேயே நித்திரை கொள்ளுவான். நல்ல பாவனை, அதனால் தொப்பி கொஞ்சம் கிழிசல் கண்டது. ஆனாலும் ஏமில் அதனைக் கைபறிய விடுவதில்லை.

" என்னுடைய வாக்கு என்றென்றும்  என்னுடைய  துப்பாக்கிக்கும், என்னுடைய தொப்பாக்கிக்கும் (தொப்பி)  உரித்தானது" என்று தேர்தல் பிரசாரம் செய்பவன் போல சின்னான்காமத்து பேச்சுவழக்கில் சொல்லுவான். படுக்கையிலும் அவனுடைய துப்பாக்கியும், அவனுடைய தொப்பாக்கியும் அவனுடன் கூடவே இருக்கும்.

அது கிடக்க, ஆரார் பூனைக்கலட்டி  வளவில் வசித்தனர் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமோ? ஏமிலுக்கு அப்பா அந்தோன், அம்மா அல்மா, தங்கச்சி ஈடா, கமத்துவேலையாள் அல்பிறெட், வேலைக்காரப்பெண் லீனா, அத்துடன் ஏமில் என்கின்ற ஏமில்.



இன்னும் ஒரு ஆளைப் பற்றியும் நாங்கள் மறக்காமல் குறிப்பிட வேண்டும். வற்றல் மாயா என்கின்ற ஒரு மெலிந்த வயசான கிழவி.  அருகிலுள்ள காட்டில் இருந்த ஒரு  குடிலில் வசித்து வந்தா. ஏழை ; புருசன் , பிள்ளை, சகோதரம் என்று ஆருமற்ற தனியாள். கனகாலத்துக்கு முந்தி ஒருநாள் இல்லாக் கொடுமையில் ஒரு கடையில் வற்றல் இறைச்சி களவெடுக்கப் போய்ப் பிடிபட்டுப்போனா. அன்றிலிருந்து வற்றல் மாயா என்று பட்டப் பெயர் வந்தது. அந்தப் பட்டப்பேர் வந்து கனகாலம். வயசு போன சனங்களுக்குத் தான் அந்தப் பட்டப்பேரின் காரணம் தெரியும். அநேகமான மற்ற ஆட்களெல்லாம் அவவின் மெலிந்த, வயக்கெட்ட தோற்றத்தால் தான் அந்தப் பெயர் வந்ததாக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள் ஏன் எப்பவோ நடந்த கதையெல்லாம் இப்போது கிளறி அந்தப் பாவப்பட்ட மனிசியை வருத்துவான்?
வற்றல் மாயா பூனைக்கலட்டி வளவிற்கு அடிக்கடி வந்து போவா. சில நாட்களில் அடுப்படியில் கனக்க வேலைகள் இருக்கும், கொண்டாட்டம், நல்ல நாள் பெருநாள் என்றால் பலகாரம் செய்யும் வேலை நிறைய இருக்கும். அல்லது வீடு வாசல் தூசு தட்டிக் கழுவுகின்ற பெரிய வேலை இருக்கும். அப்படியான நேரங்களில் ஒரு கை உதவிக்கு என்று வருவா. சாப்பாடும், மற்றும் படி கோதுமைமா, பாண், இறைச்சி வற்றல், மரக்கறி, பழங்கள், பலகாரம் என்று எது அந்த நேரம் மேலதிகமாக உள்ளதோ அது கூலியாக கிடைக்கும்.

வற்றல் மாயா ஏமிலுக்கும், ஈடாவுக்கும் பயங்கரக் கதைகள் சொல்லுவா. பேய், பிசாசுக்கதைகள், ஆவிக்கதைகள், குறளிப் பேய்களின் அட்டகாசம், சூனியக்காரர்கள் ஏவி விடும் சாவங்கள் என்று இரவு நித்திரையைக் கெடுக்கும் கதைகளைச் சொல்லுவதில் அவவுக்கு ஒரு வகை சுகம், சந்தோசம்.  அது அவவுக்கு ஒரு கலை என்றும் கூடச் சொல்லலாம். கொலைகாரர்களையும், பெருங் கொள்ளைக்காரர்களையும் பற்றியும் கூட கதைகள் அளப்பா.


ஆனால் இப்போது உங்களுக்கு அவன் ஏமிலுடைய கூத்துக்களைப் பற்றிக் கேட்க ஆவலாக இருக்கும். காய்ச்சல், வருத்தம் என்று அவன் படுக்கையில் விழாத நாட்களில் அவனது திருகுதாளக் கூத்துக்கள் எப்படி இருக்கும் என்று அறிய விரும்புகின்றீர்கள், இல்லையே? சரி, ஏதாவது ஒருநாளைப் பொறுக்கி எடுத்துப் பார்ப்பமே? ஓம்! யூன் 28ந் திகதியை ஏன் எடுக்கப் படாது?

               
                                                   (தொடரும்)

சொல்விளக்கம்:

வரியம் - வருசம், வருடம்
தெண்டுதல் - இரத்தல், நேர்த்திக்காகத் தெண்டுதல்,
                   பொதுக்காரியங்கள் செய்வதற்காக பணவுதவி கேட்டுப் போதல்
ஆற்ற மாட்டாமல் - தாங்க மாட்டாமல்
துடினம் - துடியாட்டம்
பட்சம், பற்று, வாரப்பாடு - அன்பு
நன்றாக வழி போகும் - நல்ல ஒற்றுமை
மோட்டுத்தனம் - மூடத்தனம்
தெண்டித்தல் - முயற்சித்தல்
தாளிகை - நாளிதழ்
கொன்னை தட்டினது - திக்கினது
வதில் - பதில்
இயக்கம் - தென்பு
மைக்காநாள் - மறுநாள்
நாம்பன் மாடு - காளை மாடு
குழப்படி, புரளி(பிரளி) - குறும்பு
இத்தறைக்கும் - இந்நேரம்
பதுமையான - அமைதியான
பம்பல் - களிப்பு, மகிழ்ச்சி
முசிப்பாற்றி = முசுப்பு+ ஆற்றி = இளைப்பு+ஆற்றி - களிப்பு, மகிழ்ச்சி
பகடி(பகிடி) - கேலி
சாணை பிடித்தல் - கத்தி முதலிய ஆயுதங்களைக் கூர் தீட்டுதல்
சொண்டு - உதடு
அதக்குதல் - குதப்புதல்
வெளிக்கிட்டான் - துவங்கினான், புறப்பட்டான்
காறாப்பி - காறி
நலங்கி - நைந்து