Author: வர்மா
•10:02 PM
கூடை மேல கூடை வைச்சு கூடலூரு போறவளே, உன் கூடக்கொஞ்சம் நானும் வாரன் கூட்டிக்கிட்டு போனால் என்ன’ வரிகளை கேட்டவுடன் ஆஹா என்ன அருமை பாடல் என்று சொல்லத்தோன்றும்.

நாயகி இடுப்பில் கூடையுடன் செல்கையில் இந்த பாடல் தொடங்கும், பாடல் தொடர்ந்து செல்கையில் கூடை என்ற சொல் வந்தாலும் நாயகியின் இடுப்பில் கூடை இருக்காது. இயக்குநர் கூடையை மறந்துவிட்டார்.

அவ்வாறு தான் எங்கள் ஊரிலும் கூடைகள் மறந்து கூடைக்காரிகளும் இல்லாமல் போய்விட்டனர்.


யாழ்ப்பாணத்தின் ஊர்களில் கூடைக்கார(காரி) வியாபாரிகள் கடந்த காலங்களில், குறிப்பாக சொல்ல போனால் இறுதி யுத்தம் முடிவடைவதற்கு முந்திய காலத்தில் வியாபார ரீதியில் கொடிகட்டி பறந்தவர்களாக காணப்பட்டனர்.

மீன்கள், பழங்கள், சிறிய அழகுசாதன பொருட்கள் சில வேளைகளில் புடவைகள் கூட கூடைக்காரிகளால் விற்பனை செய்யப்பட்டன.

கூடைக்காரிகளுக்கு தனிச்சிறப்பு இருந்தது. நம்பிக்கை, நாணயம் என்ற வியாபார அடையாளங்கள் யாரிடம் இருக்கின்றதோ தெரியவில்லை, இந்த கூடைக்காரிகளிடம் இருந்ததை காணமுடிந்தது. ஊரிலுள்ள குடும்பங்களுடன் நெருக்கமான உறவு முறையை பேணி ஒவ்வொரு வீட்டின் விடயங்கள், அந்தரங்கங்களை அறிந்தவர்களாக இந்த கூடைக்காரிகள் இருந்தனர்  

45 அல்லது 50 வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்மணியொருவர் தலையில் கூடைக்குள் 10 கிலோ எடையுள்ள பொருட்களை வைத்து ஊர் ஊராக சென்று விற்பனையில் ஈடுபடுவார். தலையில் கனம் குறையும் போது, அவரது இடுப்பிலுள்ள பையில் கனம் அதிகரிக்கும்.

தொடக்கத்தில் ‘மீன் வேணுமோ மீன்…. என்று தொடங்குபவர் நாட்கள் செல்ல, தங்கச்சி கமலா மீன் கொண்டு வந்திருக்கன் வாணய், அங்கால போகனும்’ என்ற அளவுக்கு வீடுகளில் உள்ளவர்களுடன் உறவுகள் அதிகரிக்கும்.

அவர்கள் கொண்டு வரும் மீன்கள் நல்ல மீன்களாக தான் இருக்கும். மீனின் செவியை இழுத்து பார்த்தால், மீனின் ப+, சமந்தா உதட்டுக்கு லிப்ஸ்ரிக் அடிச்சது போல் சிவந்து போய் இருக்கும். தரமான மீன். வேறு பேச்சுக்கே இடமில்லை. விலையும் கட்டுப்படியானதாக தான் கொடுப்பார்கள். 100 ரூபாயுக்கு மீனை மீனவரிடம் வாங்கிவரும் கூடைக்காரி 120ரூ பாவுக்கும் கொடுத்துவிட்டு செல்வார். ஆனால் வெளியில் அதே மீன், 150, 200ரூ பாய் கொடுத்துத்தான் வாங்க வேண்டும்.

இவர்களிடம் வாங்கினால் சிக்கனம். பணம் இல்லையென்று வீட்டுக்காரி வீட்டில் சமைக்காமல் இருக்க தேவையில்லை. கூடைக்காரி கடனுக்கும் மீன் தருவார். புதிதாக திருமணம் ஆன பொண்கள் எங்கேயாவது வீட்டில் இருந்தால், மீன் சமைத்து எப்படி கணவனை மடக்குவது என்பதையும் கூடைக்காரி சொல்லி கொடுப்பார்.


‘இஞ்சி, உள்ளிக்க போட்டு, ஊற வைச்சு, அதை தேசிக்காய் புளியில லேசா தடவிட்டு குழம்பு வை, பேந்து பாரனம்மா’ என்று கூடைக்காரி சொல்ல புது மணப்பெ

ண்களும் சமையல் கற்றுக்கொள்வார்கள்.

அது வியாபார தந்திரம், நல்லா சமைத்து கணவனுக்கு போட காலப்போக்கில் வீட்டில் ஆட்கள் கூடும், மீனும் கூட வாங்குவார்கள்… ‘நீண்டகால வியாபார திட்டமிடல்’ அது. பல்தேசிய கம்பனிகள் தான் அப்படி திட்டமிட முடியும் என்றும் இல்லைத்தானே.

கூடைக்காரியின் சமையல் குறிப்பால் சமையல் கற்றுக்கொண்டு, நல்ல சமையல்காரிகள் ஆகின பெண்கள் நிறை இருக்கிறார்கள்.

கூடைக்காரி மீனின் ரகங்கள், சுவைகள் சொல்ல எல்லாவற்றையும் சாப்பிட வேண்டும் போல் வாய் ஊறும். அப்படி வாயில் வெற்றிலையை போட்டு ரசிச்சு ருசிச்சு மீன்கள் பற்றி கூறுவார்கள்.

இதேபோல் தான் பழங்கள் விற்கின்றவர்களும். கூடுதலாக தென்மராட்சி பக்கம் இருந்து நிறை கூடைக்காரிகள் மாம்பழத்தோடு ஊருக்குள் திரிவார்கள். கறுத்தக்கொழும்பான் மாம்பழம், சுவை அதிகம். அதுவும் அவர்கள் சொல்லும் ‘கறுத்தக்கொழும்பான்’ என்ற வார்த்தையில் சுவை அதிகம்.

மருந்து மாத்திரை என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை. மரத்திலிருந்து லாவகமாக பிடுங்கி, வைக்கோல் போர்வைக்குள் பதுக்கி வைத்து பழுக்க வைத்த பழங்கள். கூடைக்குள் இருக்கும் பழங்களில் பழத்தின் பாலுடன் சேர்த்து வைக்கோல் ஒட்டியிருக்கும்.

பழம் தலைப்பக்கம் மெல்லிய மஞ்சளாக இருக்கும். கீழ் கொஞ்சம் பச்சையாக தான் இருக்கும். வைக்கோலில் பழுக்க வைக்கிற பழங்கள் முழுவதும் மஞ்சள் ஆவது கிடையாது. இப்படி 2 நிறத்தில் இருக்கும். மருந்தடித்தால் தான், ‘ஈமா வாற்சன்’ போல மஞ்சள் கலரில் இருக்கும்.


‘பழம் எல்லாம் செம மலிவு’ என்று கூடைக்காரி சொல்வாள். கிழமைக்கு 20 பழம் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் விற்பனையாகும். நல்ல வியாபாரம். சீசனுக்கு மட்டும் வியாபாரம். சீசன் வியாபாரம் முடிய, வேறு விற்பனை. அழகு சாதனம், வேறு பழங்கள் உள்ளிட்ட விற்பனை என அவர்கள் வாழ்க்கை வியாபாரம், உறவுகள், சந்தோசம், பணம் என்று ஜாலியாக சென்றது.

யார் கண் வைத்தார்களோ தெரியவில்லை. கூடை தூக்கி வியாபாரம் செய்வதற்கு புதிய கூடைக்காரிகள் முன்வரவில்லை. இருந்த கூடைக்காரிகளும் வயது போய் இயலாத நிலைமை, அதிகரித்த விலைவாசியில் குறைந்த விலையில் மீன்களை பெற்று, ஊர்களில் விற்பனை செய்ய முடியவில்லை. சந்தையில் அதிக விலைக்கு மீன்களை வாங்க வேண்டிய நிலை. சந்தையில் கேள்வி அதிகம். கூடவே கொழும்பு கம்பனிக்கும் மீன் ஏற்றுகின்றோம் என சிலர் மீன்களை விலையேற்றிவிட்டனர்.

அவர்களுடன் போட்டிபோட்டு மீனவர்களிடம் இருந்து மீன்களை குறைந்த விலையில் கொள்வனவு செய்ய முடியவில்லை. அதிக விலைக்கு கொள்வனவு செய்தால் ஊரில் குறைந்த விலையில் வாங்கி பழக்கப்பட்டவர்கள் அறாவிலை கேட்கின்றனர்.

வியாபாரம் கைநழுவிவிட்டது. மீன்கள் கூடைக்காரிகளின் கூடைகளின் ஏற மறுக்க, கூடைகளை வீட்டு தவாரத்தில் கூடைக்காரிகள் தூக்கி போட்டுவிட்டனர்.

வீட்டு கதவுகள் இறுகப்பூட்டப்பட்டு கூடைக்காரிகளை வரவேற்க தயாராகவில்லை. ஏமாற்று வழிகள் வீடுகளுக்குள் நுழைவதால் வீட்டுக்காரர்கள் இவ்வாறான முடிவுகளை எடுத்தனர். இதனால் நல்லவர்களான கூடைக்காரிகள் இல்லாமல் போனார்கள்.

மாம்பழ மரங்களையே பழங்களின் மொத்த வியாபாரிகள் வாங்கிவிடுகின்றனர். 50 ரூபாயுக்கு குறைவாக கறுத்தக்கொழும்பான் யாழ்ப்பாணத்தில் கொள்முதல் செய்ய முடியாது. மாம்பழ வியாபாரிகளும் பின்வாங்கிவிட்டனர்.

பாரிய வியாபார நிலையங்கள், நிறுவனங்கள் வளர கூடைக்காரிகளின் தேவைகள் மக்களுக்கு இல்லாமல் போனது.

கூடைக்காரிகள் இல்லாமல் போனதால், புதுசா கலியாணம் செய்த பெண்களில் பலர் சமைக்க கஸ்ரப்படுகின்றனர். வீட்டில் சண்டை. சாப்பாடு சரியில்லையென. மாமியார் நாடகம் பார்க்க, சொல்லிக் கொடுக்க யாரும் இல்லை. பாவம் பெண்கள் சமையல் குறிப்பை இன்டர்நெட்டில் டவுன்லோட் செய்து பிறிண்ட் எடுத்து, சமையல் அறையில் மேல் றாக்கையில் செருகி வைத்து பார்த்து பார்த்து சமையல் செய்யும் நிலை.

கூடைக்காரிகள் மொத்தமாக இல்லாமல் போனது என்றில்லை. ஊருக்குள் ஒன்றிரண்டு கூடைக்காரிகள், ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையிலும், பெறுமானத்தின் அடிப்படையிலும் தங்கள் தொழில்களை செய்கின்றனர்.

அப்படியொரு கூடைக்காரியை சந்தித்து பின்னரே இதனை எழுதவேண்டும் என்று தோன்றியது.

மக்களை அணுகிய வியாபார முறைகள் என சந்தைப்படுத்தல் கற்கைநெறிகளில் கத்தி கத்தி சொல்லி கொடுக்கின்றனர். ஆனால் மக்களை அணுகிய விற்பனை முறையை எப்போதிருந்தோ எமது கூடைக்காரிகள் மேற்;கொண்டுவிட்டனர் என்பதை உலகம் ஏற்றுத்தான் ஆகவேண்டும்.
குணசேகரன் சுரேன்

Author: ந.குணபாலன்
•3:26 PM

                        கொடிமரத்தில் ஈடா                                        


மூலக்கதை:"Emil i Lönneberga"
எழுத்தாளர்: அஸ்த்ரி லிண்ட்கிறேன்,சுவீடன்
(Astrid  Lindgren)
(14/11-1907--22/01-2002)
ஓவியம்:பியோர்ன் பெர்க்,சுவீடன்
(Björn Berg , Sweeden)
17/09-1923--14/07-2008)
தமிழாக்கம்: ந.குணபாலன் 
யூன் 10ந் திகதி பூனைக்கலட்டி வளவில் ஒரு பெரிய விருந்து வைக்க என்று சொல்லி கனக்க அடுக்குகள்  செய்திருந்தனர். மேப்பிள்பிட்டியில் இருந்தும், சுற்றுவட்டாரத்தில் இருந்தும் கன சனம் வரும் என்று எதிர்பார்த்தனர். ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா கொஞ்ச நாளாக பலவித பலகாரங்கள், உணவுவகைகளைச் செய்து வைத்திருந்தா.
"எக்கணம் சரியான சிலவாகப் போகுது." என்று கவலைப் பட்டார் அப்பா அந்தோன். ஆனால் விருந்து என்று செய்ய வெளிக்கிட்டால், விருந்து விருந்தாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அதில் போய்க்  கசவாரத் தனம் காட்டி செய்கின்ற இறைச்சி வடையை கொஞ்சம் சின்ன அளவில் செய்வது..... சீ...அது வெட்கங் கெட்டவேலை.
"நான் இறைச்சிவடை எண்டு சொன்னால் சொன்னபடி அளவிலைதான் செய்வன்." என்றா அல்மா.
"சொன்னபடி அளவு, சொன்னபடி உறுண்டை, சொன்னபடி பொன்னிறத்திலை தான் இறைச்சிவடை செய்வன் மிச்சம் பிடிக்க வேணும் எண்டு சொல்லி சின்னனாகச் செய்ய மாட்டன் கண்டியளோ?"
அல்மா தான் சொன்னபடியே செய்தா. இறைச்சி வகைகளைக் கொண்டு பலவித தின்பண்டங்கள் செய்து வைத்தா. மீனிலும் பலவகை உணவுவகை செய்தா. சீனியப்பம், அடை என்று பல பணிகாரங்களும் செய்தா. அல்மாவின் சமையல் பற்றி அயலட்டை ஊரெல்லாம் நல்ல பேர். அதனால் அயல் வட்டாரங்களான வீமாபுரி, குளக்கரைப்பிட்டியில் இருந்தெல்லாம் விருந்துக்குச் சனம் வர இருந்தது.

அது மெய்மெய்யாகவே விருந்து வைக்க ஏற்ற ஒரு நல்ல நாளாகத்தான் அமைந்தது. நல்ல வெய்யில் மினுங்கினது..., அப்பிள்மரங்கள் பூத்து இருந்தன...., பறவைகளின் கீதங்கள் இனிமையாக ஒலித்தன...., வடிவான ஒரு கனவுலகமாக... பூனைக்குழி வளவு முழுக்க நல்ல வடிவாக இருந்தது. வளவைச் சுற்றி புல்லு வெட்டி வாரி ஒதுக்கியாகி விட்டது..., வீடெல்லாம் கூட்டிப் பெருக்கி துப்பரவாக்கியாயிற்று.., கண்ணாடிச் சாளரங்களுக்கு வேறு திரைச்சீலை மாற்றியாகி விட்டது...., வெளிமுற்றத்தில்  நீண்ட பெரிய மேசைகள் மூன்று வைக்கப்பட்டு, மேசை விரிப்பை விரித்து, பூச்சாடிகள் வைத்து அலங்கரித்தாயிற்று....., சாப்பாடும் ஆயத்தம்..., ஒன்றும் குறைபடச் சொல்லும் படியாக இல்லை..., ஓ! இம்மளவு அமளியில் ஒரு சங்கதி மறந்து போய்விட்டது.
"ஒய்,ஒய்! கொடியேத்த இல்லையே இம்மளவு நேரத்துக்கு?" என்று அல்மா கேட்டா.
அந்தோனுக்கு அப்போதுதான் அது ஞாவகம் வந்தது. கையில் கொடியோடு ஓட்டமாக வந்தார். வந்த வேகத்தில் ஏமிலிலும், ஈடாவிலும் தடக்குப் படப் பார்த்தார். பிள்ளைகள் தகப்பனார் கொடிமரத்தில் கொடியேற்றுவதைப் பார்க்க விரும்பினர்.

நல்லநாள், பெருநாள், கொண்டாட்டம் என்றால் தேசியக் கொடியை ஏற்றுவது இங்குத்தை வழக்கம். அதுபோல மரணம் நிகழ்ந்தால் அரைக்கம்பத்தில் கொடி தொங்கும். சவ அடக்கத்திலன்று காலையில் அரைக்கம்பத்தில் தொங்கவிடப்படும் கொடி சவ அடக்கத்தின்பின் உச்சிக் கம்பத்துக்கு ஏற்றப்படும். பருவகால மாற்றத்திற்கு ஏற்ப சூரியன் எழுவதை வைத்து காலை 8 மணி அல்லது 9 மணிக்கு முன்னம் கொடியேற்றுவதில்லை. மாலை சூரியன் மறையுமுன் , கோடைகாலமெனில் மாலை 9 மணிக்கு முன்னம் கொடியிறக்கப்படும். இரவில் செவ்வக வடிவக் கொடியைப் பறக்க விடுவதில்லை. சிலவேளைகளில் முக்கோண வடிவமான நீண்ட கோவணத்துண்டு போன்ற கொடி இரவும் பகலும் ஏற்றப்பட்டிருக்கும்.

"இண்டைக்கு விருந்து நல்ல கலகலப்பாகத் தான் இருக்கும்" என்றா அல்மா, லீனாவைப் பார்த்து. அடுப்படி அறையில் அவர்கள் இருவர் மட்டுமே தனியே இருந்தார்கள்.
"ஓம் ஆனால் ஒரு குழப்பமும் வரப்படாது எண்டால் ஏமிலைப் பிடிச்சு அடைச்சு வைக்க வேண்டாமோ?" என்று லீனா கேட்டாள். ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா லீனாவை எரிச்சலுடன் பார்த்தா. ஆனால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. கழுத்தை ஒரு வெட்டு வெட்டி லீனா முணுமுணுத்தாள். 
"எனக்கென்ன? பேந்து என்னதான் நடக்கும் எண்டு பார்ப்பம்."  
"ஏமில் ஒரு நல்ல பிள்ளை. அவன் சின்னப்பிள்ளை." அல்மா அறுத்துறுத்துச் சொன்னா. 

சாளரக் கண்ணாடியூடாக தன்னுடைய அருமந்த பொடியன், தங்கச்சியாருடன் ஓடிவிளையாடுவதைப் பார்த்தா.  அவவுக்கு தன்னிரு பிள்ளைகளையும் பார்க்க தேவதைகளைப் பார்த்த கணக்கில் இருந்தது. வரிவரியாகக் கோடிட்ட ஞாயிற்றுக்கிழமை உடுப்பும், தலையில் தன்னுடைய தொப்பாக்கியுமாக  (தொப்பி)  ஏமிலும்; புதுச் சிவப்புச் சட்டையும், மெல்லிய இடுப்பைச் சுற்றிய அகலமான வெண்ணிறப் பட்டியுமாக ஈடாவும் காணப்பட்டார்கள். அவர்களைப் பார்த்து மனநிறைவுடன் சிரித்த அல்மா, சற்றே யோசனையுடன்;
" எக்கணம் வெளியாக்கள் இப்ப வந்திடுவினம். அவையள் வர முன்னம் அந்தோன் கொடியை ஏற்றிவிட்டார் எண்டால் நல்லது" என்றா. எல்லாமே சரிவர நடக்கும் போல இருந்தது.
அந்தோனும் கொடியேற்ற ஆயத்தம்.... அந்தநேரம் பார்த்து அல்பிறெட் நாலுகால் பாய்ச்சலில் கால்நடைக் கொட்டாரத்தில் இருந்து ஓடி வந்தான்.
"மாடு கண்டு ஈனுது, மாடு கண்டு ஈனுது!" அது அந்த சிவப்பி மாடுதான். சரி கணக்காக கொடியை அந்தோனும் ஏற்றப் போகின்ற நேரம் பார்த்து இப்படி கன்றை ஈனுகின்றது.
அந்தோன் கையில் இருந்த கொடியை ஒரு பக்கம் வைத்து விட்டு  கால்நடைக் கொட்டாரத்துக்குள் ஓடினார். 

ஏமிலும், ஈடாவும் கொடிமரத்தடியில். ஈடா தன் தலையை வளைத்து அண்ணாந்து கொடிமர உச்சியில் பளபளத்த வெங்கலக் குமிழைப் பார்த்தாள்.
"ஓ! எம்ம்ம்மளவு உசரம்! அங்கை இருந்து பார்த்தால் மரியான் தோப்பு எல்லாம் தெரியும் தானே?" என்றாள். ஏமில் கொஞ்ச நேரம் யோசித்தான். கனநேரம் மினைக்கெடவில்லை.
"அதையும் ஒருக்கால் நாங்கள் பார்ப்பம்" என்றான்.
" ஈடாஆ ஆ ஆ ! பிள்ளைக்கு கொடிமரத்திலை மேலை ஏறிப்பார்க்க விருப்பமே? அண்ணா நான் ஏற்றி விடட்டே?"ஈடாக்குட்டி சிரித்தாள். அண்ணாப் பிள்ளைக்கு நல்ல மூளை. எப்பவும் நல்ல பம்பல் தான் உவரோடே!
"மரியான் தோப்பைப் பார்க்க எனக்கு நல்ல விருப்பம்!" என்றாள் ஈடா.

 "அதை நீ பார்க்கத்தான் போறாய்" என்று அன்போடு ஏமில் சொன்னான்.  கொடிக்கயிற்றின் ஒருதலைப்பின் கொழுக்கியில் ஈடாவின் சட்டை இடைப்பட்டியை கொழுவினான். அடுத்த சில நிமிசங்களில் ஈடா கொடிமரத்து உச்சியில் ஊசாடினாள். கொடிக்கயிற்றின் மற்றத் தலைப்பை கொடிமரத்தின் அடிப்பாகத்தில் சுற்றி பக்குவமாக ஒரு முடிச்சும் போட்டு வைத்தான். பலவித முடிச்சுக்களும் போட அல்பிறெட்டிடம் பழகி இருந்தான்.

"மரியான் தோப்பு தெரியுதோ?" என்று கத்தினான் ஏமில்.
"இல்லை, மேப்பிள்பிட்டி மட்டுந்தான் தெரியுது" என்றாள் ஈடா.
"எடசீ! மேப்பிள்பிட்டி மட்டும்தானே?.....பின்னை கீழை வரப்போறியோ?" என்று கேட்டான் ஏமில்.
"இல்லை..இன்னும் இல்லை. மேப்பிள்பிட்டியைப் பார்க்கவும் வடிவாய்த் தான் இருக்குது.... எட இந்தா விருந்துக்கு ஆக்கள் வந்து கொண்டிருக்கினம். " என்றாள் ஈடா.




மெய்தான் சனங்கள் வரத் துவங்கிவிட்டனர். வெளிக்காணி முழுக்க வண்டில்களும், குதிரைகளும் நிறையத் துவங்கின. வண்டில்களை விட்டு இறங்கியவர்கள் மெல்லமெல்ல படலையைத் திறந்து முற்றத்துக்குள் நுழைந்தனர். முதல் உள்ளிட்டது திருமதி பேதிறு தான். அவ வாடகைக்கு குதிரைவண்டில் பிடித்து வீமாபுரியில் இருந்து வந்திருந்தா ; அல்மாவின் கைப்பக்குவத்தில் செய்யப்பட்ட சொசேச்சை (sausage) ஒரு பிடி பிடிக்க என்று.நல்ல நளினமான அலங்காரம், இறகு வைத்துத் தைத்த தொப்பியுமாக வந்திருந்தா. சுற்றுமுற்றும் நோட்டம் விட்டா. வெய்யில் வெளிச்சத்தில் பூனைக்கலட்டி  வளவும் வடிவாகத்தான் இருந்தது. பூத்திருந்த அப்பிள் மரங்கள்,.... கொடிமரத்தில் காற்றில் அசைந்த தேசியக்கொடி...ஓஓ! எதோ அசைந்தது தான். அவவுக்குக் கொஞ்சம் கிட்டப்பார்வை.

உந்தக் கொடி! அவவுக்குக் கொஞ்சம் குழப்பமாக இருந்தது. என்ன இது? சுவீடனின் மஞ்சள், நீலவண்ணக் கொடிக்கு மாறாக ஏன் சிவப்பும், வெள்ளையுமான டன்மார்க்கின் கொடியை ஏற்றி இருக்கின்றார்கள்? பூனைக்கலட்டி வளவுகாரருக்கு என்ன மாறாட்டக் குணம் இது? உது பற்றி முதல் வேலையாக ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டியது தான்! திருமதி பேதிறு ஒரு முடிவுக்கு வந்தா. ஏமிலுக்கு அப்பா அந்தோனும் கால்நடைக் கொட்டாரத்தில் இருந்துவெளியே வந்துகொண்டு இருந்தார். அவரைப் பார்த்து
"அன்புள்ள அந்தோன்! ஏன் டன்மார்க் கொடியைப் போய் ஏற்றி இருக்கிறீங்கள்?" என்று கேட்டா. ஏமிலும் அவவுக்குப் பக்கத்தில் தான் நின்றான்.  ஏமிலுக்கு தேசியக்கொடி,... நிறம் பற்றி எல்லாம் தெரிந்திருக்கவில்லை. டன்மார்க் சனம் வசிக்கும் இடத்தில் தான் டன்மார்க்கின் சிவப்பு,வெள்ளை வண்ணக் கொடி பறக்கும் என்ற விளப்பம் எல்லாம் அறியமாட்டான். ஆனால் ஒன்று மட்டும் அவன் அறிவான். அந்தநேரம் மேலே கொடிமர உச்சியில் ஆடியது ஒன்றும் டன்மார்க் கொடியில்லை.

"ஈ...கீ...கீ...கீ..."என்று இளித்தான் ஏமில்.
"அது எங்கடை ஈடாக் குட்டி எல்லே? தெரியேல்லையோ?" அங்கே மேலே ஈடா ஊசாடியபடி,
"கீ,கீ அது நான்தான். மேப்பிள்பிட்டி  முழுக்க இப்ப எனக்குத் தெரியுது" என்றாள். அப்பா அந்தோன் ஒரு சிரிப்பும் சிரிக்கவில்லை. அவதியவதியாகக் கொடிக்கயிற்றை இளக்கி மெள்ள ஈடாவைத் தரையிறக்கினார்.
"அண்ணா என்னையை ஒருக்கால் தித்தைப் பழ பானைக்கை இருக்க வைச்ச மாதிரி நல்ல முசிப்பாற்றியாக இருந்திச்சுது." முன்னே ஒருக்கால் தித்தைப்பழம் நிரம்பி இருந்த பானைக்குள் , அந்தப் பழத்தின் சிவப்புச்சாயம் புரளட்டும் என்று சொல்லித் தங்கச்சியாரை ஏமில் இருக்கச் செய்தவன், ..........செவ்விந்தியர் விளையாட்டு விளையாடினபோது. அதைத்தான் ஈடா இப்போது இங்கு நினைவு கூர்ந்தாள். ஈடாவுக்கு நல்ல முசிப்பாற்றியாக இருந்ததைக் கண்டு ஏமில் மனம் பூரித்தான். ஆனால் ஒருத்தருமே அதற்காக நன்றி என்ற ஒரு சொல்லைச் சொல்லவில்லை. எதிர்மாறாக அப்பா அந்தோன் வந்து அவன் தோளைப் பிடித்து உலுப்பினார்.
"நொடுநொடுத்த நண்டு! கையைக்காலைக் கொஞ்சநேரம் சும்மா வைச்சுக் கொண்டிருக்க மாட்டியே?"

ஏமிலைத் தகப்பனார் கொற இழுவையில் தச்சுப்பட்டறை நோக்கி இழுத்துச் செல்வதைக் கண்டதும்;
"நான் என்ன சொன்னநான்" என லீனா கிண்டினாள். ஏமில் ஏதும் குழப்படி செய்தால் தச்சுப்பட்டறையில் தான் அவன் தனித்து கொஞ்சநேரம் இருக்க வேண்டும். தன்னுடைய செயலை எண்ணித் திருந்தவேண்டும். ஏமில் கத்தி அழுதான்.
"மரியாஆஅ ந் தோ ஓ ஓ பூ பாக்க ஈஈ டாஆ தாஆன் விரூ ம்ம்பீ னவாஆஅ ..." என்று விம்மினான். அப்பா ஞாயம் ஒரு சொட்டும் இல்லாமல் நடக்கின்றார் என்று ஏமில் நினைத்தான். முன்னேபின்னே ஒருத்தருமே ஈடாவுக்கு மரியான்தோப்பு காட்டப்படாது என்று அவனிடம் சொல்லி வைத்ததுமில்லை. ஈடாவினால்  மேப்பிள்பிட்டியைத் தாண்டி மரியான்தோப்பைப் பார்க்க முடியாமல் போனதும் அவனது பிழையில்லை. ஏமிலின் அழுகை நிற்கவில்லை. ஆனால் அப்பா அந்தோன் ஏமிலை தச்சுப்பட்டறைக்குள் விட்டுக் கதவைச் சார்த்தி வெளியாலே கொழுக்கியையும் போட்டுவிட்டார். மெய்மெய்யாலுமே தச்சுப்பட்டறை நல்ல பம்பலான இடம் . நல்லாய்ப் பொழுது போகும். கனக்க மரக்கட்டைகள் பெரிதும் சிறிதுமாக அங்கே இருந்தன. விரும்பின பொருட்களை நினைத்தபடி உருவாக்க ஏமிலுக்கு நல்ல சந்தர்ப்பங்கள் தான். ஒவ்வொரு முறையும் தச்சுப்பட்டறையுள் இருக்க வேண்டி வந்த நேரங்களில் வேடிக்கையான   மனித உருவங்களை ஒரு பேனைக்கத்தி கொண்டு ஏமில் செதுக்குவான். இதுவரை ஐம்பத்தினாலு பாவைகள் செய்து விட்டான். போகின்ற போக்கைப் பார்த்தால் இன்னும் பலது அந்த வரிசையில் வந்து அமையும் போலுள்ளது.


"அவையளின்ரை கண்டறியாத விருந்தும், அவையளும்! அவையளே பட்டிழுத்துப் பார்க்கட்டும். எனக்கென்ன?" புறுபுறுத்தான் ஏமில்.
"அப்பாப்பிள்ளையார் விருப்பம் எண்டால் தன்பாட்டிலை தானே கொடியை ஏற்றட்டும். நானும் எனக்கு வாற கோவத்துக்கு ஒரு மரக்குத்தியை எடுத்து சீவு சீவெண்டு சீவி புது மனிசப் பாவை செய்து காட்டிறன் பார்."  கொஞ்ச நேரத்தில் அவனை வெளியே விட்டு விடுவார்கள் என்று ஏமிலுக்கு வடிவாகத் தெரியும். ஒருக்காலும் அவன் கனக்க நேரம் தச்சுப்பட்டறைக்குள் இருக்க வைக்கப் பட்டதில்லை.
"செய்த குழப்படியைப் பற்றி யோசிச்சு பிழையை உணருமட்டுக்கும் இரு" என்று அப்பா சொல்வது வழக்கம்.
"திரும்ப எந்தக்காலத்திலும் இப்பிடி ஒரு பிழை விடப்படாது."

அந்தவகையில் ஏமில் ஓரளவுக்குப் பரவாயில்லை. ஒருதரம் அடித்த கூத்தை அவன் இரண்டாம் முறை அடித்தது வலு அருமை. ஆனால் எப்போதும் புதுப்புதுக் கூத்துக்களும் குழப்படியுமாக இருக்கும். ஈடாவோடு அடித்த கூத்தை எண்ணினபடியே மரத் துண்டைச் சீவின ஏமிலின் கையில் வலு சுறுக்காக  ஒரு பாவை மனிதன் உருவானான். ஆள் வலு விண்ணன்தான் பாவை உருவங்கள் செய்வதில்!

ஏமில் வெளியே போக விரும்பினான். ஆனால் எல்லா அமளியிலும் அவன் ஒருத்தனை எல்லாருமே மறந்து விட்டார்கள். அவனுந்தான் கன நேரமாகக் காத்துக் காத்து  களைத்துப் போனான். ஒருத்தருமே அவனைத் தேடி வந்த பாடில்லை. தானாகவே அந்த இடம் விட்டு வெளியேற ஏமில் தீர்மானித்தான். அந்த சாளரத்தினூடாக போகலாந்தான். அதொன்றும் பெரிய கயிட்டமாக இராது. ஆனால் கொஞ்சம் உயரத்தில் எல்லோ இருக்கின்றது? சாளரத்துக்குக் கீழே சிவரோரமாக இருந்த அந்த மரச்சட்டக் கும்பியில் தொற்றி ஏறினால் சாளரத்துக்கு ஏறலாந்தான்.

ஏமில் யோசிக்காமல் மளமளவென்று மரச்சட்டங்களில் தொற்றியேறி சாளரத்தைத் திறந்து விட்டான்.
எட ஆய்க்கினை! கீழே குதிக்கலாம் என்று பார்த்தால் உந்த நாசம் கட்டின காஞ்சுரண்டி, பற்றையாக  மண்டிப் போய்க் கிடக்கின்றதே! ஐயோடா! முன்னம் ஒருக்கால் காஞ்சுரண்டிப் பற்றைக்குள் விழுந்து தேகமெல்லாம் சொறி சொறி என்று சொறிந்து தான் பட்ட பாட்டை அவனால் மறக்கேலுமோ?
"உதுக்குள்ளை குதிச்சுச் சொறிபட எனக்கென்ன விசரே?" என்று தனக்குத் தானே கேட்டுக் கொண்டான் ஏமில்.
"வேறை நல்ல வழி கண்டுபிடிக்கிறன் பார்!"

ஒரு நூறு, நூற்றைம்பது வரியங்களின் முன்னே சுவீடன் நாட்டில் காணப்பட்ட கமம்புலம், கமத்து வீடுவளவுகளை எப்படி எல்லாம் இருந்திருக்கும் என்று கொஞ்சம் உங்களுக்கு சொல்லிக் காட்ட விரும்புகின்றேன். எளிமையாக இருந்தாலும் பார்வைக்கு அழகாக கமத்து வீட்டுவளவு இருக்கும். சிறிதும் பெரிதுமாக கட்டடங்கள் இருக்கும். அங்கே வரும் அனைவருக்குமே ஒளித்துப் பிடித்து விளையாட வேண்டும் போல ஆவல் ஏற்படும். பூனைக்கலட்டி வளவும் அப்படியே தான். அங்கே வளவுக்குள் கமக்காரர் வீடு, பணியாளர் குடிமனை, குதிரைமால், கால்நடைக் கொட்டாரம், பன்றிக்குடில், கோழிக்கூடு மட்டுமன்றி இன்னும்பல கொட்டில், குடில்களும் இருக்கும்.

புகைக்குடில் அங்கே அந்தோன்; அரைத்த இறைச்சி வைத்துச் செய்யப்பட்ட சொசேச்சு என்ற உணவுவகையை , உப்பிட்ட மீன் மற்றும் இறைச்சிக் கண்டங்களை புகைப்போட்டு பதப்படுத்துவார்.


சலவைக்குடில் ....அங்கே லீனா ஊத்தை உடுப்புக்களைத் தோய்த்து வெளுப்பாள், அதன் அருகே இன்னும் இரு கொட்டில்கள் அருகருகே இருந்தன. ஒன்று தச்சுப்பட்டறையுடன் சேர்ந்த விறகுக்கொட்டில் அங்கே கொத்திய விறகு வடந்தைக் காலத்துக்காக சேமித்து அடுக்கி வைப்பார்கள். மற்றையது களஞ்சியம்.

களஞ்சியம் எலிகள் நுழையா வண்ணம் சில உயரமான குற்றிகளில் அல்லது கற்களில் ஏற்றி வைத்துக் கட்டப் பட்டிருக்கும். படிக்கட்டுக்கள் கூட வாசலை ஒட்டி இருக்காமல் கொஞ்சம் தள்ளியே அமைக்கப் பட்டிருக்கும்




                                                       ( பல்வேறு களஞ்சியங்களின் படங்கள்)

களஞ்சியம் இரு பிரிவுகளாக இருக்கும். ஒரு பிரிவில் தானியம், அரைத்த மா என்பனவும் மறு பிரிவில் தயாரிக்கப்பட்ட, பதப்படுத்தப்பட்ட உணவு வகைகள் , வற்றல்கள், பழப்பாகு போன்ற உணவுவகைகள் இருக்கும்.

ஏமில் வழக்கமாக உந்தக் கொட்டில், குடில்களுக்கிடையில் ஒளித்துப் பிடித்து விளையாடுவான்.  ஏமில் தொற்றி ஏறித் திறந்த சாளரத்தில் இருந்து கீழே குதிக்க முடியாமல் காஞ்சுரண்டிப் பற்றை கீழே மண்டிப் போய்க் கிடந்தது. எந்த ஒரு பம்பலும், விளையாட்டும் செய்ய முடியாத நிலைமை. தச்சுப்பட்டறையில் கிடந்தது அவனுக்கு அலுத்துப் போனது. நல்ல வளமாகத் தான் தச்சுப் பட்டறைக்குள் மாட்டுப் பட்டுப் போனான். இருக்க இருக்கப் பசி கிளம்பினது. நிமிர்ந்து பார்த்தான். எட! அவனுடைய நல்லகாலத்துக்கு எதிரே களஞ்சியத்து சாளரமும் திறந்து கிடந்தது. ஏமிலின் புத்தி வேலை செய்ய வெளிக்கிட்டது. இரண்டு சாளரத்துக்கும் இடையில் ஒரு பலகைச் சட்டத்தை வைத்துப் பாலம் போட்டால்.....? களஞ்சியத்துக்குள் உள்ளிடலாம்....., அங்கே என்னவென்றாலும் கொறிக்கக் கிடைக்குமேல்லே....? ஏமிலின் புத்தி வேலை செய்ய வெளிக்கிட்டால் புதிது புதிதாக பல உத்திகள் கிளம்பும்.

ஏமில் முக்கித் தக்கி ஏதோ ஒருமாதிரி ஒரு பலகைச் சட்டத்தை இரண்டு சாளரங்களுக்கிடையிலும் ஒரு பாலம் போல வைத்துவிட்டான். விண்ணன் தான்! பிறகு மெள்ள அந்தப் பாலத்தில் தவழ்ந்து ஊரத் தொடங்கினான். அந்த தொற்றுப்பொறிப் பாலம் பயத்தையும் தந்தது. பாலமாய்க் கிடந்த பலகைச் சட்டம் ஒடுக்கமானது, மெல்லியது. ஏமிலின் பாரந் தாங்க ஏலாமல் சவளத் துவங்கினது.
"கீழை விழாமல் நல்லபடி தாண்டிவிட்டன் எண்டால்....,  என்னிட்டை இருக்கிற  நூலில் ஆடுகிற பாவையை ஈடாவுக்குக் குடுப்பன். உது சத்தியம்" என்று தனக்குள்ளே சபதம் செய்து கொண்டான். பலகைச் சட்டம் பலத்துக் கிறீச்சிட, கீழே இருந்த காஞ்சுரண்டிப் பற்றையும் பயமுறுத்தச் சமநிலை தளம்ப ஏமிலின் கைப்பிடி சறுக்கினது.

" ஐயோ" என்ற அவனது கூவல் ஒரு சாதிசனத்தின் காதிலும் விழவில்லை. நல்லகாலம் கால்கள் இரண்டும் நல்ல வண்ணமாக பலகைச் சட்டத்தை வளைத்து இறுக்கிப் பிடித்திருந்தன. ஒரு சிலந்தி தொற்றி ஏறின கணக்கில் ஏமில் திரும்பி ஏறிவிட்டான், கெட்டிக்காரன்! அப்பாடி! ஒரு மாதிரியாக களஞ்சியத்துக்குள் புகுந்து விட்டான்.
"உதொண்டும் பெரிய வேலையில்லை. " என்று கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னம் பட்ட அந்தரத்தை மறந்து வீரம் பேசினான்.
"காரியமில்லை,  போனால் போகட்டும். அந்த நூலாட்டப் பாவையை சொன்னபடி ஈடாவுக்குக் குடுப்பம். எக்கணம் ஒரு நேரம் இல்லாட்டாலும் இன்னொரு நேரம் நூலறுந்து போகும், கைகால் பூட்டுக் கழரும், உடைஞ்சு போகிற பொருள்தானே?"

எட்டி உன்னி தள்ளின தள்ளலில் பலகைச் சட்டம் திரும்ப தச்சுப்பட்டறைக்குள் போய் விழுந்தது. எடுத்த பொருளை அந்தந்த இடத்திலேயே வைக்கும் பழக்கம் ஏமிலுக்கு. ஓடிப்போய் முதல்வேலையாக களஞ்சியத்துக் கதவைத் திறக்கப் பார்த்தான். அதுவும் வெளியே பூட்டி இருந்தது.
"நான் நினைச்ச மாதிரித்தான்..." என்று எரிச்சல் பட்ட ஏமில்,
"எக்கணம் வந்தவைக்குச் சாப்பிடக் குடுக்க சொசேச்சு வேணும் எண்டு ஆரெண்டாலும் ஒருத்தர் அதை எடுக்க வருவினம் தானே? அப்ப நான் வெளியாலை ஓடித் தப்பலாம் ....."என்று தன்னை அமைதிப் படுத்தினான்.

ஏமிலுக்குக் கடும் பசி. களஞ்சியத்துக்குள்ளே நல்ல வாசம், சாப்பாட்டு வாசம் அடித்தது. ஏமில் மணந்து மணந்து சுற்றவரப் பார்த்தான். திரும்பின பக்கமெல்லாம் தின்பண்டங்கள் சேமித்து வைக்கப் பட்டிருந்தன. கூரையிலே புகைப்போட்ட இறைச்சிக் கண்டங்கள், உறொட்டி வற்றல், தொங்கின. ஒரு மூலையிலே விதவிதமான மஞ்சள் வண்ணப் பாற்கட்டிகள், சாடிகளுக்குள் திரணை திரணையாகப் புதிதாகக் கடைந்த வெண்ணெய், ஒருபக்கமாக மரப்பீப்பாய்களில் படை படையாக உப்பிட்ட வற்றல் இறைச்சி, பெரிய பெட்டகம் ஒன்றின் தட்டுக்களிலே சிறிதும் பெரிதுமான போத்தல்களில் வகை வகையான பழப்பாகு, பழரசம்,  சீனிப் பாணியில் மிதக்கும் அவித்த பழவகை, சிறு சிறு சாடிகளில் கெக்கரிக்காய் ஊறுகாய். அந்த நடுத் தட்டில் அல்மாவின் கைப்பக்குவத்துக்குப் பேர்பெற்ற சொசேச்சு சுருள்! ஏமிலுக்கும் அம்மாவின் சொசேச்சு என்றால் சரியான விருப்பம்.

விருந்துக் கொண்டாட்டம் நல்ல மும்முரமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. விருந்தினர் யாவரும் வந்தவுடன் பலவிதமான சீனியப்ப வகைகளுடன் கோப்பி குடித்து விட்டு மதிய விருந்துணவுக்குப் பசியெடுக்கும் வரை பம்பலடித்துக் கொண்டிருந்தனர். மதிய விருந்தாக விலாப்பகுதி இறைச்சியும், சூடைமீன் சம்பலும், அல்மாவின் சொசேச்சும் இன்னும் பலவும் பரிமாறப்பட இருந்தன. இப்படி எல்லாம் பம்பலும், முசிப்பாற்றியுமாக இருக்கையில் திடீரென அல்மாவுக்கு ஏமிலைப் பற்றிய நினைவு வந்தது.
"ஐயையோ எம்மளவு நேரமாய்ப் போச்சுது.  ஏமிலைப் பற்றி ஒரேயடியாய் மறந்து போச்சு. ஐயோ என்ரை பிள்ளை! பசியிலை தவிச்சுப் போயிருப்பான்." என்று பரிதவித்தா.
அப்பா அந்தோனும் நாலுகால் பாய்ச்சலில் தச்சுப்பட்டறை நோக்கி, பின்னாலே ஈடாவும் இழுபட ஓடினார். கதவை அகலத் திறந்த அந்தோன்,
"  ஏமில் குட்டி இனி வா வெளியாலை" என்று பலமாகச் சொன்னார். அங்குத்தையில் ஏமில் இருந்தால்தானே வெளியே வருவான்? எந்த ஒரு ஏமிலையும் காணாமல் அப்பா அந்தோன் திகைத்துப் போனார்.  சுற்றுமுற்றும் நோட்டம் விட்டார். திறந்திருந்த சாளரம் அவர் கண்ணில் பட்டது.
"உந்தச் சுழியன் உதுக்குள்ளாலை சுழிச்சுக் கொண்டு போவிட்டானாக்கும்!" என்று எரிச்சல் பட்டார். பலகைச் சட்டக் கும்பியில் ஏறி சாளரத்தால் வெளியே ஆராய்ந்தார். ம்...கும்... வெளியாலே காஞ்சுரண்டிப் பற்றையும் மிதிபட்டுக் கசங்கினதாகத் தெரியவில்லை.  அப்போது அந்தோனின் மனசிலும் பயம் தொட்டது.

"போற போக்கு நல்லதாயில்லையே! காஞ்சுரண்டிப் பத்தையிலையும் ஆரும் மிதிச்ச அடையாளம் இல்லை. எங்கினை எப்பிடி இந்தப் பெடி போயிட்டுது?" என்றார். ஈடாவும்  அழ வெளிக்கிட்டாள். ஏமிலுக்கு என்ன நடந்திருக்கும்? லீனா ஒரு நாட்டார்பாடல் பாடுவாள். அது ஆணிகள் நீட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பீப்பாய்க்குள் அடைக்கப் பட்ட சிறுமி ஒருத்தி அதற்குள் இருந்து வருந்தாமல் வெண்ணிறப் புறாவாக உருவம் எடுத்து வானகத்துக்குப் பறந்து போனதைப் பற்றிய ஒரு சோகமான பாடல். ஆர்கண்டது பூட்டி வைக்கப்பட்ட ஏமிலும் உருமாறிப் பறந்து போயிருப்பானோ? பாவம் ஈடா! கிட்டக்கிழலையில் ஏதும் ஒரு வெள்ளைப் புறா கண்ணில் படுகின்றதோ என்று தேடினாள். ஆனால் அவள் கண்ணில் பட்டதெல்லாம் தச்சுப்பட்டறைக்கு வெளியே மண்புழுவைக் கொத்திக் கொண்டிருந்த ஒரு கொழுத்த வெள்ளைக்கோழி மட்டுந்தான்!

ஈடா அழுதபடி கோழியைச் சுட்டிக் காட்டினாள்.
"எக்கணம் அது எங்கடை ஏமிலாக்கும்" என்று விக்கினாள். அப்பா அந்தோன் அதை நம்பவில்லை. ஆனால் எதற்கும் ஒரு சொல்லுக் கேட்டு வைத்தால் நல்லது என்று
"எப்ப எண்டாலும் ஏமில் உருவம் மாறிப் பறந்ததைக் கண்டநீயோ?" என்று அம்மா அல்மாவைக் கேட்க ஓடினார். அல்மா அப்படி ஒரு சம்பவத்தைத் தான் ஒருக்காலும் தன்னுடைய கண்கொண்டு காணவில்லை என்று சொன்னா.
"என்ன கதை பறையிறியள்? தச்சுப்பட்டறைக்குள்ளை இல்லாமல் எங்கை பெடி போறது? வடிவாய்த் தேடிப் பார்த்தநீங்களோ?" என்று கேட்டு அந்தரப் பட்டபடி தச்சுப்பட்டறைக்கு ஓடினா. அல்மாவின் பின்னால் வந்த சனங்களும் போனார்கள். ஏமில் மட்டும் அங்கில்லை. இருந்தது எல்லாம் வரிசையாக அணிவகுத்து நின்ற அந்த ஐம்பத்தைந்து மரப்பாவைகள் மட்டுந்தான். அவற்றைக் கண்ட திருமதி பேதிறு,
"ஆர் இதை எல்லாம் இம்மளவுக்கு வண்ணமாய்ச் செய்தது?" என்று கேட்டா.
"வேறை ஆர்? எங்கடை ஏமில் குட்டி தான்!" என்ற அல்மா அழ வெளிக்கிட்டா.
"மெய்மெய்யா ஏமில் ஒரு நல்ல பொடியன். சரியான இரக்க குணம், நல்ல அன்பும் ஆதரவுமான பெடி!" வந்திருந்த சனங்களும் கவலைப் படத் தொடங்கினார்கள். பூனைக்கலட்டி வளவு அன்றைய தினம் அல்லோலகல்லோலப் பட்டது.

ஈடா சத்தங் காட்டாமல் அழுதாள். ஒருத்தருங் காணாத நேரம் அந்த வெள்ளைக் கோழியை நெருங்கினாள்.  குசுகுசுத்துச் சொன்னாள்:
"நல்ல பிள்ளை எல்லே? வானத்துக்குப் பறந்து போக வேண்டாம் அண்ணா! நான் வாளி நிறையக் கோழித்தீன் தாறன். நீ பூனைக்கலட்டி வளவு விட்டு வேறை ஒரிடமும் போகாதை."
ஆனால் கோழியோ எந்த ஒரு வாக்குறுதியும் கொடுக்க ஆயத்தமாக இல்லை. அது கேரிக்கொண்டு தன்வழியே போனது. பாவம் அன்றைய பொழுதிலே அங்கே நின்ற சனம் எல்லாம் ஒரு இண்டை இடுக்கும் விடாமல் பூனைக்கலட்டி வளவை ஆராய்ந்தனர்.

விறகு அடுக்கின பத்திப் பக்கம், வீட்டுக்கோடிப் பக்கம், சலவைக்குடில், கால்நடைக் கொட்டாரம், பன்றிக் குடில், கோழிக்கூடு, குதிரைமால், ஆயுதசாலை, கொல்லுப்பட்டறை, பணியாளர் குடிமனை ம்...கும்....எந்த இடத்திலும் ஏமில் இல்லை. கிணற்றுக்குள் தடியை விட்டுத் துழாவினார்கள். ஒன்றும் தட்டுப்படவில்லை. நல்லகாலம் ஏமில் கிணற்றுக்குள் இல்லை என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்கள். அல்மாவின் அழுகையைப் பார்த்து வந்திருந்த பெண்களும் கண்ணீர்விட்டனர். விருந்துக்கு வந்திருந்த மேப்பிள்பிட்டிச் சனம் மெல்லக் குசுகுசுத்தது:
"சொல்லப் போனால் உந்த ஏமில் பொடியன் வந்து ஒரு ஒற்றைப்போக்கு தான்... எண்டாலும் ஒண்டுக்கும்  அடங்காத குழப்படிகாறன்........ எண்டு சொல்கிறதுக்கு இல்லை....... அப்பிடி எல்லாம் நான் ஒருக்காலும் நினைச்சதுமில்லை..."
"எக்கணம் கோடிப்பக்கத்து ஓடையிலை தவறிப்போய் விழுந்திட்டானோ தெரியேல்லை" என்று, வாய் கிடவாமல் லீனாவும் புலம்பினாள். அந்த ஓடை மழை பெய்யும் போது கட்டுக்கடங்காமல் பெருகி ஓடும். சின்னப்பிள்ளைகளை மூழ்கடிக்கக் கூடிய ஆபத்து நிறைந்தது.
"சாய்ச் சாய்! அங்கினை போயிருக்க மாட்டான். அவனுக்குத் தெரியும் அங்கினை போய் விளையாடக் கூடாதெண்டு. அந்தப் பக்கம் போகப்படாது எண்டு நான் உறுக்கிச் சொல்லி வைச்சிருக்கிறன்." என்று கொஞ்சம் சினத்துடன் அல்மா சொன்னா. லீனா தன் தலையை ஒருமுறை நெளித்துச் சொன்னாள்:
"ஆனபடியால் தான் அப்பிடி நினைக்க வேண்டிக் கிடக்கு"

சும்மா இருக்கப்பட மாட்டாமல் இந்த லீனா என்றவள் அவிழ்த்து விட்ட கதையைக் கேட்டு  எல்லாருக்கும் பயம் தொட்டது. அல்பிறெட் முன்னுக்கு ஓட ஏமிலின் தாய்தகப்பன் பின்னால் தொடர வந்தசனம் முழுவதும் பின்னுக்கு அள்ளுப்பட்டு ஓடைப் பக்கம் போனது. நல்லகாலத்துக்கு அங்கே ஏமிலின் எந்த ஒரு சிலமனும் தென்படவில்லை. இருந்தாலும் அல்மாவும் வேறு சிலரும் அழுதனர். அன்றைய தினத்தில் ஊர் மெச்சும்படியான கலகலப்பும், பம்பலும், முசிப்பாற்றியுமான விருந்தாக அமைய வேண்டும் என்று சொல்லி , எம்மளவு கயிட்டப் பட்டு அல்மா அடுக்குப் பண்ணி வைத்திருந்தவ.





மேற்கொண்டு தேடுவதற்கு ஒரிடமும் இல்லை.
"ஐயோ அந்தோன்! இப்ப என்ன செய்யிறது?" என்று அல்மா அழுகையும், குழப்பமுமாகக் கேட்டா.
"வா வா! அவன் பெடி உங்கினை எங்கினையோ பத்திரமாய்த் தான் இருக்கிறான். எக்கணம் பசி கிளம்பத் தானாய்  வருவான் கண்டியோ! விருந்துக்கு எண்டு வந்த சனத்தை பசியோடை அலைய  விடக் கூடாது. முதலிலை விருந்து அலுவலை முடிப்பம்." என்றார் ஏமிலுக்கு அப்பா அந்தோன். அந்தோன் சொன்னதைக் கேட்கக் கொஞ்சம் ஆறுதலாக அல்மாவுக்குக் கிடந்தது.. ஏமிலைக் காணோம் என்று கவலைப்பட்டு தேடி அலைந்ததில் வந்தவுடன் தின்ற சீனியப்பம் எல்லாம் சமித்து அனைவருக்கும் இப்போது நல்ல பசி கிளம்பி விட்டது. தன்னுடைய தவிப்பை ஒரு பக்கம் ஒதுக்கி விட்டு ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா விருந்தினரை உபசரிக்கத் துவங்கினா. இருந்தாலும் சூடைமீன் சம்பல் சட்டியைத் தூக்கி வந்தபோது அவவின் கண்ணீர்த்துளிகளும் சம்பலுடன் கலந்தது. அந்த விருந்து மேசையில் விலாப் பக்க இறைச்சித் துண்டங்கள், இறைச்சிவடை என்று பலவிதத் தின்பண்டங்களும் பரவி வைக்கப் பட்டிருந்தன.

திருமதி பேதிறு அல்மாவின் கைப்பக்குவத்தில் செய்யப்பட்ட சொசேச்சை நினைத்துத் தன் சொண்டை நாக்கால் நனைத்தா. எல்லாம் நல்ல சுவையான சாப்பாட்டு வகைதான். ஆனால் அவவுக்குப் பிடித்த சொசேச்சு மேசைக்கு வரக் காணேனே என்று அவவுக்குத் தவிப்பாகிப் போனது. அந்தநேரம் பார்த்து அல்மாவுக்கு அது நினைவுக்கு வந்தது.
"லீனா! சொசேச்சு  எடுக்க மறந்து போச்சு பார்! அதைப் பற்றித் துப்பரவுக்கு அயர்த்து போனன்! ஓடிப்போய் அதை எடுத்து வா!" என்றா. லீனாவும் ஓடிப் போனாள். எல்லாரும் ஆவலுடன் காத்திருந்தனர். திருமதி பேதிறு திறுத்தியுடன் தலையாட்டினா.
"அதுதானே ஏதோ ஒண்டு முக்கியமானது அல்மாவின்ரை விருந்து மேசையிலை குறையுதே எண்டு பார்த்தன்"
போன போக்கிலே லீனா திரும்பி ஓடிவந்தாள், வெறுங்கையோடே!
"எங்கை சொசேச்சு லீனா?" அல்மா ஒன்றும் விளங்காமல் கேட்டா.
"என்னோடை வாங்கோ! ஒரு சங்கதி இருக்கு காட்டிறன்." லீனா புதிர் போட்டாள். அவளைப் பார்க்க ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. வழமையில் அவளின் நடப்பு ஒன்றும் வித்தியாசமாக இருக்கின்றதில்லை.
"என்ன வெருளிக் கூத்திது? என்னத்தை அப்பிடிக் காட்ட நிற்கிறாய்?" என்று அல்மா அதட்டினா. அப்போது லீனா நசுக்கிடாமல் சிரித்த படி போனாள். எக்கணம் அவளுக்கு நட்டுக், கிட்டு கழன்று போய்விட்டதோ?
"பறையாமல் வாங்கோவன்" என்று வேண்டுகோள் விடுத்தாள். எல்லாரும் அவளின் பின்னே போனார்கள். களஞ்சியத்தின் கனத்த கதவை தள்ளித் திறந்தாள். உசரமான கதவுநிலைக் கட்டினைக் காலைத் தூக்கி வைத்துத் தாண்டினாள் . பின்னாலே வந்தவர்களை அங்கிருந்த பெட்டகத்தருகே கூட்டிப் போனாள். அதன் கதவைத் திறந்தாள்.........! அங்கே......! என்னது?  சொசேச்சு வைத்திருந்த நடுத் தட்டில் இருப்பது என்ன? சொசேச்சு இல்லையே!? எட! இவன் எங்களின் ஏமில் எல்லே? அதிலே படுத்து நித்திரை அடிப்பது? சொசேச்சுச் சுருளை  தோல் உரித்து வயிறு முட்டத் தின்ற களைப்பில் அண்ணர்ப் பிள்ளையார் நல்ல நித்திரை. அம்மாவின் செல்லக்குட்டி! அல்மாவுக்குக் கிளம்பின புளகத்தை நீங்கள் நேரிலே பார்த்திருக்க வேண்டும். ஓடிப்போய் ஏமிலை அல்மா தூக்கினா. கண்முழித்த ஏமிலும் இப்போது நல்ல திறுத்தியுடன் சிரித்தான். அந்த பெட்டகத்தினுள்ளே ஒரு பெரிய தங்கக்கட்டியைக் கண்டுபிடித்த அக்களிப்பு அல்மாவுக்கு! ஒன்றிரண்டு கிலோ சொசேச்சும் காலி! அதற்கென்ன? அதை விட ஆயிரம் மடங்கு நிம்மதியை, திறுத்தியை, புளகத்தை தருவது எது?  ஏமிலை அங்கே கண்டது எல்லோ?
ஏமிலுக்கு அப்பா அந்தோனும் அப்படித்தான் நினைத்தவர்.


"ஈ...கீ...கீ... ஏமில் இஞ்சை வந்து படுத்திருக்கிறார்!" என்று சிரித்தாள் ஈடா.
"அவர் அப்பிடிப் பெரிசாய் ஒண்டும் உருவம் மாறி போகேல்லை." என்று மகிழ்ந்தாள். ஒருக்கால் நின்று நிதானமாக யோசித்துப் பாருங்கோ! ஒரு இரண்டு கிலோ மட்டில் இருக்கக் கூடிய சொசேச்சை தன்  வயிறு மெத்த மெத்த விழுங்கித் தள்ளின ஒரு பொடியன் எம்மளவுக்கு, அங்கே நின்ற அனைவருக்கும் அக்களிப்பைத் தந்தானே என்று! இப்போது என்னடா என்றால், அல்மா எதிர்பார்த்த கலகலப்பும், பம்பலும் நிறைந்ததாக அந்த விருந்து முடிவடைய இருந்தது. ஏமிலால் தின்ன முடியாமல் போன ஒரு துண்டு சோசெச்சை அல்மா எடுத்துப் பத்திரப் படுத்தினா; திருமதி பேதிறுவுக்குக் கொடுத்து விடுவதற்காக. அதையிட்டு திருமதி பேதிறுவுக்கு நல்ல திறுத்தி. மற்றவர்களும் விரும்பின மற்றைய தின்பண்டங்களை எல்லாம் வயிறு மெத்த மெத்த ஒரு பிடி பிடித்தனர். பாற்கட்டி அடையை சுவைத்த ஏமில்,
"இதை விடத்  திறமான பாற்கட்டி அடை  கிடை வேறை இல்லை" என்று பாராட்டினான். அப்படியொரு பாற்கட்டி அடையை நீங்கள் சுவை பார்த்திருந்தால் ஏமிலின் கூற்று நூற்றுக்கு நூறு வீதமும் மெய்தான் என்பீர்கள். பொழுதும் செக்கல் பட்டது. நல்ல வடிவான ஒரு செக்கல் பொழுது பூனைக்கலட்டி வளவை மட்டுமல்ல, மேப்பிள் பிட்டியை, முழுச் சின்னான்காமத்தையும் சூழ்ந்து போர்த்தது. அப்பா அந்தோன் கொடிக்கம்பத்தில் பறந்த கொடியை இறக்கினார். ஏமிலும் , ஈடாக்குட்டியும் பக்கத்தில் நின்று அப்பா கொடியிறக்குவதைப் பார்த்தபடி நின்றனர்.

பூனைக்கலட்டி வளவின் விருந்துக் கொண்டாட்டம் முடிந்து  வந்தவர்கள் எல்லாம் அவரவர் வீடுகளுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். கால்நடையாக வந்தவர்கள் நடந்தே போனார்கள். கொஞ்சத் தூரத்திலிருந்து வந்தவர்கள் ஒன்றில் தங்கள் சொந்தக் குதிரை வண்டில்களில் போனார்கள்; அல்லது வாடகைக் குதிரைவண்டிலில் போனார்கள். கடைசி கடைசியாக திருமதி பேதிறு வாடகை வண்டிலுக்குக் காத்திருந்து ஏறிப்போனா. அந்த வண்டிலின் குதிரையின் குளம்படிச் சத்தம் தேய்ந்து மறையும் வரை ஈடாவும், ஏமிலும் வீட்டுப் படலையடியில் நின்றனர்.
"என்ரை எலிப்பிள்ளையை அவ பத்திரமா பார்ப்பா எண்டு நான் நினைக்கிறன்" என்றான் ஏமில்.
"அது என்ன உங்கடை எலிப் பிள்ளை?" என்று ஒன்றுமே விளங்காமல் ஈடா கேட்டாள்.
"அதுதான் அவவின்ரை கைப்பையிலை நான் போட்டு மூடி வைச்சு அனுப்பின எலிப்பிள்ளை!"
"எலியோ? வைச்சநீங்களோ? ஏன் அப்பிடிச் செய்தநீங்கள்?"
"பாவம் அது! தன்ரை சீவிய காலத்திலை அந்த சொசேச்சுப் பெட்டகத்தைத் தவிர வேறை ஒரு ஊருலகமும் அதுக்குத் தெரியாது. வீமாபுரி மட்டிலை எண்டாலும் போய்ப் பார்த்து வரட்டுக்கும் எண்டு நினைச்சன்."
"அதுக்கு திருமதி பேதிறுவும் எல்லோ இரக்கப் படவேணும்?"
"அதைப் பார்த்தால் அவவுக்குத் தன்ரை பாட்டிலை இரக்கம் வரும்!"


அது யூன் 10ந் திகதி. அன்றைய தினத்தில் ஏமில் , தங்கச்சி ஈடாவை கொடிமரத்தில் ஏற்றிச், சுற்று வட்டாரத்தையும் எல்லாம் காட்டி, தச்சுப்பட்டறையை விட்டுக் காணாமல் போய் , எல்லாரையும் கலங்க வைத்து, ஆறு, கிணறெல்லாம் தடவ வைத்து, இரண்டு கிலோ சொசெச்சு மட்டில் தின்று தள்ளி இதெல்லாம் போதாது என்று ஒரு எலி மீது இரக்கப்பட்டு, திருமதி பேதிறுவின் கைப்பைக்குள் அதை அனுப்பி வைத்த நாள்! எக்கணம் இன்னும் அவனைப் பற்றி அறியும் ஆவல் உங்களுக்கு வரக்கூடும்.
   

                                                        (தொடரும்)

சொல்விளக்கம்:
அடுக்கு - ஆயத்தம்
சிலவு<செலவு
கசவாரத்தனம் - கஞ்சத்தனம்
இங்குத்தை - இவ்விடம்
அங்குத்தை - அவ்விடம்
எக்கணம் - எந்நேரத்திலும் , சிலநேரம், ஒருவேளை
பட்டிழுத்து=பட்டு+இழுத்து - சிரமப்பட்டு
அமளி - பரபரப்பு , இரைச்சல், குழப்பம், சண்டை
கயிட்டம் - கஷ்டம்
சிவர் - சுவர்
சவள - வளைய
கிட்டக்கிழலை=கிட்டம்+கிழலை - அருகுத் திசை
சிலமன் - அடையாளம், அறிகுறி, சாடை
அயர்த்து - மறந்து