Author: ந.குணபாலன்
•1:40 AM
                                                           மூலக்கதை : Bröderna Lejonhjärta


                                                       

                                                                         எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                              (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                                  (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                                    ஓவியர்:இலூன் வீக்கெலான்ட்
                                                                                             ( Ilon Wikeland)




                                                                      தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்

துடிப்பு பதினாறு: துலைஞ்ச கத்துலா!

இப்பிடியாய் இறுதிக் கட்டப் போர் நாளும் காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை முடிஞ்சது. விடுதலைக்கு விலையாய் கனசனம் தங்கடை உசிரை  குடுத்தது. மெய்தான்  இப்ப அவையளின்ரை காட்டுறோசாப் பள்ளம் விடுதலையாகி விட்டுது. மிஞ்சி இருக்கிற தங்கடை இன சனமும், இளம் சந்ததியும் நல்லாய் இருக்க வேணும் எண்டதுக்காக விரும்பியும் விரும்பாமலும் தங்கடை உடமையையும், உறவையும், உறுப்பையும், உசிரையும் எத்தினையோ பேர் பலி குடுக்க, பறி குடுக்க வேண்டியதாய்ப் போச்சுது. உசிரைப் பலி குடுத்த வீரர்களின்ரை சதிரங்கள் அங்கினை அங்கினை அடிபாட்டிலை செத்துச் சவமாய்க் கிடந்தது. 

என்ரை அன்பான, ஆதரவான, நல்ல மனசுள்ள பெத்தையாவும் அடிபாட்டிலை செத்துப்போனார். வயசு போன நேரத்திலை தன்ரை பாட்டிலை ஒதுங்கி இருக்க அவராலை ஏலேல்லை. அனக்கு இனிமேல் அன்பான ஆசையான பேரனார் ஒருத்தர் கிடையாது. பூமி நச்சத்திரத்திலை சீவிச்ச காலத்திலை அனக்குக் கிடைக்காத ஒரு அன்பான பெத்தையா!  அந்தரப்பட்டு ஓடிவந்த என்னை முன்னை பின்னை அறியாட்டாலும் ரெண்டு கையையும் விரிச்சு அணைச்சு அடைக்கலம் தந்த என்ரை பெத்தையா! என்ரை ஆசை அண்ணரையும் அடைக்கலம் தந்து ஆதரிச்ச என்ரை பெத்தையா!தேடினாலும் காணக் கிடைக்காத ஒரு விலை மதிக்க முடியாத ஒரு அன்பான சீவன்! என்னை விட்டுப் பறி பட்டுப்  போட்டுது. அனக்கு ஓவெண்டு குரையவைச்சு அழக்கூட இயக்கமில்லாமல் மனசு களைச்சுக் கனத்துப் போச்சுது. அனக்கு அப்ப சாமி, தெய்வம் எண்டது ஒண்டு இருக்கோ இல்லை எல்லாம் பொய்க்கதையோ எண்ட கேள்விதான் மூளையிலை சுத்திச் சுழண்டது. 


கூபர் ஐயாவும் போய்ச் சேர்ந்திட்டார். முதலிலை களப்பலி ஆனது அவர்தானாம். பெருந் தோணித்துறைக் கதவம் தாண்டி அவர் உள்ளை வரமுன்னம், ஒரேயொரு அரணக்காறனைக் கூடச் சந்திக்க முன்னம் செத்திட்டார். எல்லாருக்கும் முந்தி அவர்தானாம் தெங்கிலையும், கத்துலாவையும் எதிர்கொண்டவராம். அதின்ரை நச்சு அனல் மூச்சிலை எரிஞ்சு போனார். அந்த மல்லாமலையான மனிசன்! ஒரு பதினைஞ்சு இருவது அரணக்காறன்களைத் தனிச்சு நிண்டு பந்தாடக் கூடிய பெலசாலி! உந்த நாசகாறக் கத்துலாவின்ரை அனல் நச்சு மூச்சிலை மாண்டு போனார்.


தற்செயலாய்த் தான் அண்டைக்கு எண்டு பார்த்து தெங்கில், கத்துலாவையும் கூட்டிக் கொண்டு வந்தவன். காட்டுறோசாப் பள்ளத்துச் சனத்துக்கு, ஒர்வார் நயினார் மறியல் உடைச்சுத் தப்பிப் போனதுக்காக கடைசியாய் ஒரு கடுமையான தண்டனை குடுக்கிற தியானத்திலை வந்தவன். மற்றும்படி அவனுக்கு உந்த ஆயுதப் போராட்டம் வெடிச்ச கதை எதுவுமே தெரியாது. வந்த அளவிலை சண்டை கிளம்பி இருக்குது எண்டு கண்டவுடனை, கத்துலாவையும் தான் கூட்டி வந்ததை இட்டு திறுத்தியோடை சிரிச்சவன். தனக்கு ஒரு சா வராது எண்டு என்ன ஒரு பேயாட்டம் ஆடினவன்? இப்ப மற்றவையளைப் போலை தானும் செத்துச் சவமாய்ப் போனான்.


"எங்களை அடக்கி ஒடுக்கின கொடுங்கோலன் அழிஞ்சான்" எண்டு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார் ஒர்வார் நயினார். 

"இனிமேல் எங்கடை பிள்ளை குட்டி விடுதலையை அனுபவிச்சு, அக்களிப்போடை சீவிக்குங்கள். வலு சுறுக்கிலை காட்டுறோசாப் பள்ளம் தன்னுடைய பழைய கோலம் கொள்ளும்."
அதை என்னாலை முழுமையாய் ஏற்றுக் கொள்ள முடியேல்லை. என்னதான் நல்ல நல்ல மாற்றங்கள், முன்னேற்றங்களை காட்டுறோசாப் பள்ளம் கண்டாலும்; முன்னம் மாதிரி அமையும் எண்டது பொய்க்கதை. பின்னை என்னவாம்? என்ரை அருமைப் பெத்தையா இல்லாத காட்டுறோசாப் பள்ளம் எப்பிடி இருக்கப் போகுது எண்டு என்னாலை நினைச்சுப் பார்க்கேலாமல் கிடக்குது. 

ஒர்வார் நயினாருக்கும் முதுகிலை ஒரு பெரிய வாள்வெட்டுக் காயம். ஆனால் அவர் அதிலை அக்கறை காட்டேல்லை. அது இருக்கிற எந்த உணர்வும் இல்லாத மாதிரி நடமாடினவர். அவரின்ரை கண் ரெண்டும் இப்பவும் சொலிச்சது.  அவர் சனங்களை கூட்டி வைச்சு உரையாற்றினவர். 

" நாம் மீண்டும் நிம்மதியும் மகிழ்ச்சிமாக சீவிப்போம்!" எண்டு அடிக்கடி சொன்னவர். காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை கனசனம் அழுதது. ஆனால்  ஒர்வார் நயினார் அழேல்லை. ஆரும் காணாமல் அழுதிருப்பார்.  ஆர் கண்டது? 

சோபியா அக்கை தப்பி விட்டா. ஒரு சொட்டுக் கீறல் கூட அவவிலை  விழேல்லை. உசிரோடை இருக்கிற தன்ரை மிச்சப் போராளியளையும் அவ கூட்டிக் கொண்டு செர்ரிப்பள்ளம் வெளிக்கிட்டவ. பயணம் சொல்லிட்டுப் போக மத்தியாசு வளவுக்கு எங்களைத் தேடி வந்தவ. 

"மத்தியாசு அப்பு சீவிச்ச வீடு!" எண்டு சொல்லிக் கண் கலங்கி அழுதவ. அண்ணரைக் கட்டிப் பிடிச்சுப் பயணம் சொன்னவ. 

"வீட்டுக்கு, குதிரைக்காறன் வளவுக்கு கெதியிலை நீர் வருவீர் எண்டு நான் காத்திருப்பன் யோனத்தான்" எண்டு சொன்னவ. சொல்லிப் போட்டு என்னைப் பார்த்து,

" எங்களோடை நீர் இப்ப வாருமன் கார்ல்!" எண்டு கூப்பிட்டா.
"இல்லை, நான் அண்ணரோடை வாறன்" எண்டு அவசர அவசரமாய்ச் சொன்னன். எக்கணம் அண்ணரும் என்னைப் போகச் சொன்னாலும் சொல்லுவார் எண்டு அனக்குப் பயமாய்ப் போச்சுது. நல்லகாலம் அண்ணர் அப்பிடி நினைக்கேல்லை. 
"இல்லை அக்கை , கார்ல் என்னோடை நிற்கட்டும்" எண்டவர்.

மத்தியாசு வளவுக் கோடியிலை கத்துலா கட்டிப் போட்டு நிண்டது. ஒரு நாலைஞ்சு பெரிய வைக்கல் போர் ஒண்டாய் அடுக்கின பெரிய ஒரு கும்பி கிடந்த மாதிரி அரத்தம் குடிச்சு வயிறு மெத்திப் போய் அமைதியாய் நிண்டது. வளர்த்த நாய் முகத்தைப் பார்த்த கணக்கிலை இடைசுகம் தன்ரை புது இயமானன் எண்டு அண்ணரை தன்ரை முழியை உறுட்டிப்  பிரட்டி என்ன கட்டளை எண்ட மாதிரிப் பார்க்கும். அது இப்ப ஒருத்தரையும் தொடாமல் அமைதியாய்த் தான் இருந்தது. எண்டாலும் அது அங்கினை இருக்கிற வரைக்கும் ஊருக்குள்ளை ஒரு பயங்கர அமைதி. கத்துலா அங்கை இருக்கிற வரைக்கும்; விடுதலையை அக்களிப்பாய் வரவேற்கவோ, இல்லை செத்த சனத்தை நினைச்சு இழவு கொண்டாடவோ ஆரும் துணிஞ்சு இறங்கமாட்டினம் எண்டு ஒர்வார்  நயினார் சொன்னவர். சனங்கள் விடுதலைக்காகத் தங்களைப் பெலி குடுத்த விடுதலைப் போராளிகளுக்கு இறுதி மரியாதை  செய்து நேர்சீராய் அடக்கம் செய்ய வேணும். அதுக்கு இடைஞ்சல் இந்தக் கத்துலா! ஒரே ஒராள் தான் அதைத் திரும்ப அதின்ரை கத்துலாக் குகைக்குக் கூட்டிப் போகமுடியும். அது அண்ணர்தான்! 


"காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்குக் கடைசியாய் இந்த ஒரு உதவியையும் நீர் செய்ய வேணும் யோனத்தான்!" எண்டு கெஞ்சுமாப்போலை நயினார் கேட்டார்.

"நீர் உதைக் கூட்டிப் போய் கத்துலாக் குகையிலை துலங்கிலை பூட்டி விட்டீர் எண்டால்; மிச்சத்தை உரிய நேரத்திலை நான் செய்து முடிச்சுப் போடுவன்"
"சரி நயினார்! இந்த ஒரு தரமும் நான் உங்களுக்கு உதவி செய்யிறன்" எண்டார் அண்ணர். 

அனக்குத் தெரியுந்தானே திரும்பிப் போகப்போறது எப்பிடியான பாதை எண்டு? ஆறித்தேறி குதிரையை கன இடத்திலை மெள்ளமெள்ள நடத்திப்  போக வேணும்.... சுழிச்சு பளபளத்து ஓடிற ஆத்துத் தண்ணி...... காத்திலை கூத்தாடுகிற வில்லோ மரங்கள்..... வளைஞ்சு நெளிஞ்சு போற தெந்தட்டுப் பொறிப் பாதை....   உப்பிடியான வழியிலை பறவைவேதாளம் ஒண்டு பின்னாலை தெல்லோட்டின படி வந்துகொண்டிருக்க போறது எண்டது என்ன வலு சுகமான காரியமே? ஆர்தான் போறதுக்குத் துணிஞ்சு நிற்பினம்?


நாங்கள் துணிஞ்சு இறங்கினம். அந்தக் கனதியான காலடிச் சத்தம் எங்களுக்குப் பின்னாலை கேட்க போனம். 

"தொடம்! தொடம்! தொடம்! தொடம்!" கத்துலாவின்ரை காலடிச் சத்தம் இன்னும் ஆபத்து காத்திருக்குது எண்டு அறிவிக்குமாப் போலை இருந்தது. 
வியாழருக்கும், வெள்ளியாருக்கும் சரியான பதகளிப்பு,பாவங்கள்! அதுகளை தாடாத்தி பண்ணுறது பெரிய பாடாய்ப் போச்சுது. இடைசுகம் அண்ணர் அந்தக் கண்டறியாத போர்க்கொம்பை எடுத்து முழங்கினவர். ஒரு அரியண்டச் சத்தம்! கத்துலாவுக்குமே பிடிக்காத சத்தம். ஆனால் அதை அடக்கி நடத்திறதுக்கு அதுதான் இருக்கிற ஒரே ஒரு வழி. அந்தப் போர்க்கொம்பு ஒண்டுதான் கத்துலாவை   அடக்கிறதுக்கு அண்ணரிட்டை இருக்கிற ஒரே ஒரு பிடி. அந்த ஒரு ஆறுதலை நம்பித் தான் இப்பிடி ஒரு காரியத்திலை துணிஞ்சு இறங்கின நாங்கள்.

நாங்கள் ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் ஒண்டுமே பேசாமல் பறையாமல் போனம். ஏலுமான மட்டிலை சுறுக்குப் பண்ணிப் போனம். பொழுதற முன்னம் கத்துலாவைக் கூட்டிக் கொண்டு போய் அதின்ரை குகையிலை துலங்கிலை போடவேணும்.  அது அங்கினையே கிடந்து பட்டினியிலை சாக வேண்டியதுதான். அதுக்குப் பிறகு கறுமண்யாக்கா எண்ட ஒரு இடம்.... அதிலை ஒரு குகை..... அதுக்குள்ளை கத்துலா எண்ட ஒரு பறவை வேதாளம் .... எல்லாமே ஒரு பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்ப் போய்விட வேணும். அந்த பறணைப் பழங்காலத்து ஆதி மலையளின்ரை உச்சிமலை ஒரு முடிவைக் காணாத காலாகாலத்துக்கும் நிண்டு நிலைச்சு இருக்கட்டும். ஆனால் இனிமேல் பட்டு எந்தக் காலத்திலையும் நாங்கள் தப்பித் தவறித் தன்னும் உந்தப் பாதையளிலை உதுக்குப் பிறகு நடமாடுகிறதில்லை  எண்டு அண்ணர் அனக்கு வாக்குக் குடுத்தவர். 


பின்னேரப்பட புயலும் விட்டிட்டுது. அது ஒரு அமைதியான இதமான ஒரு பின்னேர நேரம். சூரியன் படுவானிலை படுகிற வடிவான காட்சி. எந்தப் பயமுமத்து ஆத்தங்கரையோரமாய் போற பயணம் எண்டு எக்கணம் கத்துலா பின்னுக்கு வாறதையும் மறந்து ஒருக்கால் நினைச்சன். நான் என்ரை நினைப்பு எதையுமே அண்ணருக்கு வெளியிடேல்லை. அதுதான் நான் பயந்து பயந்து வாறது பற்றித்தான்!


கறுமா அருவிக்கு கிட்ட வந்து விட்டம். 

"கறுமண்யாக்காவே! எங்களைக் கடைசி கடைசியாய் இப்ப பார்க்கிறாய்!" எண்டு அண்ணர் சொன்னவர்.  பேந்து நாங்கள் தொங்கு பாலத்திலை போனம். அண்ணர் போர்க்கொம்பை எடுத்து திரும்ப முழங்கினவர். ஆத்தின்ரை மறுகரைப் பக்கமாய் கத்துலா பார்த்தது. தன்ரை சொந்த இடம் வந்த ஒரு திறுத்தியிலை வியாழரின்ரை காலடிப் பக்கமாய் ஒரு சீறல் சீறினது. அப்பிடி அது சீறியிருக்கக் கூடாது. 

ஆனால் என்ன செய்யிறது? கேடுகாலம், நடக்கக் கூடாதது நடந்திட்டுது. வியாழர் வெருண்டு பயந்து போய் தொங்கு பாலத்தின்ரை பக்கபாட்டிலை பாய்ஞ்சது. எக்கணம் தலைகறணமாய் அண்ணர் தாழ்ப்பத்திலை விழுந்திட்டார் எண்டு பயந்து போனன். கேடுகாலத்திலையும் ஒரு நல்லகாலம் தப்பிவிட்டார். ஆனால் போர்க்கொம்பு தவறி தாழ்ப்பத்திலை விழுந்து அருவித் தண்ணியிலை தாண்டு போச்சுது. 


கத்துலா தன்ரை பயங்கரக் கண்ணாலை நடந்த எல்லாத்தையும் கண்டு விட்டுது. இப்ப தனக்கு ஆருமே இயமானன் இல்லை எண்டது அதுக்கு விளங்கிப் போச்சுது. அப்ப அது ஒரு உறுமல் உறுமினது. அதின்ரை மூக்குத் துவாரத்தாலை நச்சு அனல் சீறினது. நாங்கள் எங்கடை உசிரைக் கையிலை பிடிச்ச படி குதிரையளிலை பறந்தம். பாலத்தைத் தாண்டி, தெங்கிலின்ரை கோட்டைக்குப் போற பாதையிலை ஏறிப் பறந்தம். கத்துலாவும் விடேல்லை. இரைஞ்ச படி பின்னால வந்தது. 


அந்த மலைப்பாதை குறுக்கும் நெடுக்குமாய் வளைஞ்சு நெளிஞ்சு பறணைப் பழங்காலத்து ஆதி மலையிலை ஊடறுத்துப் போகுது. கனாவிலை கூட நினைச்சுப் பார்க்காத பயங்கரம் எங்களைத் துரத்தினது. எங்களை நக்குமாப் போலை கத்துலாவின்ரை அனல் நச்சு மூச்சு நெருங்கி வந்தது. ஒரு பொறி அண்ணருக்குக் கிட்டவாய் வந்தது. எக்கணம் அவருக்கு அது பட்டிட்டுது எண்டு பயந்து போனன். ஆனால் அண்ணர் என்னைப் பார்த்துக் கத்தினார்,

" நிண்டு திரும்பிப் பார்க்காதை! குதிரையோடை பற!".

பாவம்!சரியான கறுமப்பட்ட சீவன்கள் இந்த வியாழரும், வெள்ளியாரும். கத்துலா கலைச்ச கலைப்பிலை பறந்து வெடிக்குமாப் போலை ரெண்டும் பாய்ஞ்சு பறந்து ஓடினது. வளைஞ்சு, மேலை ஓடின பாதையிலை இனி ஏலாது எண்ட மட்டிலை அதுகள் ஓடினது. கத்துலாவும் ஒரு சொட்டு நேரமும் விடாமல் துரத்தின படி வந்தது. அது கடுங்கோவத்திலை அலறினது. அதின்ரை சொந்த இடத்திலை மற்றவையள் நடமாடிறதோ எண்ட ஆத்திரம் அதுக்கு. 

"தொடங்!தொடங்! தொடங்! தொடங்!"  கத்துலாவும் தன்ரை வேகத்தைக் கூட்டினது. எக்கணம் அது தான் கடைசியிலை வெல்லப்போகுது எண்டு நினைச்சன். அது மூர்க்கமானது மட்டுமில்லை, பிடிவாதமும், பிடிச்சது தான்.

கனக்க நேரமாய்த்தான் நாங்களும் தப்பியோடப் பார்த்தம். நாங்கள் காப்பாற்றப் படுவம் எண்ட நம்பிக்கை அனக்கு துப்பரவாய்ப் போட்டுது. அந்த ஏத்தமான வளைஞ்ச மலைப் பாதையிலை கத்துலாவுக்கு ஒரளவுக்கு இடைவெளி விட்டு கனதூரம் மேலை வந்திட்டம். கத்துலா எங்களுக்கு நேரை கீழை வந்து கொண்டிருந்தது.  அது கொஞ்ச நேரம் நிண்டது. கொஞ்சம் தள்ளி அது நிண்ட இடத்துக்குக் கீழாலை கறுமா அருவி பாய்ஞ்சது. அது நிண்டு கீழை கறுமா அருவியையும், அது பாயிற தாழ்ப்பத்தையும் நிண்டு முழிசிப் பார்த்தது. அதின்ரை மூக்குத் துவாரத்திலை இருந்து அனலும் நச்சுப்புகாரும் வெளிப்பட கோவத்தோடை உறுமினபடி கீழை கீழை பார்த்தது. பேந்து எங்கடை நினைவு வந்து நெருப்புப் பறக்கிற கண்ணாலை எங்களை பார்த்தது.


"சிணியே!சிணியே! போய்த் துலைஞ்சு போவன். பேசாமல் கறுமா அருவியிலை விழுந்து மாண்டு போக மாட்டியே" மனசாலை நான் திட்டினன். அது எங்களைத் தேடி வரும் எண்டது அனக்குத் தெரிஞ்சது. அது வரத்தான் போகுது. நாங்கள் பெரிய பார் ஒண்டுக்குப் பின்னாலை போய் ஒளிச்சம். நாங்கள் கறுமண்யாக்கா வந்த நேரம் முதல்முதலாய் அதைக் கண்ட நேரம், இந்தப் பாருக்குப் பின்னாலை தான் அப்பவும் நிண்டு கீழை கறுமா அருவியைக் கீழை பார்த்து உறுமினது. 


அதுக்கு மேலை எங்கடை வியாழர், வெள்ளியாராலையும் ஏலமாட்டாமல் போச்சுது. இதுநேரம் வரை நல்ல உதவி ஒத்தாசையாய் இருந்த சீவன்கள் களைப்பிலை கீழை விழுந்தது. ரெண்டு குதிரையளும் அறிவு கெட்டு ஒரு இயக்கம் அத்து விழுந்ததுகள். அனக்குத் தவிப்பாயும், துக்கமாயும்  இருந்தது. எங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளிற பதகளிப்பிலை மனம் அல்லாடினம். எங்களை நாங்கள் காப்பாத்திடலாம் எண்ட  நம்பிக்கை அறவே கெட்டுப் போச்சுது.  


நாங்கள் இனித் துலைஞ்சம். அனக்குத் தெரிஞ்சு போச்சுது. கத்துலாவுக்கும் அது தெரிஞ்சு போச்சுது. அது ஒரு வெற்றிப் பார்வை பார்த்தது. எங்களை முழிசி முழிசிப் பார்த்தது. ஒரு நக்கல் சிரிப்பு சிரிக்குதோ எண்டு நினைச்சன். இப்ப அதுக்கு ஒருவித அவசரம் எதுவுமில்லை.       

" நான் வருவன் வந்து உங்களைப் பிடிப்பன் " எண்டு நினைச்சது  ஆக்கும். 

அண்ணர் என்னைப் பரிதாபமாய் பார்த்து சிரிச்சவர். 

"என்னைப் பொறுத்துக் கொள் சீனியப்பு! நான் போர்க்கொம்பைத் தவற விட்டது பெரிய பிழை தான்" எண்டவர்.
"நான் வேணுமெண்டு அதைத் தவற விடேல்லை" அண்ணரை பிழை பிடிக்கிறதுக்கோ இல்லை பொறுத்துப் போகிறதுக்கு  எது காரணமும் இருக்கிறதாய் அனக்குத் தெரியேல்லை. அதைச் சொல்ல மனசு விரும்பினாலும், பயக்கெடுதியிலை நாக்குப் பிரள மாட்டன் எண்டது.

கத்துலா இன்னும் அதே இடத்திலைதான் நிண்டது. அதின்ரை மூச்சு வெளிப்படிற நேரமெல்லாம் அனலும், நச்சுப் புகையும் வந்தபடி. அது தன்ரை பாதங்களாலை நிலத்தைத் தட்டித் தட்டி நடை போட்டது. நாங்கள் அந்தப் பாருக்குப் பின்னாலை அதின்ரை நச்சுப் பொறியும் மூச்சும் படாமல் ஒளிச்சு நிண்டம். நான் அண்ணரைக் கட்டிப் பிடிச்சபடி நிண்டன். அண்ணர் என்னைக் கண்கலங்கிப் பார்த்தவர். அவருக்கு ஒரு நாய்பேய்க் கோவம் இருந்தாப் போலை கிளம்பினது. விறுமம் பிடிச்ச மாதிரி கத்துலாவை எட்டிப் பார்த்துக் கத்திச்சீறிக் குழறினவர். 


" விறுத்தம் கெட்ட வேதாளமே! செத்துத் துலைய மாட்டியே? சீனியப்புவை நீ தொடப்படாது! சொல்லிப் போட்டன்! தொட்டாய் எண்டால்......" அண்ணர் தன்னை ஒரு பெரிய பூதம் கணக்கிலை நினைச்ச மாதிரி, கத்துலாவை வெருட்டினவர்.  நாங்கள் மறைஞ்சு நிண்ட பாரைப் பிடிச்சு ஆட்டி அசைக்கத் தெண்டிச்சவர்.  அண்ணர்  பெரிய பூதமும் இல்லை, கத்துலாவும் பயப்பிட இல்லை. ஆனால் அந்தப் பார் சாதுவாய் முதலிலை அசைஞ்சது. 

"வாளோ, ஈட்டியோ, அம்போ அதைத் தீண்டாது தைக்காது " எண்டு ஒர்வார் நயினார் சொன்னவரெல்லே? பெரிய பாரும் அதைக் கொல்லாது எண்டதை மட்டும் அவர் ஏன் சொல்லேல்லை? 

அண்ணர் முக்கித்தக்கி ஒருமாதிரி அந்தப் பாரை உறுட்டினவர். பார் தலையிலை விழுந்ததாலை ஒண்டும் கத்துலா சாகேல்லை. அது பார் விழுந்த வேகத்திலை சமநிலை தடுமாறி மலையெல்லாம் குலுங்க, காது கன்னம் எல்லாம் கிழியுமாப் போலை குரையை வைச்சபடி மலைப்பாதையாலை தவறிக் கறுமா அருவியிலை முதுகு அடிபட விழுந்தது. 



                                      
                                                          ( இனி நிம்மதி தான்!)


சொல்விளக்கம்:

துலைஞ்ச < தொலைந்த 

துலைஞ்ச- நாசமாய்ப்போகிற 
ஆத்துமம் - ஆத்துமா, உயிர்
சதிரம் < சரீரம் - உடல்
அடிபாடு - சண்டை
ஏலேல்லை <ஏல இல்லை - இயலவில்லை , முடியவில்லை
பேரனார்- பாட்டனார்
குரையைவைச்சு < குரையைவைத்து - சத்தமிட்டுக் குழறி
இயக்கம் இல்லாமல் - தெம்பு இல்லாமல்
மல்லாமலை< மள்ளாமலை < மள்கா மலை< மள்காத மலை - குறையாத மலை , உறுதியான மலை
அக்களிப்பு - மனமகிழ்ச்சி
பயணம் சொல்லுதல் - விடை பெறுதல்
வாருமன்= வாரும்+அன் - வாரும் என உரிமையோடு அழைத்தல்
 வாவன், வாங்கோவன் என்பதும் இப்படியே
எக்கணம்- இப்போது, எந்தநேரமும், ஒருவேளை
வைக்கல் போர் - வைக்கோல் குவியல்
கும்பி - குவியல்
கோடி - கொல்லைப்பக்கம்
மெத்திப்  போய் - நிரம்பிப் போய்
முழி - விழி, கண்
இடைசுகம் - இடைக்கிடை
இயமானன் - எசமான்
இழவு - சாவு
பெலி - பலி
துலங்கு - சுவரில் கட்டி வைக்கும் சங்கிலி
தெந்தட்டு - சமநிலை , தெந்தட்டுப்பொறி  - தொட்டால் விழுத்தும் பொறி
தெல்லோட்டுதல் - அலைக்கழித்தல் , பின்தொடர்ந்து வருத்துதல்
வலு சுகம் - மிகவும் இலகு
கனதியான - பாரமான
பதகளிப்பு- பதற்றம்
தாடாத்தி< தாடாற்றி < தாடை ஆற்றி - கன்னம் தடவி- ஆறுதல்படுத்த
பெரிய பாடு - பெருஞ்சிரமம்
ஒரேயொரு பிடி - ஒரேயொரு அடக்கக் கூடிய ஆயுதம்
பொழுதற= பொழுது+ அற - பொழுதுபட
படுவான் - மேற்குவானம்
பயமுமத்து= பயமும்+ அத்து < பயமுமற்று
தலைகறணம் < தலைகரணம் - தலைகீழ்
தாழ்ப்பம் - ஆழம் ,  தாண்டு < தாழ்ந்து
அனல் - நெருப்பு
பறணை - மிகப் பழமை
பேந்து< பெயர்ந்து - பின்னே
சிணி - கெட்ட நாற்றம்
அல்லாடினம்< அல்லாடினோம் - அலைந்தோம்;    மனம் அல்லாடினம்- மனம் தடுமாறினோம்
பார் - பாறை
விறுமம் - கடுங்கோவம்
விறுத்தம் < விருத்தம்  - அறிவு
பேச்சுவழக்கில்:
விறுத்தம் - வடிவான தோற்றம்


இக்கதை எழுதப் பட்ட பின்னணியும், எழுந்த திறனாய்வுகளும்  

தேவாலய தோட்டம் என்பது தேவாலய வளவிலேயே அமைந்திருக்கும் இடுகாடு ஆகும். இங்கே இருக்கும் நடுகற்கள் சுற்றிவர சீராக புல் வளர்த்து, பூங்கன்று நட்டு பராமரிக்கப் படும். அஸ்த்ரி லிண்ட்கிறேன் தேவாலய தோட்டங்களுக்கு செல்வதை விரும்பினார். சிறு பராயத்தில் தான் வளர்ந்த ஊரின் அயலூருக்கு ஒருமுறை போனார். அங்கே தேவாலயத் தோட்டத்திலே ஒரு நடுகல்லில்
< இங்கே பாகுலேன் சகோதரர்கள் இருவர் இளைப்பாறுகிறார்கள்> என்று எழுதப் பட்டிருந்த வசனத்தைக் கண்டார்.  அப்போது பாசத்தில் பிணைந்த இரண்டு சகோதரர்கள் பற்றியும், சாவைப் பற்றியும் எழுதத் தீர்மானித்தார். அவரது இன்னொரு கதை படமாக்கப் பட்ட போது ஏமில் என்ற பாத்திரத்தில் நடித்த சிறுவனையும், அவனை பத்திரிகையாளரின் முற்றுகையில் இருந்து பாதுகாத்த அவனுக்கு ஏழு வயது மூத்த அண்ணனையும் பார்த்தார். அந்த அண்ணனின் பரிவும் பாசமும் அவரைத் தூண்டி விட்டது.  Bröderna Lejonhjärta  உருவானது. மனத்திற்கு துன்பம் தருகின்ற வருத்தம், இழவு, கொடுங்கோலாட்சி, ஆட்குமிப்பு, துரோகம், புரட்சியைத் தூண்டும் அடக்குமுறை மற்றும் ; இன்பம் தருகின்ற சகோதர பாசம், விசுவாசம், நம்பிக்கை, துணிச்சல் மட்டுமன்றிக் கொல்லாமை என்ற சங்கதிகளையும் இக்கதையில் பின்னியுள்ளார்.
இப்பொத்தகம் வெளியான போது பல எதிர்ப்புக்களைச் சந்தித்தது. கடுமையான திறனாய்வை வழங்கியவர்கள், இப்பொத்தகம் தற்கொலையைத் தூண்டுகின்றது, பொறுப்பற்ற தன்மை கொண்டது, பிள்ளைகளின் மனத்தில் பயத்தை உருவாக்கும் என்று சாடினார்கள். எதிர்வாதமாக சாப் படுக்கையில் உள்ள பிள்ளைகள் தங்கள் இறுதி முடிவை மகிழ்ச்சியாக எதிர் கொண்டனர் என்றும் ; சூழ உள்ள பெரியவர்கள் தான் அதைப் பெருந் துன்பமாக, பயந்தருவதாக உணர்கிறார்கள் என்றும் பல எடுத்துக் காட்டுக்கள் முன்வைக்கப் பட்டன.

Author: மணிமேகலா
•5:37 PM


 சிலப்பதிகாரத்தில்  ஒரு இடம் வருகிறது. மாதவி தன்னை அழகு படுத்துகிற இடம் அது. மாதவி அணிந்த நகைகள் பற்றிய பட்டியல் ஒன்று அதில் வருகிறது.அந்தப் பட்டியல் பாட்டில் சுமார் 30க்கு மேற்பட்ட நகைகளை அணிந்து அவள் தன்னை அழகு படுத்தி இருக்கிறாள்.



அந்தப் பாடல் வரிகள் இவைதான்.

”நலத்தகு மெல்விரல் நல்அணி செறீஇப்,
பரியகம் நூபுரம் பாடகம் சதங்கை
அரியகம் காலுக்கு அமைவுற அணிந்து, 85

குறங்கு செறிதிரள் குறங்கினில் செறித்து,
பிறங்கிய முத்தரை முப்பத்து இருகாழ்
நிறம்கிளர் பூந்துகில் நீர்மையின் உடீஇ,
காமர் கண்டிகை தன்னொடு பின்னிய
தூமணித் தோள்வளை தோளுக்கு அணிந்து, 90

மத்தக மணியொடு வயிரம் கட்டிய
சித்திரச் சூடகம் செம்பொன் கைவளை
பரியகம் வால்வளை பவழப் பல்வளை
அரிமயிர் முன்கைக்கு அமைவுற அணிந்து,
வாளைப் பகுவாய் வணக்குஉறு மோதிரம் 95

கேழ்கிளர் செங்கேழ் கிளர்மணி மோதிரம்
வாங்குவில் வயிரத்து மரகதத் தாள்செறி
காந்தள் மெல்விரல் கரப்ப அணிந்து,
சங்கிலி நுண்தொடர் பூண்ஞான் புனைவினை
அம்கழுத்து அகவயின் ஆரமோடு அணிந்து, 100

கயிற்கடை ஒழுகிய காமர் தூமணி
செயத்தகு கோவையின் சிறுபுறம் மறைத்துஆங்கு
இந்திர நீலத்து இடைஇடை திரண்ட
சந்திர பாணி தகைபெறு கடிப்பிணை
அங்காது அகவயின் அழகுற அணிந்து, 105

தெய்வ உத்தியொடு செழுநீர் வலம்புரி
தொய்யகம் புல்லகம் தொடர்ந்த தலைக்குஅணி
மைஈர் ஓதிக்கு மாண்புற அணிந்து,
கூடலும் ஊடலும் கோவலற்கு அளித்துப்
பாடுஅமை சேக்கைப் பள்ளியுள் இருந்தோள், 110

இதைப்பார்த்ததும் ஈழத்தின் வடபுலத்தைச் சேர்ந்த பேராசிரியர். க. கணபதிப்பிள்ளை அவர்கள் எழுதிய காதலியாற்றுப்படை என்ற புத்தகத்தில் - (1903 - 1968 ) நாட்டார் வாழ்வியலைப் பதிவு செய்த அந்தக் கவிதை இலக்கியத்தில் - வந்த அணியப்பட்ட நகைகள் பற்றிய பட்டியல் பாட்டு நினைவுக்கு வந்தது. அந்தப் பாடல் இது தான்.



” நன்னாள் பார்த்து பொன்னை உருக்கி
மணவினைக்கென்றே வரைந்திடு தாலியும்
அட்டியல், பதக்கம், பிலாக்கு, மூக்குத்தி,
பூரானட்டியல்,கீச்சிக் கல்லட்டியல்,
கடுகுமணிக்கொலுசு, கவுத்தோர் காதுப்பூ,
வாளி, சிமிக்கி, வளையல், தோடு,
பட்டணக்காப்பு, பீலிக்காப்பு,
பாதசரமொடு சங்கிலிச் சிலம்பு
தூங்கு கடுக்கண், நட்டுவக்காலி,
அரும்புமணிமுரு கொன்றப்பூவும்,
ஒட்டியாணம், மொழிபெறு நுதலணி
அரைஞாண் கயிறொடு அரைமூடிச் சலங்கை
சித்திர வேலை செய்திடும் போது........”

எனப் பட்டியல் இட்டபடி தொடர்கிறது இப்பாடல்.

பண்டய தமிழர் வாழ்வில் அணியப்பட்ட நகைகளின் பட்டியலைப் பார்க்கும் போது மலைப்பே மிஞ்சுகிறது.

1. அழகியலில் தமிழருக்கு இருந்த புலமை, நாட்டம் மற்றும் செய்நுட்பத் திறமை என்பது ஒன்று.

2. பெண்கள் எவ்வளவு தூரத்துக்கு புறத்தே தம்மை அழகுபடுத்திக் கொள்வதில் நாட்டமுடன் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பது இன்னொன்று.

இந்தப் புற அழகு இரண்டு வகையாக இருக்கிறது. ஒன்று பொன்னகை. இரண்டு புன்னகை. முன்னதை விட பின்னது கொஞ்சம் செளகரிகம் என்ற போதும் இன்றும் அது மட்டும் போதும் என்று சொல்லும் பெண்ணோ ஆணோ இல்லை இல்லையா?





Author: ந.குணபாலன்
•4:35 AM
                                                            மூலக்கதை : Bröderna Lejonhjärta


                                                       

                                                                        எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                              (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                                  (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                                    ஓவியர்:இலூன் வீக்கெலான்ட்
                                                                                             ( Ilon Wikeland)




                                                                      தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்


துடிப்பு பதினஞ்சு : தெங்கிலின்ரை கதி!

 


இறுதிக்கட்ட விடுதலைப் போரும் வெடிச்சது. பலரும் காத்திருந்த மாதிரி! அண்டைக்கு எண்டு பார்த்துக் காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை புயல் காத்து அடிச்சது. கனக்க மரங்கள் பாறிப் பிரண்டு போச்சுது. இன்னும் கனக்க மடங்கி முறிஞ்சு போச்சுது. ஒர்வார் நயினாரும் புயல் ஒண்டு பற்றிக் கதைச்சவர் தான்.......
"விடுதலைப் போர் ஒரு புயல்காத்துக் கணக்கிலை அடிக்கப் போகுது. அது ஆள்குமிப்புக் காறரை எல்லாம் முறிச்சு அடுக்கும்; மரங்களை முறிச்சு விழுத்திற புயல் காத்து கணக்கிலை. அது சுழிக்காத்தைப் போலை எங்களைப் பிடிச்ச அடிமைத் தனத்தை எல்லாம் சுழட்டி எறிஞ்சு எங்களை திரும்பவும் விடுதலையாக்கும்!"

பெத்தையாவின்ரை அடுப்படியிலை வைச்சு இப்பிடிச் சொன்னவர். களவு களவாய் அரணக்காறங்களுக்கு  ஒழிச்சு பதுங்கி, ஒருத்தர் ரெண்டு பேராய் ஆக்கள் வந்து போனவை. அண்ணரையும், நயினாரையும் கண்கொண்டு பார்க்கிறதுக்கும், நயினார் சொல்லிறதைக் கேட்கிறதுக்கும் எண்டு வந்தவை.

" நீங்கள் ரெண்டு பேருந்தான் எங்கடை நம்பிக்கையும், எங்கடை ஆறுதலும்" ஆபத்தான காரியம் தான் எண்டாலும் இருட்டின பிறகு பார்த்துப் பதுங்கி வந்தவையள். 
"சின்னப்பிள்ளையள் மாயாசாலக் கதை கேட்க ஆசைப் படுகிற மாதிரி, இவையள் நயினாரின்ரை விடுதலை உரையைக் கேட்க ஆசைப் பட்டு வருகினம்." எண்டார் பெத்தையா. 

ஒர்வார் நயினாரின்ரை விடுதலை உரையைக் கேட்ட நேரந்தொட்டு சனங்களின்ரை நினைப்பிலை இறுதிக்கட்ட விடுதலைப் போர் மட்டுந்தான். உதொண்டும் விசித்திரம் இல்லை. ஒர்வார் நயினார் மறியல் உடைச்சு தப்பிட்டார் எண்டு தெங்கில் அறிஞ்ச பிறகு அவன் செய்யிற கொடுமை, ஆய்க்கினை எல்லாம் இன்னும் இன்னும் கூடிப் போச்சுது. காட்டுறோசாப் பள்ளத்து சனத்தை வருத்திறதுக்கு ஒவ்வொரு நாளும் புதுசு புதுசாய் ஒரு சாட்டு சொல்லுவான். அதினாலை சனங்கள் அவனை இன்னும் கூடுதலாய் வெறுத்ததுகள். ஒளிவு மறைவிலை ஆயுதங்களும் செய்ததுகள். 

செர்ரிப்பள்ளத்திலை இருந்தும் அடிக்கடி விடுதலைப் போராளிகள் உதவிக்கு வந்து சேர்ந்தினம். சோபியா அக்கையும், கூபர் ஐயாவும் ஒரு தொகை ஆக்களோடை எல்பிரீடா ஆச்சியின்ரை வீட்டுக்குக் கிட்டவாய் காட்டுக்குள்ளை முகாம் அமைச்சு இருந்தவை. சோபியா அக்கை இடைசுகம் இரவு நேரத்திலை நிலக்கீழ் சுரங்கப் பாதையாலை வருவா. பெத்தையா வீட்டு அடுப்படியிலை தான் அவவும், நயினாரும், அண்ணரும் போர்த் திட்டங்களைப் பற்றிக் கலந்து முடிவெடுக்கிறது. 

அப்ப நான் அடுப்படி வாங்கிலை படுத்து இருப்பன். அங்கைதானே அனக்குப் படுக்கை! ஒர்வார் நயினாரும் அண்ணரும் ஒளிச்சுப் பதுங்கி இருக்கிறதும் சுரங்கவாய் வந்து திறக்கிற அந்தக் கள்ளஅறையிலை  தான். சோபியா அக்கை அங்கை வாற நேரமெல்லாம் என்னை கண்டவுடனை,
"இந்தா உந்தப் பெடி கார்ல் தான் என்னைக் காப்பாற்றினது. நான் ஒழுங்காய் நன்றி உமக்கு சொன்னநான் தானே கார்ல்?"
ஒர்வார் நயினாரும் என்னைக் காட்டுறோசாப் பள்ளத்தின்ரை கதாநாயகன் எண்டு புளுகுவார். அனக்கு ஆற்று வெள்ளத்திலை அள்ளுண்டு போன யூச்சியின்ரை அவலப் பட்ட கோலம் ஞாவகம் வர, அழுகை தான் வரும்.

சோபியா அக்கை காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்கு தேவையான பாண், தேன், பால் எல்லாம் மலைப்பாதையாலை வண்டில் வண்டிலாய் கொண்டுவந்து , களவு களவாக சுரங்கப் பாதை வழியாலை கடத்திக் கொண்டு வந்து தந்தவ. பெத்தையாவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ஒரு அசம்பிக்குள்ளை வைச்சு ஒளிச்சு மறைச்சு களவு களவாய் ஒவ்வரு வளவிலையும் குடுத்திட்டு வருவார். ஒரு சின்னத் துண்டு பாணைக் கண்டு சனங்கள் இம்மளவு புளுகப் படுங்கள் எண்டு நான் நினைச்சுப் பார்த்தும் இருக்கேல்லை. பெத்தையாவோடை கூடிப்போன நேரத்திலை எல்லாம் என்ரை கண்ணாலையே இதைப் பார்த்தன். அதோடை சனங்கள் இறுதிக்கட்ட விடுதலைப் போரையும் பற்றி, அது எப்ப வரும் எண்டு தவனப்பட்டுக் கதைக்கிறதையும் கேட்டன்.

இறுதிக்கட்ட விடுதலைப் போரைப் பற்றி நினைச்சவுடனை அனக்கு வயிற்றைக் கலக்கும். இருந்தாலும் அது எப்ப வரும் எண்ட ஆவல் அனக்கும்  தொட்டிட்டுது. எப்ப வரும் எப்ப வரும் எண்டு கனநாள் காத்துக்காத்து இருக்கிறது விசர் பிடிக்கச் செய்யும் எண்டு அண்ணர் சொன்னவர். அதோடை ஆபத்துமாம். 
" கன நாள் இப்பிடி மறைவு களவாய் இருக்கச் சரிப்பட்டு வராது." அண்ணர் ஒர்வார் நயினாருக்குச் சொன்னவர்.
"விடுதலைக்கனவு இலேசிலை நொருங்கி போகவும் கூடும்"

அண்ணர் சொன்னது மிச்சம் சரி. பின்னை என்ன? ஆராவது ஒரு அரணக்காறனுக்கு ஒரு சின்ன ஐமிச்சம் தொட்டிருந்தாலும் எல்லாமே கவிண்டு போடும். ஆராவது ஒருத்தன்ரை புலனுக்கு தன்னும் சுரங்கவழி தெரிய வந்திருந்தால்?..... அல்லது வீடுகளுக்கை திடீர்ச் சோதினை எண்டு பூந்து ஆராய நினச்சு ..... அண்ணரும், ஒர்வார் நயினாரும் ஒளிச்சிருக்கிற கள்ள அறையை கண்டு பிடிச்சாங்கள் எண்டால்?..... எல்லாத் திட்டமும் நாசமாயும் போயிடும். அனக்கு நினைக்கவே குலைப்பன் அடிச்சது. 

எங்கடை நல்லகாலமாக்கும்; அரணக்காறங்கள் எல்லாம் அந்தக் கொஞ்ச நாளும் கண்ணிருந்தும் குருடராய், காதிருந்தும் செவிடராய் இருந்தவங்கள். ஒரு சின்ன அறிகுறியைத் தன்னும் உணருகிற பக்குவம் அவங்களுக்கு இருந்திருக்கும் எண்டால், உந்தப் புயல் காற்றாகச் சுழட்டி அடிக்கப் போற விடுதலைப் போரைப் பற்றி எச்சரிக்கையாய் இருந்திருப்பாங்கள். அவங்கள் அதைக் கனாவிலும் கூட நினைச்சுப் பார்க்கேல்லை.

இறுதிக்கட்டப் போருக்கு முதல்நாள் நான் வாங்கிலை படுத்த படி உழட்டிக் கொண்டிருக்கிறன். அனக்கு நித்திரை வரேல்லை. வெளியிலை காற்று சுழட்டியடிக்கத் துவங்கி விட்டுது. அனக்கு ஒரே பயமும், யோசினையும், கவலையும். விடிய வெள்ளாப்பிலை போர் துடங்க வேணும் எண்டு முடிவெடுத்தாச்சு. ஒர்வார் நயினாரும், பெத்தையாவும், அண்ணரும் போர்த் திட்டங்களைப் பற்றிக் கதைச்சவையள். நான் எல்லாத்தையும் கேட்டுக் கொண்டு படுத்துக் கிடந்தநான். நயினார் தான் கூடுதலாய்க் கதைச்சவர். கதைக்கக் கதைக்க அவரின்ரை கண் ரெண்டும் பழம் போலச் சிவந்து போச்சுது. எப்படா பொழுது விடியும், சண்டையைத் துவங்கலாம் எண்ட   தவனத்திலை இருந்தவர். 

என்னென்ன படி எங்கெங்கை சண்டை நடக்கும் எண்டு அவையள் கதைச்சதை வைச்சு அறிஞ்சன். பெருங்கதவத்தையும்,  பெருந் தோணித்துறைக் கதவத்தையும் காவல் காக்கிற காவலாளியளை முதலிலை கொல்லிறதாம். பேந்து பெருங்கதவத்தாலை சோபியா அக்கையயும், பெருந் தோணித்துறைக் கதவத்தாலை கூபர் அய்யாவையும் அவரவரின்ரை விடுதலைப் போராளிக் கும்பலையும் உள்ளிட வைக்கிறதாம்.

"ஒண்டில் நாங்கள் விடுதலையை வெண்டெடுக்க வேணும் இல்லை செத்து மடிய வேணும்!" எண்டார் நயினார். முதலிலை காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை இருக்கிற தெங்கிலின்ரை எளியபடை அழிக்க வேணும்.
செய்தி அறிஞ்சு தெங்கில் கத்துலாவோடை ஊருக்குள்ளை உள்ளிட முன்னம் ரெண்டு பெருங் கதவங்களையும் சாத்திப் பூட்டிவிட வேணும்.
ஏனெண்டால் கத்துலாவை எந்த ஆயுதத்தாலையும் வெல்ல ஏலாதாம்.
அதை பட்டினி போட்டுத் தான் சாகடிக்கலாமாம். 

"ஈட்டியோ, அம்போ,வாளோ எதுகுமே அதைத் தாக்கி அதின்ரை தேகத்திலை தைக்காது" எண்டார் ஒர்வார் நயினார்.
"அதோடை அதின்ரை மூக்காலை சீறுற அனலிலை ஒரு பொறி தப்பித் தவறி பட்டாலும்,ஒண்டில் ஒரு மனிசர் செத்துப் போடுவினம்; அல்லாட்டில் அழுந்தி இழுபட்டுச் சாவினம். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் பொறி பட்ட இடத்திலை இருந்து பாரிசவாதம் குத்தின கணக்கிலை  சதிரம் விறைக்க வெளிக்கிட்டு சிரசிலை அடிக்க ஆள் மண்டையைப் போடும்."

" கறுமண்யாக்காவிலை  தெங்கில் கத்துலாவைத் தன்ரை  கைவசம் பக்குவமாய் வைச்சிருக்கிறான் எண்டால் காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்கு விடுதலை கிடைச்சும் என்ன பலன்?" எண்டு என்ரை மனசிலை பட்டதைக் கேட்டன்.
" கத்துலாவைக் காட்டி பயமுறுத்தி பழையபடி கொடுமைப் படுத்த மாட்டானோ?"
"அதுதான் அந்த மாதிரிப் பெலப்பான அச்சறுக்கையான சுற்றுமதில் ஒண்டை காட்டுறோசப் பள்ளத்தைச் சுற்றவர தெங்கில் கட்டி வைச்சு
இருக்கிறான் எல்லோ கார்ல்?" எண்டு ஒர்வார் நயினார் என்னை கேட்டவர்.
" பெருங்கதவம் ரெண்டையும் இழுத்து பூட்டினால் அவன்ரை பறவை வேதாளம் கூட கால்நடையிலை வந்து உள்ளிட ஏலாது. அதின்ரை  சங்கிலிப் பூட்டைக் கட்டைக் கழட்டி அதைத் தன்னிட்டவாரம் பறக்கிறதுக்கும் அவன் விடுறதில்லை. எங்களிலை இரக்கப்பட்டு முன்னேற்பாடாய் இப்பிடி எல்லாம் செய்து வைச்சிருக்கிறான் எல்லே?" அவரின்ரை குரலிலை ஒரு நக்கல் நளினம் தெரிஞ்சது.

தெங்கிலைப் பற்றி மேற்கொண்டு நான் கவலைப் பட வேண்டாமாம். ஏனெண்டால் நாளைக்கு செக்கல் படுகிற நேரம், ஊருக்குள்ளை கிளம்பின கலம்பகம் தெரியிறதுக்கு முன்னுக்கு தெங்கிலின்ரை கோட்டைக்குள்ளை அண்ணரும், சோபியா அக்கையும், இன்னும் ஒரு கும்பல் போராளிகளும் மெள்ள உள்ளிடப் போகினமாம். அவன்ரை மெய்க்காவல்காரன்களை முதலிலை அம்மிப் பிடிக்கிறதாமாம். பேந்து உடனடியாய் தெங்கிலை மடக்கிப் பிடிக்கிறதாமாம். பேந்து கத்துலாவை அப்பிடியே கட்டி வைச்சுப் பட்டினி போட்டுச் சாகடிக்கிறதாமாம். 
"கத்துலாவைக் கொல்லிறதுக்கு வேறை வழியில்லை" எண்டார் ஒர்வார் நயினார்.

பேந்து கூடிய கெதியிலை தெங்கிலின்ரை அரணக்காறர் எல்லாரையும் அகற்றி காட்டுறோசாப் பள்ளத்தை விடுதலை செய்ய வேணும் எண்டு திரும்பவும் கதைச்சவர். அப்ப அண்ணர் கேட்டவர்,
"அகற்றுறது எண்டால் என்ன கொல்லிறதோ?"
"ஓம் பின்னே? நான் வேறை என்னத்தை சொல்லப் போறன்?" எண்டு கேட்டார் நயினார்.
"ஆனால் என்னாலை ஆரையும் கொலை செய்யேலாது" எண்டார் அண்ணர்.
"உங்களுக்குத் தெரியும் நயினார். நான் உங்களுக்கு ஒருக்கால் சொல்லி வைச்சனான்"
"உனக்கு நேரடியாய் உசிராபத்து எண்டு வந்தாலும் கூடி, கொலை செய்ய மாட்டியே?" எண்டு சாதுவான எரிச்சலோடை கேட்டார் நயினார்.
"என்ரை உசிர் போறதெண்டாலும் இன்னொரு ஆளைக் கொல்ல  மாட்டன்!" திடமாக அண்ணர் சொல்லிப் போட்டார்.

அண்ணரின்ரை மனசை நயினாராலை விளங்கிக் கொள்ள முடியேல்லை. பெத்தையாவுக்கும் அது பிடிபடேல்லை.  
"இப்பிடியே எல்லாரும் நினைச்சால்...." எண்டு இழுத்தார் நயினார். அவரின்ரை குரலிலை ஏமாற்றமும் திறுத்தியீனமும் இருந்தது.
"எந்தக் காலத்திலையும் அடக்குமுறையும் அதிகார வெறியும் தான் எங்கினை பார்த்தாலும் ஆட்சி செய்யும்" அப்ப என்னாலை அண்ணரை விட்டுக் குடுக்கேலாமல் போச்சுது.
"எல்லாருமே என்ரை அண்ணரைப் போலை அன்பானவையாய், இரக்கமுள்ளவையாய் இருப்பினம் எண்டு கண்டால், அடக்குமுறை, அதிகார வெறி எண்ட கதைக்கே இடமில்லை தானே?!" எண்டு சொன்னநான்.

அதுக்கு மிஞ்சி நான் ஒண்டும் பறையேல்லை. கொஞ்சத்தாலை பெத்தையா வந்து,
" ஒரு எல்லுப்பலை நேரமெண்டாலும் கண்ணை மூடி நித்திரை கொள் குஞ்சன்" எண்டு அன்போடை போர்வையாலை போர்த்தினவர். அப்ப 
"அனக்கெண்டால் சரியான பயமாய்க் கிடக்கு பெத்தையா" எண்டு சொன்னன். பெத்தையா என்ரை ரெண்டு சொக்கையும் தடவி,
"எனக்குந்தான் குஞ்சன்!" எண்டவர்.

                        


அண்ணர் ஒரு சத்தியம் செய்து குடுக்க வேண்டியதாய்ப் போச்சுது. தான் ஆயுதம் எடுத்து சண்டை செய்யா விட்டாலும் காரியமில்லை; ஆனால் சண்டை செய்யிறவையின்ரை மனத்திலை ஊக்கமும், திடமும்  வாறதுக்காக சண்டை நடக்கிற இடமெல்லாம் குதிரையேறிப் போய் உலாவி வரவேணுமாம். 
"காட்டுறோசாப் பள்ளத்துச் சனம் உன்னைத் தங்கடை கண்ணாலை  நேரை பார்க்க வேணும்." எண்டார் ஒர்வார் நயினார்.
"சனங்கள் எங்கள் ரெண்டுபேரையும் காணவேணும்" எண்டு பெருமூச்சு விட்ட அண்ணர்,
"அது நான் செய்ய வேண்டியது எண்டால் செய்யத்தான் வேணும்" எண்டு சம்மதிச்சார். ஆனால் அந்த மங்கலான மெழுகுதிரி விளக்கு வெளிச்சத்திலை அவரின்ரை முகம் வெளிறினதை கண்டன். 

நாங்கள் கத்துலாக் குகையிலை இருந்து தப்பி ஓடி வந்த நேரம் காட்டுக்குள்ளை எல்பிரீடா ஆச்சியின்ரை வீட்டடியிலை வியாழரையும், வெள்ளியாரையும் விட்டிட்டு வந்தநாங்கள். இறுதிக் கட்டப்போர் நாளண்டு அதுகளைக் கூட்டிக் கொண்டு சோபியா அக்கை பெருங்கதவத்துக்கு வாறதெண்டு முற்கூட்டியே சொல்லி வைச்சது. நான் என்ன செய்ய வேணும் எண்டும் சொல்லி வைச்சாச்சு.
நான் ஒரிடத்துக்கும் அரங்காமல் எல்லா அமளியும் ஓயுமட்டும் பெத்தையா  வீட்டிலை இருக்க வேணுமாம். அண்ணர் சொல்லிப் போட்டார். நான் மட்டுக்கும் தன்னந்தனிய பெத்தையா வீட்டிலை காத்திருக்க வேணும்! அண்டிரவு ஒருத்தரும் ஒரு சொட்டு நித்திரையும் கொள்ளேல்லை. மறுநாள் பொழுதும் விடிஞ்சது.

ஓம் மைக்கா நாள் இறுதிக் கட்டப் போரும் துவங்கினது. என்ரை நெஞ்சு பட்டபாடு! நெஞ்சுக்கை சரியாய் நொந்தது. நான் சென்ம சென்மாந்தரத்துக்கும் போதுமான அளவுக்கு காயப் பட்டவையும் சாகிறவையும் அலறின அலறலையும் கேட்டன், பீச்சியடிச்ச அரத்தத்தையும் கண்டன். பெத்தையாவின்ரை மத்தியாசு வளவின்ரை பின்பக்கம் பெரிய சண்டை நடந்தது. அண்ணர் , வியாழரிலை அங்கையும் இங்கையும் பறக்கிறதைக் கண்டன். புயல்காத்தும் விட்ட சீரில்லை. அண்ணரின்ரை தலைமயிர் காத்திலை அப்பிடியும் இப்பிடியும் அலைஞ்சது. அவரைச் சுற்றவர ஒரே சண்டை......ஒரே கலாதி..... பகையாளியை வெட்டிச் சரிக்கிற வாள்,....  குத்திப் பிடுங்கிற ஈட்டி,.... சரக்,சரக்கெண்டு பாய்ஞ்சு தைக்கிற அம்பு மழை,..... மரண ஓலம்....
அண்ணர் செத்தார் எண்டால் நானும் செத்துப் போவன் எண்டு நான் வெள்ளியாருக்குச் சொன்னன். 

நான் அனக்குத் துணைக்கு வெள்ளியாரை அடுப்படிக்குள்ளை கூட்டிக் கொண்டு வந்து வைச்சிருந்தநான். நான் இது பற்றி ஆருக்குமே சொல்ல நினைக்கேல்லை. என்னாலை தனிய இருக்கேலாது. வெள்ளியாரும் யன்னலோரம் நிண்டபடி வெளியாலை நடந்த வெட்டுக் குத்தெல்லாம் பார்த்தபடி. வியாழரிட்டை போறதுக்கோ இல்லை என்னைப் போலை பயந்தோ  தெரியேல்லை இடைசுகம் கனைச்சது. 

நான் கொண்ட பயத்துக்கு ஒரு அளவு கணக்கில்லை......பயம், பயம், பயம். சோபியா அக்கையின்ரை ஈட்டிக் குத்திலை வெட்டார் செத்தான். ஒர்வார் நயினாரின்ரை வாள்வீச்சிலை கட்டாரும், தடியன் தொடிக்கியும் சரிஞ்சான்கள். வேறையும் கனக்க அரணக்காறர் சாக்காட்டுப் பட்டவன்கள். எல்லாக் கலாதியும் இப்பிடி நடக்க அண்ணர் வியாழரிலை அங்கையும் இங்கையும் பாய்ஞ்ச சீர். அவரின்ரை முகம் வரவர இன்னும் இன்னும் கூடுதலாய் வெளிறினது. அதைப் பார்க்கப் பார்க்க அனக்கு இன்னும் நெஞ்சுக்கை நொந்தது. 

கடைசிக் கட்டமும் வந்தது! கனக்க விதமான அலறல் சத்தமெல்லாம் நான் அண்டைக்குக் காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை கேட்டநான் தான். ஆனால் உசிரைக் மொட்டைக் கத்தியாலை அரியுமாப் போலை பயம் குடுக்கிற ஒரு உறுமல் சத்தம் ஒண்டு கிளம்பினது. அப்ப அந்தப் புயல் காத்தையும் மிஞ்சி ஒரு போர்க்கொம்பு ஊதின சத்தமும், பெரிசாய் ஆரோ எச்சரிக்கை செய்யிறதுக்குக் கூவின குரலும் கேட்டது.
"கத்துலா வருது!"

அந்தப் பயங்கர உறுமல் சத்தம் திரும்பக் கேட்டது. எல்லாரும் பயப்படுகிற கத்துலாவின்ரை பசி வந்த ஓலம் அது! ஓங்கின வாளும், தூக்கின ஈட்டியும், நாண் ஏத்தின வில்லும் அம்பும் நிலத்திலை விழுந்தது. சண்டை போட்ட  விடுதலைப் போராளியள் மேற்கொண்டு சண்டை போட முடியாமல் திகைச்சுப் போய் நிண்டினம். புயல் காத்தின்ரை ஊளையும், தெங்கில் கையிலை இருந்த போர்க்கொம்பின்ரை முழக்கமும், கத்துலாவின்ரை உறுமலும் மட்டும்  கேட்டது.தெங்கில் கைகாட்டின ஆக்களை எல்லாம் கத்துலா தன்ரை நச்சு அனல் மூச்சாலை சுட்டுப் பொசுக்க வெளிக்கிட்டது.

அவனும் கையைக் காட்டினான், காட்டினான், அந்த வன்மமும் கொடுமையும் நிறம்பின மூஞ்சை குரூரமான ஒரு திறுத்தியிலை இருண்டு போய்க் கிடந்தது. எல்லாமே நாசமாய்ப் போச்சுது. காட்டுறோசாப் பள்ளத்தின்ரை அழிவு காலம் வந்திட்டுது! அனக்கு உதுக்கு மேலை எதையுமே பார்க்கப் பிடிக்கேல்லை. என்ரை அண்ணரை மட்டும் எங்கை எண்டு பார்க்க வேணும். மத்தியாசு வளவு வேலியோடை அவர் நிண்டவர். புயல் காத்துக்கு தலைமயிர் அலைபாய வெளிறின முகத்தோடை சத்தம் காட்டாமல் வியாழரிலை இருந்தவர். 

"அண்ணேர்!" நான் கத்திக் கூப்பிட்டன்.
"என்ரை ஆசை அண்ணேர்! உம்மடை சீனியப்புவை ஒருக்கால் பாருமன்!" நான் பதகளிச்சு, அவலப்பட்டு கூப்பிட்டது அவரின்ரை செவியிலை  ஏறினால் தானே? குதிரையை ஒரு தட்டுத் தட்டி ஏவி விட்டார். வியாழரும் அம்பு போலப் பாய்ஞ்சது. அண்ணரைப் போலை நிலத்துக்கும், வானத்துக்கும் இடையில வேறை ஆராலையும் இப்பிடி மின்னல் வேகத்திலை குதிரையோட்ட முடியாது. எட இதென்ன ஆய்க்கினை!? தெங்கிலைக் குறி வைச்செல்லோ வியாழர் பாயுது!? தெங்கிலை இலக்கு வைச்சுப் பாய்ஞ்ச அண்ணர் அவனைத் தொட்டுத் தாண்டிப் போயிட்டார் . < ஐயோ! என்ன கறுமம் ? என்ன நடக்கப் போகுதோ?> அனக்கு நெஞ்சு வாயுக்குள்ளாலை வெளியாலை வருமாப் போலை கிடந்தது. நெஞ்சு இடிச்ச இடி காதுக்குள்ளை ` புடும் ! புடும்!´ எண்டு கூவின சீர்!

போர்க்கொம்பு திரும்ப முழங்கினது. என்ன அதிசயம்! என்ரை அன்ணரெல்லோ இப்ப அதை ஊதினவர்! அண்ணர் என்ன செய்தவர் தெரியுமே? தெங்கிலை நெருங்கிப் போய்  அவன்ரை கையிலை இருந்த போர்க்கொம்பை எட்டி இழுத்து அறுத்துக் கொண்டு வந்திட்டார். அதைப் பெரீசாய் ஊதினார். தனக்கு இப்ப புது இயமானன் எண்டது கத்துலாவுக்கு விளங்கிட்டுது. 










எல்லா அமளியும் சடாரெண்டு நிண்டது. எட அடிச்ச புயல் காத்துக் கூட கொஞ்சம் ஓய்ஞ்சது! எல்லாரும் என்ன நடக்கப் போகுதெண்ட காத்துக் கொண்டு நிண்டவை. தெங்கில் எண்டால் சரியான கோவத்திலை "அட்டிட்டாரோ? தொட்டிட்டாரோ?" எண்டு ஓலம் வைச்ச படி தன்ரை குதிரையிலை குதிச்சுக் கொண்டு இருந்தவன். கத்துலாவை ஏவி விடபார்த்தவன். கத்துலா இன்னும் தன்ரை சொல்லுக் கேட்கும் எண்ட நினைப்பு அவனுக்கு. தனக்கும் அவனுக்கும் முன்னை பின்னை ஒரு தொட்டுதொடசலும் இல்லாத மாதிரி  பறையாமல் கத்துலா நிண்டது. அவனும் காத்துக் கொண்டு நிற்கிறான், கத்துலாவும் காத்துக் கொண்டு நிற்குது.... ஒருக்கால் அண்ணர் போர்க்கொம்பை முழங்கினவர். கத்துலா உறுமின படி தெங்கிலுக்கு மேலை ஒரு பாய்ச்சல் பாய்ஞ்சது. ஒருவேளை தன்னைத் துலங்கிலை போட்டு வருத்தினதை நினைச்சுப் பழி வாங்கிச்சுதோ? 

"தெங்கிலுக்கும் ஒரு முடிவு காலம் வரும்" எண்டு அண்ணர் முன்னை ஒருக்கால் சொன்னவர். அது மெய்யாய்ப் போச்சுது. எத்தினையோ சனம் ஆவெண்டு அலறி உசிர் விட்ட பாவம்,..... எத்தினையோ சனம் நெருக்குவாரப் பட்டு, சதிரம் நொந்து உசிர் விட்ட நேரத்துச் சாவம்....,  எத்தினையோ அழுந்தி துன்பப் பட்ட சனமெல்லாம் அறம்பாடி வடிச்ச கண்ணீர்.....  எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து தெங்கிலுக்கு உப்பிடி ஒரு அழிவுகாலம் அமைஞ்சது!

                            ( ஐயோ உந்தக் கத்துலாச் சிணியை வைச்சு என்னெண்டு தாக்காட்டுறது?)

சொல்விளக்கம்:
கனக்க- நிறைய, பல 
பாறிப் பிரண்டு< பாறிப்புரண்டு - வேரோடு சாய்ந்து 
ஆள்குமிப்பு - ஆக்கிரமிப்பு
கணக்கிலை< கணக்கிலே, கணக்காக- மாதிரியாக  
அடுப்படி - சமையலறை 
மறியல் - சிறை 
ஆய்க்கினை< ஆக்கினை - துன்பம் 
சாட்டு சொல்லுதல் - காரணம் கூறுதல் 
இடைசுகம் - இடைக்கிடை 
பெடி- பையன் 
புளுகுதல் - புகழ்ந்து கூறுதல் /
புளுகுதல் < புழுகுதல் - பொய்யாகப் பெருமை பேசுதல் 
புளுகம்< புளகம் - மகிழ்ச்சி 
அள்ளுண்டு = அல்லு+ உண்டு - அள்ளுப்பட்டு 
அசம்பி- பயணிகள் தோளில் காவும் பை 
மிச்சம் சரி- மிகவும் சரி 
ஐமிச்சம் - சந்தேகம் 
கவிண்டு< கவிழ்ந்து 
குலைப்பன் அடித்தது - நடுக்கம் எடுத்தது 
உள்ளிட - உள்நுழைய 
எளியபடை < இழியபடை - கெட்ட படை 
உழட்டுதல்< உழற்றுதல் - வருந்திப் புரளுதல் 
வெள்ளாப்பு - இருட்டு வெளிக்கும் நேரம் 
செக்கல்- வானம் சிவக்கும் மாலை நேரம் 
தவனம்- தாகம் , ஆவல் 
பாரிசவாதம் - பக்கவாதம் 
மண்டையைப் போடுதல் - இறத்தல் 
அச்சறுக்கை - பாதுகாப்பு 
தன்னிட்டவாரம்= தன் + இட்டம் + வாரம் - தன் + விருப்பம் + உரிமை - தன்விருப்பத்துக்கு 
அம்மிப் பிடித்தல் - எதிர்பாராத நேரம் திடீரெனப் பாய்ந்து பிடித்து அடக்குதல் 
சாதுவான - மெதுவான 
பெலப்பு< பலப்பு - பலமான 
எல்லுப்பலை< எள்ளுப்போலே- எள்ளளவு 
சொக்கு - கன்னம் 
அரங்காமல் - நகராமல் 
அமளி, கலாதி, கலம்பகம் - சண்டை 
மைக்கா நாள் - மறு நாள் 
புயல் விட்ட சீரில்லை - புயல் விட்ட பாடில்லை 
அட்டிட்டாரோ? தொட்டிட்டாரோ? - அழித்து விட்டாரோ? தொட்டு விட்டாரோ?
தொட்டுதொடசல் - தொடர்பு 
அறம்பாடுதல் - திட்டிச் சாபம் இடுதல்
சிணி - கெட்ட நாற்றம், உபத்திரவம் தருவது 
தாக்காட்டுறது < தாற்காட்டுகின்றது= தால் + காட்டுகின்றது 
    - நாக்கு காட்டுகின்றது - ஆறுதற் கதை சொல்லி
                                               - வெருட்டி 
                                                - ஏதாவது சொல்லி - கோபத்தை
                                                                                   - அழுகையை - சமாளிக்கின்றது
                                                                                                            - அடக்குகின்றது