Author: ந.குணபாலன்
•4:20 PM
                                     நாடோடிப் பாடகன்!  
                                                                            
                                                         மூலக்கதை :"Emil i Lönneberga"
                                                         எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                           (Astrid Lindgren, Sweeden)
                                                         (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                       ஓவியம்: பியோர்ன் பெர்க், சுவீடன்   
                                                                (Björn Berg , Sweeden
                                                                    (17/09-1923 ---14/07-2008)
                                                             தமிழாக்கம்: ந.குணபாலன் 



அல்பிறெட், பூனைக்கலட்டியில் இருந்த கமத்துப் பணியாள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் எல்லே? அவனுக்குச் சின்னப்பிள்ளைகள் என்றால் நல்ல விருப்பம். அதுவும் ஏமில் மீது சரியான வாரப்பாடு. மற்றவர்கள் எல்லாரும் ஏமிலைக் குழப்படிகாரன் என்று சொல்வதை , அல்பிறெட் கணக்கில் எடுக்க மாட்டான்.  ஏமில் என்னதான் கூத்து அடித்தாலும் அல்பிறெட் சினந்து ஒரு சொல் சொல்ல மாட்டான். அம்மளவு பட்சம்.  ஏமிலுக்கு என்று சொல்லி மரக்கட்டையில் ஒரு விளையாட்டுத் துப்பாக்கி செய்து கொடுத்திருந்தான்.  ஏமில் அதை வைத்துக் கொண்டு "பங்!, பங்!" என்று சுட்டுக் கொண்டு திரிந்தான். பாவம் மைனா வகைக் குருவிகள் பல நாட்களாகப்  பூனைக்கலட்டிப் பக்கம் துணிச்சலுடன் பறந்து போய் இரை தேடவில்லை.   ஏமிலுக்கு அந்தத் துப்பாக்கி மேல் அளவு கடந்த விருப்பம். நித்திரைப்பாயிலும் அது அவன் பக்கத்தில் கிடக்க வேண்டும். நித்திரையில் உழன்று படுக்கும்போது இடைஞ்சலாக இருக்குமே என்று ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா அதை எடுத்து கொஞ்சம் அரக்கி வைக்கப் போனா. அதற்கு அவன் ஊரையே கூட்டுமாப் போலே கத்திக் குழறினவன். 

அந்த அளவுக்கு ஏமில் விளையாட்டுத் துப்பாக்கியை விரும்பினான். அதைச் செய்து தந்த அல்பிறெட்டை  இன்னும் கூடுதலாக விரும்பினான். இப்படி நிலைமை இருக்க, அல்பிறெட் ஒரு தரம் அரண வீரனாக வருவதற்காக பயிற்சி முகாமுக்குச் சென்றது பிடிக்காமல் ஏமில் அழுதது ஒன்றும் புதினமில்லை தானே? வான்படை, கப்பற்படை, அரணப்படை என்று இருந்தாலும்; வெளிநாடு ஒன்று ஆள்குமிப்பில் இறங்கினால் அதை எதிர்க்க கூடுதலான ஆள்படைபலம் தேவை தானே? அதற்கு ஆட்களை ஆயத்தம் செய்யவே இப்படியான பயிற்சி முகாம்கள் வைத்தார்கள். அப்படி பயிற்சி முகாமிலே என்ன தான் செய்தார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது தானே? சொல்கிறேன் கேளுங்கள்.

மேப்பிள்பிட்டிக்கு அயலூரிலே குளப்பிட்டிவெளி என்று ஒரு பெரிய தரவையான நிலம் உள்ளது. அங்கேதான் கூடாரம் எல்லாம் அடித்துப் பாசறை அமைத்து  இந்தப்பயிற்சி முகாம் வரியத்துக்கு ஒரு தரம் நடக்கும். இரண்டு கிழமைப்பயிற்சி. கமங்களில் வேலை செய்யும் பணியாட்கள் உட்பட சின்னான்காமத்து இளந்தாரிகள்,  எல்லாருக்கும் அழைப்பு வரும். அரணத்துச் சீருடை அணிந்து வெள்ளாப்பில் துவங்கினால், பொழுதறு மட்டும் கடுமையான பயிற்சிகள் எல்லாம் செய்ய வேண்டும். 

"எப்ப பார்த்தாலும் புல்லு வெட்டிக் காயப் போடுற கால நேரத்திலை தான் உந்தக் கண்டறியாத பயிற்சி முகாம் வரும்" ஏமிலுக்கு அப்பா அந்தோன் எரிச்சல் பட்டார். புல்லுவெட்டிக் கொடி கட்டிக் காயப் போட்டு, பிறகு காய்ந்த புல்லைத் திரட்டிக் கட்ட வேண்டும். பிறகு அதைக் குதிரை வண்டிலில் ஏற்றிக் கொண்டு போய்க் கால்நடைக் கொட்டாரத்தின் மேல்தளத்துப் பரணில் 
வடந்தைக் காலத்திற்கென்று கால்நடைத் தீவனமாகச் சேமித்து வைக்க வேண்டும்.





அல்பிறெட் கிளம்பிப் போகின்றதாலே ஞாயமான வேலைகள் தம்பிட்டுப் போய்விடும். ஆனால் பயிற்சி முகாம் நடத்த அந்த இரண்டு கிழமையையும் தீர்மானிப்பது எல்லாம் ஏமிலுக்கு அப்பா அந்தோனின் கையிலேயோ இருக்கின்றது? இல்லை. அரசரும் அவரது அரண அதிகாரிகளும் தான் சின்னான்காமத்து இளந்தாரி வயசுக்காரர் எல்லாரும் குளப்பிட்டிவெளியில் அரணப் பயிற்சி இரண்டு கிழமைக்கு எடுக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தது. அது கிடக்க, என்ன மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால்  இரண்டு கிழமையில் அல்பிறெட்திரும்பி வந்து விடுவான் தானே? உதுக்குப் போய் ஏமில் வீணாகக் கண்ணீர் வடித்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.ஏமில் மட்டுமே அழுதது? உவள் லீனாவும் அல்பிறெட்வெளிக்கிட்டுப் போன நேரம்  ஒரு பாட்டம் அழுது தீர்த்தவள். அல்பிறெட் மீது லீனாவுக்கும் நல்ல வாரப்பாடு. 






அல்பிறெட் அழவில்லை.பயிற்சி முகாமில் தான் ஒரு வட்டரங்குக் கலைஞன் போலவும், நாடோடிப் பாடகன் போலவும் நல்ல மகிழ்ச்சியாகப் பம்பல் அடிக்கப் போவதாக ஏமிலுக்குச் சொன்னான். அல்பிறெட்டை ஏற்றிப் போகக் குதிரை வண்டில் வந்தது. அல்பிறெட் போகும்போது கையாட்டிச் சிரித்தபடி போனான். ஆனால் பயணம் சொல்ல நின்றவர்கள் தான் ஏக்கத்துடன் நின்றார்கள். அவர்களின் கவலையைப் போக்காட்ட அல்பிறெட் ஒரு நாடோடிப் பாட்டுப் பாடினான். அந்தப் பாடல்தான் இது:


ஏக்கங்குளப் பட்டணம் போவாய்!
ஓட்டப் பந்தய மைதானம் பாராய்! 
சொக்க வைக்கும் சுந்தரிகள் தமைச் 
சோடி சேர்ந்து ஆடிட வாராய்! 
எக்கணம் பட்டணம் எட்டம் என்ற 
ஏக்கம்  ஏனோ என் கூட்டாளி? 
பக்கந்தான் குளப்பிட்டிவெளி பாய் விரிக்கும் 
பசும்புல்லால் எல்லோ  பாட்டாளி!  
மிக்கவும் அழகு மிளிரும் மீன்விழிகள் மயக்கும் 
மின்னலிடை  வளையும் மங்கையர் தமைப்
பக்கம் அணைந்து  பாதம் தாளமிட
பக்குவமாய் ஆடு! பரவசமாய் ஆடு! 
தக்கத் தை  தைய்யாத் தைதை 
தக்கத் தை தைய்யாத் தைதை 


அல்பிறெட் ஏறிப் போன வண்டில் வளைவில் திரும்பி மறைந்து போனது. அல்பிறெட்டின் பாட்டுச் சத்தம் மறைந்து போனது. ஆனால் லீனாவின் சோகராகம் நீண்டது.  ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா லீனாவை தாடாற்றிப் பார்த்தா.
"அழாதை லீனா!" என்று ஆறுதல் சொன்னா.
"இந்தா பார்த்திருக்க உந்த ரெண்டு கிழமைகாலமும் ரெண்டு நாள் போலப் பறந்திடும். இண்டைக்கு வியாழன். வியாழனோடை வியாழன் எட்டு நாள், அடுத்த வியாழன் 15ம் நாள். இண்டைக்கு திகதி 28 . 28ம் 15ம் 43. யூன் மாசம் 30இலை படுகிற படியாலை அங்காலை 13 நாள் போக மைக்கா நாள்  யூலை 14ந் திகதி வெள்ளிக்கிழமை அல்பிறெட் வந்திடுவான் கண்டியோ! அதுக்கிடையிலை யூலை மாசம் 9ந் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை குளப்பிட்டியிலை வருடாந்தக் கொண்டாட்டமாம் . அதைப் பார்க்கப் போகேக்குள்ளை ஒரு எட்டு போய் அல்பிறெட்டையும் பார்த்திட்டு வருவம். எங்களுக்கும் கமத்துக்கு ஓய்வு நாள் தானே!"
"நானும் குளப்பிட்டிவெளி வருவன். வட்டரங்குக் கலைஞனாக, நாடோடிப் பாட்டுக்காறனாக நானும் அல்பிறெட்டைப் போல செய்யப்போறன். அல்பிறெட்டைக் கண்டு சுகம் சொல்லவும்  வேணும் " என்றான் ஏமில். 
"நானும்!" என்று தாளம் போட்டாள் ஈடா. ஆனால் அம்மா அல்மா தலையைச் சிலுப்பினா.
"அது பெரியாக்களுக்கான கொண்டாட்டம். சின்னப் பிள்ளைகளுக்கு அங்கை ஒரு பம்பலும் இல்லை, ஒரு வேலையும் இல்லை. முதல் அந்தச் சனநரலுக்குள்ளை சின்னப்பிள்ளையள் நெரிபட்டுகாணாமல் போய்விடுங்கள். நீங்கள் ஒண்டும் அங்கை எல்லாம் வர வேண்டாம்." என்று அம்மா மறுதலித்தா. 
"சனநரலுக்குள்ளை நெரிபடுகிறது நல்ல பம்பல் எல்லோ?" என்று தனக்குப் பயமில்லாததைக் காட்டிச் சமாளிக்க ஏமில் பார்த்தான். ஆனால் அங்கே அவனது பருப்பு வேகவில்லை. 

யூலை 9ந்திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமையும் வந்தது. வற்றல் மாயாவிடம் ஏமிலையும் ஈடாவையும் பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லி கேட்டிருந்தார்கள். மாயா ஆச்சி வந்ததும் அப்பா அந்தோன், அம்மா அல்மா, லீனா மூன்று பேரும் குதிரை வண்டில் பூட்டிக் கொண்டு குளப்பிட்டிவெளிக்குக் கிளம்பிப் போனார்கள். 

ஈடாக்குட்டி ஒரு குழப்பமும் செய்யாத நல்ல பிள்ளை. உங்களுக்குத் தெரியுந்தானே? மாயா ஆச்சி வந்தவுடன் அவவின் மடியில் ஏறிக் குந்திக் கொண்டாள். பேய் பசாசுக் கதைகள் சொல்லும்படி கொஞ்சிக் கொஞ்சிக் கேட்டாள். மாயா ஆச்சியும் வலு புளகத்துடன் கதையளக்க வெளிக்கிட்டா.

ஏமிலுக்கு என்றால் தாய்தகப்பன் தன்னையும் கூட்டிக் கொண்டு போகாமல் வீட்டில் விட்டு விட்டுப் போய்விட்டார்களே என்று சரியான மன்னை. குதிரைமால் பக்கம் தன்னுடைய விளையாட்டுத் துப்பாக்கியும் கையுமாக "பங்! பங்!" என்று அலைந்தான். 
"அப்பா அம்மா தாங்கள் மட்டும் எல்லாப் பம்பலும் போய்ப் பார்ப்பினமாம். நான் மட்டும் பேசாமல் பறையாமல் வீட்டிலை இருக்கிறதாம்" சீறினான் ஏமில். 
"நானுந்தான் குளப்பிட்டிக் கொண்டாட்டத்துக்குப் போக ஆசைப் படுகிறன். அங்கினை போய்   வட்டரங்குக் கலையாடி நாடோடிப் பாட்டுப் பாடிக் காட்டலாம் எண்டு எனக்குந்தான் ஆசை இருக்கு. ஒருத்தரும்  ஒரு சொல் கேள்க்கினம் இல்லை.  கேட்டியோ சுள்ளான்? அங்கை போறதுதான் எண்டு நான் நினைச்சிட்டன்." குதிரைமாலின் கோடிப்பக்கம் மேய்ந்து கொண்டிருந்த சுள்ளான் என்ற கிழட்டுக் குதிரைக்குக் கிட்ட தன்னுடைய முட்டெல்லாம் கொட்டிக்  கொண்டிருந்தான். அவர்களிடம் ஒரு இளங்குதிரையும் இருந்தது. அதற்கு மார்க்கசு என்று பேர். மார்க்கசுதான் இப்போது வண்டிலை இழுத்தபடி, அப்பா அந்தோன், அம்மா அல்மா, லீனா  மூன்று போரையும் ஏற்றிப் போனது.  அவர்களுக்கென்ன? பிள்ளைகளை வீட்டில் மாயா ஆச்சியுடன் விட்டுவிட்டு பம்பலும், முசிப்பாற்றியும்  தேடிப்  போய் விட்டார்கள். 

ஒரு சங்கதி முதலில் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். அல்பிறெட்டுடன் சேர்ந்து பம்பல் அடிக்கின்ற நேரங்களில் கனக்க நாடோடிப் பாடல் எல்லாம் ஏமிலும் கேட்டுப்பாடிப்  பழக்கம். சமநிலை தளம்பாமல் வேலி விராய் எல்லாம் நடந்தும் பழக்கம். குதிரைச் சவாரி செய்யத் தெரியும். அதனாலே தனக்கும்  அந்தக் வட்டரங்குக் கலைகள் கொஞ்சம் தெரியும் என்ற ஒரு துணிச்சல் அவனுக்கு.
"சுள்ளான்! இப்ப எனக்கு ஒரு விசயம் தெரியும். அது உனக்கு என்னெண்டு தெரியுமோ?" குதிரையைப் பிடித்துக் கேட்டான் ஏமில் . 
" இப்ப பார்! ரெண்டுபேர் அவைக்குப் பின்னாலை சுர்ர்ர்ர்ர்ர் எண்டு காற்று காதை உரஞ்ச பறக்கப் போகினம். என்ன முழிக்கிறாய்? அது நானும் நீயுந்தான் கண்டியோ!"

சொன்னபடியே ஏமில் செய்தான். குதிரைமாலில் இருந்து சேணத்தை தூக்க மாட்டாமல் தூக்கிக் கொண்டு வந்தான். சுள்ளானைக் கூட்டிப் போய் ஒரு மரக்குற்றிக்கு மேல் ஏறி நின்று சேணமிட்டான்.
" பயப்பிடிறதுக்கு ஒண்டுமே இல்லை.  அல்பிறெட்டுக்கு எங்களைக் கண்டால் பெரிய புளுகமாய் இருக்கும். வட்டரங்குக் கலை செய்து காட்டிறதுக்கு உனக்கு அலுத்துப் போனால் உன்னொத்த குதிரை வேறை கனக்க அங்கினை நிற்கும். அதுகளோடை கனைச்சுக் கதை பறைஞ்சு நீயும் பம்பல் அடிக்கலாம்"

படலைக்குப் பக்கத்தில் குதிரையைக் கூட்டிப் போய் படலையில் தொற்றிக் குதிரையில் ஏறினான்.  கெட்டிக்காரன்!
"இப்ப நாங்கள் பறப்பம் சுள்ளான்! அங்கத்தையாலை திரும்பி வந்து பேந்து ஆறுதலாய் மாயா ஆச்சிக்கு போட்டு வாறம்  எண்டு சொல்லுவம். "
சுள்ளானும் ஏமிலைச் சுமந்து கொண்டு பறந்தது. சொன்னாற்போல தன்னுடைய தொப்பாக்கியையும்( தொப்பியையும்), மரத் துப்பாக்கியையும் எடுக்க அவன் மறக்கவேயில்லை. அல்பிறெட் அரணவீரனாக பயிற்சி எடுக்கும் போது சரிசமனாக  தன்னுடைய     துப்பாக்கியை வைத்து ஏமிலும் பயிற்சிசெய்ய வேண்டாமே?, என்றெல்லாம் அவன் யோசித்தான்.

சுள்ளானுக்கு வயசு போய்விட்டது. ஏற்றமான பாதை வரும் போது அது ஆறுதலாக நடந்தது. அதற்கு உற்சாகம் கெட்டுப் போகக் கூடாதென்று ஏமில் ஏதோ தன்னுடைய வாயில் வந்ததை ஏதோ ஒரு மெட்டுப் போட்டு பாட்டாகப் பாடினான்.

என் செல்லக் குதிரை எல்லோ? என் சொல்லுக் கேட்கும் எல்லோ?
சுள்ளெண்டு வெய்யில் சுட்டாலும், மழை தான் அடிச்சு நனைச்சாலும் 
பின்னங்கால் பின்னடிச்சுச் சடைஞ்சாலும் முன்னங்கால் நடுங்கினாலும், 
கல்லும் முள்ளும் கட்டையும் குட்டையும் கவனமாய் எட்டித் தாண்டும்.
என்னுடன் என் துப்பாக்கியையும் எடுப்புடன் காவிச் செல்லும் எல்லோ!

பாவம் சுள்ளான்! வயசு போய்விட்டதென்று ஓய்வாக இருக்கவும் பலனில்லை. பற்றும் பற்றாததற்கு ஏமிலின் பாட்டையும் கேட்க வேண்டிய கொடுமை. அந்த அரிகண்டத்தில்  
இருந்து  விடுபட வேண்டிய அவத்தையில் எதோ ஒரு மாதிரி குளப்பிட்டிக்கு ஏமிலையும் அவனுடைய துப்பாக்கியையும் கதியிலே கொண்டு வந்து சேர்த்துவிட்டது.
"சூய்!சூய்! நாங்கள் இப்ப வட்டரங்குக் கலையும், வாய்ப்பாட்டும் எங்களுக்கும் வரும் எண்டதையும் ஒருக்கால் காட்டவேணும்" என்று குதிரையை ஏவின ஏமில் நிமிர்ந்து பார்த்தவன் வாயடைத்து நின்றான். கண்கள் அகல விரிய, வாய்பிளந்து நின்றான். 

அன்றைய தினம் நிறையச் சனம் குளப்பிட்டிக்கு வரும் என்று தெரியுந்தான்.  ஆனால் இப்படி ஆயிரக் கணக்கில் சனம் வந்து குமியும் என்று அவன் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை.சனக்கும்பலின் நடுவே அரணவீரர்களின் அணிநடை இடம்பெற்றது. அவர்கள் இடம் வலம் இடம் வலம் என்ற தாளத்திற்கு நடந்தனர். இடைசுகம் தங்கள் தங்கள் துப்பாக்கிகளை எல்லாரும் ஒரே நேரத்தில் ஒரே மாதிரியாகத் தூக்கிப் போட்டுப் பிடித்தனர்.  கட்டை, தொக்கையான ஒருத்தர் ஒரு குதிரையில் வலம் வந்தபடி  அரணவீரர்களைச் சீறிச்சினந்து அதட்டி கட்டளை இட்டுக் கொண்டிருந்தார்.  அவர்களும் ஒரு எதிர்ப்பும் காட்டாமல் அவர் சொன்ன படி செய்தார்கள். ஏமிலுக்கு அதைப் பார்க்க விநோதமாக இருந்தது.

"அப்ப எங்கடை அல்பிறெட் ஒண்டுமே தானாகத் தீர்மானிக்கிறது இல்லையோ?" என்று தன்னருகே நின்ற கமக்காரப் பொடியன்களைக் கேட்டான். அவர்கள் ஒரு வதிலும் இறுக்கவில்லை. அவர்கள் தியானம் முழுக்க அணிநடையில் இருந்தது. ஏமிலுக்கும் அணிநடையைப் பார்க்க வலு பம்பலாக இருந்தது தான். எல்லாம் ஒரு கொஞ்ச நேரம் மட்டுமே. இப்போது அவனுக்கு அல்பிறெட்டைக் கண்டு கனக்கக் கதை பறையும் தவனம். அதற்காகத் தானே தன்னந்தனியாக குதிரையேறி வந்தவன்! எல்லா அரணவீரரும் ஒரேமாதிரி நீலநிறச் சீருடை போட்டிருந்த காரணத்தால் அல்பிறெட்டைக் கண்டு பிடிப்பது என்பது வலு கயிட்டமான காரியமாகப் பட்டது.

"ஓ கொஞ்சம் பொறு சுள்ளான் எக்கணம் அல்பிறெட் என்னைக் காணட்டுக்கும்." என்று ஏமில் சுள்ளானுக்குக் கூறினான்.
"கண்ட உடனை என்னட்டை ஒரே ஓட்டமாய் ஓடி வருவார் கண்டியோ! அந்தக் கொதி பிடிச்ச அதிகாரி தன்ரை துவக்கை வைச்சுத் தன்ரை பாட்டிலை விளையாடட்டும்."  அம்மளவு கூட்டத்துக்கும் நடுவிலே அல்பிறெட் தன்னை வடிவாகக் காணவேண்டும் என்று சொல்லி ஏமில் கூட்டத்தைத் துளைத்துக் கொண்டு அணிநடை வீரர்கள் முன் வந்தான். தன்னால் ஏலுமானவரை கத்தி,
"அல்பிறெட் நீ எங்கை இருக்கிறாய்? நானும் நீயும் வட்டரங்குக்கலை ஆடிக் காட்ட வேண்டாமோ? நாடோடிப் பாட்டுப் பாடிக் காட்ட வேண்டாமோ?  இது ஆரெண்டு தெரியுதோ? நான்தான் ஏமில் வந்திருக்கிறன்! " என்று கூப்பிட்டான். அல்பிறெட் எல்லாக் கூத்தையும் கண்டான். அணிநடைக் குழுவில் அவன் நடுவே நின்றான். அந்தக் கட்டை தொக்கையான அதிகாரியின் காட்டுக் கத்தலுக்குப் பயந்து முன்னுக்கு வர அவன் தெண்டிக்கவில்லை. 

ஆனால் அந்தக் கொதி பிடித்த அதிகாரி தன் குதிரையில் ஏமிலுக்கு அருகே வந்தார். வந்து அன்பாக 
" ஆர் மோனை நீ? அம்மாஅப்பாவைச் சனக் கூட்டத்திலை துலைச்சுப் போட்டு காணாமல் வந்து நிற்கிறியோ?" என்று கேட்டார். கனகாலமாக உப்படியும் ஒரு பேய்த்தனமான கேள்வியை ஆருமே  ஏமிலைப் பார்த்துக் கேட்டதில்லை.
" நான் ஒண்டும் காணாமல் போய் வந்து நிற்கேல்லை. அப்பிடிக் காணாமல் போனது எண்டால் அது வந்து அம்மாஅப்பா தான் காணாமல் போட்டினம். " ஏமில் சொன்னது அவ்வளவும் மெய்தான்.  சின்னப்பிள்ளைகள் சனநரலில் நெரிபட்டுக் காணாமல் போய்விடுவார்கள் என்று அம்மா அல்மா சொன்னவ தானே? இப்போது அவவும், அப்பா அந்தோனும், லீனாவும் ஆள் அடித்து ஆள் விலக்க முடியாத சனக்கும்பல் நடுவிலே அங்காலே இங்காலே கொஞ்சம் தன்னும் அரக்க முடியாமல் நல்ல வளமாக மாட்டுப்பட்டு நின்றார்கள்.

ஆனால் அவர்களும் ஏமிலைக் கண்டுவிட்டார்கள். தன்னுடைய தொப்பாக்கியும், துப்பாக்கியுமாக அந்த வயசுபோன குதிரை சுள்ளான் மேல் ஏமில் பவனி வந்ததைக் கண்டு விட்டார்கள். அப்போது அப்பா அந்தோன் 
"எக்கணம் வீட்டுக்குப் போக ஒரு புது மரப்பாவை செய்யிற வேலை ஏமிலுக்கு காத்திருக்கு" என்றார். 
"அது கிடக்க; இப்ப என்னெண்டு ஏமிலுக்குக் கிட்டை நாங்கள் போகிறது?" என்று அம்மா அல்மா கேட்டா.  

மெய்தான்! நீங்களும் இப்படி ஒரு சனக்கூட்டத்தில் சிக்குப்பட்டுத் தவித்திருந்தால் உங்களுக்கும் அந்த அனுபவம் தெரிந்திருக்கும். அப்படி ஒரு நெரிசல். அணிநடை பழகிய அரணவீரர்கள் தங்கள் பயிற்சியை முடித்துக் கொண்டு அவ்விடம் விட்டு விலகியதும் அந்த இடம் இன்னும் சனங்கள் வந்து குமிய எள்போட்டால் எள் கீழே விழாத அளவுக்கு சனக்கூட்டமாகிப் போனது. இப்போது ஏமிலை நெருங்கிப் போவதற்கு அப்பா அந்தோனும், அம்மா அல்மாவும் மட்டுமில்லை; அல்பிறெட்டும் விரும்பினான். இப்போது அவனுக்கு ஓய்வு நேரம். கிட்டத்தட்ட எல்லாருமே ஆரையாவது ஒருத்தரைத் தேடி அலைந்த சீர்தான். அல்பிறெட் ஏமிலைத் தேட, ஏமிலை அம்மா அல்மா தேட, அல்பிறெட்டை லீனா தேட, அம்மா அல்மாவை அப்பா அந்தோன் தேட,...... மெய்மெய்யாக அம்மா அல்மா ஒருகணக்கில்  காணாமல் போய்விட்டா. கிட்டத்தட்ட ஒரு இரண்டு மணிநேரத் தேடுதலின் பின்தான் அப்பா அந்தோன் அவவைக் கண்டுபிடித்தார். பயம், குழப்பம் முகத்தில் தெரிய வீமாபுரியைச் சேர்ந்த இரண்டு தொக்கையான பெண்களுக்கு   நடுவே நெரிபட்ட படி அவ நின்றா. 

ஆனால் ஏமிலை ஒருத்தரும் கண்டுபிடிக்கவில்லை; ஏமிலாலும் அவர்கள் எவரையும் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. வட்டரங்குக்கலையும்,  நாடோடிப் பாட்டும் தானே தனியே தான் செய்து காட்ட வேண்டும் என்ற நிலைமை அப்போது ஏமிலுக்கு ஓடிவெளித்தது. அவனுக்கென்ன பயம்? என்ன கூச்சம்? முதலில் தான் வாக்குக் கொடுத்தபடி சுள்ளானை மற்றைய குதிரைகள் நின்ற இடத்திற்கு அவைகள் சேர்ந்து கனைத்து வழமை பறையட்டும் என்று கூட்டிச் சென்றான். அங்கே அவர்கள் கமத்தின் மற்றைய குதிரையான மார்க்கசு ஒரு மரத்தில் கட்டப் பட்டிருந்தது அது தன் பாட்டில் அமைதியாக வைக்கோலைச் சப்பிக் கொண்டிருந்தது.  சுள்ளான், மார்க்கசைக் கண்டதும் தன் மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்தது. ஏமில் சுள்ளானை அந்த மரத்திலே கட்டிவிட்டு, ஒரு கட்டு வைக்கோற் புரியை வண்டிலில் இருந்து எடுத்து வந்தான். அந்தக் காலத்தில் குதிரை பூட்டிய வண்டிலில் பயணம் செய்யும் சனங்கள் கைகாவலாக வைக்கோலும் குதிரைத்தீனாகக் கொண்டு போவார்கள். சுள்ளான் ஆவலுடன் வைக்கோலை தின்றது அப்போது தனக்கும் பசி எடுப்பதை ஏமில் உணர்ந்தான். 
"ஆனால் வைக்கோலை எடுத்த எடுப்பிலை நான் சாப்பிட முடியாதே" என்றான் ஏமில்.  அதற்கு அவசியமும் இல்லை. அங்கே சிறுசிறு பெட்டிக்கடைகள் இருந்தன. அவைகளில் நல்ல சுவையும் மணமும்  உள்ள  சீனிப்பாண், சீனியப்பம், அடை, சொசேச்சு( sausage ), விசுக்கோத்து  எனப்பல வகை வகையான தின் பண்டங்களை விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். காசிருந்தால் எதையும் வாங்கித் தின்னலாம்.  

அங்கே குளப்பிட்டிவெளியிலே அன்றைய நாளில் வட்டரங்குக் கலை தெரிந்தவர்களுக்கும், நாடோடிப் பாட்டுக்காரர்களுக்கும் ஏற்ற கனக்க விடயங்கள் இருந்தது. வட்டரங்கு, நடனமேடை,  களியாட்ட அரங்குகள், தட்டாமாலை சுற்றும் பறணையான கருவிகள், ......இன்னும் பல சங்கதிகள். ஒருபக்கம் ஒரு நீளமான வாளைத் தன் வாயிற்குள் ஓட்டி  விழுங்குபவன், தீப்பந்தம் விழுங்குபவன், மணித்தியாலத்துக்கு ஒரு தரம் சீனியப்பமும், கோப்பியும் விழுங்கும் நீண்ட தாடியுடைய பெண். அப்படித் தின்று குடிப்பதனாலே அவ ஒன்றும் பணக்காரியாகி விடவில்லை. கெட்டதிலும் ஒரு நல்லது அமையுமாற் போலே அவவுக்கு இருந்த தாடி தான் அவவுக்குக் காசு சம்பாதித்துக் கொடுத்தது. 

எல்லாமே காசு கொடுத்தால் காரியம் நடக்கும். ஏமிலிடம் என்றால் ஒரு ஓரை காசும் இல்லை. அவன் நல்ல மூளைசாலி என்பது உங்களுக்கும் தெரியுந்தானே? காசு கொடுக்காமல் என்ன எல்லாம் பார்க்க முடியுமோ அதை எல்லாம் அவன் பார்க்க விரும்பினான். வட்டரங்குக் கூடாரத்தின் அருகே சென்றான். ஒரு பெட்டியை இழுத்துப் போட்டு அதன் மேல் ஏறி நின்று கூடாரத்திலிருந்த பொட்டுக்குள்ளால் எட்டிப் பார்த்தான். அது வலு சுகமான வேலையாக இருந்தது. ஏமில் உள்ளே நடந்த நடப்பைக் கண்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்தான். உள்ளே ஒரு கோமாளி அங்குமிங்கும் ஓடித் தடக்குப் பட்டு  அடித்த கொட்டத்தைப் பார்த்து சிரித்த சிரிப்பில் ஏமில் பிடரி அடிபட விழுந்தான். அத்துடன் வட்டரங்குக் காட்சி முடிவடைந்ததற்கான மணியொலி கேட்டது. அத்துடன் ஏமிலுக்கும் நல்ல பசி கிளம்பினது.

"வயிற்றிலை பசி உறுட்ட எந்த ஒருத்தராலையும் வட்டரங்கு விளையாட்டும், நாடோடிப் பாட்டும் செய்து காட்டேலாது." என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டான்.
"காசில்லாமல் சாப்பிட ஏலாது. என்ன செய்யலாம்?" பல்வேறு விதமாக சனங்கள் காசு சம்பாதிக்கின்ற முறைகளை அவன் கண்டிருக்கிறான். தானும் ஏதாவது ஒரு வழியில் காசு சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். வாள், நெருப்பெல்லாம் விழுங்க அவனுக்குத் தெரியாது. தாடி முளைப்பதற்கும் இன்னும் கனகாலம் காத்திருக்க வேண்டும். என்னதான் செய்யலாம் என்று சுற்றவரப் பார்த்தான். கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு பார்வைத்திறன் இழந்த கிழவர் சோகமான பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பாடல்கள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களின் மனசை உருக்கி அவர்களைக் கண்ணீர் விடச் செய்தது. அவரருகே நிலத்தில் கிடந்த அவரது தொப்பியில் இரக்கமுள்ள சனங்கள் அடிக்கடி காசுகளை இட்டனர்.

"ஓ நானும் இப்பிடிச் செய்து காசு சம்பாரிக்கலாம்" என்று ஏமில் சொல்லிக் கொண்டான். நல்லகாலமாக அவனிடமும் தொப்பாக்கி, அதாவது தொப்பி இருந்தது.  உடனடியாகக் காரியத்தில் இறங்கினான். 

"என் செல்லக் குதிரை எல்லோ? என் சொல்லுக் கேட்கும் எல்லோ?
சுள்ளெண்டு வெய்யில் சுட்டாலும், மழை தான் அடிச்சு நனைச்சாலும் 
பின்னங்கால் பின்னடிச்சுச் சடைஞ்சாலும் முன்னங்கால் நடுங்கினாலும், 
கல்லும் முள்ளும் கட்டையும் குட்டையும் கவனமாய் எட்டித் தாண்டும்.
என்னுடன் என் துப்பாக்கியையும் எடுப்புடன் காவிச் செல்லும் எல்லோ!" என்று பாடினான். உடனே அவனைச் சுற்றியும் கும்பல் கூடியது. 

"ஐயோ பாவம்! என்ன ஒரு வடிவான பெடி! ஆர் பெற்ற பிள்ளையோ?" என்று பரிதாவப் பட்டார்கள். 
"பாவம் இல்லாக் கொடுமை. பாடிச் சம்பாதிக்கிற நிலைமை இந்தச் சின்ன வயசிலை." அந்த நாளைகளில் பல ஏழைச் சிறுவர்கள் பசியால் ஆனவாகில் சாப்பிடக் கிடைக்காமல் துன்பப் பட்டார்கள்.  அப்போது ஒரு இரக்க குணமுடைய சீமாட்டி ஏமிலின் அருகே வந்து கேட்டா,
"ஏதாவது சாப்பிட்டநீயோ குஞ்சு?"
"ஓ! கொஞ்சம் வைக்கோல் நன்னினநான்" என்றான் ஏமில். அதைக் கேட்ட எல்லாருமே அவன்மேல் பரிதாவப் பட்டனர். வேனா என்ற ஊரிலிருந்து வந்த ஒரு சின்னக் கமக்காரருக்குக் கண்ணெல்லாம் கலங்கிப் போனது. நல்ல வடிவான பூஞ்சு போன்ற தலைமயிருடன் தன்னந் தனியாக நின்று பாடிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பாவப் பட்ட பெடி மீது அவருக்குச் சரியான இரக்கம் வந்தது. தன் பணப்பையை திறந்து இரண்டு ஓரை காசு எடுத்து ஏமிலின் தொப்பியில் இட்டார். அதைக் கண்டு இன்னும் பலர் தாங்களும் இவ்விரண்டு ஓரைகளை இட்டனர். 

நல்லகாசு! அள்ளு கொள்ளையாக ஏமிலிடம் இப்போது நல்ல காசு. எட!, ஏமில் என்பவன் காசுக்காரனாகி விட்டான் எல்லோ? ஏமில் ஒரு மூட்டை கட்டத் தக்க அளவு சீனிப்பாண், சீனியப்பம், அடை, பழரசம் என்று நிறைய வாங்கினான். எல்லாவற்றையும் தின்று முடித்தபின் 4 குறோணர் 2 ஓரை கொடுத்து 42 தரம் திருப்பித் திருப்பி தட்டாமாலை ஆடினான். அவனதுவரை முன்னே பின்னே தட்டாமாலை ஆடியதேயில்லை. நல்ல பம்பலும், முசிப்பாற்றியுமான விளையாட்டாக அது அவனுக்குப் பட்டது. 
"நானும் இப்ப ஒரு வட்டரங்கு விளையாட்டுக் கலைஞன்தான்" என தட்டாமாலையில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த ஏமில் சொன்னான்.  அவனுடைய வெண் மஞ்சள் வண்ணப் பூஞ்சுத் தலைமயிரும் தட்டாமாலை சுற்றிய வேகத்தில் அலைந்தது.
" நான் நல்ல பம்பல் எல்லாம் அடிச்சிருக்கிறன் தான். எண்டாலும் இப்பிடி ஒரு பம்பலுக்கு எதுவும் கிட்ட வராது"என்றான். 

அதன் பின்னே தொண்டைக்குள் வாளைச் சொருகி விழுங்குபவனைப் பார்த்தான், காசு போட்டான். நெருப்பு விழுங்கியைப் பார்த்தான், காசு போட்டான். தாடிக்காரப் பெண்ணைப் பார்த்தான், காசு போட்டான். இப்போது அவனிடம் ஒரேயொரு 2 ஓரைக்காசு மட்டும் மிஞ்சிக் கிடந்தது.
"சரி அப்ப ஒரு சின்னக் குற்றியில் ஏறி நிண்டு பாட்டுப் பாட வேண்டியதுதான். அப்ப நிறையக் காசு சேரும்" என்று ஏமில் நினைத்தான். 
"இண்டைக்கு இங்கை எல்லாம் நிறைய நல்ல சனம் இருக்குது." அப்போது ஒரே பஞ்சியாகத் தான் இருப்பதை உணர்ந்தான். அவனுக்கு மேற்கொண்டு பாட விருப்பமில்லை. காசுக்கும் தேவை இருக்கவில்லை, ஆனபடியால் அந்தக் காசை அந்தக் கண் தெரியாத அந்தப் பாட்டுக்கார அப்புவின் தட்டிலே இட்டான். பெயர்ந்து அல்பிறெட்டைத்   தேடி வெளிக்கிட்டான்.

ஊரிலே, நாட்டிலே உள்ள சனம் எல்லாருமே நல்லவர்கள் என்று ஏமில் நினைத்தது பிழையாகிப் போனது. அன்றைய தினம் அங்கே குளப்பிட்டிவெளிக்கு ஒன்றிரண்டு கெட்டவர்களும் வந்திருந்தார்கள். அந்த நாளைகளிலே அந்த வட்டாரத்திலே கள்வன் ஒருவன் கண்டபடி   களவெடுத்துக் கொண்டு திரிந்தான். சனங்கள் அவனுக்குக் குருவி என்று பட்டப்பேர் வைத்திருந்தார்கள். எல்லாரும் அவனுக்குப் பயந்தார்கள். அவனது அட்டகாசம் பற்றி சின்னான்காம வெளிச்சம், குளப்பிட்டி அஞ்சல், வீமாபுரிப் புதினம் என்ற நாளிதழ்கள் பந்தி பந்தியாக எழுதி வந்தன. எங்கேயும் கொண்டாட்டம், சந்தை என்று சனம் கூடிக் காசு நிறையப் புழங்கும் இடங்களில் குருவி நுழைந்து தன்னாலே ஏலுமான மட்டில் களவெடுத்துப் போவான். தன்னை ஆராவது அடையாளம் பிடிக்காமல் இருப்பதற்காக ஒவ்வொரு தரமும் வெவ்வேறு பொய்த்தாடி,  மீசை வெவ்வேறு விதமான ஆடைகளை அணிந்து மாறு வேடங்களில் வருவான். இப்போது அவன் குளப்பிட்டிவெளிக் கொண்டாட்டத்திற்கும் வந்திருந்தான். பெரியதொரு கறுப்புநிற புல்லுத்தொப்பி, கறுத்த தொங்குமீசை, கறுப்புநிற நீண்ட மேலங்கியுடன் அங்குமிங்கும் நோட்டமிட்ட படி உலாத்திக் கொண்டிருந்தான். எந்த ஒரு சனத்துக்கும் அவன் அங்கே அன்றைக்கு வந்திருப்பது தெரியாது. தெரிந்திருந்தால் பயத்தில் எல்லாரும் ஓடிப் போயிருப்பார்கள்.  

குருவி என்ற கள்வன் அன்றையதினம் தனக்குச் சாதகமானது இல்லை என்பதை கூடிய கதியில் அறிந்து கொண்டான். அதுதான் எங்களின் கூட்டாளி ஏமில் பொடியன் தன்னுடைய துப்பாக்கியுடன் குளப்பிட்டிவெளிக்கு வந்திருக்கின்றான் எல்லோ? குருவி நினைப்பது எல்லாம் என்ன நடக்குமோ?  என்னதான் நடந்தது என்று உங்களாலே ஊகிக்க முடியுமோ? ஏமில்,  அல்பிறெட்டைத் தேடி அலைந்து திரிந்தான். தாடிக்காரப்பெண் தன் கூடாரத்தில் இருந்து அன்றைக்குக் கிடைத்த காசை எண்ணிக் கொண்டிருந்ததை கூடாரத்துத் துணியின் வாசலின் ஊடாக ஏமில் கண்டான். அந்தக் காசு ஒன்றும் கொஞ்சமாக இல்லை என்றதைக் கண்டதும் அவ திறுத்தியுடன் சிரிச்சா. அப்போது தற்செயலாக நிமிர்ந்து பார்த்த அந்தத் தாடிக்காரப்பெண் ஏமிலைக் கண்டுவிட்டா.  
"இங்கை வாரும் தம்பி" என்று அவனைக் கூப்பிட்டா.
"என்ரை தாடியை, நீர் எனக்குக் காசொண்டும் தராமல் சும்மா பார்த்திட்டுப் போகலாம். உம்மைப் பார்க்க ஒரு நல்ல பிள்ளை போலத் தெரியுது" என்றா. அந்தத் தாடியை ஏமில் ஏற்கெனவே பார்த்து விட்டான் தான். இருந்தாலும் கூப்பிட்ட அன்பு மரியாதைக்காக இல்லை வேண்டாம் என்று சொல்ல அவனுக்கு மனமில்லை. கூடாரத்து வாசலில் தனது துப்பாக்கியும், தொப்பாக்கியும் தடக்குப் பட அவன் உள்ளிட்டான்.

"எப்பிடி உங்களுக்குத் தாடி முளைச்சது?" என்று மரியாதையுடன் கேட்டான். அந்தப் பெண்ணுக்கு அதற்குரிய வதில் இறுக்க நேரம் கிடைக்கவில்லை. ஏனென்றால் அதேநேரத்தில் ஒரு பயங்கரமான உறுமல் குரல் சீறியது,
"உடனடியாக உன்ரை காசை எல்லாம் இஞ்சாலை தா. இல்லையெண்டால் உன்ரை தாடியைப் பிடிச்சு அறுப்பன்". ஐயோடா! அது அந்தக் கள்வன் குருவி எல்லோ! தாடிக்காரப்பெண்ணின் முகம் பயத்தில் வெளிறிப் போனது. ஐயோ பாவம்! இப்போது அவ தான் சம்பாதித்த பணமெல்லாம் குருவியிடம் பறிகொடுக்க வேண்டிய நிலைமை  வந்து விட்டதே! பக்கத்தில் நின்ற ஏமில், 
"என்ரை துப்பாக்கியை எடுங்கோ" என்று கிசுகிசுத்தான். தாடிக்காரப்பெண்ணும் தன்கையில்     ஏமில் திணித்த  துப்பாக்கியை எடுத்தா. ஓரளவுக்கு இருட்டாக அந்தக் கூடாரத்தினுள் இருந்த படியால் அது ஒரு விளையாட்டுத் துப்பாக்கி என்பது அதை எடுத்து நீட்டியவவுக்கும் தெரியாது; நீட்டப்பட்டவனுக்கும் தெரியாது.

"கையை உசத்து!" என்று தாடிக்காரப் பெண் அதட்டினா. 
"இல்லையெண்டால் வெடி விழும்" என்று பயம் காட்டினா. இப்போது குருவியின் முகம் தான் பயத்தில் வெளிறிப் போனது. தாடிக்காரப் பெண் கத்தின கத்தலில் ஊர்க்காவலர் ஓடி வந்து குருவியைப் பிடித்துச் சென்றனர். அன்று தொட்டு குளப்பிட்டி முதலான சின்னான்காமத்து ஊர் வழியே குருவி செய்த களவுகள் அற்றுப் போயின. சின்னான்காம வெளிச்சம், குளப்பிட்டி அஞ்சல், வீமாபுரிப் புதினம் மூன்று நாளிதழ்களுமே போட்டி போட்டுக் கொண்டு தாடிக்காரப் பெண்ணின் துணிச்சலைப் புகழ்ந்தன. எவருமே ஏமிலின் துப்பாக்கியைப் பற்றி ஒரு சொல்லுக் குறிப்பிடவே இல்லை. ஆனதனாலேதான் யாருக்காவது மெய்மெய்யாக நடந்த நடப்பைச் சொல்லி வைக்க வேண்டும் என்று உங்களுக்கு இதைச் சொல்லுகின்றேன்.

"நான் குளப்பிட்டிவெளிக்கு என்ரை தொப்பாக்கியையும், துப்பாக்கியையும் கொண்டு வந்தது நல்லதாய்ப் போச்சுது" என்று, காவலர்கள் குருவியைப் பிடித்துக் கொண்டு போனபின் ஏமில் சொன்னான்.
"மெய்தான். நீர் ஒரு கெட்டிக்காறன்! ஆனபடியாலை நீர் எம்மளவு நேரம் எண்டாலும் என்ரை தாடியைப் பார்க்கலாம். ஒரு ஓரையும் தரத் தேவையில்லை"என்று தாடிக்காரப்பெண் சொன்னா. 

ஆனால் ஏமிலுக்கு அலுத்துப் போனது. களைப்பும் வந்தது. இப்போது அவனுக்குத் தாடிக்காரப் பெண்ணின் தாடியைக் காசில்லாமல் சும்மா பார்த்ததும் போதும்; வட்டரங்குக் கலைஞனாகவும், நாடோடிப் பாடகனாகவும் இருந்ததும் போதும்; எல்லாமே போதும். அத்துடன் பின்னேரப் பொழுதாதாகிக் கொண்டு  வந்தது. இன்னுந்தான் அவனாலே அல்பிறெட்டைக் கண்டு ஒரு கதை பறைய முடியவில்லை. 

அப்பா அந்தோனுக்கும் களை; அம்மா அல்மாவுக்கும் களை; லீனாவுக்கும் களை. தாய்தகப்பன் இருவரும் ஏமிலைத் தேடித்தேடிக் களைக்க; லீனா அல்பிறெட்டைத் தேடித்தேடிக் களைத்தாள். இனிமேலும் தேடித் திரிய அவர்களுக்கு விருப்பமில்லை.
"ஐயோ என்ரை கால் ரெண்டும் கெஞ்சுது!" என்று அல்மா சொன்னா.
"ஓம்! உப்பிடியான கொண்டாட்டங்களுக்கு வாறதும், பேந்து கால் நோகுது எண்டிறதும் ஒரு பெருமைக் கதைதான்" என்று எரிச்சல் பட்டார் அப்பா அந்தோன். ஆனால் அவருக்கும் தான் சரியாகக் கால் நொந்தது.
"வாங்கோ வண்டியைக் கட்டிகொண்டு வீட்டுக்குப் போவம்" என்று அவர்களையும் கூட்டிக் கொண்டு  மார்க்கசுக் குதிரை கட்டியிருந்த மரத்தடிக்குப் போனார். அங்கே அந்த வயசான சுள்ளான் குதிரையைக் கண்டதும் ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா அழ வெளிக்கிட்டா.

"ஐயோ! அந்தோன்! எங்கை போட்டான் என்ரை ஏமில் குட்டியன்?" என்று அல்மா அழுதா. லீனா எரிச்சலுடன் தன கழுத்தை ஒரு வெட்டு வெட்டி நொடித்தாள்.
"அந்தப் பொடியன் எங்கினை எண்டாலும் பிரளி செய்து கொண்டிருப்பான். அவன் ஒரு சொல்லுவழி கேளாத குழப்படிகாறன்." என்று அல்பிறெட்டைக் காணாத தன் எரிச்சலை ஏமில் மீது கொட்டினாள். அப்போது அவர்களை நோக்கி ஆரோ ஒராள் தடதடவென மூச்சிரைத்தபடி ஓடி வந்தான். அது அல்பிறெட்டே தான்.  
"ஏமில் எங்கை? நானும் நாள்முழுக்கத் தேடித் திரியிறன் ஆனால் கண்ணிலை ஆள் தட்டுப் படுகுதில்லை." என்று தவிப்புடன் கேட்டான். லீனாவுக்கு அல்பிறெட் தன்னைத் தேடி ஓடி வரவில்லை என்றதில் தாங்க முடியாத ஏமாற்றமும், கோவமும் வந்தது. அவ்வளவும் ஏமில் மீது தான்  திரும்பியது.

" அவன் எக்கேடும் கெட்டுப் போகட்டும் . எனக்கு அக்கறையில்லை" என்று தனக்குள் புறுபுறுத்த படி குதிரை வண்டிலில் ஏறினாள். அதிலே இன்னும் கொஞ்சம் வைக்கோல் இருந்தது. லீனா எதிலேயோ மிதித்துக் கால் தடக்குப் பட்டாள். அது வேறொன்றுமில்லை ஏமில் தான் அங்கே படுத்துக் கிடந்தது.  லீனாவின் காலுக்குள் உழக்குப் பட்டதில் அவன் நித்திரை குழம்பி எழுந்தான். எழுந்தவன் கண்ணிலே பட்டது ஆராம்? நீல வண்ண அரணச் சீருடையில், மூச்சுப் பறிய  நின்ற அல்பிறெட் எல்லோ? ஏமில் தாவிப் பாய்ந்து அல்பிறெட்டின் கழுத்தைக் கட்டிப் பிடித்தான்.
"எட! நீ இஞ்சை தான் நிற்கிறியோ அல்பிறெட்?" என்று கேட்டுவிட்டுத் திரும்ப அல்பிறெட்டின் தோளில்  நித்திரையாகிப் போனான். அல்பிறெட் அவனை மெதுவாக அல்மாவின் மடியில் வளர்த்தினான். லீனா கோவத்துடன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள் . அல்பிறெட்டுடன் ஒரு சொல்லுப் பறையவுமில்லை, மேற்கொண்டு  அவன் முகத்தைப் பார்க்கவுமில்லை 

பிறகு பூனைக்கலட்டி வளவுக்காரர் வண்டில் பூட்டிக் கொண்டு வீடு திரும்பினார்கள்; அல்பிறெட்டைத் தவிர.  மார்க்கசு வண்டிலை இழுத்தது; சுள்ளான் கூடிப் போனது. ஏமில் இடைசுகம் கண் முழித்து இருட்டான காட்டு மரங்களையும் , வெளிச்சம் முற்றும் மறையாத கோடை காலத்து வானத்தையும் அரைகுறை நினைவுடன் பார்த்தான். வைக்கோல் மணம், குதிரைக் குளம்படிச் சத்தம், வண்டில் சில்லின் சத்தம் எல்லாமே கனவு கண்டதைப் போல உணர்ந்தான். போகின்ற வழி முழுக்க அல்பிறெட் பூனைக்கலட்டி வளவுக்குத் திரும்பி வந்தது போலக் கனவு கண்டான். பூனைக்கலட்டிக்கு ஏமிலைத் தேடி!

இப்படியாக ஏமில் குளப்பிட்டி வெளிக்குத் தன்பாட்டில் குதிரையோடிப் போனதும், வட்டரங்குக் கலைஞனாக, நாடோடிப் பாடகனாக முயற்சி செய்ததும் , கள்வன் குருவியைப் பிடிக்க உதவினதுமாக யூலை ஒன்பதாந் திகதி ஞாயிற்றுக் கிழமைப் பொழுது போனது. அன்றைய நாள் முழுதும் அலைந்து ஏமிலைக் காணாமல் தேடித் திரிந்தது ஆரென்று யோசித்துப் பாருங்கள். பாவம்! மாயா ஆச்சிதான்! 


வீடு வந்ததும் ஏமிலை தூக்கிக் கொண்டு போய்க் கட்டிலில் அப்பா அந்தோன் வளர்த்தினார். அப்போது அவனுக்குக் கொஞ்சம் நித்திரை கலைய முழித்துக் கொண்டு கிடந்தான்.  ஏமிலுக்கு அம்மா அல்மா கட்டிலடிக்கு வந்து ஏமிலைப் பிடித்துக் கேட்டா.
" ஏமில்! என்ரை குஞ்சன்! இன்னும் சில மாசத்திலை நீ பள்ளிக்கூடம் எல்லோ துவங்க வேணும்! உப்பிடிப் பிரளியும், குழப்படியும் செய்தால் எப்பிடிப் பள்ளிக்கூடப் படிப்பெல்லாம் படிக்கிறது?"
"கல்லி  டையன் கல்லி டல்லி டா" என்று அந்தக் கதையை மாற்றுவதற்காக ஏமில் பாடினான்.
"ஏமில்!" அம்மா அவனை அதட்டி உறுக்கினா.
"உப்பிடி சொல்லுவழி கேளாமல் கூத்தடிச்சால் பள்ளிக்கூடம் துவங்க என்ன செய்யிறது?"
" நல்லது துவங்கட்டன்! அப்ப நான் குழப்படி செய்யிறதை விட்டிட வேண்டியது தான்" என்றான்.
"ம், ம்! பார்ப்பம் என்ன நடக்கும் எண்டு!" என்று அம்மா பெருமூச்சு விட்டபடி வெளியே போனா. அப்போது போர்வைக்குள் இருந்து தலையை நீட்டி ஒரு தேவதை போலப் புன்முறுவல் பூத்த  ஏமில்,
"அதுக்கு ஒரு  உறுதி என்னாலை இப்போதைக்குச் சொல்லேலாது" என்றான்.

                                                        (தொடரும்)

சொல்விளக்கம்:
வாரப்பாடு, பட்சம் -அன்பு
அரக்கி- மெதுவே விலக்கி
அரணம் -இராணுவம்
ஆள்குமிப்பு- ஆக்கிரமிப்பு
தரவை- சமவெளி
இளந்தாரி -இளைஞர்கள்
கால்நடைக் கொட்டாரம் -barn
தம்பிடுதல் -ஸ்தம்பித்தல்
வெளிக்கிடுதல் - துவங்குதல், புறப்படுதல்
வட்டரங்கு - சர்க்கஸ்
போக்காட்ட=போக்கு+ஆட்ட , மாற்ற
தாடாற்றுதல்- ஆறுதல் சொல்லுதல்
மைக்காநாள்- மறுநாள்
ஒரு எட்டு- ஒரு நடை
பம்பல், முசிப்பாற்றி  -மகிழ்ச்சியான பொழுதுபோக்கு
சனநரல்- சனக்கும்பல்
புளுகம்< புளகம்- மகிழ்ச்சி
மன்னை - கோவம்
கோடிப்பக்கம்- பின்பக்கம், கொல்லைப்பக்கம்
முட்டு- மனக்குறை
விராய் - விறகு,தளவாடம்
அரிகண்டம் - தொந்தரவு
வதில் -பதில்
இறுக்கவில்லை - கொடுக்கவில்லை
தவனம்- தாகம்
கயிட்டம் -கஷ்டம்
எக்கணம் - ஒருவேளை, ஒருதரம்
கட்டை- குள்ளம்
தொக்கை - பருமன்
பேய்த்தனமான - மூடத்தனமான
ஓடிவெளித்தது - புரிந்தது
போட்டு - ஓட்டை
ஆனவாகில்- ஒழுங்காக
நன்னுதல்-மென்று தின்னுதல்
பெடி, பொடியன்- பையன்
பஞ்சி - அலுப்பு
பேந்து< பெயர்ந்து- பிறகு
பிரளி< புரளி, குழப்படி- குறும்பு
This entry was posted on 4:20 PM and is filed under , . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

0 comments: