Author: ந.குணபாலன்
•1:40 AM
                                                           மூலக்கதை : Bröderna Lejonhjärta


                                                       

                                                                         எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                              (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                                  (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                                    ஓவியர்:இலூன் வீக்கெலான்ட்
                                                                                             ( Ilon Wikeland)




                                                                      தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்

துடிப்பு பதினாறு: துலைஞ்ச கத்துலா!

இப்பிடியாய் இறுதிக் கட்டப் போர் நாளும் காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை முடிஞ்சது. விடுதலைக்கு விலையாய் கனசனம் தங்கடை உசிரை  குடுத்தது. மெய்தான்  இப்ப அவையளின்ரை காட்டுறோசாப் பள்ளம் விடுதலையாகி விட்டுது. மிஞ்சி இருக்கிற தங்கடை இன சனமும், இளம் சந்ததியும் நல்லாய் இருக்க வேணும் எண்டதுக்காக விரும்பியும் விரும்பாமலும் தங்கடை உடமையையும், உறவையும், உறுப்பையும், உசிரையும் எத்தினையோ பேர் பலி குடுக்க, பறி குடுக்க வேண்டியதாய்ப் போச்சுது. உசிரைப் பலி குடுத்த வீரர்களின்ரை சதிரங்கள் அங்கினை அங்கினை அடிபாட்டிலை செத்துச் சவமாய்க் கிடந்தது. 

என்ரை அன்பான, ஆதரவான, நல்ல மனசுள்ள பெத்தையாவும் அடிபாட்டிலை செத்துப்போனார். வயசு போன நேரத்திலை தன்ரை பாட்டிலை ஒதுங்கி இருக்க அவராலை ஏலேல்லை. அனக்கு இனிமேல் அன்பான ஆசையான பேரனார் ஒருத்தர் கிடையாது. பூமி நச்சத்திரத்திலை சீவிச்ச காலத்திலை அனக்குக் கிடைக்காத ஒரு அன்பான பெத்தையா!  அந்தரப்பட்டு ஓடிவந்த என்னை முன்னை பின்னை அறியாட்டாலும் ரெண்டு கையையும் விரிச்சு அணைச்சு அடைக்கலம் தந்த என்ரை பெத்தையா! என்ரை ஆசை அண்ணரையும் அடைக்கலம் தந்து ஆதரிச்ச என்ரை பெத்தையா!தேடினாலும் காணக் கிடைக்காத ஒரு விலை மதிக்க முடியாத ஒரு அன்பான சீவன்! என்னை விட்டுப் பறி பட்டுப்  போட்டுது. அனக்கு ஓவெண்டு குரையவைச்சு அழக்கூட இயக்கமில்லாமல் மனசு களைச்சுக் கனத்துப் போச்சுது. அனக்கு அப்ப சாமி, தெய்வம் எண்டது ஒண்டு இருக்கோ இல்லை எல்லாம் பொய்க்கதையோ எண்ட கேள்விதான் மூளையிலை சுத்திச் சுழண்டது. 


கூபர் ஐயாவும் போய்ச் சேர்ந்திட்டார். முதலிலை களப்பலி ஆனது அவர்தானாம். பெருந் தோணித்துறைக் கதவம் தாண்டி அவர் உள்ளை வரமுன்னம், ஒரேயொரு அரணக்காறனைக் கூடச் சந்திக்க முன்னம் செத்திட்டார். எல்லாருக்கும் முந்தி அவர்தானாம் தெங்கிலையும், கத்துலாவையும் எதிர்கொண்டவராம். அதின்ரை நச்சு அனல் மூச்சிலை எரிஞ்சு போனார். அந்த மல்லாமலையான மனிசன்! ஒரு பதினைஞ்சு இருவது அரணக்காறன்களைத் தனிச்சு நிண்டு பந்தாடக் கூடிய பெலசாலி! உந்த நாசகாறக் கத்துலாவின்ரை அனல் நச்சு மூச்சிலை மாண்டு போனார்.


தற்செயலாய்த் தான் அண்டைக்கு எண்டு பார்த்து தெங்கில், கத்துலாவையும் கூட்டிக் கொண்டு வந்தவன். காட்டுறோசாப் பள்ளத்துச் சனத்துக்கு, ஒர்வார் நயினார் மறியல் உடைச்சுத் தப்பிப் போனதுக்காக கடைசியாய் ஒரு கடுமையான தண்டனை குடுக்கிற தியானத்திலை வந்தவன். மற்றும்படி அவனுக்கு உந்த ஆயுதப் போராட்டம் வெடிச்ச கதை எதுவுமே தெரியாது. வந்த அளவிலை சண்டை கிளம்பி இருக்குது எண்டு கண்டவுடனை, கத்துலாவையும் தான் கூட்டி வந்ததை இட்டு திறுத்தியோடை சிரிச்சவன். தனக்கு ஒரு சா வராது எண்டு என்ன ஒரு பேயாட்டம் ஆடினவன்? இப்ப மற்றவையளைப் போலை தானும் செத்துச் சவமாய்ப் போனான்.


"எங்களை அடக்கி ஒடுக்கின கொடுங்கோலன் அழிஞ்சான்" எண்டு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார் ஒர்வார் நயினார். 

"இனிமேல் எங்கடை பிள்ளை குட்டி விடுதலையை அனுபவிச்சு, அக்களிப்போடை சீவிக்குங்கள். வலு சுறுக்கிலை காட்டுறோசாப் பள்ளம் தன்னுடைய பழைய கோலம் கொள்ளும்."
அதை என்னாலை முழுமையாய் ஏற்றுக் கொள்ள முடியேல்லை. என்னதான் நல்ல நல்ல மாற்றங்கள், முன்னேற்றங்களை காட்டுறோசாப் பள்ளம் கண்டாலும்; முன்னம் மாதிரி அமையும் எண்டது பொய்க்கதை. பின்னை என்னவாம்? என்ரை அருமைப் பெத்தையா இல்லாத காட்டுறோசாப் பள்ளம் எப்பிடி இருக்கப் போகுது எண்டு என்னாலை நினைச்சுப் பார்க்கேலாமல் கிடக்குது. 

ஒர்வார் நயினாருக்கும் முதுகிலை ஒரு பெரிய வாள்வெட்டுக் காயம். ஆனால் அவர் அதிலை அக்கறை காட்டேல்லை. அது இருக்கிற எந்த உணர்வும் இல்லாத மாதிரி நடமாடினவர். அவரின்ரை கண் ரெண்டும் இப்பவும் சொலிச்சது.  அவர் சனங்களை கூட்டி வைச்சு உரையாற்றினவர். 

" நாம் மீண்டும் நிம்மதியும் மகிழ்ச்சிமாக சீவிப்போம்!" எண்டு அடிக்கடி சொன்னவர். காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை கனசனம் அழுதது. ஆனால்  ஒர்வார் நயினார் அழேல்லை. ஆரும் காணாமல் அழுதிருப்பார்.  ஆர் கண்டது? 

சோபியா அக்கை தப்பி விட்டா. ஒரு சொட்டுக் கீறல் கூட அவவிலை  விழேல்லை. உசிரோடை இருக்கிற தன்ரை மிச்சப் போராளியளையும் அவ கூட்டிக் கொண்டு செர்ரிப்பள்ளம் வெளிக்கிட்டவ. பயணம் சொல்லிட்டுப் போக மத்தியாசு வளவுக்கு எங்களைத் தேடி வந்தவ. 

"மத்தியாசு அப்பு சீவிச்ச வீடு!" எண்டு சொல்லிக் கண் கலங்கி அழுதவ. அண்ணரைக் கட்டிப் பிடிச்சுப் பயணம் சொன்னவ. 

"வீட்டுக்கு, குதிரைக்காறன் வளவுக்கு கெதியிலை நீர் வருவீர் எண்டு நான் காத்திருப்பன் யோனத்தான்" எண்டு சொன்னவ. சொல்லிப் போட்டு என்னைப் பார்த்து,

" எங்களோடை நீர் இப்ப வாருமன் கார்ல்!" எண்டு கூப்பிட்டா.
"இல்லை, நான் அண்ணரோடை வாறன்" எண்டு அவசர அவசரமாய்ச் சொன்னன். எக்கணம் அண்ணரும் என்னைப் போகச் சொன்னாலும் சொல்லுவார் எண்டு அனக்குப் பயமாய்ப் போச்சுது. நல்லகாலம் அண்ணர் அப்பிடி நினைக்கேல்லை. 
"இல்லை அக்கை , கார்ல் என்னோடை நிற்கட்டும்" எண்டவர்.

மத்தியாசு வளவுக் கோடியிலை கத்துலா கட்டிப் போட்டு நிண்டது. ஒரு நாலைஞ்சு பெரிய வைக்கல் போர் ஒண்டாய் அடுக்கின பெரிய ஒரு கும்பி கிடந்த மாதிரி அரத்தம் குடிச்சு வயிறு மெத்திப் போய் அமைதியாய் நிண்டது. வளர்த்த நாய் முகத்தைப் பார்த்த கணக்கிலை இடைசுகம் தன்ரை புது இயமானன் எண்டு அண்ணரை தன்ரை முழியை உறுட்டிப்  பிரட்டி என்ன கட்டளை எண்ட மாதிரிப் பார்க்கும். அது இப்ப ஒருத்தரையும் தொடாமல் அமைதியாய்த் தான் இருந்தது. எண்டாலும் அது அங்கினை இருக்கிற வரைக்கும் ஊருக்குள்ளை ஒரு பயங்கர அமைதி. கத்துலா அங்கை இருக்கிற வரைக்கும்; விடுதலையை அக்களிப்பாய் வரவேற்கவோ, இல்லை செத்த சனத்தை நினைச்சு இழவு கொண்டாடவோ ஆரும் துணிஞ்சு இறங்கமாட்டினம் எண்டு ஒர்வார்  நயினார் சொன்னவர். சனங்கள் விடுதலைக்காகத் தங்களைப் பெலி குடுத்த விடுதலைப் போராளிகளுக்கு இறுதி மரியாதை  செய்து நேர்சீராய் அடக்கம் செய்ய வேணும். அதுக்கு இடைஞ்சல் இந்தக் கத்துலா! ஒரே ஒராள் தான் அதைத் திரும்ப அதின்ரை கத்துலாக் குகைக்குக் கூட்டிப் போகமுடியும். அது அண்ணர்தான்! 


"காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்குக் கடைசியாய் இந்த ஒரு உதவியையும் நீர் செய்ய வேணும் யோனத்தான்!" எண்டு கெஞ்சுமாப்போலை நயினார் கேட்டார்.

"நீர் உதைக் கூட்டிப் போய் கத்துலாக் குகையிலை துலங்கிலை பூட்டி விட்டீர் எண்டால்; மிச்சத்தை உரிய நேரத்திலை நான் செய்து முடிச்சுப் போடுவன்"
"சரி நயினார்! இந்த ஒரு தரமும் நான் உங்களுக்கு உதவி செய்யிறன்" எண்டார் அண்ணர். 

அனக்குத் தெரியுந்தானே திரும்பிப் போகப்போறது எப்பிடியான பாதை எண்டு? ஆறித்தேறி குதிரையை கன இடத்திலை மெள்ளமெள்ள நடத்திப்  போக வேணும்.... சுழிச்சு பளபளத்து ஓடிற ஆத்துத் தண்ணி...... காத்திலை கூத்தாடுகிற வில்லோ மரங்கள்..... வளைஞ்சு நெளிஞ்சு போற தெந்தட்டுப் பொறிப் பாதை....   உப்பிடியான வழியிலை பறவைவேதாளம் ஒண்டு பின்னாலை தெல்லோட்டின படி வந்துகொண்டிருக்க போறது எண்டது என்ன வலு சுகமான காரியமே? ஆர்தான் போறதுக்குத் துணிஞ்சு நிற்பினம்?


நாங்கள் துணிஞ்சு இறங்கினம். அந்தக் கனதியான காலடிச் சத்தம் எங்களுக்குப் பின்னாலை கேட்க போனம். 

"தொடம்! தொடம்! தொடம்! தொடம்!" கத்துலாவின்ரை காலடிச் சத்தம் இன்னும் ஆபத்து காத்திருக்குது எண்டு அறிவிக்குமாப் போலை இருந்தது. 
வியாழருக்கும், வெள்ளியாருக்கும் சரியான பதகளிப்பு,பாவங்கள்! அதுகளை தாடாத்தி பண்ணுறது பெரிய பாடாய்ப் போச்சுது. இடைசுகம் அண்ணர் அந்தக் கண்டறியாத போர்க்கொம்பை எடுத்து முழங்கினவர். ஒரு அரியண்டச் சத்தம்! கத்துலாவுக்குமே பிடிக்காத சத்தம். ஆனால் அதை அடக்கி நடத்திறதுக்கு அதுதான் இருக்கிற ஒரே ஒரு வழி. அந்தப் போர்க்கொம்பு ஒண்டுதான் கத்துலாவை   அடக்கிறதுக்கு அண்ணரிட்டை இருக்கிற ஒரே ஒரு பிடி. அந்த ஒரு ஆறுதலை நம்பித் தான் இப்பிடி ஒரு காரியத்திலை துணிஞ்சு இறங்கின நாங்கள்.

நாங்கள் ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் ஒண்டுமே பேசாமல் பறையாமல் போனம். ஏலுமான மட்டிலை சுறுக்குப் பண்ணிப் போனம். பொழுதற முன்னம் கத்துலாவைக் கூட்டிக் கொண்டு போய் அதின்ரை குகையிலை துலங்கிலை போடவேணும்.  அது அங்கினையே கிடந்து பட்டினியிலை சாக வேண்டியதுதான். அதுக்குப் பிறகு கறுமண்யாக்கா எண்ட ஒரு இடம்.... அதிலை ஒரு குகை..... அதுக்குள்ளை கத்துலா எண்ட ஒரு பறவை வேதாளம் .... எல்லாமே ஒரு பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்ப் போய்விட வேணும். அந்த பறணைப் பழங்காலத்து ஆதி மலையளின்ரை உச்சிமலை ஒரு முடிவைக் காணாத காலாகாலத்துக்கும் நிண்டு நிலைச்சு இருக்கட்டும். ஆனால் இனிமேல் பட்டு எந்தக் காலத்திலையும் நாங்கள் தப்பித் தவறித் தன்னும் உந்தப் பாதையளிலை உதுக்குப் பிறகு நடமாடுகிறதில்லை  எண்டு அண்ணர் அனக்கு வாக்குக் குடுத்தவர். 


பின்னேரப்பட புயலும் விட்டிட்டுது. அது ஒரு அமைதியான இதமான ஒரு பின்னேர நேரம். சூரியன் படுவானிலை படுகிற வடிவான காட்சி. எந்தப் பயமுமத்து ஆத்தங்கரையோரமாய் போற பயணம் எண்டு எக்கணம் கத்துலா பின்னுக்கு வாறதையும் மறந்து ஒருக்கால் நினைச்சன். நான் என்ரை நினைப்பு எதையுமே அண்ணருக்கு வெளியிடேல்லை. அதுதான் நான் பயந்து பயந்து வாறது பற்றித்தான்!


கறுமா அருவிக்கு கிட்ட வந்து விட்டம். 

"கறுமண்யாக்காவே! எங்களைக் கடைசி கடைசியாய் இப்ப பார்க்கிறாய்!" எண்டு அண்ணர் சொன்னவர்.  பேந்து நாங்கள் தொங்கு பாலத்திலை போனம். அண்ணர் போர்க்கொம்பை எடுத்து திரும்ப முழங்கினவர். ஆத்தின்ரை மறுகரைப் பக்கமாய் கத்துலா பார்த்தது. தன்ரை சொந்த இடம் வந்த ஒரு திறுத்தியிலை வியாழரின்ரை காலடிப் பக்கமாய் ஒரு சீறல் சீறினது. அப்பிடி அது சீறியிருக்கக் கூடாது. 

ஆனால் என்ன செய்யிறது? கேடுகாலம், நடக்கக் கூடாதது நடந்திட்டுது. வியாழர் வெருண்டு பயந்து போய் தொங்கு பாலத்தின்ரை பக்கபாட்டிலை பாய்ஞ்சது. எக்கணம் தலைகறணமாய் அண்ணர் தாழ்ப்பத்திலை விழுந்திட்டார் எண்டு பயந்து போனன். கேடுகாலத்திலையும் ஒரு நல்லகாலம் தப்பிவிட்டார். ஆனால் போர்க்கொம்பு தவறி தாழ்ப்பத்திலை விழுந்து அருவித் தண்ணியிலை தாண்டு போச்சுது. 


கத்துலா தன்ரை பயங்கரக் கண்ணாலை நடந்த எல்லாத்தையும் கண்டு விட்டுது. இப்ப தனக்கு ஆருமே இயமானன் இல்லை எண்டது அதுக்கு விளங்கிப் போச்சுது. அப்ப அது ஒரு உறுமல் உறுமினது. அதின்ரை மூக்குத் துவாரத்தாலை நச்சு அனல் சீறினது. நாங்கள் எங்கடை உசிரைக் கையிலை பிடிச்ச படி குதிரையளிலை பறந்தம். பாலத்தைத் தாண்டி, தெங்கிலின்ரை கோட்டைக்குப் போற பாதையிலை ஏறிப் பறந்தம். கத்துலாவும் விடேல்லை. இரைஞ்ச படி பின்னால வந்தது. 


அந்த மலைப்பாதை குறுக்கும் நெடுக்குமாய் வளைஞ்சு நெளிஞ்சு பறணைப் பழங்காலத்து ஆதி மலையிலை ஊடறுத்துப் போகுது. கனாவிலை கூட நினைச்சுப் பார்க்காத பயங்கரம் எங்களைத் துரத்தினது. எங்களை நக்குமாப் போலை கத்துலாவின்ரை அனல் நச்சு மூச்சு நெருங்கி வந்தது. ஒரு பொறி அண்ணருக்குக் கிட்டவாய் வந்தது. எக்கணம் அவருக்கு அது பட்டிட்டுது எண்டு பயந்து போனன். ஆனால் அண்ணர் என்னைப் பார்த்துக் கத்தினார்,

" நிண்டு திரும்பிப் பார்க்காதை! குதிரையோடை பற!".

பாவம்!சரியான கறுமப்பட்ட சீவன்கள் இந்த வியாழரும், வெள்ளியாரும். கத்துலா கலைச்ச கலைப்பிலை பறந்து வெடிக்குமாப் போலை ரெண்டும் பாய்ஞ்சு பறந்து ஓடினது. வளைஞ்சு, மேலை ஓடின பாதையிலை இனி ஏலாது எண்ட மட்டிலை அதுகள் ஓடினது. கத்துலாவும் ஒரு சொட்டு நேரமும் விடாமல் துரத்தின படி வந்தது. அது கடுங்கோவத்திலை அலறினது. அதின்ரை சொந்த இடத்திலை மற்றவையள் நடமாடிறதோ எண்ட ஆத்திரம் அதுக்கு. 

"தொடங்!தொடங்! தொடங்! தொடங்!"  கத்துலாவும் தன்ரை வேகத்தைக் கூட்டினது. எக்கணம் அது தான் கடைசியிலை வெல்லப்போகுது எண்டு நினைச்சன். அது மூர்க்கமானது மட்டுமில்லை, பிடிவாதமும், பிடிச்சது தான்.

கனக்க நேரமாய்த்தான் நாங்களும் தப்பியோடப் பார்த்தம். நாங்கள் காப்பாற்றப் படுவம் எண்ட நம்பிக்கை அனக்கு துப்பரவாய்ப் போட்டுது. அந்த ஏத்தமான வளைஞ்ச மலைப் பாதையிலை கத்துலாவுக்கு ஒரளவுக்கு இடைவெளி விட்டு கனதூரம் மேலை வந்திட்டம். கத்துலா எங்களுக்கு நேரை கீழை வந்து கொண்டிருந்தது.  அது கொஞ்ச நேரம் நிண்டது. கொஞ்சம் தள்ளி அது நிண்ட இடத்துக்குக் கீழாலை கறுமா அருவி பாய்ஞ்சது. அது நிண்டு கீழை கறுமா அருவியையும், அது பாயிற தாழ்ப்பத்தையும் நிண்டு முழிசிப் பார்த்தது. அதின்ரை மூக்குத் துவாரத்திலை இருந்து அனலும் நச்சுப்புகாரும் வெளிப்பட கோவத்தோடை உறுமினபடி கீழை கீழை பார்த்தது. பேந்து எங்கடை நினைவு வந்து நெருப்புப் பறக்கிற கண்ணாலை எங்களை பார்த்தது.


"சிணியே!சிணியே! போய்த் துலைஞ்சு போவன். பேசாமல் கறுமா அருவியிலை விழுந்து மாண்டு போக மாட்டியே" மனசாலை நான் திட்டினன். அது எங்களைத் தேடி வரும் எண்டது அனக்குத் தெரிஞ்சது. அது வரத்தான் போகுது. நாங்கள் பெரிய பார் ஒண்டுக்குப் பின்னாலை போய் ஒளிச்சம். நாங்கள் கறுமண்யாக்கா வந்த நேரம் முதல்முதலாய் அதைக் கண்ட நேரம், இந்தப் பாருக்குப் பின்னாலை தான் அப்பவும் நிண்டு கீழை கறுமா அருவியைக் கீழை பார்த்து உறுமினது. 


அதுக்கு மேலை எங்கடை வியாழர், வெள்ளியாராலையும் ஏலமாட்டாமல் போச்சுது. இதுநேரம் வரை நல்ல உதவி ஒத்தாசையாய் இருந்த சீவன்கள் களைப்பிலை கீழை விழுந்தது. ரெண்டு குதிரையளும் அறிவு கெட்டு ஒரு இயக்கம் அத்து விழுந்ததுகள். அனக்குத் தவிப்பாயும், துக்கமாயும்  இருந்தது. எங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளிற பதகளிப்பிலை மனம் அல்லாடினம். எங்களை நாங்கள் காப்பாத்திடலாம் எண்ட  நம்பிக்கை அறவே கெட்டுப் போச்சுது.  


நாங்கள் இனித் துலைஞ்சம். அனக்குத் தெரிஞ்சு போச்சுது. கத்துலாவுக்கும் அது தெரிஞ்சு போச்சுது. அது ஒரு வெற்றிப் பார்வை பார்த்தது. எங்களை முழிசி முழிசிப் பார்த்தது. ஒரு நக்கல் சிரிப்பு சிரிக்குதோ எண்டு நினைச்சன். இப்ப அதுக்கு ஒருவித அவசரம் எதுவுமில்லை.       

" நான் வருவன் வந்து உங்களைப் பிடிப்பன் " எண்டு நினைச்சது  ஆக்கும். 

அண்ணர் என்னைப் பரிதாபமாய் பார்த்து சிரிச்சவர். 

"என்னைப் பொறுத்துக் கொள் சீனியப்பு! நான் போர்க்கொம்பைத் தவற விட்டது பெரிய பிழை தான்" எண்டவர்.
"நான் வேணுமெண்டு அதைத் தவற விடேல்லை" அண்ணரை பிழை பிடிக்கிறதுக்கோ இல்லை பொறுத்துப் போகிறதுக்கு  எது காரணமும் இருக்கிறதாய் அனக்குத் தெரியேல்லை. அதைச் சொல்ல மனசு விரும்பினாலும், பயக்கெடுதியிலை நாக்குப் பிரள மாட்டன் எண்டது.

கத்துலா இன்னும் அதே இடத்திலைதான் நிண்டது. அதின்ரை மூச்சு வெளிப்படிற நேரமெல்லாம் அனலும், நச்சுப் புகையும் வந்தபடி. அது தன்ரை பாதங்களாலை நிலத்தைத் தட்டித் தட்டி நடை போட்டது. நாங்கள் அந்தப் பாருக்குப் பின்னாலை அதின்ரை நச்சுப் பொறியும் மூச்சும் படாமல் ஒளிச்சு நிண்டம். நான் அண்ணரைக் கட்டிப் பிடிச்சபடி நிண்டன். அண்ணர் என்னைக் கண்கலங்கிப் பார்த்தவர். அவருக்கு ஒரு நாய்பேய்க் கோவம் இருந்தாப் போலை கிளம்பினது. விறுமம் பிடிச்ச மாதிரி கத்துலாவை எட்டிப் பார்த்துக் கத்திச்சீறிக் குழறினவர். 


" விறுத்தம் கெட்ட வேதாளமே! செத்துத் துலைய மாட்டியே? சீனியப்புவை நீ தொடப்படாது! சொல்லிப் போட்டன்! தொட்டாய் எண்டால்......" அண்ணர் தன்னை ஒரு பெரிய பூதம் கணக்கிலை நினைச்ச மாதிரி, கத்துலாவை வெருட்டினவர்.  நாங்கள் மறைஞ்சு நிண்ட பாரைப் பிடிச்சு ஆட்டி அசைக்கத் தெண்டிச்சவர்.  அண்ணர்  பெரிய பூதமும் இல்லை, கத்துலாவும் பயப்பிட இல்லை. ஆனால் அந்தப் பார் சாதுவாய் முதலிலை அசைஞ்சது. 

"வாளோ, ஈட்டியோ, அம்போ அதைத் தீண்டாது தைக்காது " எண்டு ஒர்வார் நயினார் சொன்னவரெல்லே? பெரிய பாரும் அதைக் கொல்லாது எண்டதை மட்டும் அவர் ஏன் சொல்லேல்லை? 

அண்ணர் முக்கித்தக்கி ஒருமாதிரி அந்தப் பாரை உறுட்டினவர். பார் தலையிலை விழுந்ததாலை ஒண்டும் கத்துலா சாகேல்லை. அது பார் விழுந்த வேகத்திலை சமநிலை தடுமாறி மலையெல்லாம் குலுங்க, காது கன்னம் எல்லாம் கிழியுமாப் போலை குரையை வைச்சபடி மலைப்பாதையாலை தவறிக் கறுமா அருவியிலை முதுகு அடிபட விழுந்தது. 



                                      
                                                          ( இனி நிம்மதி தான்!)


சொல்விளக்கம்:

துலைஞ்ச < தொலைந்த 

துலைஞ்ச- நாசமாய்ப்போகிற 
ஆத்துமம் - ஆத்துமா, உயிர்
சதிரம் < சரீரம் - உடல்
அடிபாடு - சண்டை
ஏலேல்லை <ஏல இல்லை - இயலவில்லை , முடியவில்லை
பேரனார்- பாட்டனார்
குரையைவைச்சு < குரையைவைத்து - சத்தமிட்டுக் குழறி
இயக்கம் இல்லாமல் - தெம்பு இல்லாமல்
மல்லாமலை< மள்ளாமலை < மள்கா மலை< மள்காத மலை - குறையாத மலை , உறுதியான மலை
அக்களிப்பு - மனமகிழ்ச்சி
பயணம் சொல்லுதல் - விடை பெறுதல்
வாருமன்= வாரும்+அன் - வாரும் என உரிமையோடு அழைத்தல்
 வாவன், வாங்கோவன் என்பதும் இப்படியே
எக்கணம்- இப்போது, எந்தநேரமும், ஒருவேளை
வைக்கல் போர் - வைக்கோல் குவியல்
கும்பி - குவியல்
கோடி - கொல்லைப்பக்கம்
மெத்திப்  போய் - நிரம்பிப் போய்
முழி - விழி, கண்
இடைசுகம் - இடைக்கிடை
இயமானன் - எசமான்
இழவு - சாவு
பெலி - பலி
துலங்கு - சுவரில் கட்டி வைக்கும் சங்கிலி
தெந்தட்டு - சமநிலை , தெந்தட்டுப்பொறி  - தொட்டால் விழுத்தும் பொறி
தெல்லோட்டுதல் - அலைக்கழித்தல் , பின்தொடர்ந்து வருத்துதல்
வலு சுகம் - மிகவும் இலகு
கனதியான - பாரமான
பதகளிப்பு- பதற்றம்
தாடாத்தி< தாடாற்றி < தாடை ஆற்றி - கன்னம் தடவி- ஆறுதல்படுத்த
பெரிய பாடு - பெருஞ்சிரமம்
ஒரேயொரு பிடி - ஒரேயொரு அடக்கக் கூடிய ஆயுதம்
பொழுதற= பொழுது+ அற - பொழுதுபட
படுவான் - மேற்குவானம்
பயமுமத்து= பயமும்+ அத்து < பயமுமற்று
தலைகறணம் < தலைகரணம் - தலைகீழ்
தாழ்ப்பம் - ஆழம் ,  தாண்டு < தாழ்ந்து
அனல் - நெருப்பு
பறணை - மிகப் பழமை
பேந்து< பெயர்ந்து - பின்னே
சிணி - கெட்ட நாற்றம்
அல்லாடினம்< அல்லாடினோம் - அலைந்தோம்;    மனம் அல்லாடினம்- மனம் தடுமாறினோம்
பார் - பாறை
விறுமம் - கடுங்கோவம்
விறுத்தம் < விருத்தம்  - அறிவு
பேச்சுவழக்கில்:
விறுத்தம் - வடிவான தோற்றம்


இக்கதை எழுதப் பட்ட பின்னணியும், எழுந்த திறனாய்வுகளும்  

தேவாலய தோட்டம் என்பது தேவாலய வளவிலேயே அமைந்திருக்கும் இடுகாடு ஆகும். இங்கே இருக்கும் நடுகற்கள் சுற்றிவர சீராக புல் வளர்த்து, பூங்கன்று நட்டு பராமரிக்கப் படும். அஸ்த்ரி லிண்ட்கிறேன் தேவாலய தோட்டங்களுக்கு செல்வதை விரும்பினார். சிறு பராயத்தில் தான் வளர்ந்த ஊரின் அயலூருக்கு ஒருமுறை போனார். அங்கே தேவாலயத் தோட்டத்திலே ஒரு நடுகல்லில்
< இங்கே பாகுலேன் சகோதரர்கள் இருவர் இளைப்பாறுகிறார்கள்> என்று எழுதப் பட்டிருந்த வசனத்தைக் கண்டார்.  அப்போது பாசத்தில் பிணைந்த இரண்டு சகோதரர்கள் பற்றியும், சாவைப் பற்றியும் எழுதத் தீர்மானித்தார். அவரது இன்னொரு கதை படமாக்கப் பட்ட போது ஏமில் என்ற பாத்திரத்தில் நடித்த சிறுவனையும், அவனை பத்திரிகையாளரின் முற்றுகையில் இருந்து பாதுகாத்த அவனுக்கு ஏழு வயது மூத்த அண்ணனையும் பார்த்தார். அந்த அண்ணனின் பரிவும் பாசமும் அவரைத் தூண்டி விட்டது.  Bröderna Lejonhjärta  உருவானது. மனத்திற்கு துன்பம் தருகின்ற வருத்தம், இழவு, கொடுங்கோலாட்சி, ஆட்குமிப்பு, துரோகம், புரட்சியைத் தூண்டும் அடக்குமுறை மற்றும் ; இன்பம் தருகின்ற சகோதர பாசம், விசுவாசம், நம்பிக்கை, துணிச்சல் மட்டுமன்றிக் கொல்லாமை என்ற சங்கதிகளையும் இக்கதையில் பின்னியுள்ளார்.
இப்பொத்தகம் வெளியான போது பல எதிர்ப்புக்களைச் சந்தித்தது. கடுமையான திறனாய்வை வழங்கியவர்கள், இப்பொத்தகம் தற்கொலையைத் தூண்டுகின்றது, பொறுப்பற்ற தன்மை கொண்டது, பிள்ளைகளின் மனத்தில் பயத்தை உருவாக்கும் என்று சாடினார்கள். எதிர்வாதமாக சாப் படுக்கையில் உள்ள பிள்ளைகள் தங்கள் இறுதி முடிவை மகிழ்ச்சியாக எதிர் கொண்டனர் என்றும் ; சூழ உள்ள பெரியவர்கள் தான் அதைப் பெருந் துன்பமாக, பயந்தருவதாக உணர்கிறார்கள் என்றும் பல எடுத்துக் காட்டுக்கள் முன்வைக்கப் பட்டன.

This entry was posted on 1:40 AM and is filed under , . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

0 comments: