Author: ந.குணபாலன்
•12:52 AM
                                                            மூலக்கதை : Bröderna Lejonhjärta


                                                       

                                                                         எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                              (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                                  (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                                    ஓவியர்:இலூன் வீக்கெலான்ட்
                                                                                             ( Ilon Wikeland)


                                                                      தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்




துடிப்பு பதினாலு : துரோகத்துக்கு விலை!


அண்டிரவு முழுக்க ஒர்வார் நயினாரை தாங்கிப் பிடிச்சுக் கொண்டு நடந்தம். சொல்லப் போனால் அண்ணர் தான் பாவம் சரியாய்க் கயிட்டப் பட்டுப் போனார். அந்த நரகத்திலை இருந்து நயினாரைக் காப்பாற்றி கொண்டு போக வேணும் எண்ட மன ஓர்மம் அவருக்கு. அனக்கெண்டால் என்னை நானே இழுத்துப் பறிச்சுக் கொண்டு போறது பெரும்பாடாய் கிடந்தது. 


"தப்பீட்டான்! தப்பீட்டான் " எண்டு கத்தினவங்கள் எக்கணம் தேடி வருவாங்கள் எண்டு எங்களுக்குப் பயம். ஒருத்தனும் வரேல்லை. கத்துலாக் குகையிலை இருந்து தப்பிறதுக்கு எங்கையோ ஒரு கள்ளவழி இருக்கும் எண்டு அவங்கடை மண்டையிலை உறைக்காமல் இல்லை. அதைக் கண்டு பிடிக்கிறதும் ஒண்டும் பெரிய காரியமில்லை. ஆனால் அவங்களுக்குச் சரியான பீச்சல் பயம் போலை. கத்துலாக் குகையிலை இருக்கிற பொந்து, குடைவு, சுரங்கவழி, நிலத்தடி ஆறு .... உதெல்லாம் போய் ஆராயப் பயம். எங்கினையாவது ஒரு மூலையிலை ஒரு வேதாளம் கீதாளம் நிண்டு தங்களைப் பிடிச்சாலும் எண்ட பயம். கையிலை வைச்சிருக்கிற ஆயுதம் தான் அவங்களை வீரம் பேச வைக்குது. இல்லை எண்டால் இவங்கள் எல்லாம் ஒரு புழுபூச்சிக்குச் சமம். மனச்சாட்சி இல்லாமல் சும்மா தெங்கிலுக்குப் பின்னாலை எடுபட்ட பேயங்கள். 

கத்துலாக் குகையிலை இருக்கிற பொந்து, குடைவு, சுரங்கவழி, நிலத்தடி ஆறு .... உதெல்லாம் போய் ஆராயப் பயம். கூட்டமாய்ப் போய் ஆராவது அப்பிராணியை வதைக்கிறதிலை அவையளுக்கு வாற துணிச்சல், வீரம், உற்சாகம் எல்லாம்; தனிச்சுத் தனிச்சு அந்த சுரங்கம், பொந்துகள் வழிய ஊர்ந்து போய் பார்க்கிறது எண்டால் எங்கையோ ஓடிப் போட்டுதாக்கும்.

எங்களை இப்பிடி வலு சுகமாய்த் தப்பிப் போக ஏன் விட்டவங்கள்? முன்னைபின்னை ஒருத்தரும் இங்கை இருந்து தப்பினது இல்லையாமோ? எப்பிடி இந்தச் சங்கதியை தெங்கிலிட்டை போய்ச் சொல்லுவினம்? அனக்கு அதை அறிய வேணும் எண்டு ஆவலாய் இருந்தது. அது அவங்களே அவிழ்க்க வேண்டிய சிக்கல், எங்களுக்கு இன்னும் எவ்வளவோ காரியம் பண்ணக் கிடக்கு எண்டு அண்ணர் சொன்னவர். 

ஊர்ந்து போகவேண்டி இருந்த சுரங்கப் பொந்துக்கு உள்ளை இருந்து கொஞ்சம் விட்டாத்தியான இடம் வந்தவுடனை அண்ணர் மடியிலை கட்டி வைச்சிருந்த ஒரு சின்னத் துணிக்கட்டை அவிழ்த்தார். அதிலை கொஞ்சம் தின்பண்டம் இருந்தது. காய்ஞ்சு போன பாண் துண்டும், புளிச்சுப்போன ஆட்டுப்பாலுந்தான். எண்டாலும் அது ஒர்வார் நயினாருக்கு திவ்வியமாய் இருந்தது. 
"என்ரை சீவியத்திலை இப்பிடி ஒரு திவ்வியமான தீன் திண்டதில்லை" எண்டவர். அண்ணர் நயினாரின்ரை கால் ரெண்டையும் தேய்ச்சு உருவினவர், அரத்த ஓட்டம் காலிலை சீராய் பாயட்டும் எண்டு.
நயினாரிலை கொஞ்சம் தெளிவு தெரிஞ்சது. ஆனாலும் நடக்க ஏலேல்லை, தவண்டவர். 

அண்ணர் எந்த மாதிரியான வழியாலை வெளியாலை போக வேணும் எண்டு விளப்பமாய்  சொல்லீட்டு , அப்பவே இருட்டோடை இருட்டாய் வெளியேற நயினாருக்கு சம்மதமோ எண்டும் கேட்டவர்.
"ஓமோமோம்! உறுண்டு, தவண்டு போகிறதாலை என்னுடைய முழங்கால் சிறட்டை தேய்ஞ்சாலும் காரியமில்லை, என்ன பாடுபட்டும் ஊருக்கு காட்டுறோசப் பள்ளத்துக்குப் போய், சொந்த வீட்டிலை ஒரு முடறு பச்சைத்தண்ணி குடிக்க வேணும். அதை விட்டிட்டு தெங்கிலின்ரை அரத்தம் குடிக்கிற வேட்டை நாயள் உந்தப் பொந்து சுரங்க வழியாலை நம்மைத் தேடிவரு மட்டுக்கும் காத்திருக்கிறதே?"

ஒர்வார் நயினார் இப்ப முந்தின நயினார் ஆகிவிட்ட திடம் அவரின்ரை குரலிலை தெரிஞ்சது. மறியலிலை கிடந்தது சதிரம் வதை பட்டு , நொந்து போனாலும், மனசு நொருங்கிப் போகாத ஒரு  விடுதலைப் போராளி! காட்டுறோசாப் பள்ளம் செய்த தவம்! ஒர்வார் நயினார்! விளக்கு வெளிச்சத்திலை அவரின்ரை கண் ரெண்டும் நல்ல கூர்மையும், ஒளிப்புமாய் இருந்தது. அந்தக் கண் ரெண்டும் சொல்லாமல் சொல்லுது, உவன் தெங்கில் ஏன் நயினாருக்குப் பயப்பிடிறவன் எண்டு. இம்மளவு கேவலமாய் நயினாரின்ரை தேகம் நராங்கி வயக்கெட்டுப் போனாலும்; அவரின்ரை கண்ணிலை மட்டும் ஒரு நெருப்பு! ஒரு சொலிப்பு! அவரின்ரை மனசின்ரை ஓர்மம் கண்ணிலை தெரிஞ்சது. அந்த ஓர்மந்தான் அந்த நரகத்து இரவுப்  பொழுதை தாண்டித் தப்பிப் பிழைக்க  நயினாருக்குக் கை குடுத்தது. எந்த ஒரு காலத்திலையும், எந்த ஒரு உலகத்திலையும், எவர் ஒருத்தரும் இந்த மாதிரி ஒரு நரகத்து இராப் பொழுதை எங்களை மாதிரிக் கண்டிருக்க முடியாது. 

பயங்கரமும், நெஞ்சிடியும், பதகளிப்பும் நிறம்பின கெதியிலை ஒரு முடிவுக்கு வராத இரவாய் அமைஞ்சு போச்சு. ஆனால் ஒருத்தருக்கு நல்லாய்க் களைப்புத் தொட்டிட்டிது எண்டால் எதைப் பற்றியும் கவலைப் பட அக்கறை இராது. அரத்தம்  குடிக்கிற வேட்டை நாயள் கிட்ட வந்தால் கூடி அயண்டகேடாய் இருப்பினம். இப்பிடி இருக்க நாயள் குலைக்கிற, ஊளை வைக்கிற சத்தம் கேட்டது. ஆனாலும் அனக்கு பயம் வரேல்லை. கொஞ்சத்திலை எல்லாம் அடங்கிப்போச்சு. அந்த நாயள் கூடி தன்தன் இயமானனைப் போலை பயந்த எளிய நாயள் ஆக்கும். 

நாங்கள் ஊர்ந்து, தவண்டு, உறுண்டு, பிரண்டு, இழுபட்டு, நடந்து விடிஞ்சு ஊருப்பட்ட நேரம் செண்ட பிறகு ஒருமாதிரி வியாழரும், வெள்ளியாரும் நிண்ட குடைவுக்கு வந்து சேர்ந்தம். நாங்கள் இருந்த கோலம் எண்டால்......, உடுத்திருந்த உடுப்பு எல்லாம் கந்தலாய்க் கிழிஞ்சு....., அரத்தம் பிரண்டு....., ஒரே ஈரம்....., ஊத்தையாய்....., நித்திரை விசரிலை.....,செத்துவிழப்போற களைப்பிலை இருந்தம். நிலத்தையும், வானத்தையும் கண்ணிலை கண்ட எல்லா இயற்கையையும் ஒருமிக்கக் கட்டிப் பிடிக்க ஆசைப்படுமாப் போலை ஒர்வார் நயினார் கைரெண்டையும் அகட்டி விரிச்சார். விரிச்சகை விரிச்சபடி அப்பிடியே நிலத்திலை பணிய விழுந்து நித்திரையாய்ப் போட்டார். பின்னேரப்பாடு  வரை மூண்டு பேருமே நல்ல நித்திரை அடிச்சம். நித்திரை கொண்ட பொழுது கூடிப் போச்சுது எண்டு நினைச்ச மாதிரி வெள்ளியார் தன்ரை மூக்காலை என்னை தட்டி ஒழுப்பி விட்டது.

அண்ணரும் ஒழும்பி இருந்தார். 
"பொழுதற முன்னம் காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்கு போய்ச் சேர்ந்திட வேணும். இல்லையெண்டால் இருட்டுக்கை பாதை பிடிச்சுப் போறது கயிட்டமாய்ப் போயிடும்." எண்டவர். பேந்து ஒர்வார் நயினாரையும் ஒழுப்பினவர். 

கண்ணைக் கயக்கிக் கொண்டு முழிச்ச நயினார், இப்ப தான் கத்துலாக் குகைக்குள்ளை இல்லை எண்டதை நினைச்சுப் பார்த்தார். ஆளின்ரை கண் ரெண்டிலையும் கண்ணீர் துளும்பினது.
"விடுதலை!" எண்டு முணுமுணுத்தார் 
"விடுதலை!" அண்ணரின்ரை கை ரெண்டையும் கன நேரம் ஒண்டும் பறையாமல் பிடிச்சிருந்தார்.
"என்ரை வாழ்க்கையை மீட்டு, விடுதலையையும் தந்திட்டாய்." நயினார் உணர்ச்சி வசப்பட்டு, கதைக்கச் சிரமப் பட்டார். அனக்கும் நன்றி சொன்னவர். நான் என்னத்தைப் பெரிசாய்ச் செய்து கிழிச்சன்? சன்னாசியாருக்குச் சடம்பகம் பெருத்த மாதிரி அண்ணர் பாவம் என்னையும் கொண்டு இழுபட்டார் எண்டுதான் சொல்ல வேணும். 

பூமி நச்சத்திரத்திலை அண்ணரை விட்டுப் பிறிஞ்சு நான் தவிச்ச தவிப்புக்களுக்குப் பிறகு ஒருமாதிரி நஞ்சியாலாவுக்கு வந்த நேரம் அண்ணரைக் கண்ட அதே மனநிலையிலை இப்ப இந்த ஒர்வார் நயினார் இருந்தார். அவரும் தன்ரை ஊருக்கு, வீடு வளவுக்கு, தன்ரை மனிசி மக்கள், இனசனத்தோடை போய்ச்சேர்ந்து பழைய படி நல்லாய் இருக்க வேணும் எண்டு மனசார விரும்பினநான். ஆனால் நாங்கள் இந்த இடிவிழுவாரின்ரை கறுமண்யாக்காவிலை அப்பவும் நிண்டம். ஒர்வார் நயினாரைத் தேடி தெங்கிலின்ரை விசர்நாய்ப் படை எல்லாம் அல்லோலகல்லோலப் பட்டுக் கொண்டிருக்கும். எங்கடை நல்லகாலத்துக்கு இதுவரை நாங்கள் பிடிபடேல்லை.

எங்களட்டை மிச்சமாய் இருந்த பாண்துண்டுகளை சாப்பிட்டு முடிச்சம். சாப்பிடச் சாப்பிட ஒர்வார் நயினார் ஒரு நூறு தரம் எண்டாலும்,
"நம்பேலாமல் கிடக்கு. நான் உசிரோடை இருக்கிறன்! விடுதலையாகிட்டன்! உசிரோடை இருக்கிறன்! " எண்டு சொன்னவர். ஏனெண்டால் நயினாரை தவிர மறியலிலை இருந்த மற்றப் பாவப்பட்ட சென்மம் எல்லாம் ஒண்டுக்குப் பின்னாலை ஒண்டாய் கத்துலாவுக்குப் பெலியாய்ப் போச்சுதுகளாம். 
" ஆனால் ஒண்டு மட்டும் தெங்கிலைப் பொறுத்த மட்டிலை நம்பலாம்; கத்துலாக் குகை கனநாளுக்கு வெறுமையாய் இராது. வலு கெதியிலை ஆரோ ஒரு கறுமப்பட்ட சீவனை அதிலை அடைச்சுப் போடுவான்." எண்டு நயினார் சொன்னவர். அவரின்ரை கண்ணாலை கண்ணீர் வழிஞ்சது. 
" ஓ! என்ரை காட்டுறோசாப் பள்ளமே! இன்னும் எத்தினை நாளைக்கு இப்பிடி தெங்கிலின்ரை காலிலை கிடந்தது மிதிபடப் போறாயோ?"

தான் மறியல் இருந்த காலத்திலை நஞ்சியாலாவிலையும், சுற்று வட்டாரத்திலையும் நடந்த நடப்புக்களைப் பற்றியும் அறிய விரும்பினவர். சோபியா அக்கை, பெத்தையா மத்தியாசு அவையளைப் பற்றியும், அண்ணர் என்னென்னெல்லாம் செய்தவர் எண்டெல்லாம் கேட்டவர். அண்ணரும் சொன்னவர் தான், ஆனால் ஆள் கொஞ்சக் கதை மறைச்சுப் போட்டார். தான் செய்த காரியங்களைக் குறைச்சுத் தான் சொன்னவர். யூச்சி செய்த துரோக வேலையைப் பற்றியும் சொன்னவர். அதைக் கேட்டு அந்தாள் திடுக்கிட்டு போச்சுது. முகம் வெளிற நெஞ்சைப் பிடிச்சுக் கொண்டு கண்ணை இறுக்க மூடினார். எட நாசமறுக்க! உதைக் கேட்டு உந்தாளுக்கு ஏதும் நெஞ்சடைப்புக் கிஞ்சடைப்பு வந்திட்டுதோ எண்டு ஒரு சொட்டு நேரம் பயந்து போனன். நல்லகாலம் அப்பிடி ஒண்டும் இல்லை.

யூச்சி காட்டிக் குடுத்துத் தான் இம்மளவு காலமும் பிடிபட்டு, மறியலிலை கிடந்தது சீரழிஞ்சது எண்டதை முண்டிவிழுங்க அவருக்குக் கொஞ்சநேரம் செண்டது. 
" நான் பட்ட கயிட்டம் என்னோடை போகட்டும். ஆனால் காட்டுறோசாப் பள்ளத்துச் சனம் படிற சித்திரவதையளுக்கு ஒருநாள் இல்லாட்டாலும் ஒருநாள் உரிய வதில் உவன் யூச்சி இறுக்கத்தான் வேணும். உவன் செய்த காரியம் ஏழேழு சென்மத்துக்கும் மறக்கேலாத வடுவாய்ப் போச்சுது" எண்டு கொதிச்சார்.
" மறக்கப் பார்க்கிறதோ?, இல்லைப் பொறுத்துப் போறதோ ஆனால் ஒண்டு மட்டும் நிச்சயம். யூச்சி இனி உங்கடை கண்ணிலை விழ மாட்டான்" எண்டார் அண்ணர். 

ஒர்வார் நயினாருக்கு நினைக்க நினைக்க கொதி கூடினது. நிண்ட இடம் விட்டு உடனை வெளிக்கிட வேணும் எண்டு அந்தரப் பட்டார். அண்டு இரவே விடுதலைப் போரைத் துவங்கத் துடிச்சார். தன்ரை ஏலாத காலைப் பார்த்துத் திட்டிக் கொட்டினார். தானே ஒழும்ப கனதரம் தெண்டிச்சார். அம்மளவு தூரம் மன ஓர்மமாக்கும். ஒரு மாதிரி ரெண்டு காலிலையும் ஒழும்பி நிண்டார். நிலத்திலை தான் கால்பாவி நிற்கிறதை கையாலை காட்டிக்காட்டி பெரிய புளுகத்தோடை எங்களைப் பார்த்தார். அவர் தள்ளாடி தடுமாறி உலாஞ்சி விழப் பார்த்தார். பார்த்தால் குடிகாறன் வெறிகாறனின்ரை தள்ளாட்டமாய் இருந்தது. அதைப் பார்க்க ஒரு பக்கம் பகிடியும் சிரிப்பும், இன்னொரு பக்கம் அக்களிப்பாயும் எங்களுக்கு இருந்துது. நாங்கள் ரெண்டு பேருமே சிரிச்சம்.

" நயினார்! கத்துலாக்குகை மறியலிலை இருந்து தான் நீங்கள்  வாறீங்கள் எண்டு அஞ்சு கட்டைக்கு அங்காலை நிற்கிறவனும் வலு சுகமாய் கண்டுபிடிச்சிடுவான்." எண்டு அண்ணர் சொன்னார். மெய்தான். எங்கள் மூண்டு பேரின்ரை கோலமுமே அரத்தம் தோய்ஞ்சு ஊத்தை பிரண்டு வலு கேவலமாய் இருந்தது. அதிலையும் நயினாரைப் பற்றி ஏன் பறைவான்? கந்தலாகி, நார்நாராய் கிழிஞ்ச உடுப்பு,முள்ளுப் பற்றை மண்டின மாதிரி தலைமயிர், தாடி, மீசை மறைக்கிற முகம். அந்த கண் ரெண்டும் மட்டுந்தான் ஒரு விதமான, விநோதமான, வெளிச்சமும், சொலிப்புமாய் வெளியாலை தெரிஞ்சது.

நாங்கள் நிண்ட குடைவிலை ஒரு சின்ன வாய்க்கால் வழிஞ்சு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அதிலை நல்லாய் அரத்தக்கறை, ஊத்தை எல்லாம் போக உரஞ்சித்  தேய்ச்சுக் குளிச்சம். நயினார் என்ரை கத்தியை வாங்கி கறகறெண்டு தலைமயிரை, தாடியை அரிஞ்சு எறிஞ்சார். இப்ப பார்க்க அப்பிடி ஒண்டும் பெரிசாய் மறியலிலை இருந்து தப்பி ஓடிற ஆள் கணக்கிலை இல்லை. அசம்பியிலை இருந்து அரணக்காறர் பாவிக்கிற ஒரு தலைக்கவசமும், சீருடையும், மேலங்கியும் அண்ணர் எடுத்தவர். என்ன ஞாவகம் வருதோ? அதுதான் அண்ணர் காட்டுறோசாப்  பள்ளத்திலை அந்தத் தொடிக்கி எண்ட அரணக் காவல்காறனும் கூட்டாளி மாரும் குடிவெறியிலை கிடந்த நேரம் அடிச்சுக் கொண்டு வந்தவரெல்லோ? காட்டுறோசாப் பள்ளம் விட்டுப் பாயிறதுக்கு அண்ணருக்கு அந்த அரணக்காறன் உடுப்பு உதவி செய்ததெல்லோ?

" இந்தாங்கோ நயினார்!" எண்டு அண்ணர் நீட்டினார்.
" உதைப் போட்டீங்கள் எண்டால் ஒற்றர் ரெண்டு பேரை பிடிச்சுக் கொண்டு போற தெங்கிலின்ரை அரணக்காறன் கணக்கிலை இருப்பீங்கள். ஆருக்கும் ஒரு கரவும் தெரிய வராது."
ஒர்வார் நயினார் அந்த அடுக்கு சீருடையைப் போட்டார். ஆனால் அவரின்ரை முகத்திலை அது ஒண்டும் பெரிய புறியமான காரியமாய் இல்லை எண்டு தெரிஞ்சது.
" முதலும், கடைசியுமாய் என்னை இந்தக் கோலத்திலை பார்க்கிறீங்கள் தெரிஞ்சுதோ" எண்டு புறுபுறுத்தார்.
"இந்த எளிய கோலத்து உடுப்பிலை கொடுவினையும், அவல ஓலமும் தான் இன்னும் மணக்குப்போலை இருக்கு"
" அது என்ன மணத்தாலும் காரியமில்லை. காட்டுறோசாப் பள்ளம் வரை நாங்கள் போய்ச் சேரு மட்டுக்கும் உந்தக் கோலம் மாட்டத்தான் வேணும்." அண்ணர் சொன்னார். 

நேரம் கடகடெண்டு  என்ன மாதிரி ஓடிப் பறிஞ்சது எண்டு தெரியேல்லை. இன்னும் மூண்டு, நாலு மணி நேரத்திலை பொழுது சாய்ஞ்சிடும். மலையிலை இருட்டு  விழுந்திட்டால் போற பாதை எங்கினை எங்கினை தெந்தட்டுப் பொறி மாதிரிப் போகுது, வளையுது எண்டு தெரியாது.

அண்ணர் கடுவலாய் யோசிக்கிறது அவரின்ரை முகத்திலை தெரிஞ்சது. என்னென்ன ஆபத்து, பயங்கரம் எல்லாம் நாங்கள் சந்திக்க வேண்டி வரும் எண்டு ஓரளவுக்கு கணக்குப் போட்டு வைச்சிருந்தவர். அது பற்றிக் எங்களோடை கதைச்சார். 
"இனி வரப்போற ரெண்டு மணி நேரமும் ஓடப்போற  குதிரையோட்டம் தான் காட்டுறோசாப் பள்ளத்தின்ரை தலையெழுத்தை மாற்றி எழுதிறதாய் அமையும். அம்மளவு நேரமும் உங்களாலை குதிரையோடிக் கொண்டு சமாளிக்க முடியுமே நயினார்?"
"ஓமோம்!" அவசரமாய் நயினார் சொன்னார்,
"பத்து மணி நேரம் பிடிக்கும் எண்டாலும் காரியமில்லை நான் சமாளிப்பன்".

அண்ணர் நயினாரை வெள்ளியாரிலை ஏற்றி விட்டவர். நயினாரிலை உடனடியாய் ஒரு பெரிய மாற்றம் தெரிஞ்சது. குதிரையின்ரை முதுகிலை, சேணத்திலை ஏறிக் குந்தினவர் முகத்திலை ஒரு ஒளி, ஒரு கெம்பீரம் தெரிஞ்சது. முந்தின மாதிரி முதுகு கூனிப் போன கோலமில்லை; நெஞ்சு நிமிர்த்தி, துணிச்சலாய் இருந்தார். ஒர்வார் நயினாரும் அண்ணரைப் போலப் பிறவியிலையே எதுக்கும் துணிஞ்ச ஒரு கட்டை தான். இஞ்சை நான் ஒருத்தன் மட்டுந்தான் ஒரு பயந்தான் பீச்சி. அண்ணரோடை வியாழரிலை தொற்றி ஏறினன். அவரின்ரை முதுகிலை முகத்தைத் தாட்ட படி, நாரியைக் கட்டிப் பிடிச்சன். அண்ணரின்ரை  பெலமும், துணிவும் வழிஞ்சு அனக்கும் தொற்றின மாதிரிக் கிடந்தது. அனக்கு இருக்கிற அந்தப் பயம் எண்ட கோதாரி கூட என்னை விட்டுக் கழண்டு போன மாதிரி ஒரு உணர்வு. 

எப்ப என்ன நடக்குமோ? அதை சமாளிச்சுத் தாண்டி எப்பிடி வாறது?, எண்டெல்லாம் கலம்பகப் பட்டு, மனத் திடத்தையும், உடம்புப் பெலத்தையும் சீரழிக்காமல் நிம்மதியாய் ஒரு மனிசர் சீவிக்க முடிஞ்சிது எண்டு கண்டால்; எம்மளவு அற்புதமாய் சீவியம் இருக்கும்? 
செர்ரிப்பள்ளத்தை நினைச்சால் ஏதோ ஆயிரம் வரியகாலம் ஓடிப் போன மாதிரிக் கிடக்கு. 

தெங்கிலின்ரை எளிய படையிட்டை ஆப்பிடாமல்  தப்பியோடிற எங்கடை பயணத்தை இப்ப துவங்கினம். படுவான் பக்கம் பார்த்துப் போனம்.  ஏனெண்டால் அந்தப் பக்கம் தான் நாங்கள் போகவேண்டிய பாதை இருந்தது. ஆனால் கண்ட பாட்டுக்கு சிக்கடிச்ச நூல் கணக்கிலை கனக்கப் பாதையள் கண்ணிலை பட்டது. சரியான தடம் பிடிபடேல்லை எண்டு கண்டால் உந்தப் பாதையள் எக்கணம் எக்குத்தப்பாய் கறுமண்யாக்காவுக்கே திரும்பவும் கொண்டு போய் விட்டிடும். எங்கள் மூண்டு பேரிலையும் அண்ணருக்கு மட்டுந்தான் சரியான பாதை பிடிச்சுப் போகத் தெரியும்.

குதிரையள் ரெண்டும் நடக்கிற இடத்திலை, நடந்து, குதிக்கிற இடத்திலை குதிச்சு, பாயிற இடத்திலை பாய்ஞ்சு, பறக்க வேண்டிய இடத்திலை பறந்தது. நானெண்டு கண்டால் அடிக்கடி  பின்னாலை ஆரும் அரணக்காரன் வாறானோ எண்டு திரும்பித் திரும்பி நோட்டம் விட்ட சீர். அனக்குக் கண் ரெண்டும் உளைஞ்சு எரிய வெளிக்கிட்டது.
பின்னாலை வாற ஒர்வார் நயினாரைப் பார்க்கப் பார்க்க பத்திக் கொண்டு வாற மாதிரி அந்த அரணக்காறன் கோலம். அவர் தான் எண்டு தெரிஞ்சாலும் பார்க்கிற நேரமெல்லாம் திடுக்காட்டமாய் இருக்கு. 

நாங்களும் கன நேரமாய்ப் போறம், போறம்  ஒரு இடைஞ்சலும் இல்லை. நல்லதொரு அமைதி. "மலைப்பாதையில் மனசில் ஒரு  மயக்கம்" எண்டு என்ரை மனசிலை ஒரு பாட்டு வரி கிளம்பினது. ஆனால் அது வசனம் அந்த நேரத்துக்குச் சரிவரப் பொருந்தி வரேல்லை. எங்கடை மனங்களிலை எந்தநேரமும் எது எப்ப நடக்கும் எண்டு ஒரு பதகளிப்பு. எதுக்கும் துணிஞ்ச அண்ணர் கூட அடிக்கடி பின்னாலை முன்னாலை பார்த்தபடி.

"பாலத்தை மட்டும் தாண்டிட்டம் எண்டால்...." எண்டு இழுத்தார் அண்ணர்.
"ஆபத்தான கட்டத்தைக் கடந்து விடுவம்."
" பாலத்தடிக்கு வர இன்னும் கனக்க நேரம் பிடிக்குமே?" எண்டு கேட்டன்.
" ஒரு இடைஞ்சலும் இலை எண்டால் இன்னும் ஒரு அரை மணிநேரம் பிடிக்கும்." அண்ணர் வாய் மூடேல்லை கந்தறுவார் சடுதிமுட்டாய்  வந்தாங்கள். நீள நீள ஈட்டி, கறுப்பு குதிரையளோடை ஆறு பேர் மட்டிலை அரணக்காறங்கள் எங்கடை பக்கம் பார்த்து வந்தாங்கள். ஒரு பெரிய பாருக்குப் பின்னாலை வளைவிலை இருந்தாப்போலை திடீரெண்டு முளைச்சாங்கள்.

"நயினார் நாங்கள் உசிரோடை இருக்கிறதோ, சாகிறதோ எண்ட  கட்டம் வந்திட்டுது. எங்களுக்கு முன்னாலை நீங்கள் போங்கோ."
இப்ப நயினார் எங்களைத் தாண்டி முன்னுக்கு வந்தார். அண்ணர் தன்ரை கையிலை கிடந்த கடிவாளத்தை  நயினாரின்ரை கைக்கு எறிஞ்சார். எங்களை சிறை பிடிச்சுக் கொண்டு போற அரணக்காறன் கணக்கிலை வியாழரின்ரை கடிவாளத்தையும் கையிலை பிடிச்ச படி நயினார் போனார். 

இன்னும் அவங்கள் எங்களைக் கவனிக்கேல்லை தான். ஆனாலும் தப்பியோட நேரமுமில்லை, வழியுமில்லை. செய்ய வேண்டிய காரியம் ஒண்டு மட்டுந்தான். பேசாமல் பறையாமல் நெற்றிமுட்டுக்கு அவங்களைக் கடந்து போக வேண்டியது தான். ஒர்வார் நயினார் போட்டிருக்கிற தலைக்கவசமும், மேலங்கியும் பெரும்பாலும் காப்பாற்றும் எண்டு நம்பினன். 
 "இனிமேல்பட்டு உசிரோடை பிடிபட மாட்டன் கண்டியோ!" இறுகின குரலிலை திடமாய்ச் சொன்னார் நயினார். 
" அது மட்டும் நீ அறிய வேணும் சிங்கநெஞ்சன்!"

அமைதியாய் பகையாளியள் பக்கம் போனம். கிட்டிக் கிட்டிப் போனம். அனக்கு முள்ளந்தண்டிலை கூதல் ஏறினது. <இம்மளவுக்கு வருந்தி நொந்து பட்ட பாடெல்லாம் ஒரு பலனும் இல்லாமல் வீணாய் போகுதே! கறுமவினை! உப்பிடி ஆப்பிட்டு  கத்துலாக் குகைக்குத்தான் பயளை ஆக்கும்> இப்பிடி என்ரை மண்டை குழம்பினது.  நேருக்கு நேராய் அவங்கடை மூஞ்சையளிலை முழிச்சம். அந்த ஒடுக்கமான ஒற்றையடிப் பாதையிலை எங்களைத் தாண்டிப் போகட்டும் எண்டு ஒதுங்கி நிண்டம். அதிலை முன்னுக்கு வந்தது ஒரு தெரிஞ்ச மூஞ்சையாய் இருந்தது. அது அவன் அந்தப் பெர்க்கு! ஆற்றுத் தண்ணியிலை இருந்து தான் மட்டும் தப்பினால் காணும், குதிரை அள்ளுப்பட்டுப் போனால் போகட்டும் எண்ட அந்த விழுபேயன் எல்லே?

பெர்க்கு அண்ணரின்ரையும் என்ரையும் பக்கம் ஏறெடுத்துப் பார்க்கவே இல்லை. ஒர்வார் நயினாரை மட்டும் தங்கடை ஆள் எண்ட நினைப்பிலை,
"தப்பினவங்கள் பிடிபட்ட கதை ஏதும் கேள்விப்பட்ட நீரே?" எண்டு கேட்டான். ஒர்வார் நயினாரும், 
"சாய்! அப்பிடி எந்த சங்கதியும் என்ரை காதிலை விழேல்லை" எண்டவர். 
"துலைக்கே போறீர்?"
"உங்கை பக்கத்திலை தான். மறியலிலை போட ரெண்டு பேரை இழுத்துக் கொண்டு போறன்." உதுக்கு மிஞ்சி ஒண்டும் நயினார் சொல்லேல்லை. அவங்கள் கடந்து போனவுடனை மனம் துணிஞ்ச மட்டிலை கெதியாய் குதிரையளை ஓட்டினம்.



"சீனியப்பு! அரணக்காறங்கள் என்ன செய்யிறாங்கள் எண்டு மெள்ளத் திரும்பிப் பின்னாலை ஒருக்கால் பார்" எண்டார் அண்ணர். நானும் மெள்ளமாய் திரும்பிப் பார்த்தன்.
"அவங்கள் போறாங்கள் அண்ணர்!"
"அப்பாடி ஒரு கண்டத்தைக் கடந்தாச்சு" எண்டு அண்ணருக்குப்  புளுகம். கொஞ்சம் அவசரப் பட்டுப் புளுகப் பட்டிட்டார்.  அரணக்காறங்களுக்கு சாதுவாய் ஐமிச்சம் தொட்டிட்டுது. நிண்டு நிதானிச்சு எங்களையே திரும்பிப் பார்த்தவங்கள்.
"அவங்களுக்கு ஐமிச்சம் தொட்டிட்டுது" எண்டு அண்ணர் அந்தரப் பட்டார்.
"ஓய்! கொஞ்சம் நில்லும்!" எண்டு பெர்க்கு கத்தினான். 
"சொல்லிறதைக் கவனமாய்க் கேளும்! நான் உம்மையும், நீர் பிடிச்சுக் கொண்டு போற ஆக்களையும் நான் ஒருக்கால் கிட்ட வந்து பார்க்க வேணும்."

ஒர்வார் நயினார் பல்லை நறுமினார்.
"குதிரையைக் கொண்டு பற யோனத்தான்! ஆப்பிட்டம் எண்டால் செத்தம் !" நாங்கள் குதிரையளிலை பறந்தம். இப்ப எண்டால், பெர்க்கு தன்ரை கூட்டத்தோடை எங்களைத் துரத்தின படி.
" வியாழர்! உன்ரை வீரத்தைப், பெலத்தை எல்லாம் காட்டுற நேரம் வந்திட்டுது." எண்டு வியாழரை ஏவினார் அண்ணர். ஒர்வார் நயினாரை வைச்சிருந்த என்ரை வெள்ளியாரும் என்ன வீரத்திலை, பெலத்திலை குறைஞ்ச சீவனே? காற்றோடை காற்றாய்ப் பறக்கிறதுக்கு வியாழரையும், வெள்ளியாரையும் மிஞ்சி ஒரு குதிரை கிடையாது எல்லே? அதுகளுக்கும் இது வாழ்வோ சாவோ எண்ட போராட்டம் எண்டது விளங்கி இருக்க வேணும். மின்னல் வெட்டின கணக்கிலை ஒரே ஓட்டந்தான். 

ஆனால் பின்னாலை துரத்திக் கொண்டு வாறவங்கடை குதிரையளும் சக்கட்டையள் இல்லை.  அதுகளின்ரை குளம்படிச்சத்தம் இடைசுகம் நல்லாய்க் கிட்டவாயும் இடைசுகம் எட்டவாயும் கேட்டது. ஆனால் துரத்திக் கொண்டு வாறதை மட்டும் நிற்பாட்டின பாடில்லை. ஆரைத் தாங்கள் கலைச்சுக் கொண்டு போறது எண்டு பெர்க்குக்கு விளங்கிட்டுது. தெங்கிலின்ரை எளியபடையிலை எவன் ஒருத்தன் இப்பிடி ஒரு சந்தர்ப்பத்தைத் தவற விடப் போறானாம்? தங்கடை தெங்கில் நயினாருக்கு காணிக்கையாக எங்களைப் பிடிச்சுக் குடுக்கிறதுக்கு நானோ நீயோ எண்டு போட்டி போட்டாங்கள்.


கறுமண்யாக்காவையும், நஞ்சியாலாவையும் புறிக்கிற கறுமா அருவிக்கு மேலை இருக்கிற பாலத்திலை இறங்கி விட்டம். ஒண்டிரண்டு ஈட்டி சீறிக் கொண்டு வந்தது. நல்லகாலம் கிட்ட வரேல்லை. நஞ்சியாலாவின்ரை பக்கம் வந்திட்டம். இஞ்சால்ப் பக்கம் வந்திட்டால் மோசமான கட்டத்தைத் தாண்டின மாதிரி எண்டு அண்ணர் சொன்னவர்தான். ஆனால் அவர் எதிர்பார்த்தது இந்தமுறை
பிழைச்சுப் போயிட்டுது. கறுமா ஆற்றின்ரை கரையோடை ஓடின பாதையிலை கலம்பகப் பட்டபடி வேட்டைக்காறரின்ரை கண்ணுக்குத் தப்பி ஓடிற முறுகங்கள் கணக்கிலை சும்மா மின்னல் மாதிரிப் பறந்தம். 

ஆற்றங்கரைக்கு மேல்பக்கமாய் பிட்டியிலை ஓடின பாதை இப்ப வளைஞ்சு காட்டுறோசாப் பள்ளத்தின்ரை திக்கிலை திரும்பி இறங்கினது. அந்த வழியிலை அண்ணரும் நானும் முந்தி ஒருநேரம் ஒரு கோடைகால செக்கல் நேரம்  போயிருக்கிறம். உது நடந்து ஒரு ஆயிர வரிய காலம் ஓடிப் பறந்த மாதிரிக் கிடக்கு. இறக்கத்திலை வலு கவனமாய் குதிரையோடி இறங்க வேணும். ஆனால் நாங்கள் குதிச்ச மாதிரிக் குதிரையளோடை பாய்ஞ்சம்.

ஒர்வார் நயினார் பயங்கர வேகத்திலை குதிரை ஓட்டினார். அவருக்கு எண்டால் காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்கு, சொந்த வீட்டுக்குப் போற அவசரம். அவரின்ரை வேகத்துக்கு அண்ணராலை ஈடு குடுக்க முடியாமல் போச்சு. பெர்க்கு எண்டவன் எங்களை நெருங்கி, நெருங்கி வந்தான். கடைசியிலை அனக்கு ஒரு சங்கதி ஓடி வெளிச்சது. அண்ணரின்ரை குதிரையோட்டத்தின்ரை வேகம் குறையிறதுக்கு நான்தான் கால். தான் மட்டும் தனிச்சுக் குதிரை ஓடுவர் எண்டால், உவர் ஒர்வார் நயினாராலையும் அண்ணரை மிஞ்சேலாது. ஆனால் அவர் என்னை எந்த நேரமும் கவனிக்கிற தியானத்தாலை எல்லாம் சுணக்கம் ஆகுது. 

இப்ப நாங்கள் பறக்கிற இந்தக் குதிரையோட்டம் தான் காட்டுறோசாப் பள்ளத்தின்ரை தலையெழுத்தை மாற்றி எழுதும் எண்டு அண்ணர் சொன்னவரெல்லே? நான் எடுக்கிற முடிவிலை தான் எல்லாம் இருக்கு எண்டு நினைக்க பெருத்த அந்தரமாய் போச்சுது. வரவர நான் வலு சுறுக்கிலை முடிவெடுக்க வேணும் எண்டு தெரிஞ்சது. நான் திரும்பிப் பார்க்கிற ஒவ்வரு தரமும் பெர்க்கும் அவன்ரை கூட்டமும் எங்களை நெருங்கி,நெருங்கி வாறதைக் கண்டன். இடைசுகம் பற்றை பறுகு மறைவிலை காணாமல் போவாங்கள். இருந்தாப்போலை நல்ல கிட்டவாய் வருவாங்கள். 
அண்ணர் கட்டாயம் தப்பியோட வேணும். என்னாலை அவர் பிடிபடக் கூடாது. 

"அண்ணேர்! நல்லபிள்ளை எல்லே! நான் சொல்லிற படி தயவு செய்து செய்யும். அவங்கள் காணாமல் ஒரு முடக்கிலை என்னைக் கீழை தள்ளி விடும். தள்ளி விட்டிட்டு ஒர்வார் நயினாரோடை தப்பி ஓடும்." அண்ணர் திகைச்சுப் போனார், ஆனால் நான் சொன்னதைக் கேட்டு நானே இன்னும் கூடுதலாய் திகைச்சுப் போனன். அண்ணருக்கும் இப்பிடி ரெண்டு பேரும் ஒண்டாய் ஒரே குதிரையிலை ஓடிறது சரிவராது எண்ட உண்மை ஓடி வெளிச்சிருக்க கூடும். 
"மெய்யாய்ச் சொல்லுறியே சீனியப்பு? துணிஞ்சு இறங்குவியே?" 
"இல்லை எண்டாலும் அதைத்தான் நான் செய்ய நினைக்கிறன்."
"என்ரை குஞ்சன்! என்ரை வீரன்! என்ரை சீனியப்பு!" அவரின்ரை குரல் தழுதழுத்தது. 

"நான் பேந்து வந்து உன்னைக் கூட்ட வருவன். முதலிலை ஒர்வார் நயினாரைக் கூட்டிக்கொண்டு எங்கடை சுரங்கக் கள்ளப் பாதையிலை  இறங்க வேணும். அவரைப் பத்திரமாய் மத்தியாசுப் பெத்தையா வீட்டுக்குக் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்க வேணும். பேந்து ஒரே ஓட்டத்திலை உன்னைத் தேடி வருவன்" அண்ணர் தன்ரை திட்டத்தைச் சொன்னார்.
"உண்ணாணை வருவீரே?"
"என்னாணை வருவன் குஞ்சன்! பின்னை என்னைப் பற்றி என்ன நினைச்சநீ?"

நாங்கள் குளிச்ச அந்த வில்லோ மரத்தடி கிட்ட வந்தது.
"நான் எங்கடை வில்லோ மரத்திலை ஒளிச்சு இருப்பன். அங்கை என்னைத் தேடி வாரும்." சொல்லி வாய் மூட முன்னம் ஒரு பெரிய பற்றை வந்தது. அண்ணர் வியாழரின்ரை வேகத்தைக் குறைச்சார். நானும் மெள்ள குதிச்சன். அண்ணர் வியாழரோடை பறந்திட்டார். நான் உறுண்டு பற்றைக்குள்ளை மறைஞ்சன். தடதடெண்டு குதிரைக் குளம்படிச் சத்தம் தலைக்கு மேலாலை கேட்டது. சாதுவாக தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தன். அந்தப் பேயன் பெர்க்கின்ரை மூஞ்சை ஒரு நொடி  தெரிஞ்சு மறைஞ்சது. என்னத்தையோ பாய்ஞ்சு கடிக்கப் போற மாதிரி அவன்ரை நாடி மேல்கீழாய் ஆட வாயும் திறந்து மூடினது. உவனைப் போய்த் தான் அண்ணரும் ஆற்றோடை போகாமல் காப்பாற்றினவர்.

அண்ணர் ஒர்வார் நயினாரைக் கிட்டிப் போயிட்டார். ரெண்டு பெரும் ஒண்டாய் ஓடி மறைஞ்சதை இட்டு அனக்குப் பெரிய நிம்மதி. 
<போ! போ! பெர்க்குப் பேயா! அவையளை உன்னாலை பிடிக்கேலும் எண்டால் பிடிச்சுப் பாரன் > மனசுக்குள்ளை நினைச்சன். பெர்க்கும் அவன்ரை கூட்டமும் என்ரை கண்ணை விட்டு மறையும் மட்டுக்கும் பற்றையுக்குள்ளை ஒளிச்சு இருந்தன். பேந்து ஒழும்பிப் போய் அந்த எங்கடை வில்லோ மரத்திலை ஏறினன். இலை மறைவிலை நல்லதொரு கொப்பிலை இருந்தன். அனக்குச் சரியான களைப்பாய் இருந்தது. 

மரத்துக்குப் பக்கத்திலை ஆற்றங்கரையிலை ஒதுக்குப் பட்டு ஒரு சின்னப் படகு கிடந்தது. நான் நினைக்கிறன், அது மேலை உசக்க இருந்து வெள்ளம் அறுத்து வந்து இங்கை ஒதுக்கி இருக்க வேணும் எண்டு. ஏனெண்டால் அது கட்டிப் போட்டு கிடைக்கேல்லை. ஆர்தான் தவற விட்டதோ தெரியேல்லை, நிச்சயம் இதைக் காணேல்லையே எண்டு கவலைப் படுவினம். நானும் கொப்பிலை இருந்தபடி சுற்றவர நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தன். பெர்க்குப் பேயன் தன்ரை குதிரையை ஆய்க்கினைப் படுத்தி ஏறப் போன பிட்டி ஆற்றுக்கு நடுவிலை அந்தா தெரியுது. அப்பிடியே அவன் அந்தப் பிட்டியிலை தம்பிட்டுப் போய் இருந்திருக்கலாம். அப்பிடி இருந்திருப்பான் எண்டால் எங்களை இப்பிடிக் கலைவு காட்டி உபத்திரவப் படுத்தி இருக்க மாட்டான். 

ஆற்றைத் தாண்டி அங்காலை கத்துலாப்பாறையைக் கண்டன். அப்ப நான் நினைச்சுப் பார்த்தன், எந்த ஒரு விஷம் போலை ஒரு எண்ணம்  இப்பிடி சிலரை தீண்டி மற்ற ஆக்களை ஒரு ஞாயம் இல்லாத முறையிலை உந்தப் பயங்கரக் குகை வழிய அடைச்சு வைச்சு ஆய்க்கினை பண்ண வைக்குதோ? அண்ணரையும், ஒர்வார் நயினாரையும் நினைச்சன். பெர்க்கின்ரை கண்ணிலை பட்டிடாமல் அண்ணர் களவாய்த் தோண்டின சுரங்கத்துக்குள்ளை ரெண்டு ஓடி ஒளிச்சிட வேணுமே எண்டு நினைக்க, நினைக்க அனக்கு நெஞ்சை அடைச்சது. பெத்தையாவை நினைச்சன். அண்ணரையும், ஒர்வார் நயினாரையும் கண்டு பெத்தையா மத்தியாசு எம்மளவு புளுகப் படுவர் எண்டு நினைச்சன். அதுகும் ஒர்வார் நயினாரைக் கண்டவுடனை இனி இல்லை எண்ட புளுகம் வந்திருக்கும். எல்லாத்தையும் தான் நினைச்சுப் பார்த்தன்.

நல்லாய் இருட்டத் துடங்கி விட்டுது. இரா முழுக்க தனிச்சு இருக்க வேணும் எண்டது அப்பத்தான் அனக்கு உறைச்சது. நல்லாய் இருட்ட முன்னம் அண்ணராலை என்னை தேடி வரேலாது எண்டு நினைக்க வயிற்றைக் கலக்கினது. இருட்டைப் போலை பயமும் அனக்குள்ளை பரவ வெளிக்கிட்டது. 

அந்த மைம்மல் பொழுதிலை ஒரு பொம்பிளை ஒரு குதிரையிலை வந்து கொண்டிருந்தா. ஆரது இப்பிடி இந்த சன நடமாட்டம் குறைஞ்ச பாதையிலை ஒரு பொம்பிளை இந்த மைம்மல் இருட்டிலை  உலாத்திறது? எட! எங்கடை சோபியா அக்கையின்ரை சாங்கமாய் கிடக்குது. மெய்தான் அது சோபியா அக்கையே தான்! தான் ஒரு நாச்சியாராய் தெரிவு செய்யப் பட்டாலும், தன்னை நாச்சியார் எண்டு கூப்பிடாமல் சோபியா, சோபியா அக்கை எண்டு மட்டும் கூப்பிட வேணும் எண்டு சொன்னவ எல்லே? நான் கொண்ட புளுகத்துக்கு ஒரு அளவில்லை.
"சோபியா அக்கை!" நான் கத்திக் கூப்பிட்டன்.
"இஞ்சை பாருங்கோ! நான் இஞ்சை இருக்கிறன்!" நான் மரத்தை விட்டுக் கடகடெண்டு இறங்கினன். கையைக் கையை  விசுக்கிக் காட்டினன். சோபியா அக்கைக்கு என்னை மட்டுக்கட்ட  ஒருசில நொடி நேரம் எடுத்தது.
"எட! எங்கடை கார்ல்!" எண்டு ஆச்சரியப் பட்டா. 
"எப்பிடி இங்கினை வந்தநீர்? அது கிடக்கக் கொண்ணர் எங்கை? கொஞ்சம் பொறும், நாங்கள் உம்மட்டை கீழை வாறம். குதிரையளுக்கும் தண்ணி காட்ட வேணும். "

அப்பத்தான் கவனிச்சன், அவ தனிச்சு வரேல்லை, பின்னாலை ரெண்டு ஆம்பிளையள் கூட வந்தவங்கள்.  அவங்களும் குதிரையளோடை வந்தவங்கள். அதிலை ஒருத்தரைச் சட்டெண்டு அடையாளம் தெரிஞ்சது. அவர் முதலிலை நான் துரோகி எண்டு நினைச்ச கூபர் ஐயா! மற்ற ஆளை முதலிலை ஆரெண்டு தெரியேல்லை. கூபர் ஐயாவின்ரை முதுகு மறைவிலை இருந்து வெளிப்பட்டவனைப் பார்த்து நெஞ்சு திடுக்கிட்டது. எட கறுமம் பிடிச்சவனே! யூச்சி!

<உது மெய்மெய்யாய் உவன் தங்கச்சாவல் யூச்சி தானோ? இல்லை அனக்குப் பார்வைக் கோளாறு ஏதேனும் தொட்டிட்டுதோ?>, எண்டு கொஞ்சம் யோசிச்சன். <சோபியா அக்கை, உவன் உந்த யூச்சியைக் கூட்டிக் கொண்டு வந்திருக்கக் கூடாதே!என்ன பிழை எங்கினை நடந்து போட்டுது? சோபியா அக்கைக்கு மூளை கீளை குழம்பிப் போச்சோ? இல்லை நான்தான் யூச்சியை ஒரு துரோகி எண்டு கனாக் கண்டனானோ? சாய்ச்சாய்! நான் அப்பிடி ஒண்டும் கனாக் கண்டதில்லை. அவன் ஒரு துரோகியே தான்! அனக்குக் கண்ணிலை எந்தக் கோளாறும் இல்லை. உந்தா உவன் வாறான். இனி என்ன நடக்கப் போகுதோ?> நான் பட்ட மனக் கலக்கத்துக்கு ஒரு அளவு கணக்கில்லை.

அந்த மைம்மல் பொழுதிலை, ஆற்றங்கரையைப் பார்த்தபடி, குதிரையிலை சவாரி விட்ட படி, கெக்கட்டம் விட்டுச் சிரிச்ச படி வந்தவன். 
"எட! அதாரது? எங்கடை குதிரைக்காறன் வளவு சின்னப்பெடியோ? கார்ல் சிங்கநெஞ்சனோ? நாங்கள் திரும்பவும் சந்திப்பம் எண்டு நினைச்சிருக்கவே இல்லை. "
மற்றவையள் ரெண்டு பேரும் கூடச் சேர்ந்து சிரிச்சினம். நான் ஆற்றங்கரையிலை நிண்டபடி அவையள் கீழை வரட்டும் எண்டு நிண்டன். அந்தநேரம் என்ரை மனசிலை ஒரு கேள்வி,< எக்கணம் இனி என்னென்ன கலம்பகம் எல்லாம் படப் போறமோ?>
மூண்டு பேரும் குதிரையளாலை குதிச்சினம். சோபியா அக்கை ஓடி வந்து என்னைக் கட்டிப் பிடிச்சா. அவ பட்ட அக்களிப்பாலை அவவின்ரை கண் ரெண்டும் மின்னினது.
"ஓநாய் வேட்டைக்குத் திரும்பவும் வெளிக்கிட்டநீராக்கும்" கூபர் ஐயா பகிடி விட்டார். நான் ஒரு வதிலும் பறையாமல் விறைச்சுப் போய் நிண்டன்.
"எங்கினை? துலைக்கே வெளிக்கிட்டநீங்கள்?"எண்டு ஒருமாதிரிக் கேட்டுப் போட்டன்.
"கோட்டைச் சுவரைத் தாண்டி காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்கு கள்ளப்பாதை ஒண்டு இருக்கு எண்டு யூச்சி எங்களைக் கூட்டிக் கொண்டு வாறார் " எண்டா சோபியா அக்கை.
"கடைசிப் போர் வெடிக்கிற நேரத்திலை நாங்கள் உள்ள கள்ளப்பாதை எல்லாம் அறிஞ்சு வைச்சிருக்க வேணும்"
"ஓமோம்! எல்லா வழியளும் தெரிஞ்சு தானே இருக்க வேணும்?" எண்டு தாளம் போட்டான் யூச்சி.
"தாக்குதலை நாங்கள் துவங்க முன்னம் ஒரு திட்டம் கட்டாயம் ஆயித்தமாய் கைவசம் வைச்சிருக்க வேணும்"

அனக்குள்ளை சும்மா கொதிச்சுக் குமுறிக் கொண்டிருந்தது. <ஓ! உன்ரை கள்ளத் திட்டம் ஆயித்தமோ?> அனக்கு உவன் ஒரு கள்ளடி யோசினை வைச்சிருக்கிறான் எண்டு விளங்கினது. உவன் சோபியா அக்கையையும், கூபர் ஐயாவையும் அணாப்பிறான். எக்கணம் அவையளை பிடிச்சுக் குடுக்க எல்லோ போறான்? ஆரும் தடை போட முன்னம் அவையளைப் பொறிக்கிடங்கிலை விழுத்தப் போறான். இவன்ரை குள்ளநரித்தனம் வெல்லப் படாது. அதுக்கு ஒரு தடை போட வேணும். அனக்கு விளங்கினது, நான்தான் அதுக்கு ஏதும் செய்ய வேணும். இப்ப உடனடியாய் இறங்க வேணும். எப்பிடி, என்னத்தை, என்ன மாதிரித் துவங்க?

"சோபியா அக்கை! பியாங்காப் புறாவின்ரை பாடு எப்பிடி?" எண்டு கதையைத் துவங்கினன். சோபியா அக்கையின்ரை முகம் வாடிப் போச்சுது. 
"காட்டுறோசாப் பள்ளம் போன பியாங்கா திரும்பி வரவேயில்லை" எண்ட சோபியா அக்கை, 
"அது கிடக்க யோனத்தானைப் பற்றி ஏதும் தெரியுமே?" பியாங்காவைப் பற்றிக் கதைக்கப் புறியம் இல்லாமல் கதையை  மாற்றினா. ஆனால் நான் அறிய நினச்ச புதினம் வெளிப்பட்டிட்டுது. பியாங்கா செத்துப் போட்டுது. ஆனபடியால் தான் நாங்கள் யூச்சியைப் பற்றி எழுதி அனுப்பின சங்கதி எதுகும் தெரியாமல்  அவனோடை கூடிக் கொண்டு வருகினம்.

யூச்சிக்கும் அண்ணரைப் பற்றி அறியிற ஆவல்.
"அவன் ஒருக்காலும் ஆப்பிட மாட்டான் கண்டியளோ!" எண்டான்.
" மெய்தான். அண்ணர் ஒருத்தரின்ரை கையிலயும் ஆப்பிட மாட்டார்."  எண்டு அவன்ரை கண்ணை நேருக்குநேர் பார்த்துச் சொன்னன்.
"இப்ப ஒரு எப்பன் நேரத்துக்கு முன்னாலைதான் கத்துலாக் குகையிலை இருந்த ஒர்வார் நயினாரை மீட்டுக் கொண்டு போறார்" எண்டன். யூச்சியின்ரை செந்தாடி, மீசை,செம்பட்டை தலைமயிர் மண்டின மூஞ்சையைப் பார்க்க வேணும். மூஞ்சை வெளிற, மூச்சுக் காட்டாமல் நிண்டான்.

சோபியா அக்கையும், கூபர் ஐயாவும் கூத்தாடாத குறைதான். சரியான புளுகம் அவையளுக்கு. சோபியா அக்கை என்னை இன்னொருக்கால் கட்டிப் பிடிச்சா. கூபர் ஐயா,
"இனி இல்லையெண்ட ஒரு நல்ல புதினம் சொன்னாய் அப்பன்" எண்டவர். அவையள் ரெண்டு பேருக்கும் மேற்கொண்டு புதினங்கள் அறிய விருப்பம். ஆனால் யூச்சி அவசரப் பட்டவன்.
"அது பற்றி ஆறுதலாய் கேட்டறிவம். இப்ப இருட்ட முன்னம் நாங்கள் சுறுக்குப் பண்ணி உள்ளை பூர வேணும்."
<ஓகோகோ! உம்மடை தெங்கில் நயினாரின்ரை எளிய படை இவையளைப் பிடிக்க ஒளிச்சுக் காத்திருக்காமோ?> எண்டு மனசுக்குள்ளை நினைச்சன்.

"வாரும் கார்ல்!" எண்டு என்னைக் கூப்பிட்டா சோபியா அக்கை. 
"என்ரை குதிரையிலை சேர்ந்து போகலாம்."
"இல்லை" எண்டு கொதிச்சுக் கொட்டினன். 
"இப்பிடி ஒரு துரோகியோடை நீங்கள் எந்த ஒரு இடத்துக்கும் போகக் கூடாது!" நான் யூச்சியைக் கை நீட்டிக் காட்டினன். எக்கணம் அவன் என்னைக் கொலை செய்யப் போறான் எண்டு தான் நம்பினன். ஏனெண்டால் தன்ரை தடிச்ச கையாலை என்ரை கழுத்தை நெரிச்சுப் பிடிச்சான்.
"என்னடா சொன்னநீ? இன்னொரு சொல்லுச் சொல்லுவாய் எண்டால் கழுத்தை முறிச்சுப் போடுவன்" எண்டு சீறினான்.

சோபியா அக்கை வந்து விலக்குப் பிடிச்சவ. அவவுக்கு மூஞ்சை விடியேல்லை. 
"உந்தப் புழுக்கையர் என்னைத் துரோகியாம். தான் சொன்னது என்னெண்டு விளங்கித் தான் சொன்னவராமோ?" எண்டு யூச்சி கத்தினான். கூபர் ஐயா எண்டால் பக்குப்பக்கெண்டு சிரிச்சவர்.
"இதுநாள் வரை நான்தான் ஆக்கும் அந்தத் துரோகி எண்டு நான் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறன். எப்பிடி? எப்பிடி? என்ன அந்த விடுகதை?
குதிரைக்காறன் வளவிலை அடுப்படிச் சிவரிலை எழுதி வைச்ச விடுகதை?
பரி வெண்மை நாடும் 
நாடி செம்மை ஆகும் 
பல உண்மை ஆயும் 
பத்திரம் வாயும் நீயும் !

வெள்ளைக்குதிரை, செம்பட்டைக் குறுந்தாடி இருக்கிற நாடி எண்ட விவரணம் எல்லாம் என்னைப் பற்றி எண்டெல்லோ நான் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறன்?" எண்டு நொட்டை அடிச்சார்.

"கார்ல்! நீர் இப்பிடிக் கண்டவை நிண்டவையளிலை எல்லாம் சும்மா பழி போடுறது நல்லாயில்லை காணும்!" சோபியா அக்கை என்னிலை எரிச்சல் பட்டா. 
"உந்த வீண் பழி போடுற பழக்கத்தை உடனடியாய் நிற்பாட்டும்"
"என்ரை அவசரப் புத்தியை பொறுத்துக் கொள்ளுங்கோ கூபர் ஐயா!"
எண்டு கெஞ்சுமாப்போலை கேட்டன்.
"அப்ப யூச்சிக்கு ஒரு சொல்லு?, ஒரு வசனம்?" சோபியா அக்கை அதட்டினவ. 
"உண்மையான சதிகாறனிட்டை போய் நான் சொன்னதைப் பொறுத்துப் போகச் சொல்லிக் கேட்க மாட்டன். ஏனெண்டால் துரோகி எண்டவன் துரோகி தான் சதிகாறன் எண்டவன் சதிகாறன் தான்" நான் படபடவெண்டு சொன்னன். நான் சொன்னதை சோபியா அக்கையோ, இல்லைக் கூபர் ஐயாவோ நம்பவேயில்லை. யூச்சியை தாடாத்தி என்னை விட்டு புறிச்சுக் கூட்டிப் போச்சினம். யூச்சி விரிச்ச வலையிலை தானாய்ப் போய் விழப் போனவையள். அவையளைத் திசை திருப்பிறது கயிட்டமான காரியமாய்க் கிடந்தது. 

"எக்கணம் தன்ரை சதிவலையிலை உங்களை விழுத்தப் போறான்" நான் கத்தினன். 
"அனக்குத் தெரியும்! அனக்குத் தெரியும்! ஆரும் காணாமல் மலைக்கு களவாய் வந்து கட்டார், வெட்டார் எண்டு ரெண்டு பேரைச் சந்திக்கிறவனோ இல்லையோ எண்டு ஒருக்கால் கேளுங்கோ! ஒர்வார் நயினாரை காட்டிக் குடுக்கிறதுக்கு என்னென்ன காரியம் எல்லாம் செய்தவன் எண்டு கேளுங்கோ!"  என்னைப் பாய்ஞ்சு கடிச்சுக் குதறத்தான் யூச்சிக்கு  விருப்பம். எண்டாலும் தன்னை ஒரு மாதிரிக் கட்டுப் படுத்தினான்.
"நாங்கள் என்ன வெளிக்கிடுவமோ? இல்லை நிண்டு இவன் பொடியனின்ரை பொய், பிரட்டுக் கதையைக் கேட்பமோ?" என்னை நஞ்சும், பகையும் வழியிற கண்ணாலை பார்த்தான்.
"உன்னை ஒரு நல்லபிள்ளை எண்டு ஒரு நேரம் விரும்பினநான்" எண்டவன். நானும் விடேல்லை.
"நானுந்தான் உன்னை ஒரு நல்ல மனிசன் எண்டு ஒரு நேரம் நம்பினநான்"

அவன்ரை கொதி கோவத்துக்குப் பின்னாலை இருந்த பயம் அனக்குப் பிடிபட்டது. இப்ப அவன் கடும் அவசரத்திலை நிண்டான். உள்ளது எல்லாம் வெளிப்பட்டுத் தன்ரை குள்ளநரித்தனம் தெரிய முன்னம், சோபியா அக்கையையும்,கூபர் ஐயாவையும் தெங்கிலின்ரை எளிய படையிட்டை பிடிச்சுக் குடுக்க வேணுமெல்லோ? இல்லை எண்டு கண்டால் அவன்ரை உசிருக்கு ஆபத்து எல்லோ? 

சோபியா அக்கை உண்மையைக் கேட்க விரும்பாதது யூச்சிக்கு எம்மளவு  ஆறுதலான காரியம். அவ முற்றுமுழுதாய் அவனை நம்பினா. எப்பவுமே அவனிலை அவவுக்கு நல்ல நம்பிக்கை. இப்பிடி நிலைமை இருக்க நானொருத்தன் வந்து எழுவான் பக்கத்தைப், படுவான் பக்கம் எண்டும், படுவான் பக்கத்தை எழுவான் பக்கம் எண்டும் வளம் மாற்றிச் சொன்ன கணக்கிலை சொல்லிக் கொண்டு நிற்கிறன். என்னை என்னெண்டு சோபியா அக்கை நம்பிறது?
" கார்ல்! இப்ப ஒண்டுமே பறையாமல் வாரும். பேந்து ஆறுதலாய் கதைப்பம்" எண்டு திரும்ப சோபியா அக்கை கூப்பிட்டா. 
"உவனோடை போனால் உப்பிடியே போக வேண்டியதுதான். இனிமேல் ஒரு பேந்தும் பிறகும், ஆறுதலாய்க் கதைக்கிறதும் வராது" அனக்கு அப்ப அழுகைதான் வந்தது. சோபியா அக்கையைப் பறி குடுத்திட்டு என்னெண்டு நஞ்சியாலா இருக்கப் போகுது? எல்லாக் களவும்,சதியும் தெரிஞ்ச என்னாலை அவவைக் காப்பாற்ற ஏலாமல் கிடக்கே! அவ தன்னைக் காப்பாற்ற விடுகிறா இல்லையே!

"கார்ல்! இப்ப நீர் எங்களோடை வாறீர்!" திரும்பவும் ஆனால் ஒரு கட்டளை போலச் சொன்னவ. அப்ப அனக்கு ஒண்டு ஞாவகத்துக்கு வந்தது.
"யூச்சி! உன்ரை சட்டையைக் கழட்டு! நெஞ்சைக் காட்டு!" எண்டு அதிகாரமாய்ச் சொன்னன். அவனுக்கு மூஞ்சை முகமெல்லாம் செத்த சவம் போலை வெளிறிப் போச்சுது. அவன்ரை முகத்திலை வந்த மாற்றத்தை மற்றவையள் ரெண்டு பேரும் கவனிச்சினம். தன்பாட்டிலை அவன்ரை ஒருகை நெஞ்சைப் பொத்தினது, என்னத்தையோ பாதுகாக்கிற மாதிரி. 

சடாரெண்டு ஒரு அமைதி! கூபர் ஐயா அதட்டின குரலிலை 
"யூச்சி! பெடி சொன்னதைச் செய்!" எண்டார். சோபியா அக்கை ஒண்டும் பறையாமல் யூச்சியையே பார்த்துக் கொண்டு கொஞ்ச நேரம் நிண்டவ. யூச்சி எண்டால் குதிரையைத் திருப்பினான்.
"நிண்டு மினைக்கெட நேரமில்லை" எண்டான். சோபியா அக்கையின்ரை கண்ணிலை சினம் தெரிஞ்சது.
"அப்பிடி ஒண்டும் பெரிய அவசரமில்லை யூச்சி! இண்டைக்கு இல்லை எண்டால் நாளைக்குப் போகலாம்" எண்டு கடுமையாய் சொன்னா.
"நாச்சியார்  நான் சொல்லிறன், உன்ரை நெஞ்சைக் காட்டு!"

யூச்சியின்ரை மூஞ்சையை பார்க்கேலாமல் இருந்தது. முகம் செர்ரிப் பழம் போலை இருண்ட சிவப்பானது. மூசி மூசி  மூச்சுப் பறிஞ்சது. பயத்திலை விறைச்சுப் போய்  நிண்டான். அவனுக்கு நிற்கிறதோ இல்லை தப்பி ஓடிறதோ எண்டு தெரியேல்லை. சோபியா அக்கை அவனுக்குக் கிட்டை போனா. அவன் தன்ரை முழங்கையாலை அவவைத் தள்ளி விட்டான். சோபியா அக்கையும் விடேல்லை. அவன்ரை சட்டையை எட்டிப் பிடிச்சுக் கிழிச்சா. அந்தா! அந்தக் கத்துலாக் குறி! ஒரு பறவை வேதாளத்தின்ரை தலை! அரத்தம் போலை சிவந்து இருந்தது, சூட்டுக் காயம் சரிவர ஆறாமல். இப்ப சோபியா அக்கையின்ரை முகத்தை எல்லோ பார்க்க வேணும்! யூச்சியின்ரை முகத்தை விட மோசமாய் வெளிறிப் போனது.
"துரோகி! சதிகாறா!" சோபியா அக்கை திட்டினா.
"உனக்கு வெள்ளிடி விழ! நீ நஞ்சியாலாவுக்குச் செய்த பாவத்தை என்னத்தைக் கொண்டு கழுவிறது?" 

இப்பத்தான் யூச்சிக்கும் மூச்சுப் பேச்சு வந்தது. அவனும் வசை பாடின படி தன்ரை குதிரையிலை திரும்ப ஏறப் போனான். கூபர் ஐயா குறுக்கை நிண்டார். தப்பியோட ஒரு வழி தேடினான். கீழை ஆற்றோரம் ஒதுங்கி இருந்த படகு அவன்ரை கண்ணிலை பட்டது. மற்றவை ரெண்டு பேரும் எட்டிப்பிடிக்க முன்னம் பாய்ஞ்சு, குதிச்சுப் படகிலை ஏறினான். படகை ஆற்று வெள்ளத்திலை தள்ளி விட்டான். பயங்கரமாய் ஒரு சிரிப்புச் சிரிச்சான்.

"உனக்கு உரிய தண்டனை இருக்கு சோபியா!" ஆற்றின்ரை இரைச்சலை மீறிக் கத்தினான். 
" நான் திரும்ப வருவன்! செர்ரிப்பள்ளத்தின்ரை நயினாராய் நான் வலு கெதியிலை வருவன். அண்டைக்கு இருக்கு உனக்குச் சாப்பாடு!" <உந்த படு மொக்கன்! நினைக்கப் பாவமாயும் கிடக்கு. உவனாவது இனிமேல் செர்ரிப்பள்ளம் வாறதாவது!  பாவி! பாவி! கறுமா அருவிக்கெல்லோ நீ இப்ப பெலி! > எண்டு நினைச்சன்.
யூச்சி துடுப்பாலை படகை தன்ரை கட்டுப்பாட்டுக்குள்ளை கொண்டுவர பெரிய பாடு பட்டான். ஆனால் ஆற்றுத்தண்ணி பேயோட்டம் ஓடினது. நீரோட்டம் துடுப்பு ரெண்டையும் கையிலை இருந்து பிடுங்கினது. படகைச் சும்மா ஒரு பந்து போலை தூக்கி எறிஞ்சது. ஒரு பெரிய அலை வந்து படகை கவிழ்த்துப் போட்டது. யூச்சியைத் தூக்கி எறிஞ்சது. 

என்னதான் துரோகி, சதிகாறன் எண்டாலும், பதைபதைச்சு அவன் தண்ணியிலை தாழுறதைப் பார்க்க கொடுவினையாய் இருந்தது. நான் குரையைவைச்சு  அழுதன். அவனைக் காப்பாற்றத் துடிச்சன். ஆனால் அது மனிசரை மிஞ்சின ஒரு காரியம் எண்டது அனக்கு விளங்கினது. அந்த மைம்மல் பொழுதிலை,  யூச்சிக்கு நேர்ந்த கதி கண்டும் ஒரு உதவியும் செய்ய ஏலாமல் கையொடிஞ்ச மாதிரி நிண்டது, ஒரு பெரிய கொடுவினை! வெள்ளத்திலை ஒரு உதவியும் இல்லாமல் அள்ளுப்பட்டுப் போறானே எண்ட நினைப்பும் ஒரு பெரிய கொடுவினை!  ஒருதரம் தெரிஞ்ச யூச்சியின்ரை தலையை அலை ஒண்டு வந்து மூடினது. மேற்கொண்டு அவன் என்ரை கண்ணிலை படவேயில்லை.

இப்ப நல்ல கும்மிருட்டாய்ப் போச்சுது. பறணைப் பழங்காலத்து ஆதி நதி யூச்சியை பிடுங்கி கறுமா அருவிக்குக் கொண்டு போனது.
                                  
                                            (மனசு கனமாய்க் கிடக்குது)


சொல்விளக்கம்:
கயிட்டம் - கஷ்டம்,சிரமம்,சரவல் 
ஓர்மம் - மனவுறுதி 
எக்கணம் - எக்கணமும் 
எடுபட்ட பேயன் - இன்னொருவன் கருத்தை ஆராயாமல் பின்பற்றுபவன் ; மொக்கன் - மூடன்
அப்பிராணி - அப்பாவி 
திவ்வியம் - சிறந்தது 
அரத்தம் - குருதி
விட்டாத்தி <விட்டாற்றி - இளைப்பாறுகின்ற, விரிந்த 
ஏலேல்லை= ஏல+ இல்லை < இயலவில்லை 
தவண்டவர் < தவழ்ந்தவர்= தவழ்ந்த + அவர் - தவழ்ந்தார் 
விளப்பம் - விளக்கம் 
சதிரம் - சரீரம், உடல் 
நராங்கி< நரங்கி - மெலிந்து        வயக்கெட்டு = வயம்+கெட்டு - வலிமை கெட்டு 
பதகளிப்பு - பதற்றம் 
அக்களிப்பு - மனமகிழ்ச்சி , புளுகம்< புளகம் - மகிழ்ச்சி 
அயண்டகேடு <அயர்ந்தகேடு , அசந்தகேடு - அசட்டை
இயமானன் - எசமான் (வெய்யாய், தணியாய், இயமானனாம் விமலா!- சிவபுராணம்)
எளிய < இழிய- கேடுகெட்ட
பின்னேரப்பாடு - மாலைநேரம் ; மைம்மல்< மம்மல் - ஒளி மங்கும் நேரம் ; செக்கல்- அந்திப்பொழுது
பொழுதற= பொழுது+அற - பொழுதுபட- பகல் முடிந்து இரவாக
சன்னாசியாருக்கு சடம்பகம் பெருத்த மாதிரி - துறவிக்குப் பயண மூட்டை பெரிதானது மாதிரி
( இறைவனின் நினைப்பை விட, பெருத்துப் போன சடம்பகத்தைப் பற்றியே அதிக நேரம் நினைப்பு)
பெலி < பலி
கரவு - களவு, ஐமிச்சம்
அவையள் < அவர்கள்    மற்றவையள்<மற்றவர்கள்
நாசமறுக்க = நாசம்+ அறுக்க - கெடுதல் அகல
முண்டிவிழுங்க - பல்லால் அரைக்காமல் உணவை விழுங்க
   < வேறு வழியின்றி ஏற்றுக் கொள்ளுதல் என்ற பொருளில் அமைகிறது.
வதில் இறுக்குதல் - பதில் கூறுதல்
தெண்டிச்சார்< தெண்டித்தார் -முயற்சித்தார்
தெண்டுதல் - கிளப்புதல், மிண்டுதல் - நெம்புதல் - மேல் எழுப்புதல்
கால்பாவி நிற்றல் - காலூன்றி நிற்றல்
பற்றை - புதர்,  பறுகு - சிறுபுதர்
கணக்கிலை <கணக்கிலே - கணக்காக, மாதிரியாக
புறியம்< பிரியம், விருப்பம்
புறித்தல்< பிரித்தல்
கொடுவினை - கொடியவினை, கொடும்பாவம்
தெந்தட்டுப் பொறி - தொட்டால் சமநிலை தடுமாறி விழுத்தும் பொறி
தாட்டபடி < தாழ்த்தினபடி - அமிழ்த்தினபடி
நாரி - இடுப்பு , நாடி - கீழ்த்தாடை
கோதாரி- epidemic
கலம்பகம் -கலவரம்
எழுவான் பக்கம் - கிழக்கு, படுவான் பக்கம்- மேற்கு ; வளம் - பக்கம்
அனக்கு< எனக்கு
கந்தறுவார்= கந்து+ அறுவார் - வாழ்வின் பற்றுக்கோடு அற்றுப்போவார்.
சடுதிமுட்டு - திடீர்
பார் - பாறை ;  பிட்டி - மேடு
நெற்றிமுட்டு - நெற்றிக்குநேர்
கூதல் - குளிர்
ஆப்பிட்டு<அகப்பட்டு
பயளை, பசளை - உரம்
சாதுவாய், சாதுவாக, மெள்ள  - மெல்ல
ஐமிச்சம் . சந்தேகம்
சக்கட்டை - திறமை அற்றது
இடைசுகம் - இடைக்கிடை
இஞ்சை <இங்கே,  இஞ்சாலை <இங்காலே , இஞ்சாலுப் பக்கம் - இந்தப் பக்கம்
முறுகம் < மிருகம்
ஓடி வெளிச்சது< ஓடி வெளித்தது - விளங்கியது, புரிந்தது
பிடி பட்டது - விளங்கியது, புரிந்தது
பிடிபாடு - அடிபிடி
கால்(கோள் ) - அடிப்படை, காரணம்.  நான்தான் கால் - நான்தான் அடிப்படை, நான்தான் காரணம்
பேந்து < பெயர்ந்து , பின்பு
உண்ணாணை < உன்னாணை= உன்+ ஆணை- உன் மீது சத்தியமாக
நினைச்சநீ < நினைத்தாய் நீ ; வந்தநான் < வந்தேன் நான்;
     சொன்னவ/ சொன்னார் < சொன்னா அவ/ சொன்னார் அவர்;  ஓடினவன்<ஓடினான் அவன்;
     வந்திச்சினம் - வந்தார்கள்; சிரிச்சவையள் < சிரித்தார்கள் அவர்கள்;
     கத்தினவங்கள்< கத்தின அவன்கள் < கத்தினார்கள் அவர்கள்
உசக்க - உயரத்திலே
தம்பிட்டு - அசைய முடியாமல்
கலைவு காட்டுதல் - கலைத்தல், துரத்துதல்
தீண்டி < தூண்டி
சாங்கம் - சாடை
மட்டுக்கட்டுதல் - அடையாளம் கண்டு கொள்ளல்
கொண்ணர் < உங்கண்ணர் < உங்கள் அண்ணர்
வெளிக்கிடுதல் - புறப்படுதல்
துலைக்கே? < தொலை தூரத்துக்கே?
(எங்கே போகின்றாய் என்று நேரடியாகக் கேட்டால் போகின்ற காரியம் நிறைவேறாது என்று ஒரு நம்பிக்கை. அதனால் துலைக்கே என்று கேட்பது பலராலும் ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்ட வழக்கம்)
கள்ளடி யோசினை < கள்ள அடி யோசனை, ஏமாற்றுத்திட்டம்  ; அணாப்புதல் - ஏமாற்றுதல்
கண்டியளோ? < கண்டீர்களோ? , அறிவீர்களோ?
விலக்குப்பிடித்தல் - விலக்கி வைத்தல்
தாடாத்தி< தாடாற்றி- தாடு ஆற்றி - தாடையைத் தடவி - ஆறுதற்படுத்தி
பெடி - பையன், பிள்ளை
வெள்ளிடி - இடி போலும் துன்பம்
இருக்கு உனக்குச் சாப்பாடு - இருக்கிறது உனக்குத் தண்டனை
கொடுவினை - கொடுமை
குரையை வைச்சன் < குரையை வைத்தேன்- குழறி அழுதேன்

This entry was posted on 12:52 AM and is filed under , . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

0 comments: