Author: ந.குணபாலன்
•7:43 AM

                                                                             மூலக்கதை
 : Bröderna Lejonhjärta


                                                       

                                                                         எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                              (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                                  (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                                    ஓவியர்:இலூன் வீக்கெலான்ட்
                                                                                             ( Ilon Wikeland)


                                                                      தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்




துடிப்பு பதின்மூன்று : ஒர்வார் நயினார்!


கத்துலா எண்ட பயங்கரத்தை என்ரை ரெண்டு கண் கொண்டும் கண்டிட்டன். அனக்கு அஞ்சும் கெட்டு அறிவும் கெட்டுப் போச்சு. நிலத்திலை  காலிரெண்டும் பாவிநிற்க மாட்டன் எண்டிட்டுது. "பொதுக்" கெண்டு நிண்ட இடத்திலையே பழந்துணி கணக்கிலை சரிஞ்சு விழுந்து அறிவுகெட்டுப் போனன். அது தருணம் மேற்கொண்டு என்னைச் சுற்றி என்ன நடந்தது எண்டு ஒண்டுமே அனக்குத் தெரியாது. உந்த மின்னல், முழக்கம் எல்லாம் முடியும் மட்டுக்கும் அனக்கு அறிவு தெளியேல்லை. விடிய வெள்ளாப்போடை முகட்டு   மலையளிலை சூரிய வெளிச்சம் மினுங்கத் தான் அனக்கு அறிவு வந்தது. செட்டையுக்குள்ளை பாதுகாப்பாய் தன்ரை குஞ்சை வைச்சிருந்த தாய்க்கோழி கணக்கிலை தன்ரை மடியிலை அண்ணர் என்னைப் பக்குவமாய் அணைச்சபடி வைச்சிருந்தவர்.

கண்முழிச்ச கையோடை கண்ட பயங்கரந்தான் முதலிலை ஞாவகம் வந்தது. இராத்திரி கண்டதும் கேட்டதும் எல்லாம் ஒண்டும் மின்னலும் இல்லை, இடிமுழக்கமும் இல்லை. அதெல்லாம் கத்துலாவின்ரை அனல் பறக்கிற மூச்சும், அலறலும் தான். ஆத்தின்ரை மறு பக்கம் நல்ல உசரத்திலை, கறுமா அருவிக்கு நேரை மேலை ஒரு மலைப்பாறை  விளிம்பிலை தான் கத்துலா நிண்டது. அந்த நினைப்பிலை நான் பயந்து அனுங்கினன். அண்ணர் என்னை கன்னத்தைத் தடவி தாடாத்தினவர்.
" அது இப்ப அங்கை இல்லை அப்பன்! இப்ப போட்டுது" எண்டார். நான் அழுதபடி கேட்டன்,
"இப்பிடியும் ஒண்டு இந்தக் கத்துலாவைப் போலை மெய் மெய்யாய் இருக்கோ? அது என்ன வகையான முறுகம்? கட்டுக்கதையளிலை வாற மாதிரியான முறுகமோ?"
" ம்...ம்.. அதொரு ஆதிப் பறணைப் பழங்காலத்திலை உருவான பறவைவேதாளம் ஒண்டு! தெங்கில் மாதிரி கொடுவினை செய்யவெண்டு பிறந்த சென்மம். "

"எங்கினை போய் தெங்கில் உதைப் பிடிச்சவனாம்?"
"அது ஆதி நெடுங்காலமாய்த் தான் சீவிச்ச கத்துலாக் குகைக்குள்ளாலை இருந்து தான் வந்ததாம் எண்டு சனம் கதைக்குது. அதுக்குள்ளை ஆதிப் பறணைப் பழங்காலத்து  இராப் பொழுது தொட்டு  நித்திரையாய் இருந்திச்சாம். அப்பிடி ஒண்டு இருக்கெண்டு சனத்துக்குத் தெரியாத அளவுக்கு அது, ஆயிரமாயிரம் வரிய காலமாய் ஒரே நித்திரையாம். ஆனால்  ஏதோ கெட்ட காலத்துக்கு ஒருநாள் காலைமை  நேரம் கண் முழிச்சதாம். அப்பிடியே ஊர்ந்து கொண்டு வெளியாலை வந்திச்சாம். தெங்கிலின்ரை அரமனைக்கு உள்ளை பூந்து கண்ட நிண்ட ஆக்களை எல்லாம் தன்ரை அனல் மூச்சைச் சீறிச்சீறி  எரிச்சுக் பொசுக்கிப் போட்டுதாம். "

"ஏன் அது தெங்கிலை மட்டும் விட்டு வைச்சதாம்?"
" இல்லை. தெங்கிலும் உசிருக்குப் பயந்து அரமனைக்குள்ளை உள்ள மண்டபம் எல்லாம் மாறிமாறி ஓடி ஒளிச்சவனாம். கடைசியிலை ஒண்டுக்கும் ஏலாமல் உதவிக்கு அரணக்காறங்களை கூப்பிடிறதுக்கு போர்க்கொம்பை ஊத எடுத்தவனாம். அவன் போர்க்கொம்பை ஊத.."
"ஆ... ஊத? என்ன நடந்திச்சாம்?"
" வளர்த்த நாய் வாலாட்டி வந்த மாதிரி, கத்துலா தெங்கிலுக்கு மட்டும் அடங்கிப் பணிஞ்சு போச்சாம். போர்க்கொம்பு சத்தம் எண்டால்  அதுக்குப் பயமாம். போர்க்கொம்பை எடுத்து ஊதினபடி   தெங்கில் கைகாட்டினால் காணுமாம்,  நில் எண்ட இடத்திலை நிற்குமாம்."

பொழுது ஏற ஏற வெளிச்சம் கூடிக் கொண்டு வந்தது. கறுமண்யாக்கா மலை முகடெல்லாம் கத்துலாவின்ரை மூக்காலை கிளம்பின அனலைப் போலை சொலிச்சது. கறுமண்யாக்காவுக்கு நாங்கள் போகத்தான் வேணும் எண்டதை நினைக்கவே வயித்தைக் கலக்கிச்சுது. அனக்கு ஒரே பயமாய் இருந்திச்சுது. ஆர் கண்டது?, கத்துலா எங்கினை பதுங்கி இருக்கெண்டு. எங்கினை எங்கினை எல்லாம் அது வழக்கத்திலை இருக்கிறது? எங்கினை எல்லாம் நடமாடிறது? கத்துலாக்குகையிலை தான் அது இப்பவும் இருக்கிறதாமே? அங்கை தான் ஒர்வாரையும் மறியல் வைச்சிருக்கோ? கறுமப் பட்ட மனிசன் பாவம் என்ன கோலத்திலை இருக்கோ? உதைப் பற்றி எல்லாம் அண்ணரைப் பிடிச்சுக் கேட்டன். என்ன மாதிரி எல்லாம் இருக்கக் கூடுமெண்டு எண்டு தான் அறிஞ்சதை சொன்னவர். 

கத்துலாக்குகையிலை கத்துலா இப்ப இருக்கிறதில்லையாமாம். அந்த ஆதிப் பறணைப் பழங்காலத்திலை தொட்ட நித்திரை கெட்டு அது கண்முழிச்ச பின்னாலை அந்தப் பக்கம் திரும்பி ஒருக்காலும் பார்க்கேல்லையாமாம். கறுமா அருவிக்கு கிட்டடியாய் இருக்கிற ஒரு குகையிலை துலங்கிலை போட்டு கட்டி வைச்சு இருக்கிறானாமாம், தெங்கில்.  கட்டிப்போட்டு இருக்கிறதெண்டால் பொன்னாலை செய்த சங்கிலியாமாம். ஆரையும் வதைக்கிறதுக்கு எண்டு தெங்கில் நினைக்கிற நேரம் மட்டும் அதை தெங்கில் வெளியாலை கூட்டி வருவானாமாம்.

"காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை ஒருக்கால் நான் அதைக் கண்டநான் எல்லோ!" எண்டார் அண்ணர்.
"ஓ ஒ! அப்ப நீர் பயந்து கத்தினநீர். அனக்கு அது கனாவிலை  தெரிஞ்சது." எண்டன் நான்.
"ஓ கத்தினநான் தான்." எண்டு அண்ணர் தலையாட்டினவர். அனக்குள்ளை பயம் பாம்பு போலை ஊர வெளிக்கிட்டுது.
"அனக்கு பயமாய்க் கிடக்கு அண்ணர்! எக்கணம் கத்துலா எங்களைக் கொல்லத்தான் போகுது." அண்ணர் திரும்ப என்னை தாடாத்தி செய்ய வேண்டியதாய்ப் போச்சுது.

" அதெண்டால் துலங்கிலை போட்டுக்கட்டி எல்லோ நிற்குது? சங்கிலி விட்டுக் குடுக்கிற தூரம் மட்டும் தான் அதின்ரை நடமாட்டம். நீ கண்டநீ தானே? அதொரு பாறை விளிம்பிலை நிண்டதெல்லோ? அதிலை நிண்டபடி கீழை பணிய இருண்ட பாதாளத்திலை பாயிற கறுமா அருவியைக் கண்ணொட்டாமல் பார்க்கிற ஒரு பழக்கம் அதுக்கு." 
"ஏன் அப்பிடிச் செய்யிறதாம்?"
"எனக்குத் தெரியாது. சிலநேரம் கறுமாவைத் தேடி பார்க்குதாக்கும்."
"அதென்ன கறுமா?"
" அது சும்மா எல்பிரீடா ஆச்சி அவிழ்த்து விடிற மாய்மாலக்  கதையொண்டு. ஒரு மனிசர் இதுநாள் வரை கறுமாவைக் கண்கொண்டு கண்டதாய் தெரியேல்லை. அப்பிடி ஒண்டு இருக்கு எண்டு நான் நம்பவும் இல்லை. ஆனால் எல்பிரீடா ஆச்சி சொல்லிறவ, கறுமா அருவியிலை ஒருநேரம் ஆதிப் பறணைப் பழங்காலத்திலை கறுமா சீவிச்சதாமாம். கத்துலாவுக்கும்  அதுக்கும்  ஏழேழு சென்மத்துக்கும்  பகையாம். அதை மறக்கேலாமல் தானாம் கத்துலா இப்பிடி இருண்ட பாதாளத்தை முழிசி முழிசிப் பார்க்கிறதாமாம்." 

"அதென்ன மாதிரியான பிறப்பு? உப்பிடி ஒரு நரகத்து பாதாளத்திலை தாழ்ப்பத்திலை தண்ணிக்குள்ளை தாண்டு போய்ச் சீவிக்குது?"
"ஆ  உதெல்லாம் சும்மா ஒரு மாய்மாலக் கதை. கறுமா எண்டதொரு பெரீய ஆனைகொண்டான் மலைப்பாம்பாம். இந்த ஆத்தின்ரை அகலம் அளவுக்கு ஒரு நுப்பது, நுப்பத்தைஞ்சு முழம் நீளமாம், ஒரு அஞ்சாறு முழத்துக்கு அகலமிருக்குமாம். உதெல்லாம் எல்பிரீடா ஆச்சி சொன்னவ. ஆனால் உதெல்லாம் பழங்காலத்துப் புழுகுக்கதை கண்டியோ? சும்மா பயப்பிடாதை!"

" கத்துலாவை மாதிரி அதுகும் சிலநேரம் மெய்மெய்யாய் இருக்கலாந்தானே?" எண்டு நான் சொன்னநான். அதுக்கு அண்ணர் என்னைச் சமாதானப் படுத்திறதுக்காண்டி,
"நீ யூர்குப்பார் பழம் ஆய்ஞ்சு வரவெண்டு போன நேரத்திலை எல்பிரீடா ஆச்சி இன்னும் என்ன சொன்னவ எண்டு கேளன்!, 
தான் சின்னப்பிள்ளையாய் இருந்த காலத்திலை பிள்ளையளைப் பயப்பிடுத்திறதுக்கு பெரியாக்கள் கறுமாவையும், கத்துலாவையும் பற்றிக் கதை கதையாய்ச் சொல்லுவினமாம். கத்துலாக் குகையிலை இருந்த அனல்கக்கிற பறவைவேதாளத்தையும், பாதாளத்திலை பாயிற கறுமாஅருவியிலை தாழ்ப்பத்திலை இருக்கிற ஆனைகொண்டான் மலைப்பாம்பையும் பற்றின அந்தக் கதையைக் கேட்கக் கேட்கப் பயமாய் இருக்கும் தானாம். எண்டாலும் கேட்க விருப்பமாயும் கிடக்குமாம். உப்பிடி ஒரு பழங்கதையை சனங்கள் காலங்காலமாய்ப் பிள்ளையளுக்குச் சொல்லிச்சொல்லி பயமுறுத்தி வந்திருக்குதுகள்." 

"உந்த சனியன் பிடிச்ச கத்துலாவும் நித்திரை குழம்பாமல் தன்ரை பாட்டிலை குகைக்குள்ளையே கிடந்திருக்கலாமே! அப்பிடி இருந்திருந்தால்  கத்துலாவும் ஒரு மாய்மாலக் கதையாயே இப்பவும் இருந்திருக்குமே!" நான் பெருமூச்சு விட்டன். பயங்கரக் கதையள் எல்லாம் நடக்கிற கறுமண்யாக்கா தேசத்தைப் பற்றி நினைச்சன். அனக்கு பயத்திலை கால் மேல் கை தலையெல்லாம் விறைக்குமாய்ப் போலை வந்திச்சுது. அனக்கு அங்கினை போக எள்ளளவு   புறியமுமில்லை. என்ன செய்யிறது?ஆய்க்கினை விழ! போகத்தான் வேண்டிக் கிடக்கே! 

சாப்பாட்டு மூட்டையை அவிட்டம்.  கொஞ்சம் ஒர்வாருக்கும் வேணும் எண்டு எடுத்து வைச்சிட்டு, கொஞ்சமாய் நாங்களும் திண்டம். 
"பாவம் அந்த மனிசன் ஒர்வார். எத்தினை நாளைக்கு முன்னாலை ஆனவாகிலை ஒருவாய் தீன் திண்டிச்சுதோ?" எண்டு அண்ணர் இரக்கப் பட்டவர். வியாழரும்,வெள்ளியாரும் பாறைக் குண்டு ஒண்டிலை நிறம்பி நிண்ட மழைத் தண்ணியைக் குடிச்சதுகள். இங்கினை மலைப் பக்கமாய் மேய்ச்சலுக்கு ஏத்த மாதிரி புல்பூண்டு அருந்தலாய்க் கிடந்திச்சுது. பாலம் துடங்கிற இடத்திலை நல்ல புல்லு முளைச்சிருந்தது. நாங்கள் பாலத்திலை ஏற முன்னம், அந்தப் புல்லை ரெண்டும் ஒரு பிடி பிச்சதுகள். பாவங்கள், எங்களோடை இழுபடுதுகள்! 

பாலத்தாலை ஏறிப் போனம், கறுமண்யாக்காப் பக்கம். தெங்கில் எண்ட விழுவானின்ரை தேசம். கொடுமையும், பயங்கரப் பாதகமும்  பிறத்திச் சனத்துக்கு செய்யிற கூட்டம் இருக்கிற தேசம்! பயத்திலை அனக்கு குலைப்பன் காய்ச்சல் வந்தது போலை நடுங்கினது. பாலத்தாலை நாங்கள் போய்க் கொண்டிருக்கிறம் இப்ப..... எக்கணம் பாதாளத்திலை தாழ்ப்பத்திலை இருக்கிற அந்த கறுமா எண்ட ஆனைகொண்டான் பாம்பு ஒழும்பி எங்களை விழுங்க வந்திச்சுது எண்டால்....? ஐயோ! கீழை எண்டால் கறுமா!....., அங்காலை போனால் அந்தப் பறவைவேதாளம் கத்துலா!...... நாங்கள் வந்தவுடனை தன்ரை வேட்டைப் பல்லாலை கொத்திறதுக்கும், அனல் மூச்சாலை பொசுக்கிறதுக்கும்  எண்டு எக்கணம் கணக்காய் காத்திருக்குமோ?...... 

நாங்கள் பாலத்தைக் கடந்து வந்திட்டம். பாதாள விளிம்புப் பக்கம் கத்துலாவின்ரை  சிலமனைக் காணேல்லை. 
" கத்துலாவைக் கிட்டக்கிழலைக்கும்  காணேல்லை, அண்ணர். "
சொல்லி நான் முடிக்கேல்லை. ஐயோ கறுமகாண்டம்! அந்தா பங்கை பாரன்! தெங்கிலின்ரை அரமனைப் பக்கம்....ஒரு பாறைக்குப் பின்னாலை அதின்ரை தலை தெரியுது. நாங்கள் அதைப் பார்த்ததை அதுகும் கண்டிட்டுது. உடனை மலைப் பாறை எல்லாம் கிழியுமாப் போலை ஒரு உறுமல் உறுமினது. ஒரு அருவி போலை புகையும் அனலும் அதின்ரை மூக்கிலை இருந்து சீறியடிச்சுக் கொண்டு வெளிப்பட்டது. கோவத்திலை சீறிச்சினந்து துலங்கை அறுக்கத் தெண்டிச்சுது.

வியாழரும், வெள்ளியாரும் பயக்கெடுதியிலை நிலைகுலைஞ்சு போச்சுதுகள். அதுகளை ஒரு நிலைக்குக் கொண்டு வாறது பெரும் பாடாய்ப் போச்சுது. நான் பட்ட பயமும் பயங்கரமும் அதுகள் பட்டதை விட ஒரு சொட்டுக்கும் குறைஞ்சதில்லை. நஞ்சியாலாக்குத் திரும்பிப் போவம் எண்டு அண்ணரைக் கெஞ்சி இரங்கி கேட்டுப் பார்த்தன். ஆனால் அண்ணர் ஒர்வாரைக் கைவிட்டிட்டு இடையிலை போகேலாது எண்டு ஒரேயடியாய்ச் சொல்லிப் போட்டார்.
"பயப்பிடாதை! கட்டை அறுக்கிற மட்டுக்கும் கத்துலாவாலை எங்களை நெருங்கேலாது."

எக்கணம் கத்துலாவின்ரை அலறலைக் கேட்டு தெங்கில் என்னெண்டு யோசிப்பான். ஆராயிறதுக்கு அரணக்காறங்களை ஏவுவான். அதுக்கு  முன்னம் நாங்கள் கெதிப்பண்ணி காரியத்திலை இறங்க வேணும். அவங்களின்ரை கண்ணிலை படமுன்னம் மலையிலை ஏறி ஒளிக்க வேணும். நாங்கள் குதிரையளிலை பறந்தம். அரணக்காறங்களுக்கு  எங்கடை தடங்கள் பிடிபடாமல் இருக்க வேணும். அவங்களை பேய்க் காட்டிறதுக்காண்டி ஒரு ஒடுக்கமான தொத்துப்பொறியான  பாதையாலை போனம். பாறை விட்டுப் பாறை தாவி மலையிலை ஏறினம். குதிரைக் குளம்படி பட்டு பாறையளிலை நெருப்புப்பொறி கிளம்பி நூர்ந்தது. 

பின்னாலை அரணம் குதிரையேறி நாலுகால் பாய்ச்சலிலை தங்கடை வாளுகள் வேலுகளோடை வருதோ எண்டு ஒரு நுணுத்தம் நிண்டு நிதானிச்சு பார்த்தன். ஒரு அசுகையையும் காணேல்லை. உந்தப் பாதையிலை தப்பியோடிற ஆரையும் தேடிக்கண்டு பிடிக்கிறதெண்டால் வலு கயிட்டம் தான். அப்பிடி கண்ணிலை பட்டாலும் உச்சிக்கொண்டு ஓடி ஒளிச்சிடலாம். ஒரு அவசர அந்தரதுக்கு வாய்ச்ச மாதிரி இங்கினை கறுமண்யாக்காவிலை 
இடக்கு முடக்கும்,  பாறையும் பள்ளமுமாய்  இருக்கு. 

கொஞ்சம் தூரத்துக்கு குதிரையோடிப் போன பின்னாலை அண்ணரைப் பிடிச்சுக் கேட்டன்,
"இப்ப எங்கை போய்க் கொண்டிருக்கிறம்?".
"வேறை எங்கினையாக்கும்? உனக்குத் தெரியுந்தானே? கத்துலாக் குகைக்குத் தான்!" எண்டு சொன்னவர்,
" உந்தா! கத்துலாமலையை அண்டி வந்திட்டம் பார். நெத்திக்கு நேரை கிடக்கு" எண்டு கத்துலாமலையைக் காட்டினவர். மெய்தான். எங்களுக்கு முன்னாலை கனக்க உசரம் இல்லாத உச்சி தட்டையான மலை ஒண்டு; ஒரே பொறிவு சரிவும், செங்குத்துச் சிவருமாய்க் கிடந்திது. சரி கணக்காய் நாங்கள் நிண்ட இடத்துக்கும் அந்த மலைக்கும் இடையிலை மட்டும் பெரிசாய் பொறிவு சரிவு   இருக்கேல்லை. பெரிய பாடு ஒண்டும் இல்லாமல் அந்த மலையிலை ஏறக் கூடியதாய் இருந்திச்சுது. அதை ஏறித் தாண்டிப் போக வேணுமாம். 

"அடுத்த பக்கத்திலை தான் கத்துலாக் குகையின்ரை வாசல் ஆத்தைப் பாத்தபடி இருக்கு. ஒருத்தரின்ரையும்   கண்ணிலையும் படாமல் எப்பிடி உள்ளை பூருறது எண்டதுதான் இப்ப கேள்வி" எண்டு அண்ணர் சொல்லிக் கொண்டு வந்தார்.
"அண்ணர்! என்னெண்டு எங்களாலை கத்துலாக் குகைக்குள்ளை பூரேலும்?" எண்டு நான் கேட்டன். ஏனெண்டால் அண்ணர் முந்தி சொன்னவர், குகைவாசல் நல்ல மொத்தமான செப்புக் கம்பியாலை செய்த படலை போட்டுப் பூட்டியிருக்குதாம் எண்டு. அம்மட்டே?தெங்கிலின்ரை எடுபிடியள் இராப்போலாய் எந்தநேரமும் காவலுக்கு நிற்பாங்களாம் எல்லே? இப்பிடியான நிலைவரத்திலை எப்பிடியாம் உள்ளை பூருறது? 

அண்ணர் அதுக்கு ஒரு மறுமொழியும் பறையேல்லை. குதிரை ரெண்டையும் மறைவிலை கட்டி வைக்கவேணும் எண்டார். இனிமேல் தொத்தித் தடவி மலையேற வேணுமாம். அதுக்குக் குதிரை சரிப்பட்டு வராது. ரெண்டு குதிரையையும் ஒரு குடைவுக்குள்ளை கொண்டு போய்  மறைவிலை விட்டம் கொண்டுபோன அசம்பியையும் வைச்சம். அண்ணர் வியாழரைத் தடவி விட்டுச் சொன்னார், 
" நாங்கள் போய் ஒரு நோட்டம் விட்டிட்டு வாறம். அது மட்டுக்கும் ஒரு சத்தஞ்சலார் காட்டாமல் நிக்க வேணும் என்ன?"
அனக்கு வெள்ளியாரை விட்டிட்டுப் போகப் புறியமாயில்லை. என்ன செய்யிறது? போகத்தான் வேணும். 

மலைச்சிவரைத் தொட்டுத் தடவித் தொத்தியேறினம். மேலை அந்தத் தட்டையான மலையுச்சிக்கு வர நான் நல்லாய்க் களைச்சுப் போனன். கொஞ்சம் களைப்பாறிப் போகலாம் எண்டு அண்ணர் சொன்னார். நான் நீட்டி நிமிர்ந்து நிலத்திலை படுத்திட்டன், அண்ணருந்தான். வானத்தைப் பார்த்தபடி கிடந்தம். கொஞ்சம் தள்ளி மற்றப் பக்கமாய் எங்களுக்குக் கீழாலை கத்துலாக் குகை கிடக்கு. நினைக்க நினைக்க ஒருவித அந்தரமாய்க் கிடந்தது. எங்களுக்குக் கீழாலை எண்டால்...., பயங்கரங்களும், கொடுவினையளும் நடக்கிற கத்துலாக்குகை!  சுற்றிச் சுழண்டு போற சுரங்கப் பாதையள், கறுமப்பட்ட சீவனுகளை பிடிச்சு வருத்தி மறியல் வைச்சு சாக்காட்டிற இருட்டான குடைவுகள்....    மேலாலை எண்டால்..... வெய்யில் வெளிச்சம், நீலவானம், வெள்ளை முகில், வண்ணத்துப்பூச்சி, வண்ண வண்ணப் பூக்கள், பச்சைப்புல்லு.......

கனசனம் உந்தக் கத்துலாக் குகைக்குள்ளை அந்தரப்பட்டு ஆவெண்டு அலறிச் செத்துப்போயிருக்குங்கள்! ஆர் கண்டது?, ஒர்வாரும் இருக்கிறாரோ?, இல்லை, எக்கணம் போய்ச் சேர்ந்திட்டாரோ? நான் என்ரை ஐமிச்சத்தை அண்ணருக்குச் சொன்னன். அண்ணர் உடனை ஒரு மூச்சும் காட்டேல்லை. வானத்தையே கண் ஒட்டாமல்   பார்த்தார். அனக்கு வந்த ஐமிச்சம் அவருக்கும் வந்திருக்கும் போலை!  கடைசியிலை சொன்னார்,
" கத்துலா நித்திரையாய் இருந்த காலத்திலையே தெங்கில்  உந்தக் குகைக்கு செப்புக்கம்பிப் படலை கட்டிப் பூட்டி வைச்சவன். சனங்களை அதுக்குள்ளை போட்டு அடைச்சு வைக்கிற மறியலாய் உந்தக் குகையைப் புழங்கினவன். ஆதிப் பறணைப் பழங்காலத்திலை தொட்ட நித்திரை குழம்பி கத்துலா என்னெண்டு வெளியாலை வந்ததாமாம்?"

"என்னது? கத்துலா நித்திரையாய் இருக்கேக்குள்ளை மறியலாய்ப் பாவிச்சவனாமோ?"
"ம்..ம் ஆனால் கத்துலா எண்ட ஒண்டைப் பற்றி ஆருக்குமே அந்த நேரம் ஒண்டும் தெரியாது." 
அனக்கு சதிரம் நினைச்சுப் பார்க்கவே நடுங்கினது. ஊருலகத்திலை படாத ஆய்க்கினை எல்லாம் பட்டபடி மறியலிலை இருக்க,.... பத்தும் பத்தாததுக்கு எண்டு உள்ளுக்கை ஒரு மூலைக்குள்ளை இருந்து ஒரு பறவைவேதாளம் ஊர்ந்தபடி வாறதைக் கண்டு என்ன பதைப்புப் பதைச்சிருப்பினம்? ஆனால் அண்ணர் எண்டால் வேறை மாதிரி நினைச்சவர். 
"கத்துலா வந்து, அந்த செப்புக்கம்பிப் படலை வழியாலை வர முடியாமல்; காவலில்லாத ஒரு பாதையாலைதான்  வெளியிலை வந்திருக்க வேணும். அந்தப் பாதையைத் தான் என்ன பாடுபட்டும் தேடிப் பிடிக்க வேணும்" எண்டார்.

கனக்க நேரம் எங்களாலை ஓய்வொழிஞ்சு இருக்கமுடியாது தானே? அண்ணர் அந்தரப்பட்டுக் கொண்டு நிண்டவர். நாங்கள் கத்துலாக் குகைக்குக் கிட்டவாய் வந்திட்டம். இன்னும் ஒரு சொட்டுத் தூரந்தான். கீழை கிடுகிடு பள்ளத்திலை ஆறு பாயுது. அங்காலை தாண்டினால் நஞ்சியாலா கண்ணிலை தட்டுப்பட்டுது. நஞ்சியாலாவைப் பார்க்கப் பார்க்க ஒரே ஏக்கமாய்க் கிடந்திது. 

"அண்ணேர்! பங்கை பாரும்! நாங்கள் பிடிச்சுக் கொண்டு குளிச்ச வில்லோ மரம்,... ஆத்தின்ரை அக்கரையிலை.... "
அந்த இடத்தைப் பார்க்கப் பார்க்க; அந்த வெளிச்சமான கரையின்ரை உசிர் மூச்சு ஆத்துத் தண்ணியையும் தாண்டி மலையேறி வந்து "சுகமாய் இருக்கிறியளோ மக்காள்?" எண்டு எங்களை சுகம்பலம் கேட்ட மாதிரி இருந்திச்சுது.

அண்ணர் மூச்சுக் காட்டாமல் இருக்க கைகாட்டினார். ஆருக்கும் எங்கடை குரல் கேட்டாலும் எண்டு அவருக்குப் பயம். நாங்கள் நல்லா  மலை விளிம்பை நெருங்கி வந்திட்டம். இந்தா இஞ்சாலுப் பக்கம் குத்தெண்ட மலைச்சிவர் கிடுகிடு எண்டு தாழ்ப்பம்  தெரியாத பாதாளத்துக்குச் சரியுது. உந்தச் சிவரிலை தானாம் அந்தச் செப்புக்கம்பிப் படலை போட்ட கத்துலாக் குகைவாசல் இருக்காமாம். எங்களாலை அதை பார்க்கேலாமல் இருந்திச்சுது. 

நிலத்திலை படுத்து, வயித்தாலை ஊர்ந்து ஊர்ந்து போய் விளிம்பிலை கீழை எட்டிப் பார்த்தம். ஒரு நாலு அஞ்சு அடி அகலப் பாதையும், அதிலை  காவலுக்கு நிக்கிற அரணக்காறங்களையும் காணக் கூடியதாய் இருந்திச்சுது. மூண்டு பேரைக் கண்டன். அந்தக் கறுப்புத் தலைக்கவசத்தைக் கண்டவுடனை என்ரை நெஞ்சு தடதடெண்டு அடிக்க வெளிக்கிட்டிச்சுது. நல்லகாலம் அவங்கள் நிமிர்ந்து பார்க்கேல்லை. 

உப்பிடி ஒரு வேலைவெட்டியும் அத்த  அரணக்காறங்களை வேறை எங்கையும் பார்க்கேலாது. அவங்கள் என்னடா எண்டால் வேறை எந்த அக்கறையும் இல்லாமல் தங்கடை பாட்டிலை தாயம் விளையாடினவங்கள். 
<அந்த செப்புக்கம்பிப் படலை பூட்டியிருக்க, எந்தப் பகையாளி அதுக்குள்ளாலை வந்து குதிக்கப் போறான்? ஏன் அதிலை காவலுக்கு ஆள் வைக்க வேணும்?> எண்டு நான் நினைக்க, அந்தப் படலை திறந்திச்சுது. உள்ளை இருந்து இன்னுமொரு அரணக்காறன் வெளியாலை வந்தான். கையிலை ஒரு வெறும் இயத்து இருந்துது. அதை நிலத்திலை விட்டெறிஞ்சான். படலையைப் படாரெண்டு சாத்திப் பூட்டினான். அவன் திறப்பைத் திருகிப் பூட்டின சத்தம் எங்களுக்குக் கேட்டது. 

"அந்தப் பண்டிக்குக் கடைசித் தீன் வைச்சாச்சு." எண்டான் மற்றவங்கள் சிரிச்சாங்கள். அதிலை ஒருத்தன் கேட்கிறான்,

"இண்டைக்கு ஒரு மிக முக்கியமான நாள். தன்ரை கடைசித்தீன் தின்னிற நாள் எண்டது அவனுக்குத் தெரியுமாமோ? இண்டு பொழுதுபட கத்துலா அவனைத் தேடிக் காத்திருக்கும் எண்டும் சொன்னநீயோ " எண்டு.

"ஓ ! நல்லாத் தெரியும்! அவன் என்ன சொன்னவன் எண்டு சொல்லட்டே? 

<அப்பாடா! இப்ப எண்டாலும் இந்த நாள் ஒருமாதிரி வந்திட்டுது.>  எண்டு . இன்னும் ஒண்டு சொன்னவன். காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்கு வியளம் சொல்லி அனுப்பட்டாமாம்,
< ஒர்வாரின்ரை தேகம் அடங்கலாம், ஆனால் விடுதலைத் தாகம்  ஒருக்காலும் அடங்காது.> எண்டு வீரவசனம் பேசிறான்.

"கத்துலாவை இண்டைக்கு செக்கல் பட சந்திக்கிற நேரம் அதிட்டை போய் நயினார் சொல்லட்டன். அதுக்குக் கத்துலா என்ன மறுமொழி சொல்லும் எண்டு நேரிலை தானே கேட்டுப் பார்க்கட்டன்" எண்டு மற்றவன் ஒருத்தன் நக்கல் அடிக்கிறான்.


நான் அண்ணரைப் பார்த்தன். மூஞ்சை எல்லாம் வெளிறிப் போய் இருந்தார்.

"வா" என்னை மெதுவாய்க் கூப்பிட்டார். 
"நாங்கள் இங்கயிருந்து கெதியாய் நடையைக் கட்ட வேணும்" எண்டு கிசுகிசுத்தார். முதலிலை பின்வளமாய் ஊர்ந்தபடி போய் பேந்து எழும்பிக் குதிரையளடிக்கு ஒரே ஓட்டத்திலை நில்லாமல் நிறுத்தாமல் ஓடிப் போனம். 

தாடாத்தி பண்ணேலாத நிலைமையிலை அண்ணர். பரிதவிச்சபடி தேகம் ஒரு நிலைக்கு நில்லாமல் அல்லாடினர். இதுவரை ஒர்வாரைக் காப்பாற்ற முடியும் எண்டிருந்த நம்பிக்கை எல்லாம் நொருங்கிப் போக தவிச்சுப் போனார். நானே அனக்கு ஆராவது வந்து ஆறுதல் சொல்லுவினமோ? மனசிலை திடம் வர செய்வினமோ எண்டு ஏங்கினபடி இருக்க, நான் என்னெண்டு  என்ன வகையிலை ஆறுதலை  அண்ணருக்குச் சொல்லிறது?


" ஒர்வார் நயினார்! நான் கண்கொண்டு இன்னும் காணாத போராளீ! உங்களை காணவே முடியாமல் போடுமோ? இண்டைக்குச் செக்கலுக்குள்ளை நீங்களும் சாக வேண்டியதைப் போச்சே!? நீங்கள் செத்தாப் பிறகு, காட்டுறோசாப் பள்ளமும், நஞ்சியாலாவும் என்னென்ன பாடுகள் எல்லாம் படப் போகுதோ?" தன்ரை பாட்டிலை புலம்பினார் அண்ணர். 


நெடுநேரம் ஒரு சொல்லு, ஒரு வார்த்தை பறையாமல் ரெண்டு பெரும் இருந்தம். பேந்து அண்ணர் சாப்பாட்டு முடிச்சிலை இருந்து பாண் எடுத்து பிய்ச்சுப் பிய்ச்சு அனக்கும் தந்து குதிரையளுக்கும் தீத்தினவர்.
எல்பிரீடா ஆச்சி தந்தனுப்பின ஆட்டுப்பாலைக் கொஞ்சம் குடிக்க விருப்பமாய் இருந்திச்சுது.
"இப்ப வேண்டாம் பொறுத்திரு சீனியப்பு!" எண்டு மறிச்சார் அண்ணர்.
"நிறைய அலுவல் இருக்கு. செக்கல்பட முன்னம் நாங்கள் வெளிக்கிட வேணும். அப்ப அந்த ஆட்டுப் பாலிலை ஒவ்வரு துளியையும் நீ குடிக்கலாம்." எண்டு விளப்பம் சொன்னார்.

" எனக்குத் தெரியும். இதொண்டும் சின்னக் காரியமில்லை. வைக்கல் போரிலை ஊசி தேடின கணக்கிலை தான் இருக்கும். எண்டாலும் இம்மளவு தூரம் கயிட்டப் பட்டுப் போட்டு இப்ப கையைக் கட்டிக் கொண்டு நிற்கேலாது கண்டியோ!  தலையாலை மண் கிண்டி எண்டாலும் தெண்டிச்சுத் தேடிப் பார்க்க வேணும்."

"என்னத்தைத் தெண்டிச்சுத் தேடிப் பார்க்கிறது?" எண்டு கேட்டன்.
"கத்துலா வெளியாலை வந்த வழியைத் தான்." எண்டு ஏதோ அவர் சொல்லிறார் தான் எண்டாலும் அவரின்ரை முகத்திலை நம்பிக்கையீனம் தெரிஞ்சது.
"ம் கும்! குறைஞ்சது ஒரு வரியகாலம் இருக்கெண்டாலும் ஒருவழியாய் கண்டுபிடிக்கலாம் தான். என்ன செய்யிறது எங்களுக்கு இருக்கிறது ஒருசில மணிநேரம் மட்டுந்தான்."

இப்பிடி அவர் சொல்லிக் கொண்டிருக்க ஒரு சங்கதி நடந்துது. குதிரையளும் , நாங்களும் நிண்ட அந்த மட்டுமட்டுக் குடைவுப் பக்கம் தொட்டு அந்தப் பக்கத்து மலைச்சிவர் காண நெருக்கமாய் பத்தை இருந்தது. சடுதிமுட்டாய், பயந்து வெருண்டு ஒரு நரி பத்தைக்கு உள்ளாலை இருந்து அம்பு போலப் பாய்ஞ்சு வெளியை ஓடிச்சுது.


"எட! எங்கினை இருந்து இது வருகுது? உதை ஒருக்கால்  ஆராயத்தான் வேணும்." எண்டு சொன்னவர், மினைக்கெடாமல் பத்தைக்குள்ளை  பூர்ந்திட்டார். கனநேரம் ஆச்சு. மனசுக்கு அமைதியில்லாமல் போச்சு. நானும் ஆத்தேலாமல் பத்தைக்குள்ளை தலையை விட்டு 

"அண்ணேர்! எங்கை நிற்கிறீர்?" எண்டு கத்தினன். அனக்கு மறுமொழி வந்திச்சிது. அண்ணர் ஒருநிலையிலை இல்லை. கிட்ட வந்து என்னை கட்டிப் பிடிச்சுச் சொல்லிறார்,
"சீனியப்பு! எங்கினை இருந்து அந்த நரி வந்ததெண்டு உனக்குத் தெரியுமோ? மலைப்பாறைக்கு உள்ளை இருந்துதான். கத்துலாப் பாறை! கத்துலாக்குகை!"

சிலநேரத்திலை மாயாசாலக் கதையள் உருவான அந்த ஆதிப் பழம் பறணைக் காலத்திலை இப்பிடி எல்லாம் நடக்க வேணும் எண்டு முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப் பட்டிருக்குமோ? சிலநேரம் காட்டுறோசாப் பள்ளத்தின்ரை விடிவுக்கெண்டு அண்ணர் யோனத்தான் தான் வரவேணும்; வந்து ஒர்வாரைக் காப்பாற்ற வேணும் எண்டு அமைஞ்சிருக்கோ? சிலநேரம் மாயாசாலக் கதையளிலை உலாவிற கண்ணுக்குத் தெரியாத சீவனுகள்  நாங்கள் அறியாமல் எங்களை வழி நடத்திச்சிதுகளோ? இல்லை எண்டு கண்டால் எப்பிடி இந்த மட்டுமட்டு மலைக் குடைவுக்குக் குதிரையளோடை வருவம்?; எப்பிடி சரி கணக்காய் எங்கடை கண்ணுக்கு முன்னாலை நரி ஒண்டு பாய்ஞ்சு ஓடும்?; என்ன ஒரு வினோதமாய் வீடான வீடெல்லாம் காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை இருக்க சரி கணக்காய்  நானும் மத்தியாசு வளவுக்கு எண்டு வந்து சேருவன்? 


கத்துலாக்குகையை விட்டு கத்துலா வெளிப்பட்ட பாதை நிச்சயமாக அண்ணர் கண்டுபிடிச்ச பாதை தான். வேறை ஒண்டையும் எங்களாலை நம்ப முடியேல்லை. மலைச்சிவருக்குக் கிட்டவாய் நிலத்திலை ஒரு பாதி ஆளளவு ஒரு பொட்டு. 

" வயக்கெட்டுப் போன ஒரு பறவை வேதாளம் முண்டியடிச்சபடி வெளியாலை வாறத்துக்கு அந்தப் பொட்டுக் காணும்" எண்டு அண்ணர் சொன்னவர்.
"ஆயிரக் கணக்கான வரியமாய் நித்திரையாய், தீன் தண்ணி ஒண்டுமில்லாமல் கிடந்தது நல்லா மெலிஞ்சு வயக்கெட்டுப் போயிருக்கும்....., நித்திரை கெட்டு ஒழும்பி வந்திருக்கும்....., 
பார்த்தால் வழக்கமான வாசல் செப்புக் கம்பிப் படலை போட்டுப் பூட்டியிருக்க..., பின்னை இந்தப் பாதையாலை வெளிப்பட்டிருக்கும்."
எண்டு தான் மனசிலை நினைச்சதை சொன்னார்.

உள்ளை பூருறதுக்கு எங்களுக்கு அந்தப் பொட்டு போதும். நான் பொட்டுக்கு உள்ளாலை ஊண்டிப் பார்த்தன். இருட்டாய் இருந்தது. எக்கணம் இன்னும் எத்தினை பறவைவேதாளம் படுத்து நித்திரையாய் இருக்கோ? இருட்டுக்குள்ளை கண்கடை தெரியாமல் நாங்கள் எக்குத்தப்பாய் அதுகளைப் போய் உழக்க , அதுகள் நித்திரை கெட்டு கொதியோடை முழிக்க....வழக்கமான என்ரை கற்பனை பயங்கரமாய் என்னைப் போட்டுப் பயமுறுத்தினது.  


அப்ப அண்ணரின்ரை கை என்ரை தோளை ஆதரவாய் அணைச்சது.

"சீனியப்பு! உள்ளுக்கை என்னென்னத்தை எல்லாம் சந்திக்க வேண்டி வருமோ எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் இப்ப நான் உள்ளை போகப் போறன்."
"நானும் வாறன்" என்ரை குரலின்ரை நடுக்கம் அனக்குத் தெரிஞ்சது.
அண்ணர் என்ரை சொக்கைத் தடவினார். இடைசுகம் இப்பிடி பட்சத்தோடை தடவிறவர். 
"மெய்யாத்தான் வரப்போறியோ? இங்கினை குதிரையளோடை காத்துக் கொண்டு நிற்கலாந்தானே?"
"அண்ணர் ! உமக்கு நான் முன்னம் சொன்னநான் எல்லோ?, நீர் போற இடமெல்லாம் நானும் வருவன் எண்டு" 
"சொன்னநீ தான்" அண்ணரின்ரை குரலிலை ஒரு மனஆறுதல் இருந்தது.
"அதுக்கு மறுகதை கிடையாது. நரகத்து முள்ளிலை நடுமுள்ளு மாதிரியான இந்த இடத்திலை உம்மைத் தனிச்சு அனுப்ப  ஏலாது." ஒரே முடிவாய் சொன்னன்.

கறுமண்யாக்காவிலை அதுகும் இந்தக் கத்துலாக்குகை நரகத்து முள்ளிலை நடுமுள்ளு மாதிரியான இடமில்லாமல் வேறென்னவாம்? ஒரு பந்தத்தைக் கொளுத்திக் கொண்டு உள்ளை நுழைஞ்சம்.உந்த இருட்டுப் பொந்துகளிலை ஊர்ந்தும், தவண்டும் போறது எண்டால்; ஏதோ துப்பரவுக்கு கண்ணை முழிக்க விடாத கும்மிருட்டும், சித்திரவதையுமான ஒரு படு பயங்கரக் கனாவிலை கிடந்து உத்தரிக்குமாப் போலை. நல்ல வெய்யில் வெளிச்சத்திலை இருந்திட்டு கறுகறெண்டு கறுத்த இரவுக்குள்ளை வந்தமாதிரிக் கிடந்தது.


கத்துலாக்குகை முழுக்க பழங் கிடையனான பறவைவேதாளப்  பொந்துகளும், ஆதிப் பழங்காலம் தொட்டு நடந்தேறின கொடுமையளின்ரை புகைச்சுண்டின கெட்ட வெடிலுமாய் இருக்கும் எண்டு நினைச்சன். உந்தப் பொந்துகள் வழிய நிச்சயம் ஆயிரமாயிரம் பறவை வேதாள முட்டைகள் பொரிச்சு குஞ்சுகள் அடுக்கு அடுக்காய் வந்திருக்கும். அதுகள் வாறபோற வழி வழிய கண்ட நிண்ட உசிரையெல்லாம் பொசுக்கிக் கருக்கித் திண்டிருக்குங்கள். 


இப்பிடியான வெறும் பொந்துகளைக் கண்டு பகையாளியளை மறியல் வைக்க சரியான இடம் எண்டு தெங்கில் தீர்மானிச்சிவன் ஆக்கும்.  அந்த கறுமப் பட்ட சென்மங்களை என்ன பாடெல்லாம் படுத்தி இருப்பானோ எண்டு நினைச்ச அளவிலை அனக்கு சதிரம் உதற வெளிக்கிட்டது. குகைக்குள்ளை இருக்கிற காற்று சக்குப் பிடிச்ச, அருக்குளிப்பான ஊத்தைக் காத்து மணத்திச்சிது. அந்தப் படுபயங்கர அமைதியிலையும் வினோதமான கிசுகிசுப்புகள் கேட்குமாப் போலை அனக்குக் கிடந்திது.


தன்தன் பாட்டிலை இறைமையாய் இருந்த ஊருகளை எல்லாம் தெங்கில் ஆள்குமிப்பு செய்து பிடிச்சவன் எல்லே? பேந்து அவன் தனக்குப் பிடிக்காத சனத்தை எல்லாம் பிடிச்சு வந்து இந்தக் கத்துலாக்குகைக்கு உள்ளை தான் மறியலிலை அடைக்கிறவன். இங்கை படாத ஆய்க்கினை எல்லாம் பட்டுச் செத்த ஆத்துமங்களின்ரை ஓலம் எல்லாம் தான் அப்பிடிக் கிசுகிசுப்பாய் கேட்குதோ? அண்ணரிட்டை ஒருக்கால் இது பற்றிக் கேட்பம் நினைச்சன். பேந்து கேட்காமல் விட்டிட்டன். எல்லாம் ஒருவேளை என்ரை மனப் பிரமையாய் இருக்குமோ?


"சீனியப்பு! எந்தச் சென்மத்திலையும் மறக்க முடியாத மாதிரி நாங்கள் இப்ப ஒரு பயணம் கிளம்பிறம்." எண்டு குகை வாசல் பொட்டுக்குள்ளை உள்ளிடேக்கையே அண்ணர் சொன்னவர். அவர் சொன்ன மாதிரித்தான் அமைஞ்சது. அந்தக் கத்துலாமலையின்ரை அடிப்பாகத்தை விட நாலஞ்சு மடங்கு தூரம் குகை வளைஞ்சு, நெளிஞ்சு போச்சுது. செப்புக்கம்பிப் படலை வாசலைக் கண்டுபிடிக்க ஒரு தொகை நேரம் போனது. ஏனெண்டால் அதுக்குக் கிட்டவாய்த் தானே ஒர்வாரை மறியல் வைச்சிருக்கு!


சனம் கத்துலாக்குகை எண்டு சொல்லிறது ஒர்வர் மறியல் இருக்கிற பகுதியைத் தானாம். ஏனெண்டால் மற்றப் பகுதியளை, பொந்துகளைப் பற்றி எல்லாம் சனங்கள் அறியமாட்டுது எண்டு அண்ணர் நினைச்சவராமாம். இம்மளவு நீளக் குகை மலையின்ரை அடியிலை  நிலத்திலை அமைஞ்சிருக்கு எண்டு நாங்களும் நினைச்சதில்லை. இதுவரை நாங்களும் குதிரையளிலை பறந்தும், நடைநடையாய் நடந்தும் எத்தினை கட்டை தூரம் இடம் பெயர்ந்திருப்பம்? ஒரு அஞ்ஞூறு  அறுநூறு கட்டை தூரம் எண்டாலும் அலைஞ்சிருப்பம். இப்ப பார்த்தால், கையிலை பந்தம் பிடிச்ச படி இந்த இருட்டான சுரங்கப் பாதையிலை நடக்கிறது இன்னும் ஏழு மடங்கு தூரம் வரும் போலை எல்லே கிடந்தது! 


எட கறுமம்! கைப் பந்தத்து வெளிச்சம் சுரங்கச் சிவரிலை பட்டு உருவாக்கிற படங்கள் உருவங்கள் எல்லாம் வயிற்றைக் கலக்க வைச்சது. அந்தக் கும்மிருட்டிலை அந்த குட்டி வெளிச்சத்தை விட சுற்றவர பூதம் போலை இருட்டு, இருட்டு ஒரே நாசமறுத்த இருட்டுத் தான். ஆர் கண்டது?, உந்தப் பேயிருட்டிலை எங்கெங்கை எத்தினை எத்தினை பறவை வேதாளம், பாம்புபல்லி, அல்லது மாயாசாலக் கதையளிலை வாற வினோதமான முறுகசாதி எல்லாம் எங்களை விழுத்தப் பொறி வைச்சுக் காத்திருக்கோ? அனக்கெண்டால் பாதை தவறி அலையப் போறமோ எண்டு பயமாய்ப் போச்சு. ஆனால் அண்ணர்  கைப்பந்தத்தாலை சுரங்கச் சிவரிலை புகைக்கரி அடையாளம் வைச்சுக் கொண்டு போனார். 

  

ஒரு பயணம் எண்டு அண்ணர் சொன்னவர் தானே? அதை ஏன் பறைவான்? அந்தக் குகைக்கு உள்ளை நாங்கள்; நடந்தம், தவண்டம், ஊர்ந்தம், கழுத்தளவு தண்ணியிலை நீந்தினம், பாறையளிலை தொற்றி ஏறினம், குதிச்சம், வழுக்கி விழுந்தம், மனசிலை அலுப்பும் களைப்பும் வந்தது, இல்லை விடாதை பிடி எண்டு ஓர்மம் கிளம்பினது. இடைசுகம் சில ஒடுக்கமான பொந்து போலை பாதை,..... இருந்தாப்போலை எல்லை தெரியாத பென்னாம் பெரிய மண்டபம்,..... எதிரொலியை வைச்சுத் தான் அதின்ரை பெருப்பத்தை ஓரளவுக்கு ஊகிக்க முடிஞ்சது. ஒரு நிலத்தடி ஆறு ஒண்டு அதை நீந்திக் கடந்தம். எல்லாத்தையும் விட குடல் தெறிக்குமாப் போலை ஆவெண்ட அதல பாதாளத்தின்ரை விளிம்பிலை சமநிலை தளம்பாமல் நடக்க வேண்டியும் வந்தது. 

அப்பிடி ஒரு பயங்கர விளிம்பிலை போகேக்கை நான் தவறி விழுந்திருப்பன். நான்தான் பந்தத்தை வைச்சிருந்தநான். அது கைதவறி கீழை விழுந்து போச்சிது. நீளமாய் நெருப்பாலை கோடிழுத்த படி கீழை போகுது போகுது போய்க் கொண்டே இருந்தது. கடைசியிலை அணைஞ்ச மாதிரித் தெரியேல்லை ஆனால் கண்ணுக்கு மறைஞ்சு போச்சுது. அம்மளவு தாழ்ப்பத்திலை என்ரை காலுக்குக் கீழை அதல பாதாளம். படுபயங்கர இருட்டிலை அனக்கு ஒரு அடி தன்னும் எந்தத் திக்கிலை எங்கை தூக்கி வைக்க எண்டு தெரியேல்லை. 

சதிரம் உதறின உதறிலை சமநிலை தளம்பிக் கீழை விழுந்திடுவனோ எண்டு பயந்தன். நான் ஒரு உசிருள்ள சீவன் எண்டதை மறக்கத் தெண்டிச்சன், அனக்குக் கார்ல் எண்டு பேர் எண்டதை மறக்கத் தெண்டிச்சன்,  இப்பிடி ஒரு கும்மிருட்டிலை பாதாள விளிம்பிலை சமநிலை தளம்பாமல் நிற்கிறன் எண்டதையும் மறக்கத் தெண்டிச்சன். ஏதோ பயங்கரமான ஒரு வெறுமை என்னை தொட்டது. ஐயோடா! எப்பிடி எண்டு சொல்ல? 

நல்லகாலம் அண்ணரின்ரை குரல் என்னை ஒரு நிதானத்துக்குக் கொண்டு வந்தது. கொண்டு வந்த மற்றப் பந்தத்தை அண்ணர் கொளுத்தினவர். அண்ணர் வாய் உளையாமல் கதை சொன்ன படி இருந்தார். அனக்குப் பயந்தொடாமல் இருக்கட்டும் எண்டாக்கும். ஒருமாதிரி அந்தத் தெந்தட்டுப் பொறிப் பாதையாலை தப்பிப் போனம்.

நாங்கள் தொடர்ந்து இளைச்சுக் களைச்சு நடந்தம். எம்மளவு தூரம் நடந்தம், எம்மளவு நேரம் மினைக்கெட்டம் எண்டு அனக்கு ஒரு மட்டுக்கட்டி சொல்லத் தெரியேல்லை. எம்மளவு நேரம் இன்னும் இப்பிடி அலைய வேணுமோ? எட அலைஞ்சாலும் காரியமில்லை இம்மளவு பிரயாசையும் விழலுக்கிறைச்ச மாதிரிப் போயிடக் கூடாது. உரிய நேரத்திலை ஒர்வார் நயினாரைக் காப்பாற்ற வேணுமெல்லோ? இம்மட்டிலை செக்கல் பட்டிருக்குமோ? ஒர்வார் நயினாரை இத்தறைக்கு கத்துலாவிட்டை கொண்டுபோய் தள்ளினாங்களோ? அனக்கு பயமும், கவலையுமாய்ப் போச்சுது.

அண்ணரைப் பிடிச்சுக்  கேட்டன் அவர் என்ன நம்பிறார் எண்டு.
"எனக்குத் தெரியேல்லை சீனியப்பு! விசர் பிடிக்காமல் இருக்க வேணும் எண்டால் கண்டது கடியதை நினைக்காமல் இருக்கப் பார்."
போன பாதை வரவர வளைஞ்சு சிறுத்து ஒடுங்கிப் போனது. கடைசியிலை தவண்டு போற அளவு பொந்து தான். அந்தப் பொந்துச் சுரங்கம் முடிஞ்ச இடத்திலை இன்னொரு பெரீய மண்டபம் மாதிரிக் குகை. பந்த வெளிச்சத்தை வைச்சு அந்த மண்டபத்தின்ரை பெருப்பத்தைக் அளக்க முடியேல்லை. அண்ணர் எதிரொலியை வைச்சு எம்மளவு பெருப்பம் எண்டு மட்டுக் கட்ட நினைச்சவர்.

"ஓ....கோ....கோ.......ய்" எண்டு கூவினார். கனக்க எதிரொலி கன பக்கத்தாலையும் கிளம்பினது. அது அடங்க மெலிஞ்ச குரல் ஒண்டு இருட்டுக்குள்ளை தூரத்திலை கேட்டது. 
"ஓ....கோ....கோ....ய்" அண்ணர் கூவின மாதிரியே வதிலுக்கு  கூவினது. 
"ஆர் நீ? இந்தப் பயங்கரப் பாதையிலை பந்தம் பிடிச்சுக் கொண்டு வாறது?" எண்டது.
"நான் ஒர்வார் நயினாரைத் தேடி வந்தநான்"
"ஒர்வார் தான் கதைக்கிறன். நீ ஆரப்பன்?"
"நான் யோனத்தான் சிங்கநெஞ்சன். என்னோடை என்ரை தம்பி கார்ல் சிங்கனெஞ்சனும் இருக்கிறார். உங்களை விடுவிச்சுக் கூட்டிப் போக வந்தநாங்கள்."
"பிந்தி வந்திட்டீங்கள் ஐயாச்சி!" எண்டது அந்தக் குரல்.
"இனி வேலையில்லை. எண்டாலும் என்னைத் தேடி வந்ததுக்கு மெத்தப் பெரிய உபகாரம்." எண்டு ஒர்வார் சொல்லி முடிக்க  செப்புக் கம்பிப் படலை திறபட்ட சத்தம் "கிறீச்,கிறீச் "எண்டு கேட்டது. 

அண்ணர் பந்தத்தைக் கீழை போட்டு காலாலை மிதிச்சு நூர்த்தார். மரக்கட்டை போல அசையாமல் நிண்டு கவனிச்சம். கையிலை ஒரு விளக்கோடை ஒரு அரணக்காறன் வந்தான். அனக்கு இப்ப அழுகை வந்தது. சத்தம் காட்டாமல் அழுதன். பயத்திலை இல்லை, ஒர்வார் நயினாரை நினைச்சு அழுதன்.
"காட்டுறோசாப் பள்ளத்து ஒர்வார்! ஆயித்தமாய் இரு! இன்னும் கொஞ்ச நேரத்திலை கறுப்பு உடுப்பு காரியக்காறர் கத்துலாவிட்டை உன்னை கூட்டிப் போக வருவினம்." எண்டு அந்த அரணக்காறன் பறை தட்டுமாப் போலை சொன்னான்.

அப்பத்தான் அந்த விளக்கு வெளிச்சத்திலை ஒண்டைக் கவனிச்சன். ஒரு மரக்கூடு. அதுக்குள்ளை ஒர்வார் நயினார்!  ஒரு காட்டு முறுகத்தை அடைச்ச மாதிரி எல்லே அவரைக் கூட்டிலை போட்டு வைச்சுக் கிடக்கு. கூட்டுக்குப் பக்கத்திலை விளக்கை வைச்சான்.
"உன்ரை இறுதியான ஒரு மணி நேரத்திலை வெளிச்சம் உன்ரை கண்ணுக்குப் பழக்கப் படட்டும் எண்டு தெங்கில் நயினாரின்ரை கருணை உள்ளம் நினைச்சது. அப்பத்தான் கத்துலாவையும் நீ கண்கூச்சம் இல்லாமல் பார்க்கலாம்." எண்டு கெக்கட்டம் விட்டுச் சிரிச்சு சொல்லாலை சுட்டு வதைச்சான். பேந்து வெளியை போனான். அவனும் போக செப்புக் கம்பிப் படலை சடாரெண்டு சாத்துப் பட்ட சத்தம் கேட்டது.

நாங்கள் கூட்டுக்குக் கிட்ட ஓடிப் போனம். விளக்கு வெளிச்சத்திலை ஒர்வார் நயினாரைக் கண்டம். கண்கொண்டு காண முடியாத கொடுமை அது. அவராலை அசையவே ஏலாமல் இருந்தது. எண்டாலும் ஒருமாதிரித் தெண்டிச்சு கூட்டுச் சட்டங்களுக்கு நடுவாலை கையை நீட்டினார்.
"யோனத்தான் சிங்கநெஞ்சன்! உன்னைப் பற்றி ஊரிலை அந்த நேரம் கேள்விப் பட்டநான். இப்ப நீ எனக்கு முன்னாலை நிற்கிறாய்."
"ஓம். நயினார்! இப்ப உங்களுக்கு முன்னாலை நான் இப்ப நிற்கிறன்."  ஒர்வாரின்ரை நிலைமை கண்டு அண்ணர் அழுதவர் எண்டது அவரின்ரை குரலிலை தெரிஞ்சது. 

அண்ணர் மளமளவெண்டு காரியத்திலை இறங்கினார். தன்ரை இடைப் பட்டியிலை இருந்த கத்தியை உருவினார். 
"சீனியப்பு உதவி செய்! உன்ரை கத்தியையும் உருவு.கடகடெண்டு மரச்சட்டத்தை வெட்டு." எண்டார். உதை வெட்டிறதுக்கு ஒண்டில் மரமரிவாள் வேணும் இல்லாட்டி கோடாலி வேணும். உந்த ஒரு சோடி பழம் நறுக்கிற கத்தியள் சரிவருமே? நாங்கள் பெரிய கயிட்டப் பட்டம். கை எல்லாம் அரத்தம் கசியக் கசிய  சட்டங்களை சீவினம். 

கண்ணாலை ஆறொரு கண்ணீர் வடிஞ்சது. நாங்கள் நல்லாய்ப் பிந்தி வந்திட்டம் எண்டது எங்களுக்கு விளங்கினது. எங்கடை நினைப்பு ஒர்வார் நயினாருக்கும் விளங்கி இருக்கும். ஆனாலும் நன்மை நடக்கும் எண்டொரு எதிர்பார்ப்பும் அவரட்டை இருந்தது போலை. நாங்கள் மரச் சட்டங்களை சீவச் சீவ அவருக்கும் பரபரப்பிலை மூச்சு எறிஞ்சது. இடைசுகம் எதோ முணுமுணுத்த மாதிரியும் கிடந்தது.
"கெதிப் பண்ணுங்கோ! கெதிப் பண்ணுங்கோ!"

நாங்களும் அரத்தம் கசிஞ்சதைக் கவனத்திலை எடுக்காமல் அந்தச் சட்டங்களோடை மல்லாடினம். எக்கணம் செப்புக்கம்பிப் படலையை திறந்து கொண்டு கறுப்பு உடுப்புக் காரியக்காறர் வரப் போறாங்களே எண்ட பதகளிப்பு ஒரு பக்கம். அப்பிடி ஏதும் எக்குத் தப்பாய் நடக்கும் எண்டு கண்டால் ஒர்வார் நயினாரும் இல்லை, நாங்களும் இல்லை, முழுக் காட்டுறோசாப் பள்ளமும் இல்லை எண்டு ஆகிப் போடும்.

எக்கணம் பிடிபட்டால் கத்துலாவுக்கு ஒண்டில்லை, மூண்டு நரபலி இண்டைக்குக் கிடைக்கும். என்னாலை மேல்கொண்டு கத்தி பிடிச்சு வேலை செய்யேலாமல் போச்சுது. அண்ணர் கடுஞ்சினத்திலை மரச்சட்டங்களைப் பார்த்து உறுமினார். என்னதான் சீவு சீவெண்டு சீவினாலும் அசையுதில்லையே! அண்ணர் உதைஞ்சார், சீவினார், உறுமினார். இப்பிடி ஒரு அஞ்சு தரம் செய்திருப்பார். ஆறாந் தரம் உதைஞ்ச உதையிலை ரெண்டு மரச்சட்டம் ஒடிஞ்சது. இன்னும் ஒருக்கால் எட்டி உதைஞ்சார். மூண்டாம் சட்டம் விழுந்திது. இப்ப ஒர்வார் நயினார் நுழுந்தி வாறதுக்கு இடைவெளி காணும்.

"வாங்கோ நயினார்!" அண்ணர் அவசரப்பட்டுக் கூப்பிட்டவர்.  வதிலுக்கு பெலயீனமாய் அனுங்கி மூச்சு விடுற சத்தம் தான் வந்தது. அண்ணர் ஒரு எப்பன் நேரமும் யோசிக்காமல் வதவதவெண்டு கூட்டுக்கை நுழுந்தி உள்ளிட்டார். ஒர்வார் நயினாராலை ஒழும்பி நிற்க நடக்க ஏலாமல் இருந்தது. கொற இழுவையாய் அவரை வெளியை இழுத்து எடுத்தார். அனக்கும் காலெல்லாம் பலயீனப் பட்டு நடுங்கின சீர். ஒர்வார் நயினாரை மூச்சைப் பிடிச்சு, இளைச்சுக், களைச்சு, இழுத்துப் பறிச்சபடி அண்ணர் வந்தார். அப்பிடியே  நாங்கள் வந்த சுரங்கப் பாதைப் பொந்து வழிக்குள்ளை நுழைஞ்சார். மூண்டு பேரும் ஏதோ துரத்தி வேட்டையாடப் படிற முறுகங்கள் பயந்து தப்பி ஓடிற கணக்கிலை. என்னைப் பொறுத்த மட்டிலை அப்பிடித்தான் கிடந்தது. மூசி மூசி ஓடினம் எண்டு சொல்லேலாது, அரக்கி அரக்கிப் போனம். 

எப்பிடித்தான் அண்ணருக்கு மனசிலை ஒரு உறுதி, தேகத்திலை இனி இல்லையெண்ட ஒரு பெலம் வந்ததோ தெரியேல்லை. தன்னந்தனி ஆளாய் ஒர்வார் நயினாரை அந்த சுரங்கத்திலை இழுத்துக் கொண்டு போனார். எப்பிடி அந்த ஒடுக்கமான சுரங்கத்துக்குள்ளை வளைஞ்சு, நெளிஞ்சு, நயினாரையும் இழுத்த படி அரக்கி அரக்கிப் போனவர் எண்டு அனக்குப் பிடிபடேல்லை. செத்தாலும் சரி ஒர்வார் நயினாரை என்ன பாடு பட்டும் வெளியேற்ற வேணும் எண்ட திடம் அவருக்கு. இப்ப நான் சுரங்கத்துக்குள்ளை பூர வேண்டிய முறை. அந்தநேரம் பார்த்து செப்புப் படலை கிறீச்சிடிற சத்தம். என்ரை மன உறுதி எல்லாம் வடிஞ்சு போன மாதிரி ஒரு உணர்வு. என்னாலை அசைய முடியேல்லை. 

"கெதியாய், சுறுக்காய், விளக்கு விளக்கு!" எண்டு அண்ணர் மூசினவர். விளக்கை எடுத்து அவரிட்டை நீட்டினன். கையெல்லாம் நடுங்கினது. விளக்கை மறைக்க வேணும். ஒரு சின்ன அரும்பு வெளிச்சம் கூட நாங்கள் ஒளிச்ச இடத்தைக் காட்டிக் குடுத்திடும்.

இப்ப உள்ளுக்கை அந்த கறுப்புச் சட்டைக் காரியக்காறர் ஒர்வார் நயினாரைக் கத்துலாவுக்குப் பெலி குடுக்கக் கூட்டிப் போறதுக்கு வந்திருப்பாங்கள். கையிலை விளக்குகளோடை அரணக்காறங்களும் கூட வந்திருப்பாங்கள். ஆனால் எங்கடை பக்கம் மையிருட்டு. அண்ணர்  குனிஞ்சு என்ரை கையை ஒரு கொத்துக் கொத்திப் பிடிச்சு சுரங்கத்துக்குள்ளை இழுத்தவர். அந்த இருட்டுக்குள்ளை புசு புசு எண்டு மூண்டு பேரும் மூச்சுப் பறிய இருந்தம். அப்ப வந்தவங்கள் வைச்ச அலறல் சத்தம் காதை அடைச்சது.

"தப்பீட்டான்! தப்பீட்டான்!"
                               (என்ன மாதிரி இந்த நரகத்தாலை மூண்டு பேரும் தப்பலாம்?)


சொல்விளக்கம்:

அஞ்சும் கெட்டு அறிவும் கெட்டு - ஐந்தறிவும் இழந்து 

கால் பாவி நிற்றல் - காலூன்றி நிற்றல் 
கணக்கிலை < கணக்கில் - அளவிலை , மாதிரி 
கணக்காய் - மாதிரியாய் 
வெள்ளாப்பு - அதிகாலை 
அறிவு தெளியேல்லை < அறிவு தெளியவில்லை - நினைவு திரும்பவில்லை 
அனுங்கினன் < அனுங்கினேன் - முனகினேன் 
தாடாத்தினவர் = தாடாத்தின அவர் <தாடாற்றினார் - தாடையைத்(கன்னம்) தடவுவது போலே ஆறுதல் சொல்லுவது.
முறுகம்< மிருகம் 
கறுமப்பட்ட < கருமப்பட்ட - பாவப்பட்ட 
கிட்டடி - கிட்ட , அண்மை 
துலங்கு - சுவரில் பொருத்திய சங்கிலி 
தாழ்ப்பம் - ஆழம் 
தாண்டு < தாழ்ந்து - அமிழ்ந்து 
மேல் - உடம்பு 
சதிரம் < சரீரம் 
புறியம் < பிரியம் - ஆசை 
அருந்தல் - அருமை 
கிட்டக்கிழலை = கிட்டம்+கிழலை = அண்மை + திசை - அருகில் 
சிலமன், அசுகை - சாடை, அடையாளம் 
பேச்சுவழக்கில்: கறுமகாண்டம் <கருமகாண்டம் - பெருந்துன்பம் 
அகரமுதலியில் : கருமகாண்டம் - முற்பிறவித் தீவினைகளால் ஏற்படும் நோய்களையும், தீர்வுகளையும் கூறும் நூல் 
பங்கை, பங்கார் < பார் அங்கே 
ஒரு சொட்டுக்கும் - ஒரு துளிக்கும் 
தமிழ் ஆர்வலர் , ஆய்வாளர் திரு. இராமகி அவர்களின் வளவின் பரிந்துரைப்படி (valavu. blogspot.com)
     ஆள்குமிப்பு- ஆக்கிரமிப்பு 
     அரணம் - military, படை 
     இதை மேற்கோள் கொண்டு 
     அரணக்காறன்< அரணக்காரன் - படையாள் 
பேய்க்காட்டுதல் - ஏமாற்றுதல் 
தொத்துப்பொறி < தொற்றுப்பொறி - தொட்டால் அகப்படுவதற்கு ஆயத்தமாக உள்ள பொறி 
நூர்ந்தது- அணைந்தது 
நுணுத்தம் - நிமிடம் 
கயிட்டம் - சிரமம் 
உச்சிக்கொண்டு - தாண்டிக்கொண்டு, தப்பிக்கொண்டு 
இடக்கு முடக்கு - தடையும் மூலையுமான இடம் 
அண்டி - நெருங்கி 
கனக்க - அதிகம் 
கன - பல 
பூருதல் - புகுதல் 
உள்ளிடுதல் - உள்ளே நுழைதல் 
வெளிப்படுதல் - வெளியே வருதல் 
நுழுந்துதல் - சிறிய இடைவெளியில் புகுதல், பதுங்கிப்போதல், அகப்படாமல் தப்புதல் 
அசம்பி - பயணிகள் தோட்பை 
சாக்காட்டிற < சாக்காட்டுகிற - சாகச் செய்கிற 
இஞ்சாலுப் பக்கம், இஞ்சால்ப்பக்கம் < இங்கால்ப்பக்கம் - இந்தப்பக்கம் 
பேச்சுவழக்கில்: இயத்து - பாத்திரம் 
இண்டு < இன்று 
செக்கல் - அந்திப்பொழுது 
அதிட்டை< அதனிடத்தே , அதனிடம் 
பின்வளம் - பின்பக்கம் 
சீத்துதல்< தீத்துதல் < தீற்றுதல் - ஊட்டுதல் 
தலையாலை மண் கிண்டுதல் < தலையாலே மண் கிண்டுதல் - நடக்க முடியாத காரியத்தை நடத்துதல்  
தெண்டிச்சு< தெண்டித்து - பெரிதும் முயன்று 
நம்பிக்கையீனம் - நம்பிக்கைக் குறைவு 
பெலயீனம்< பலவீனம் 
பத்தை< பற்றை - புதர் 
சடுதிமுட்டாய்< சடுதிமுட்டாக - திடீரென 
ஆத்தேலாமல்< ஆற்றேலாமல் - ஆற்ற ஏலாமல் , தாங்க இயலாமல் 
வயக்கெட்டு- மெலிந்து 
சொக்கு, சொக்கை , சொத்தை - கன்னம் 
இடைசுகம் -இடைக்கிடை 
பொட்டு - உடம்பை வளைத்துக் குனிந்து நுழைந்து போகும் வாசல் 
பட்சம் - அன்பு 
ஒழும்பி< எழும்பி 
ஊண்டி < ஊன்றி 
தவண்டு< தவழ்ந்து 
உத்தரித்தல் - துன்பப்படுதல் 
புகைச்சுண்டின = புகை+ சுண்டின - கருகின 
வெடில் - கெட்ட நாற்றம் 
பழங்கிடையன் - கைவிடப் பட்ட பழைய பொருள் 
சக்குப்பிடிச்ச - பழுதடைந்த 
அருக்குளிப்பு - அருவருப்பு 
இறைமை - சுதந்திரம் 
பேந்து< பெயர்ந்து - பின்பு 
அதை ஏன் பறைவான்? - அதைப் பற்றி ஏன் பேச வேண்டும்?
வாய் உளையாமல் - வாய் அலுக்காமல் 
தெந்தட்டுப்பொறி - தொட்டால் விழுத்தும் பொறி
விசர் - பைத்தியம் 
பெருப்பம்< பருப்பம் - அளவு 
மட்டுக்கட்டுதல் - கணக்கிடுதல் , அடையாளம் பிடித்தல்  
வதில்- விடை 
நூர்ந்தது - அணைந்தது 
ஆறொரு கண்ணீர் - ஆறுபோல் கண்ணீர் 
மல்லாடுதல் - போராடுதல் 
எக்குத்தப்பு< இலக்குத்தப்பு 
அரக்குதல்- சிரமப்பட்டு அசைதல் 
பேச்சு வழக்கில் : எப்பன்< எய்ப்பன் -எள்ளளவு 
அகரமுதலியில் : எய்ப்பு - ஒடுக்க நிலை 












This entry was posted on 7:43 AM and is filed under , . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

0 comments: