Author: ந.குணபாலன்
•12:00 PM


                                                                          மூலக்கதை
 : Bröderna Lejonhjärta


                                                       

                                                                         எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                              (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                                  (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                                    ஓவியர்:இலூன் வீக்கெலான்ட்
                                                                                             ( Ilon Wikeland)
                                                                      தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்



துடிப்பு பதினொன்று : பாதாளச் சுரங்கம் 



ரெண்டு மூண்டு நாளாய்த் திண்டு தள்ளின பண்டி இறைச்சி, குடிச்சு முடிச்ச சாராயம், பத்தும் பத்தாததுக்கு இருவது வெள்ளைக்குதிரை பரிசு எண்ட அறிவிப்பு எல்லாமாய்ச் சேர்ந்து அரணக்காறங்களை உசுப்பேத்தி விட்டுது. இப்ப எல்லாரும் அண்ணரைத் தேட வெளிக்கிட்டிட்டாங்கள். பொழுது விடிஞ்சதிலை இருந்து பொழுதறு மட்டும் தேடுதல் வேட்டை. அண்டைக்கு காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை அவங்கடை கால் மிதிபடாத ஒரு வீடு, ஒரு வளவு இல்லை. பத்தை செத்தை, பள்ளம் பறுகு, மூலை முடுக்கு, கிணறு, துலாமரம், பத்தல், தொட்டி ஏன் கனக்கப் பறைவான்? ஒரு மூத்திரக்கோடி தன்னும் தள்ளுபடியில்லை.  சிங்கநெஞ்சனைக் கண்டு பிடிக்காட்டாலும் ஒரு சின்னத் தடயம் எண்டாலும் கண்டுபிடிக்க வேணுமாம்.

கட்டாரும், வெட்டாரும் ஊரைச் சுற்றிக் குதிரையிலை போய்   என்ரை அண்ணரைப் பற்றிய  அறிவித்தலை கொம்பு வாத்தியத்தைப் பெலத்து ஊதி எல்லாருக்கும் கேட்க வாசிச்சவங்கள். என்ரை காதிலையும் அந்த அறிவித்தல் வந்து விழுந்தது தான். 



<எமது பெரு மதிப்புக்குரிய தெங்கில் நயினார் அவர்களுக்கு எதிராகச் செயற்படுபவன், எங்கள் எல்லோரதும் பகைவன், யோனத்தான் சிங்கநெஞ்சன் என்பவன் ,சட்ட விரோதமாக ஊருக்குள் புகுந்து விட்டான். இரகசியமாக எங்கோ ஒரு மறைவிடத்தில் பதுங்கி இதுவரையும் இருக்கிறான். கடுக்கண்ட வயசு, இளமஞ்சள் நிற தலைமுடி, கரு நீலக் கண்கள், மெல்லிய தேகம், செந்தளிப்பான  தோற்றமும், கண்கவர் அழகும் கொண்டவன். அவனை  ஒளித்து வைத்திருப்பவருக்கு மரணதண்டனை. கையும் களவுமாகப் பிடிக்க உதவி செய்பவருக்கு இருபது  வெள்ளைக் குதிரைகள்  வெகுமானம். >

உதெல்லாம் அண்ணரைப் பற்றிய யூச்சியின்ரை வருணனை விளக்கமாய்  இருக்க வேணும். பின்னை வேறை என்னவாம்? ஒரு அரணக்காறனுக்கும் அண்ணர் என்ன நிறம் எண்டு கூடித் தெரியாது.

கட்டாரும், வெட்டாரும் ஊர் சுற்றி கொம்பூதிச் சொன்ன படி இருக்கத் தக்கனவாய் இருக்க பெத்தய்யா வீட்டுக்கு, ஒருத்தர்,ரெண்டு பேராய்  அரணக்காறங்கள் கவனம் இல்லாத தருணங்கள் பார்த்து சனங்கள் மாறி மாறி வந்த சீர். முன்னுக்கு தெருப்பக்கத்துத் தலைவாசலாலை வராமல், பின்னுக்குக் கோடிப்பக்கம் இருந்த வேலிப் பொட்டுக்குள்ளாலை பார்த்துப் பதுங்கி வந்தவை. வந்த சனம் அண்ணருக்கு பயணம் சொல்லிப் போனதுகள்.  அண்ணர்  செய்த உதவியளுக்கு எல்லாம் மெத்தப் பெரிய உபகாரம் எண்டு நன்றி சொல்லிச்சினம். அனக்கு அடிதலைப்பு ஒண்டும் பிடிபடேல்லை. சொல்லப்போனால் நான் அறியாத கன சாதனை தான் அண்ணர் நடத்தியிருக்கிறார் போலை. ஒருத்தரும் வெறுங்கையோடை வரேல்லை. தங்கள் தங்களுக்கே சாப்பாடு ஆனவாகிலை இல்லாத நிலைமையிலும் ஒரு துண்டு பாண் எண்டாலும் கொண்டு வந்து தந்தவை. 

"உதென்ன இது? எனக்கேன் இம்மளவும்? முதலிலை நீங்கள் என்ன இண்டைக்குத் திண்டநீங்கள் எண்டு சொல்லுங்கோ" எண்டு அண்ணரும் ஒராள் விடாமல் கேட்டவர். அவையளின்ரை முகத்தை முறிக்கக் கூடாதெண்டு கொண்டு வந்த சாப்பாடுகளிலை கொஞ்சம் கொஞ்சம் வாங்கிக் கொண்டு மிச்சத்தை வலுக் கட்டாயமாய்த் திருப்பி விட்டவர்.  

"அது காரியமில்லை. நீர் வெளிக்கிடிற பயணம் எக்கச்சக்கமான பயணம். பதிவிலை மறைஞ்சு எவ்வளவு நேரம், எத்தினை நாள் கணக்கிலை காத்திருக்க வேணுமோ? உமக்கு தேவையான அளவு சாப்பாடு கைவசம் இருக்க வேணும் ராசா." எண்டு சொல்லிச்சினம். 

கண்ணிலை கண்ணீர் கசிய 

"உம்மை எங்களாலை எந்தக் காலத்திலையும் மறக்கேலாது யோனத்தான். சுகம்பெலமாய் எடுத்த காரியத்திலை வெற்றியோடை திரும்பிவாரும்." எண்டு சொல்லி அண்ணரை அணைச்சுப் பயணம் சொல்லிச்சினம்.
"ஒண்டுக்கும் யோசிக்காதையுங்கோ. உங்கடை புண்ணியத்திலை நான் நல்ல சுகமாய் இருப்பன். நானும் பத்திரமாய்ப் போட்டுவாறன்,  நீங்களும் பத்திரமாய் இருங்கோ. தீர யோசிக்காமல் உணர்ச்சி வசப்பட்டு நடந்து, உங்கடை உங்கடை குடும்பங்களுக்கு கயிட்ட துன்பத்தைக் குடுத்திடாதையுங்கோ!" எண்டு அண்ணரும் அன்போடை கதைச்சுப் பயணம் சொன்னவர். பேந்து அவசர அவசரமாய் கட்டார் வெட்டாரின்ரை அலப்பறையைக் கேட்க போச்சினம். எல்லாம் சும்மா ஒரு பைம்பலுக்குத் தான். 

எங்கடை மத்தியாசு வளவுக்கும் அரணக்காறங்கள் வந்து பூர்ந்தாங்கள். நான் அடுப்படியிலை ஒரு வாங்கிலிலை பேயடிச்ச மாதிரிப் பயத்திலை இருந்தன். என்னாலை அசைய முடியேல்லை. ஆனால் பெத்தய்யா சரியான கடுப்பிலை இருந்தவர்.

"என்ன மண்ணாங்கட்டியை இஞ்சை வந்து தடவுறியள்?" எண்டு கேட்டார்.
"உந்தச் சிங்கநெஞ்சன் புராணமெல்லாம் நான் நம்ப மாட்டன். எல்லாம் நீங்களாயே இட்டுக்கட்டின கதை. எங்களை எல்லாம் நிம்மதியாய் இருக்க விடாமல் வந்து எல்லாத்தையும் பிரட்டிக் கொட்டிறதுக்கு  உங்களுக்கெல்லாம் இது ஒரு சாட்டு." எண்டு பொரிஞ்சு தள்ளினார். மெய்தான் எல்லாத்தையும் பிரட்டிக் கொட்டினவங்கள். முதலிலை பெத்தய்யாவின்ரை படுக்கை அறைக்குப் போய் அலமாரியிலை கிடந்த உடுப்பு, படுக்கைச்சீலை எல்லாம் நிலத்திலை இறைச்சுக் கொட்டினவங்கள். சரியான மோடுகள். அண்ணர் என்ன அலமாரிக்கு உள்ளுக்கை போய் குடியிருக்கிறாராமே? 

" ஏன் அந்த சட்டிபானை அடுக்கி வைக்கிற அலமாரியை விட்டனீங்கள்?  அதையும் துப்பரவாக்கினால் நல்லதெல்லே?" எண்டு பெத்தய்யா சீண்டி விட்டார். அவங்களுக்கு எரிச்சல் கிளம்பினது. அடுப்படிக்குள்ளை வந்தாங்கள். எல்லாத்தையும் கீழை இழுத்துக் கொட்டினான்கள். நான் வாங்கிலை விட்டு அரங்கேல்லை. உள்ளாலை அனக்கு பயத்திலை காய்ச்சல் கிளம்பின மாதிரி  இருந்திச்சுது. அண்டிரவு தான் அண்ணரும் நானும் சுரங்கத்தாலை காட்டுறோசாப் பள்ளம் விட்டுப் போறது எண்டு திட்டம். ஐயோ இந்த நேரம் பார்த்துப் பிடிபட்டுப் போனார் எண்டால்? கடைசி நேரத்திலை எல்லாம் கொட்டிக் குலைஞ்சு போய்விடக் கூடாது.


பெத்தய்யா குடைவை மறைக்கிற அலமாரி முழுக்க பழைய உடுப்பு, கம்பளி ரோமம், கண்டது கடியது, கஞ்சல் குப்பை கசாகூளம் எல்லாம் போட்டு அடைஞ்சு வைச்சிருந்தவர். ஏனெண்டால், உள்ளுக்கை இருந்து ஒரு மெல்லிய சத்தம் கூடக் கசிஞ்சு வந்திடக் கூடாது எண்டுதான். அங்கை தானே அண்ணரின்ரை ஒளிச்சிருக்கிற இடம்? அவன் ஒரு அரணக்காறன் தன்ரை தோளை முட்டுக் குடுத்து அலமாரிய அரக்க வெளிக்கிட்டான். வீடு முழுதும் இடிஞ்சு தரை மட்டமாகக் கத்தவேணும் போலை கிடந்துது. அவனை மனசார திட்டினன். அவன்ரை தடிச்ச கையும், தொக்கையான  கழுத்தாங்குத்தியும், நெத்தியிலை இருந்த பாலுண்ணியும் பார்க்கப் பார்க்க வெறுப்பாய் இருந்திச்சுது. அலமாரியை அரக்கப்  போய் , குடைவின்ரை தட்டிக் கதவு அவன்ரை கண்ணிலை பட்டுது எண்டு கண்டால், கதை கந்தல்தான்.


இருந்தால் போலை கூச்சல் ஒண்டு கேட்டிச்சுது. பெத்தய்யா தான் கத்தினவர். 

"ஐயோ! நெருப்பு! நெருப்பு! உங்கடை தெங்கில் சொல்லி விட்டவனே வீடுகளுக்கும் நெருப்பு வையுங்கோடா எண்டு?" எப்பிடி நெருப்புப் பத்தினது எண்டு தெரியேல்லை. ஆனால் மெய்மெய்யா நெருப்பு பிடிச்சிட்டுது. நிலத்திலை அள்ளி வீசின கம்பளி ரோமம் அடுப்பு மேடைக்குக் கிட்டவாய்  கிடந்தது, அடுப்பிலை இருந்து பொறி பறந்திருக்க வேணும், புசு புசு எண்டு எரியத் தொடங்கினது. அரணக்காறங்கள் நெருப்பை மிதிச்சு அணைக்கப் பார்த்தாங்கள். ஆற்றாக் கடைசியிலை ஓடிப்போய்த் தண்ணியைப் பீப்பாயோடை  தூக்கிவந்து ஊத்தி அணைச்சாங்கள். நெருப்பு அணைஞ்சு போச்சு ஆனால் பெத்தய்யாவின்ரை கோவமும், திட்டும் குறையேல்லை. 


"ஒரு புறமறிவு எண்டது இல்லாத சென்மங்கள். கண்கடை இருக்க வேண்டிய இடத்திலை இல்லாமல் எங்கினை அடைவிலை போட்டுதாம்? இப்பிடியே ஒரு கவனமில்லாமல் ஆரும் கம்பளி ரோமத்தை அடுப்பு மேடைக்குக் கிட்ட விட்டு எறிவினம்?" பழஞ்சீலை கிழிஞ்ச மாதிரிப் பெத்தய்யா அவங்களைப் பேசினவர். அந்தப் பாலுண்ணி நெற்றிக்காறனுக்கு சினம் கிளம்பினது.

"வாயை மூடு கிழடா. இனியும் திறந்தாய் எண்டால் ஒரேயடியாய் மூட வைப்பன்." எண்டு அதட்டினான். அனக்குப் பயம் பயமாய்க் கிடந்துது. ஆனால் இந்தப் பெத்தய்யா எண்டால் ஒண்டுக்கும் வெருளேல்லை .

"அள்ளி எறிஞ்சதெல்லாம் ஆராம் உங்கடை குஞ்சியப்பனே வந்து எடுத்து அடுக்கிறது? பார்! பார்! சேறும் சுரியுமாய் பண்டி உழக்கின நிலம் மாதிரி கிடக்கு. ஒரு வீடு வாசல் மாதிரிக் கிடக்கே?" எண்டார். அவரின்ரை நோக்கம் எல்லாம் வலு கெதியிலை அவங்களைப் போக்காட்ட வேணும் எண்டதுதான். பற்றைக்கு எறிஞ்ச கல்லு முசலுக்குப் பட்ட மாதிரி பெத்தய்யாவின்ரை கதை கேட்ட அரணக்காறங்கள் 

"உன்ரை பண்டிக் கொட்டிலை நீயே வழிச்சுத் துடை." எண்டு சொல்லிவிட்டு நடையைக் கட்டினாங்கள்.

"நல்லகாலத்துக்குத் தான் நெருப்புப் பத்தினது. அண்ணருக்கும் நல்லகாலம்." எண்டு பெருமூச்சு விட்டன். பெத்தய்யா தன்ரை நுனி விரல்களை ஊதினார். 

" ஓம் சில சில நேரங்களிலை சின்னச் சின்ன நெருப்புக்களும் நல்லதுக்குத் தான். ஒரு அந்தர அவசரத்துக்கு வெறுங்கையாலை அடுப்பிலை இருந்து தணலை எடுக்கவும் மனிசர் பழகி இருக்க வேணும்." எண்டார் பெத்தய்யா. ஓகோ! அப்ப பெத்தய்யா தான் நெருப்புக்குக் காரணமோ? வந்த நெருக்குவாரம் இன்னும் முழுசாய்த் தீர்ந்த பாடில்லை. வீட்டை விட்டு வெளியேறின ரெண்டு அரணக்காறனும் குதிரைமாலுக்குள்ளை போய்த் தடவினான்கள். அந்தப் பாலுண்ணி நெற்றிக்காறன் பெத்தய்யாவிட்டை திரும்ப வந்தான். 

"உன்னட்டை ரெண்டு குதிரை நிக்குது கிழடா! ஒண்டுக்கு மேலை வைச்சிருக்க அனுமதி இல்லை எண்டது தெரியாதோ?" எண்டு கேட்டான். குதிரைமாலிலை வியாழரையும், வெள்ளியாரையும் ஒருமிக்கக் கண்டிட்டான். 
"இண்டிரவு அக்கரையிலை இருந்து ஆள் வரும். அப்ப அந்த வெள்ளை நெற்றிக் குதிரையைத் தெங்கில் நயினாருக்குக் குடுத்து அனுப்பு." எண்டான்.
"ஐயோ! அது இந்தப் பெடியின்ரை எல்லோ?" எண்டு மறுத்துப் பார்த்தார்.
" ஓகோ! அப்பிடியோ? சரி இனி அது தெங்கில் நயினாரின்ரை சொத்து." எண்டு விசமத்தோடை சொன்னான்.  

நான் எண்டால் வெள்ளியாரை நினச்சு அழ வெளிக்கிட்டன். ஐயோ இண்டைக்கு எண்டு பார்த்தெல்லோ அண்ணரும் நானும் வெளிக்கிடப் போறம்? அந்த நீளமான சுரங்கம் தோண்டி முடிஞ்சுது. இப்பத்தான் அனக்கு ஒரு கவலை தொட்டிச்சுது. நாங்களே ஊர்ந்து தவண்டு போற சுரங்கத்தாலை எப்பிடி வியாழரையும், வெள்ளியாரையும் கொண்டு போறதாம்? அதுகள் பாவம் எப்பிடி மனிசரைப் போலை தவழுங்கள்?  உது பற்றி முன்னை பின்னை ஒரு எப்பன் தன்னும் யோசிச்சே பாராத வெருளி வெங்காயம் தான் நான். பேசாமல் பெத்தய்யாவின்ரை பொறுப்பிலை தான் விட்டிட்டுப் போக வேணும். அது இன்னும் துன்பமான காரியமெல்லோ? வெள்ளியாரை தெங்கிலுக்கு எண்டு வந்து பிடிக்கப் போறாங்கள். 


பாலுண்ணி நெற்றிக்காறன் ஒரு சின்ன மரச்சில்லு ஒண்டை தன்ரை மடியிலை எடுத்துப் பெத்தய்யாவின்ரை மூக்குக்கு நேரை நீட்டினான். இன்னும் என்ரை நெஞ்சு வெடிக்குமாப் போலை சொன்னான். 

"இந்தா! இந்த இலச்சினையை பிடி."
"உது என்ன கலியாணத்துக்கு எனக்கு?" எண்டு பெத்தய்யா கேட்டார்.
"இரவைக்கு குதிரை பிடிக்க வாற ஆளுக்கு அடையாளம் தெரியிறதுக்காக இதை வாசல் கதவிலை தொங்க விடு. நீ குதிரையை மனம் விரும்பித் தான் தெங்கில் நயினாருக்குக் குடுக்கிறாய் எண்டதுக்கு இது அடையாளம்."
" கேகே! நான் ஒண்டும் விரும்பிக் குடுக்கேல்லை. விருப்பம் இல்லாமல் பறி குடுக்கிறன் எல்லோ?" பெத்தய்யா வாயடிச்சார். அப்ப அந்தச் சனியன் பிடிப்பான் வாளை உருவினான்.  

" நீ மனம் விரும்பித் தான் குடுக்கிறாய் கண்டியோ! வாற ஆளிட்டை இந்த இலச்சினையையும் குடுத்து அனுப்பு. அந்தாள் குதிரையோடை கறுமண்யாக்காவுக்குப் போய்  நீ மனம் விரும்பித் தந்ததுக்கு அத்தாட்சியாய் இந்த இலச்சினையைக் காட்ட வேணும். ஏனெண்டால் எங்கடை தெங்கில் நயினார் ஆரும் மனம் விரும்பித் தாற அன்பளிப்பைத் தான் ஏற்றுக் கொள்ளுவார். விளங்கிச்சோ கிழடா?"  எண்டு சொல்லிப் பெத்தய்யாவைப் பிடிச்சுக் கீழை விழத் தக்கனவாய் தள்ளிப் போட்டுப் போவிட்டான். நல்ல காலம் பெத்தய்யா விழுந்து அடிகிடி படாமல் சமாளிச்சிட்டார். அவங்கள் அடுத்த பக்கம்   தேடுதல் வேட்டைக்குப் போட்டாங்கள்.



" நல்ல பகிடி! தெங்கில் நயினாராமாம், அவருக்கு ஆருமாம் மனம் விரும்பிக் குடுக்கிறதாமாம்,  அன்பளிப்பாமாம்,   அதைத் தானாமாம்  ஏற்றுக் கொள்ளுவாராமாம்!" எண்டு பொரிஞ்சு தள்ளினார். பாவம் வேறை என்ன செய்யிறது? அவங்கள் சொன்னது மாதிரி வாசலிலை இலச்சினையைத் தொங்க விட்டார். 


அண்டு பின்னேரம் நாங்கள் மூண்டு பேரும் ஒண்டாயிருந்து கடைசியாய் சாப்பிட்டம். பெத்தய்யா கோதுமைக் கஞ்சி காய்ச்சித் தந்தவர். மூண்டு பேருமே கவலையாய் இருந்தம். நான் கூடுதலாய் துக்கப் பட்டு அழுதன். காடுமேடு குண்டுகுழி எல்லாம் தாண்டி என்னைப் பத்திரமாய்க் காவி வந்த வெள்ளியாரை நினைச்சு அழுதன். என்ரை சொந்தப் பேரனார் மாதிரி என்னைப் பராமரிச்ச பெத்தய்யாவைப் பிறிஞ்சு போறதை நினச்சு அழுதன். அரணக்காறன் தள்ளி விடேக்கை ஒண்டுமே செய்ய முடியாத ஒரு சின்னப் பொடியனாய்ப் போட்டேனே எண்டு அழுதன். 


அண்ணர் ஒண்டும் பறையாமல் எதோ கடுவலான யோசினையிலை இருந்தார். பேந்து முணுமுணுத்தார்.

"எனக்கு மட்டும் குறியீட்டுச்சொல்லு தெரிஞ்சுது எண்டால்....."
"என்ன குறியீட்டுச்சொல்லு?"
"பெருங்கதவத்தாலை போற வாற நேரம் தெங்கிலின்ரை ஆக்கள் சொல்லிறது. அதைச் சொல்லாமல் போகவரேலாது தெரியுமோ?"
"அனக்குத் தெரியும். குறியீட்டுச்சொல்லும் அனக்குத் தெரியும்."

 < சகல அதிகாரங்களும் வரந்தரும் தெங்கில் நயினார் ஒருவருக்கே!>

"யூச்சி சொல்லினதைக் கேட்டநான் எண்டு உங்களுக்குச்  சொல்ல இல்லையோ?"

அண்ணர் என்னைக் கொஞ்ச நேரம் கண்ணிமை வெட்டாமல் பார்த்தார். பேந்து சிரிக்க வெளிக்கிட்டார்.

"சீனியப்பு நீ எண்டால் எனக்கு நல்ல விருப்பம். உனக்குத் தெரியும் தானே?" எண்டார். குறியீட்டுச்சொல்லைக் கேட்டு அவருக்கு என்ன அப்பிடிப் புளுகு எண்டு அனக்கு பிடிபடேல்லை. உவர் தான் பெருங்கதவத்தாலை போகேலாதே? ஆனால் அம்மளவு கவலை இருக்கேக்கையும் அவரைக் கொஞ்சம் உற்சாகப் படுத்த அந்தக் குறியீட்டுச்சொல்லு உதவினதை இட்டு அனக்கும் திறுத்தி தான். 

பெத்தய்யா தன்ரை படுக்கை அறையை ஒதுக்கி அடுக்கப் போனார். அண்ணரும் பின்னாலை இழுபட்டார். என்னவோ குசுகுசுத்திச்சினம். பெரிசாய் அனக்கு ஒண்டும் கேட்கேல்லை. கடைசியிலை அண்ணர் சொன்னது சாதுவாய்க் கேட்டது.

"என்னாலை ஏலாமல் போச்சுது எண்டால் என்ரை தம்பியை நீங்கள் தான் பாதுகாக்க வேணும்." பேந்து அனக்குக் கிட்ட வந்தார்.
" சொல்லிறதைக் கவனமாய்க் கேள் சீனியப்பு! நான் முதலிலை கிளம்பிறன். என்ரை தகவல் வாற வரைக்கும் நீ பெத்தய்யாவோடை இருக்க வேணும். சிலநேரம் கொஞ்ச நாள் செல்லக் கூடும். நான் போய் ஒருசில காரியங்களை ஒழுங்கு படுத்த வேணும்."
ஓ ஓ ....   அனக்கு உந்தக் கதையே பிடிக்கேல்லை. ஆரையும் வருவினம் எண்டு காத்திருந்து அனக்குப் பழக்கமில்லை. அதுகும் இப்ப பயப்பிட்டபடி இருக்கிற நேரத்திலை. அண்ணருக்கு எந்த ஆபத்தும் கோட்டைச் சிவருக்கு அங்காலை வந்து சேராது எண்டது, ஆருக்குத் தெரியும்? அப்பிடி என்ன காரியம் செய்ய வெளிக்கிட்டவர்  ஒருவேளை அது ஏலாமல் போகிறதுக்கு? அப்பிடி ஏலாமல் போற கட்டத்திலை என்ன செய்வார்? 

"நீ இப்பிடிப் பயப்பிடக் கூடாது சீனியப்பு. நீ கார்ல் சிங்கநெஞ்சன் எண்டதை எக்காலமும் மறந்திடாதை!" பேந்து பெத்தய்யாக்கும் அனக்கும் பயணம் சொல்லிப் போட்டு சுரங்கத்திலை இறங்கினார்.  கடைசியாய் சுரங்கத்துக்குள்ளை அவரின்ரை கை அசைஞ்சு பிரியாவிடை சொன்னதைத் தான் கண்டம். இப்ப தனிச்சுப் போனம், நானும் பெத்தய்யாவும்.
"அகிளான் மாதிரி ஒருத்தன் இப்ப தனக்குக் கீழாலை போய்க் கொண்டிருக்கிறான் எண்டதை தடியன் தொடிக்கி கனவிலையும் நினைச்சுப் பார்த்திருக்க மாட்டான்." எண்டு பெத்தய்யா சிரிச்சார். 
"இல்லை. ஒருக்கால் யோசிச்சுப் பாருங்கோ. அகிளான் வெளியாலை தலையை நீட்டிற நேரம், கையிலை உள்ள ஈட்டியைக் குறி பார்த்து எறிய மாட்டானே?" எண்டு நான் கவலைப் பட்டன். 

அனக்கு ஒரே துக்கம் துக்கமாய் வந்துது. குதிரைமாலுக்கை வெள்ளியாரிட்டை போனன். வெள்ளியாரிட்டை ஆறுதல் தேடித் போறது எக்கணம் இதுதான் கடைசித் தரம். ஆனால் இனிமேலை அதைக் கண்கொண்டு காணவே முடியாது எண்ட நிலைமை வந்த பிறகு என்னத்தை நினைச்சு ஆறுதல் படுகிறது? 


பின்னேரத்துச் சாய்ஞ்ச வெய்யில் இன்னும் கோட்டை மதிலுக்குப் பின்னாலை மறையேல்லை. குதிரைமாலிலை உள்ளுக்கை   அரையிருட்டாய் இருந்துது. சின்ன யன்னல், அதுகும் கிழக்குப் பார்த்த படி, அதினாலை உள்ளுக்கை சரியான வெளிச்சம் இல்லை. அப்பிடி இருந்தும் என்னைக் கண்டதும் வெள்ளியார் ஆர்வத்தோடை என்பக்கம் திரும்பினதைக் கண்டன். நான் போய் அதின்ரை கழுத்தைக் கட்டிப் பிடிச்சன். இப்பிடி ஒரு நிலைவரத்தை நான் விரும்பி உருவாக்கவில்லை எண்டது வெள்ளியாருக்கு விளங்க வேணும் எண்டு விரும்பினன். 


"ஆனால் சிலநேரம் இந்த நிலைவரத்துக்கு நான்தான் பொறுப்பாளி." எண்டு சொல்லி அழுதன். 

"நான் செர்ரிப்பள்ளத்திலை பேசாமல் பறையாமல் இருந்திருந்தால் நீயும் தெங்கிலின்ரை கையுக்கை போகவேண்டிய கட்டாயம் வந்திருக்காது. என்ரை பிழையைப் பொறுத்துக் கொள்,வெள்ளியார்! அனக்கு எல்லாத்தையும் மறந்த மாதிரி இருக்க, நடக்கத் தெரியேல்லை."
என்ரை மனக்கவலை வெள்ளியாருக்கு விளங்கி இருக்க வேணும். தன்ரை மெதுமையான வாய்ப்பகுதியாலை என்ரை காதடியை தடவினது. அழ வேண்டாம் எண்டு என்னைக் கேட்குமாப் போலை இருந்திச்சுது. 

ஆனால் என்னாலை அழுகிறதை நிற்பாட்ட முடியேல்லை. கண்ணீர் வற்றும் வரைக்கும் அழுதன். வெள்ளியாரின்ரை மேலை சீப்பாலை உருவி தேய்ச்சு மெருகேத்தினன். கடைசியாய் மிஞ்சிக் கிடந்த அந்தக் கொஞ்சக் கொள்ளையும் ரெண்டு குதிரையும் தின்னட்டும் எண்டு குடுத்தன். வியாழரும் பாவந்தானே? வெள்ளியாரின்ரை மேலை உருவி மெருகேத்த மெருகேத்த என்ரை நினைப்பு முழுக்க முழுக்க நடக்கக் கூடாத நடப்புக்களை நினைச்சபடி.


வெள்ளியாரைக் கொண்டுபோக எண்டு வாறவன் சும்மா கீழை விழுந்து செத்துப் போகட்டும். ஆத்தங்கரைக்கு வரு முன்னமே செத்துத் துலையட்டன். நான் உண்மையிலையே இப்பிடி இன்னொருத்தன் சாக வேணும் எண்டு நினைக்கிறது எம்மளவு கொடுமை, பாவமும் தானே? அதுகும் எய்தவன் இருக்க அம்பை நொந்த மாதிரி.  நினைச்சாப் போலை என்ன எல்லாம் நடக்கப் போகுதே?சாய்ச் சாய்! அவன் இவ்வளவுக்கும் படகிலை ஏறி இருப்பான். கொள்ளை அடிக்கிற பொருள் எல்லாம் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கிறது அந்தப் படகு தான். எக்கணம் இத்தறைக்கு கரைக்கு வந்திருப்பான். ஒருவேளை பெருங்கதவம் தாண்டி உள்ளிட்டிருக்கவும் கூடும். எந்த நொடியிலையும் அவன் இங்கை வரக்கூடும். ஓ  என்ரை வெள்ளியார்! நானும் , நீயும் இப்ப எங்கினையும் அரணக்காறங்கள் கண்ணிலை படாத இடமாய்ப் பார்த்து ஓடிப் பறிஞ்சம் எண்டால்?


இப்பிடி என்ரை யோசினை நினைப்பு எல்லாம் கண்டதையும் கடியதையும் நினைச்சுக் குழம்பின படி இருக்க, ஆரோ குதிரைமால் கதவைத் திறந்திச்சினம். பயக்கெடுதியிலை நான் குரையை வைக்க ஆயித்தம். பார்த்தால் வந்தது பெத்தய்யா தான். என்னடா இது இம்மளவு நேரமாய் இந்தப் பெடி குதிரைமாலிலை என்ன செய்யிறான் எண்டு யோசிச்சு இருப்பார் போலை. உள்ளை அரையிருட்டாய் இருந்ததிலை அனக்கு கொஞ்சம் திறுத்தியாய் இருந்தது. பெத்தய்யா நான் அழுததைக் காணேலாது தானே? எண்டாலும் அவருக்கு விளங்கீட்டுது.

"என்ரை குஞ்சன்! என்னாலை ஏதும் மேற்கொண்டு செய்யேலும் எண்டால் செய்து போடுவன். என்ன செய்யிறது இந்தப் பெத்தய்யாவாலை எந்த உதவியும் இல்லை. தேவையான மட்டிலை அழுது உன்ரை கவலையைத் தீர்."எண்டு என்ரை உச்சந் தலையிலை கொஞ்சினார். அப்ப யன்னலுக்கு வெளியாலை....... ஐயோ கடவுளே!  குதிரை பிடிக்கிறவனெல்லோ வாறான் ? மத்தியாசு வளவுக்குள்ளை.... விழுவான் தெங்கிலின்ரை அறுதல்படை அரணக்காறன்......ஐயோ வெள்ளியாரைப் பிடிக்கப் போறானே.

"அங்கை வாறான் பெத்தய்யா! அந்தா பாருங்கோ குதிரை பிடிக்கிறவன் வாறான்!" நான் கத்தினதைத் தாங்கேலாமல் வெள்ளியாரும் கனைச்சது. மறு நொடியிலை மாலின்ரை கதவு திறந்தது. அங்கை நிண்டான் அவன் கறுப்பு தலைக் கவசமும், கறுப்பு கம்பளி மேலங்கியுமாய். 
"இல்லை! ஐயோ வேண்டாம்!" எண்டு நான் குழறினன்.  ஆனால் அவன் அதுக்கிடையிலை அனக்குக் கிட்ட வந்து என்னைக் கட்டிப் பிடிச்சான். அண்ணர் தான் இப்பிடிக் கட்டி அணைச்சுப் பிடிக்கிறவர். அப்பிடியெண்டால் ....இது?.....

"உன்ரை சொந்த அண்ணனை உனக்கு அடையாளம் தெரியேல்லையோ?" எண்டு திமிறின என்னைப் பார்த்துச் சொன்னான். யன்னலுக்குக் கிட்ட என்னை இழுத்துப் போய் தன்ரை முகத்தை நான் குணமாய்ப் பார்க்கும் படி நிண்டான்...., நிண்டார். எண்டாலும் என்னாலை அது என்ரை அண்ணர் எண்டு நம்பக் கயிட்டமாய் இருந்துது. ஏனெண்டால் அவரைப் பார்க்கேலாமல் அருவருப்பான தோற்றமாய் இருந்தவர். இனி இல்லை எண்ட வடிவு, கண்கவர் அழகு எண்டு அவரைப் பற்றிச் சொன்னதெல்லாம் பொய் எண்ட மாதிரிப் போச்சு. அந்த வடிவான பொன் மஞ்சள் நிறத் தலைமயிர் நிறம் மாறி, அவரின்ரை முகத்துக்குப் பொருத்தம் இல்லாமல் செம்பட்டை நிறமடிச்சது. மேல் சொண்டுக்குள்ளை என்னத்தையோ அதக்கி வைச்சிருந்ததாலை அது வீங்கி அந்த இலச்சணமான முகத்தை கேவலமாக்கிச்சுது. இப்பிடிச் சின்னச்சின்ன மாறுதலாலை இம்மளவு தூரம் அவரின்ரை வடிவு கெட்டுப் போகும் எண்டு என்னாலை நம்ப முடியேல்லை. இனி எல்லாத்துக்கும் மேலாலை அவர் போட்டிருக்கிற அரணக்காறன் வேசம் பார்க்கவே வெறுப்பாய் இருந்துது. 

மற்றும்படிக்கு எண்டால் அவரின்ரை வேசம் வினோதம் எல்லாம் கண்டு சிரிச்சிருப்பன். அதுக்கெல்லாம் இப்ப நேரகாலம் பொருத்தமாய் இல்லை. அதோடை அண்ணருக்கும் நேரமில்லை.
"கெதியா, கெதியா! வலுசுறுக்கிலை நான் திரும்ப வேணும். அந்த கறுமண்யாக்காக்காறன்  எக்கணம் வரப்போறான். " பெத்தய்யாவிட்டை கைநீட்டிக் கேட்டார்.
"பெத்தய்யா! அந்த இலச்சினை எங்கை? தெங்கிலுக்கு உங்கடை குதிரையளை மனம் விரும்பித் தானே குடுக்கிறீங்கள்?"
"பின்னை என்னவாம் ? வேறை என்னத்தை நீ நினைக்கிறாய்?" எண்டு புன்சிரிப்போடை இலச்சினையைப் பெத்தய்யா குடுத்தவர். 
"பெருங்கதவத்திலை இருக்கிற காவலனுக்கு  நான் பொய் பறையேல்லை எண்டு ஒம்பிக்கிறதுக்கு இந்த இலச்சினை தேவை." 

நாங்கள் கடகடவெண்டு  குதிரை ரெண்டுக்கும் சேணம், கடிவாளம் எல்லாம் கட்டிவிட்டம்.  அதுக்கிடையிலை தான் எப்பிடிப் பெருங்கதவம் தாண்டி வந்தவர் எண்டு அண்ணர் பெத்தய்யாவுக்குச் சொன்னவர்.
"அது வலுசுகம். சீனியப்பு சொல்லித் தந்த குறியீட்டுச் சொல்லு எனக்கு இப்ப பாடம். கேளுங்கோ சொல்லிறன். தட்டிக்கதவுக்கு வந்தவுடனை காவலனிட்டை குறியீட்டுச் சொல்லைச் சொன்னன்.
சகல அதிகாரங்களும் வரந்தரும் தெங்கில் நயினார் ஒருவருக்கே!> உதைக் கேட்ட உடனை  
< எங்கத்தையாலை வாறாய்? என்ன காரியமாய் ஊருக்குள்ளை போறாய்?> எண்டு கேட்டாங்கள்.
< கறுமண்யாக்காவாலை வாறன். தெங்கில் நயினாருக்கு குதிரை பிடிக்க மத்தியாசு வளவுக்குப் போறன் > எண்டு சொன்னன். 
< உள்ளை வரலாம் > எண்டாங்கள். 
< நன்றி > எண்டு சொல்லீட்டு வந்திட்டன். இப்ப உங்களுக்கு முன்னாலை நிற்கிறன். ஆனால் நான் இப்ப நிண்டு மினைக்கெடாமல் போகவேணும். தெங்கிலின்ரை அடுத்த அரணக்காறன் குதிரை பிடிக்க எண்டு உள்ளை வந்திட்டான் எண்டால் நம்ம நிலைமை மோசமாய்ப் போடும்."

நாங்கள் குதிரையளை எம்மளவு வேகமாய் வெளியாலை கொண்டு வந்தம் எண்டதை அனக்கு விளங்கப் படுத்த முடியேல்லை. அம்மளவு கெதியிலை காரியங்கள் மளமளவெண்டு நடந்துது. அண்ணர் வியாழரிலை ஏறினார், ஒரு கையாலை வெள்ளியாரின்ரை கடிவாளக் கயிற்றைப் பிடிச்சார்.
"பத்திரம், பெத்தய்யா! அப்ப பேந்து சந்திப்பம்!" எண்டிட்டுக் குதிரையளோடை வெளிக்கிட்டார்.
"அப்ப நான்?" நான் கத்தினன்.
"நான் என்ன செய்யிறது?" 
அண்ணர் கையாட்டிப் பயணம் சொன்னார்.
"பெத்தய்யாவைக் கேள் சொல்லுவார்." எண்டு திருப்பிக் கத்தினார். நான் ஒரு பேயன் மாதிரி அவர் போறதை ஆவெண்டு பார்த்துக் கொண்டு நிண்டன். 

ஆனால் பெத்தய்யா விளப்பம் சொன்னவர்.
"நீ ஒண்டை விளங்கிக் கொள்ள வேணும் சீனியப்பு!, பெருங்கதவம் தாண்டி உன்னாலை போகேலாது. இண்டைக்கு சாமத்திலை யோனத்தான் தோண்டி வைச்ச பாதாளச் சுரங்கத்தாலை நீ வெளியேறலாம். யோனத்தான் அங்காலை உன்னைப் பார்த்துக் காத்திருப்பான்."
"அது நிச்சயம் நடக்கும் எண்டுறியளோ?" என்ரை வழக்கமான ஐமிச்சம் பிடிச்ச கேள்வி.
"கடைசி நேரத்திலை அண்ணருக்கு ஏதும் ஆபத்து எண்டால்?..."
"தெங்கில் இருக்கிற உலகத்திலை எதுகுமே நிச்சயம் இல்லை. அப்பிடி ஏதும் குழப்பம் எண்டால் போன வழியாலையே அப்பிடியே  திரும்பி பெத்தய்யாவிட்டை வா. பெத்தய்யாவோடை பத்திரமாய் இருந்து சீவிக்கலாம்." பெத்தய்யாவிட்டை இருந்து ஒரு பெரிய பெருமூச்சுப் பறிஞ்சது.

நான் எல்லாத்தையும் யோசிச்சுப் பார்க்கத் தெண்டிச்சன். முதல் பாதாளச் சுரங்கத்துக்கு உள்ளை ஊர்ந்து தவண்டு போக வேணும். அது மோசமானதாய் இருக்கும். பேந்து மதிலுக்கு அங்காலை இருக்கிற காடு. அங்கை எண்டால் அண்ணர் இருக்க மாட்டார். அவருக்காகக் காத்துக் காத்து இருக்க வேணும். கடைசியிலை நிலைமை கைமீறிப் போச்சு எண்டது தெரியவரும். பேந்தென்ன திரும்பிப் பாதாளச் சுரங்கத்துக்குள்ளாலை ஊர்ந்து வர வேணும். அண்ணர் இல்லாத கொடுமையான ஒரு சீவியத்தை மேற்கொள்ள வேணும்.

நாங்கள் இப்ப குதிரையள் இல்லாமல் வெறிச்சோடிப் போன மாலுக்கு வெளியாலை நிண்டம். அப்பத்தான் அனக்கு இன்னொரு காரியம் ஓடி வெளிச்சது. 
"கறுமண்யாக்காவிலை இருந்து வாறவனுக்கு என்ன சொல்லிறது பெத்தய்யா? ஒரு குதிரையும் மாலிலை இல்லை எண்டு கண்டால் என்ன ஆய்க்கினை தருவானோ?"
"அவன் வாறதுக்கிடையிலை இஞ்சை இப்ப ஒரு குதிரை நிற்கும். வியாழர் வந்தவுடனை நான் பக்கத்து வளவிலை கொண்டு போய் மறைச்சு வைச்ச என்ரை தங்கராசிக் குதிரையை இப்ப போய்க் கூட்டிவாறன்."எண்டார். 
"அப்பிடி எண்டால் உங்கடை குதிரையை எல்லோ பிடிச்சுக் கொண்டு போகப் போறான்?"
"மானம் கெட்டவன் என்ன செய்யிறான் எண்டு தான் பார்ப்பமே?" எண்டு சொல்லீட்டு குடுகுடெண்டு ஓடிப் போனார்.

பெத்தய்யா தங்கராசியைக் கொண்டுவந்து மாலிலை கட்டவும், வெள்ளியாரைக் கொண்டு போக வந்த தெங்கிலின்ரை  அரணக்காறனும் மத்தியாசு வளவுக்கு வரவும் சரியாய் இருந்திச்சுது. வந்த வரத்திலை தெங்கிலின்ரை அரணக்காறங்களின்ரை வழக்கப் படி அதட்டிக் கூப்பிட்டு கண்டபடி பேசினான். குதிரைமாலிலை ஒரு குதிரை மட்டும் தான் இருக்குது, அதையும் பெத்தய்யா தர மாட்டன் எண்டு சொல்ல ஆளுக்குக் கேந்தி இன்னும் ஏறிப் போச்சு. 
"இப்பத்தானே ஒரு குதிரை பிடிகாறன் வந்து குதிரையைப் பிடிச்சுக் கொண்டு போனவன்? பேந்து என்ன தாரை வார்ப்புக்கு எண்டு நீ இப்ப வந்து நிற்கிறாய்? எத்தினை பேர் இப்பிடிக் கிளம்பி  இருக்கிறியள்? எத்தினை குதிரை எண்டு பறிப்பீங்கள்? அப்பிடியெண்டால்  உனக்கு முதல் வந்தவன் ஆரின்ரை ஆள்? அவன் குதிரையோடை இலச்சினையையும் பிடுங்கிக் கொண்டு போட்டான். உனக்கு என்னத்தைப் பிடுங்கித் தாறது? ஒரு மரமண்டைக்கு மற்ற மரமண்டை என்ன செய்யுது, போக்குவரத்து  எண்டு தெரியாததுக்கு நானே பாடு? ஒரு குதிரை வைச்சிருக்கிறதுக்கு எனக்கு அனுமதி இருக்கு கண்டியோ!"

பெத்தய்யாவின்ரை நக்கல் நளினப் பேச்சு சிலசில அரணக்காறருக்கு கொதி கேந்தியை இன்னும் கிளப்பும். சிலசில பேரை வாயடைச்சுப் போகச் செய்யும். இப்ப வந்தவன் பெத்தய்யா இப்பிடித் துணிஞ்சு வாயடிப்பார் எண்டு எதிர்பார்க்க இல்லை. வெருட்டு விடலாம் எண்டு வந்தவர் அடங்கிப் போனார். 
"எங்கையோ ஒரு பிழை நடந்து போச்சுது" எண்டு முணுமுணுத்தபடி போனான். வந்த வேலையை சரியானபடி செய்து பேரெடுக்கலாம் எண்டு ஆசைப்பட்டு ஏமாந்து போனான். அந்த ஏமாற்றம் அவன்ரை முகத்திலை, சதிரத்தின்ரை அசைவிலை,  நடையிலை தெரிஞ்சது.

"பெத்தய்யா! உங்களுக்குப் பயமே இல்லையோ?" தெங்கிலின்ரை அரணக்காறன் கண்ணை விட்டு மறைஞ்ச உடனை கேட்டன்.
"ஏன் இல்லாமல்? இஞ்சை என்ரை நெஞ்சைத் தொட்டுப் பார். என்ன அடி அடிக்கிது எண்டு ? " என்ரை கையை தன்ரை நெஞ்சிலை வைச்சவர். தடதட எண்டு தாள வாத்தியந்தான் கையிலை தெரிஞ்சது.
"பயம் இல்லாதவை ஆருமே இல்லை. ஆனால் எங்கடை பயத்தை எதிரிக்குக் காட்டப்  படாது."

சாமம் ஆகிப் போனது. காட்டுறோசாப் பள்ளத்தை விட்டு நான் வெளியேற வேண்டிய நேரம் வந்திட்டுது. பெத்தய்யாவை விட்டுப் பிறியிற தருணம் வந்திட்டுது.
"போட்டுவா என்ரை குஞ்சன்! இந்தப் பெத்தய்யாவை மறந்திடாதை." எண்டு என்னை அணைச்சுக் கொஞ்சினார் பெத்தய்யா.
"எந்தக் காலத்திலையும் உங்களை மறக்க மாட்டன் பெத்தய்யா." எண்டு அவரின்ரை தாடி வளர்த்த முகத்திலை கொஞ்சினன். பேந்து பாதாளச் சுரங்கத்துக்கு உள்ளை இறங்கி விட்டன்.

இப்ப நான் மட்டும் தன்னந்தனிய இருட்டான இந்தப் பாதாளச் சுரங்கத்துக்குள்ளை. அனக்கு நானே கதை சொல்லிச் சொல்லி பயப்பிடாமல் அமைதியாய் ஊர்ந்து ஊர்ந்து போக தெண்டிச்சன். 
"கும்மிருட்டுத் தான். அதுக்கு என்ன? சாய்ச் சாய்! அது ஒண்டும் மூச்சடக்காது.....ஓ! மெய்தான் கழுத்தாங் குத்தியிலை தண்ணி சொட்டினது தான். எண்டாப்போலை? பேயா! சுரங்கப்பாதை முழுசாக இடிஞ்சு மூடப் போகுதே? இல்லை இல்லை! நீ சுரங்கத்தாலை மேலை மிதக்கிற நேரம் தடியன் தொடிக்கி உன்னைக் காணமாட்டான். கும்மிருட்டுக்குள்ளை பார்க்கிறதுக்கு அவன் என்ன பூனையோ? ஓமோம்! கொண்ணர் அங்கை காத்துக் கொண்டு இருப்பார். எந்தப் பயமும் இல்லை. நான் சொல்லிறது புத்தியிலை உறைக்குதோ? கொண்ணர் அங்கை நிற்கிறார் எண்டால் நிற்கிறார் தான் மறு பேச்சில்லை கண்டியோ!"

ஓம்! மெய்யாத்தான் அண்ணர் அங்கை நிண்டவர். இருட்டுக்குள்ளை ஒரு கல்லிலை இருந்தவர். கொஞ்சம் தள்ளி வியாழரும், வெள்ளியாரும் நிண்டதுகள்.

"ஆ கா கார்ல் சிங்கநெஞ்சன்! வா வா ஒரு வழியாய் வந்து சேர்ந்திட்டாய் தம்பிக்குட்டீ!" எண்டு அண்ணர்  என்னை வலு புளுகத்தோடை வரவேற்றார். 
                                                    ( பேந்து சந்திப்பம்)

சொல் விளக்கம்:

பொழுதறு மட்டும் = பொழுது + அறு மட்டும் - இருட்டும் மட்டும் 
பத்தை < பற்றை - புதர் 
செத்தை - குப்பை, உலர்ந்த சருகு, ஓலை வேலி 
பறுகு - சிறு புதர் 
பத்தல்- கிணற்றுடன் சேர்த்துக் கட்டியிருக்கும் தரை 
கோடி- வீடிருக்கும் வளவின் ஒதுக்கான இடம் 
மூத்திரக்கோடி- சலம் பெய்யும் கோடி 
கடுக்கண்ட வயசு < கடிக்கண்ட வயசு = கடி+கண்ட+ வயசு =விளக்கம் அறிந்த வயசு - பதின்மவயசு
செந்தளிப்பு < செந்தலிப்பு - செழிப்பு
வேலிப் பொட்டு - பக்கத்து வளவுக்குப் போய் வருவதற்காக வேலியில் இருக்கும் ஓட்டை
அலப்பறை - உரத்த அலட்டல்
பைம்பல்< பம்பல் - களிப்பு, மகிழ்ச்சி 
கடுப்பு - எரிச்சல் 
கஞ்சல் குப்பை கசாகூளம் - குப்பை குப்பை குப்பை 
தொக்கை - தடித்த 
கழுத்தாங்குத்தி < கழுத்தாங்குற்றி= கழுத்து +ஆம் + குற்றி - கழுத்தடி 
பாலுண்ணி - உடம்பில் தோன்றும் ஒரு வித சதை வளர்ச்சி 
புறமறிவு - புறத்தைப் பற்றிய அறிவு, சூழலைப் பற்றிய அறிவு 
அடைவு - அடகு 
பேசினவர் - ஏசின அவர் 
குஞ்சியப்பன் - சிற்றப்பன் 
சேறும் சுரியும் - சேறும் சேறும் 
நெருக்குவாரம் - நெருக்கடி 
பண்டி - பன்றி 
பெடி- சிறு பையன் 
எப்பன் - எள்ளளவு 
கடுவல் - கடுமை 
சாதுவாய் - மெதுவாய் 
இத்தறைக்கு - இந்நேரம் 
அகிளான் < அகழான் - வயல் எலி 
எக்கணம் < இக்கணம் - இந்நேரம் 
எக்கணம் - எந்நேரமும் 
ஓடிப் பறிதல் - ஓடி மறைதல் 
குணமாக - சரிவர, சரியாக 
சொண்டு - உதடு 
அதக்குதல்- குதப்புதல்,  வாயுள் அடைதல் 
ஒம்பித்தல் -  ஒப்புவித்தல், நிரூபித்தல் 
தவண்டு< தவழ்ந்து 
ஓடி வெளித்தது - எண்ணம் வந்தது 
கேந்தி- கடுங்கோவம் 
தாரைவார்ப்பு - இழத்தல், பறிகொடுத்தல் 


Author: தங்கராசா ஜீவராஜ்
•5:59 AM

ஆலயம்


13ஆம் நூற்றாண்டுக்குரியது என அறிஞர்களால் கருதப்படுகின்ற தமிழ்க்கல்வெட்டொன்று தம்கலகாமத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்டது. இதன் ‘மைப்படியை’ 1930 ஆம் ஆண்டு எடுத்த தொல்பொருள் திணைக்களத்தினர் இச்சாசனம் திருகோணமலையிலுள்ள ‘தம்பலகாமம்’ என்னும் ஊரில் எடுக்கப்பட்டதாக தமது குறிப்பில் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.



இச்சாசனம் குறித்து பேராசிரியர் திரு.சி.பத்மநாதன் அவர்கள் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்.’இச்சாசனம் கற்பலகை ஒன்றில் எழுதப்பட்டுள்ளது. எழுத்துக்கள் அமைந்துள்ள பகுதி 1அடி 7அங்குல நீளமானது.எழுத்துக்கள் ஓரளவு பெரியவை. இவை சராசரியாக 15 அங்குல உயரமும் அகலமும் கொண்டவை. இச்சாசனத்தை 13 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதிக்குரிய ஆவணமாகக் கொள்ளலாம்.



துண்டமாகிவிட்ட இச்சாசனத்தில் எல்லாமாகப் பதினொரு வரிகள் காணப்படுகின்றனவாம். முதல் நான்கு வரிகளும் சொற்கள் அடையாளம் காண்பதற்கு ஏற்றவாறு அமையவில்லையாம். 5ஆவது வரி முதலான சாசனப்பகுதி கீழ்க்கண்டவாறு அமைந்துள்ளதாகப் பேராசிரியர் திரு.சி.பத்மநாதன் அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றார்.

5. உடையார் நிச்ச
6. யித்த ஜகதப்ப
7. கண்டன் தாநத்(து)
8. க்கு நிலையாக்(கித்)
9. தம்பலகாம ஊ
10. ரை நான் கெல்
11.லைக்கு தள எல்லை.


இந்தச் சாசனத்தில் முக்கியமான மூன்று விபரங்கள் காணப்படுகின்றன. முதலாவது ‘உடையார்’ என்ற சொல் எழுதப்பட்டுள்ளது. உடையார் என்ற சொல் சாசனவழக்கில் அரசர்களை அல்லது அரச பிரதானிகளைக் குறிக்கும் என்பது ஆய்வாளர்கள் கருத்தாகும்.



இன்னொரு அதிமுக்கியமான விடயம் ‘தம்பலகாமம்’ என்ற பெயர் குறிக்கப்பட்டுள்ளமையாகும். தம்பலகாமம் என்னும் பெயர் புராதனமானது. அது ஏறக்குறைய எண்ணூறு வருடங்களுக்கு முற்பட்ட காலங்களிலிருந்து வழங்கி வருகிறது என்பது இச்சாசனித்தினூடாக உறுதியாகின்றது.சாசனத்தின் மூன்றாவது முக்கியமான அம்சம் ‘ஜகதப்ப கண்டன் தானம்’ என்பது பற்றிய குறிப்பாகும். ‘கண்டன்’ என்பது போர் வீரனைக் குறிக்கும் சொல்லாகும்.



வரலாற்றுத்துறை பேராசிரியராகிய திரு.சி.பத்மநாதன் அவர்கள் இச்சாசனம் குறித்து ஆய்வுகள் செய்து இத்தகைய கருத்துகளை வெளியிட்டுள்ளார்கள்.பதினோராம் பன்னிரெண்டாம் நூற்றாண்டுகளில் திருகோணமலைப் பிரதேசத்தில் கந்தளாய் மயிலங்குளம் போன்ற இடங்களில் இத்தகைய படைகள் இருந்தன என்பது வரலாறாகும். இதே போன்று தம்பலகாமத்திலும் ‘ஜகதப்ப கண்டன்’ என்ற பெயரால் வழங்கிய படையொன்று இருந்துள்ளது என்பது இந்தச் சாசனத்தின் மூலம் அறியப்படுகிறது.



கந்தளாய் கட்டக்குளப்பற்று, பதவியா, மன்னார் மாதோட்டம் ,புலச்சேரி, தேவபட்டினம் முதலிய இடங்களில் கலிங்கத்து மாகோன் தனது படை நிலைகளை அமைத்திருந்தான் எனப் பாளி சிங்கள வரலாற்று நூல்களில் சில குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன.



பழமையில் திருகோணமலைப் பிரதேசத்தில் தம்பலகாமப்பற்று ஒரு தனி வன்னிமையின் ஆட்சியின் கீழ் அமைந்திருந்தது. இது வன்னியர்கள் பற்றிய தமிழ் நூல்களிலும் ஒல்லாந்த பிரித்தானிய நிர்வாக அதிகாரிகளின் அறிக்கைகளிலும் அடங்கியுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.



தம்பலகாமம் சுமார் எண்ணூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அங்குள்ள ஆட்சியாளரின் ஏற்பாட்டின் பிரகாரம் ஒரு வீர பட்டினமாக வீரகணமொன்றின் காவலிலுள்ள வணிக நகராக இருந்ததா? என்ற சந்தேகங்களை வரலாற்றுப் பேராசிரியராகிய திரு.சி.பத்மநாதன் அவர்கள் தனது’தம்பலகாமத்துக் கல்வெட்டு’ ஆய்வுக் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.



இவை குறித்த ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளும்போது இது தொடர்பான சில விபரங்களை தடையங்களை அல்லது செவிவழிமூலமான செய்திகளையும் ஆய்வுக்குத் துணையாக எடுத்துக்கொள்வது பயனள்ள ஒரு விடயமாக அமையும் என நாம் நம்புகிறோம்.



போர்த்துக்கீசர் கோணேசர்கோயிலை இடித்து அழித்த பின்னர் 17ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் தம்பலகாமம் ஆதிகோணநாயகர் கோயில் தோற்றம் பெற்றதாக வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.தம்பலகாமம் ஆதிகோணநாயகர் கோயிலுக்குப் பின்புறமாக உள்ள தம்பலகாமம் புதிய குடியேற்றக் காணிகளுக்குச் செல்லும் பாதையில் சுமார் 250 மீற்றர் தூரத்தில் சுமார் பத்து அல்லது15 ஏக்கர் விஸ்தீரணமுள்ள காட்டுப்பகுதி இன்றும் ‘கோட்டை’ என அழைக்கப்பட்டு வருகிறது. பழமையில் இது சிறிய கோட்டையாக இருந்ததாகவும் இக் கோட்டையைச் சுற்றி அகழிகள் இருந்ததாகவும் காலப்போக்கில் இவையெல்லாம் சிதைந்து அழிவுற்றுவிட்டன என்றும் வயதில் முதிந்தோர்கூறுகின்றனர்.



கலிங்க மாகனின் படையணியொன்று இக்கோட்டையில் இருந்ததாகவும் ‘தம்பன்’ என்ற கலிங்கப்படைத் தளபதி இக்கோட்டையின் தளபதியாக இருந்ததாகவும் வீரஞ்செறிந்த அத்தளபதி கிழக்கிலங்கையில் மாகனுக்கெதிராகச் செயல்பட்டோரை புறங்கண்டு ‘தம்பன் கடவை’ வரையில் கலைத்துச் சென்றதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.



‘தம்பன் கடவை’ என்பது பொலனறுவை ஊடாக மட்டக்களப்புக்குச் செல்லும் பாதையில் ‘மன்னம்பிட்டிக்கு’ அருகாண்மையில் அமைந்துள்ளது.இதேபோல தம்பலகாமத்திலிருந்து 6 கிலோ மீற்றர் தூரத்தில் அமைந்துள்ள ‘கப்பல்துறையில்’தம்பலகாமத்து இளைஞர்கள் ‘திரைகடலோடியும் திரவியம் தேடினர்’என வரலாற்றுக் குறிப்புகள் கூறுகின்றன. இந்தக்கடல் வாணிபத்தினூடாகவும் கப்பல்துறைக்கடலில் முத்துக்குளித்து பொருளீட்டிய காரணத்தினாலும் தம்பலகாமம் ஒரு பட்டினமாகக் காணப்பட்டது எனக்கருதுவதில் எவ்வித தவறுமில்லை.



குளக்கோட்டன் காலத்தில் தம்பலகாமம் ஆதிகோணநாயகர் கோயில் பாவநாசத் தீர்த்தம் கப்பல்துறை கடலோரமாக அமைந்திருந்தது.தற்பொழுது ஆலங்கேணிக் கிராமத்திற்கருகில் உள்ள கங்கையாற்றில் ஆதிகோணநாயகரின் தீர்த்தோட்சபம் நடைபெற்று வருகிறது எனினும் ஆதிகோணநாயகர் கோயிலில் வைராவியார் குடும்பத்தினர் பழமையில் நடைபெற்ற கிரிகைகளை ஞாபகத்தில் கொண்டு கப்பல்துறைக்குச் சென்று கடலோரத்தில் அமைந்துள்ள ஓர் இடத்தில் இச்சடங்குகளை வருடாவருடம்நிறைவேற்றி வருவது இன்றும் நடைமுறையிலுள்ளது.



‘தம்பைநகர்’ எனப்புராணங்களிலும் கோணேசர் கல்வெட்டிலும் விளிக்கப்படும் தம்பலகாமம் கப்பல் துறையையும் தன்னகத்தே கொண்டது என்பது இவ்விடத்தில் சுட்டிக்காட்டுதல் மிகப் பொருத்தமானதாகும்.இவ்விடயங்களை எல்லாம் ஒருங்கிணைத்துப் பார்க்கும் பொழுது எண்ணூறு வருடங்களுக்கு முன்பு தம்பலகாமம் ஒரு வீர பட்டினமாக வீரகணமொன்றின் காவலிலுள்ள வணிகப் பெருநகராக விளங்கியிருக்க வேண்டும் என்பது வெள்ளிடைமலையாகும்.



வே. தங்கராசா
தம்பலகாமம்