Author: ந.குணபாலன்
•2:55 PM

                                                                      மூலக்கதை : Bröderna Lejonhjärta


                                                       

                                                                         எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                              (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                                  (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                                    ஓவியர்:இலூன் வீக்கெலான்ட்
                                                                                             ( Ilon Wikeland)
                                                                      தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்


துடிப்பு 8: பெத்தய்யா மத்தியாசு! 

யூச்சி! வேறை ஆருமேயில்லை! அனக்கு உது சமிபாடு அடையக் கொஞ்ச நேரம் பிடிச்சது. ஆர் எவரோடையும் அன்பாய் பரிவாய் கலகலத்துக் கதைக்கிற; வடிவான செந்தாடியும், செம்பட்டைச் சுறுள் முடியும், செந்தளிப்பான எங்கடை யூச்சி! அண்ணர் என்னை விட்டிட்டுப் போன கவலையிலை நான் தவிக்க, அனக்கு விசுக்கோத்துப் பலகாரங்கள் தந்து ஆதரிச்ச யூச்சியோ இந்தத் துரோகி? அனக்கு சரியான வெப்பிசாரமாய்க் கிடந்தது.

இப்ப இவன் யூச்சி எண்டவன், அனக்கு கொஞ்சம் தள்ளிப்  பாசறைத்தீயைச் சுற்றி இருக்கிறான்! தெங்கிலின்ரை கைக்கூலியளோடை தானும் ஒரு கைக்கூலியாய் ! யூச்சி அவன்கள் ரெண்டு பேரையும் கட்டார், வெட்டார் எண்டு பேர் சொல்லிக் கூப்பிட்டவன்.  ஏன் வரப் பிந்திப் போச்சிது எண்டு சொன்னான்.

" உவன் கூபர் இண்டிரவு மலையிலை ஓநாய் வேட்டைக்கெண்டு வெளிக்கிட்டவன். அவனைப் பார்த்துப் பதுங்கித்தான் வரவேண்டிக் கிடந்தது." யூச்சியின்ரை விளப்பத்தைக் கேட்டாலும் கட்டார், வெட்டாருக்கு எரிச்சல் தீரேல்லை. 
"கூபர் எண்டவனைப் பற்றி மறந்திட்டீங்களே?கத்துலாக் குகையிலை சோபியாவை மட்டுமில்லை, உவனையுந்தான் நீங்கள் பிடிச்சு அடைக்க வேணும். ஏனெண்டால் தெங்கில் நயினாரை அவனுக்குந்தான் பிடிக்காது." எண்டு சொல்லி அவன்களின்ரை எரிச்சலைக் குறைக்கத் தெண்டிச்சவன்.
"அதுக்கு ஏதாவதொரு நடவடிக்கை நீதான் எடுக்க வேணும்." எண்டு வெட்டார் சொன்னான்.
"ஏனெண்டால் செர்ரிப்பள்ளத்திலை நீ ஒருத்தன் தான் எங்கடை ஆள், இல்லையே?" எண்டு கட்டார் கேட்டான்.
"ஓமோம்"எண்டான் யூச்சி.

அவன்கள் ரெண்டு பேரையும் தாடாத்தி பண்ணி மனங்குளிர வைக்க யூச்சி  நினைச்சான். ஆனால் அவன்களிட்டை உவன்ரை பருப்பு அவிஞ்ச பாடாயில்லை. கட்டார், வெட்டாருக்கும்  யூச்சியைப் பிடிக்கேல்லை எண்டது தெளிவாய்த் தெரிஞ்சது. பின்னை? என்னதான் உதவி ஒத்தாசை கிடைச்சாலும் ஒரு துரோகியை எந்த ஒரு பகையாளியும்  மனசாலை விரும்பி சேர்க்க மாட்டான் தானே? காரியம் முடியக் கழட்டி விட்டிடுவான்.

யூச்சியின்ரை நல்லகாலம் அவன்ரை செவியை கட்டார், வெட்டார் இந்த முறை வார்ந்து விடேல்லை. ஆனால் இன்னொரு காரியம் செய்தவன்கள். கத்துலாச் சின்னத்தை யூச்சியின்ரை நெஞ்சிலை குறி சுட்டான்கள். 
" தெங்கில் நயினாரின்ரை படையிலை இருக்கிற சகலரும் கத்துலாக்  குறியோடை இருக்க வேணும். நீ எதிரியளுக்குத்தான் ஒரு துரோகி! ஆனால் தெங்கில் நயினாரின்ரை படையாள் தானே? உன்னைப் பற்றி அறியாத நம்மடை உளவாளியள் ஆராவது, செர்ரிப்பள்ளத்துக்கு வாற நேரத்திலை உன்னை நம்மாள் எண்டு அடையாளம் காணுறதுக்கு கத்துலாக் குறி உன்னிலை இருக்க வேணும்." எண்டான் வெட்டார்.

"அதெண்டால் மெய்தான்!" எண்டு தலையாட்டினான் யூச்சி. மேலங்கியையும், சட்டையையும் கழட்டி வெறும் மேலைக் காட்ட ஏவினான்கள். கத்துலாச் சின்னமுள்ள சூட்டுக்கோலை நெருப்பிலை காய்ச்சினான்கள். அது சிவந்த பிறகு எடுத்து யூச்சியின்ரை நெஞ்சிலை குறி சுட்டான்கள். சிவந்த சூட்டுக்கோல் நெஞ்சிலை பட யூச்சி வேதினை தாங்கேலாமல் அலறினான்.
"இப்ப அறிஞ்சு கொள்! இனி காலகாலத்துக்கும் நீ தெங்கில் நயினாரின்ரை ஆள்! சோபியாவுக்குச் செய்யிற மாதிரி தெங்கில் நயினாருக்கெதிராய் துரோகம் பண்ணவும் முடியாது."

நான் நஞ்சியாலாவுக்கு வந்த பின்னாலை இதுவரை அனுபவிச்ச இரவுகளிலை இதுதான் தாங்கிறதுக்குக் கயிட்டமான நீண்ட இரவாய்ப் போச்சு. எல்லாத்தையும் விடக் கேவலம் என்னெண்டால், ஒண்டும் மேற்கொண்டு செய்யேலாமல் இஞ்சை இருந்தபடி, யூச்சி செர்ரிப் பள்ளத்திலை தன்ரை நடப்புக்களை நரிவேலையளைப் பற்றி புழுகித் தள்ளிறதை கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது தான். வலு சுறுக்காய்  சோபியா அக்கையையும், கூபர் அய்யாவையும் மாட்டிவைக்க ஒரு திட்டம் வைச்சிருக்கிறானாம்.

"கூபர் அய்யா! ஐயோ! அந்த மனிசனைப் போய் துரோகி எண்டு நினைச்சனே! அது மனிசன் சோபியா அக்கையிலை தன்ரை  திறுத்தியீனத்தை வெளிவெளியாய்க் காட்டினாப்போலை நரி நயவஞ்சகன் எண்டு நம்பினனே! அந்தாள் அக்கறையோடை வந்து விசாரிச்சது, வத்தல் இறைச்சி தந்தது, எல்லாத்துக்கும் மேலாலை உசிரைக் காப்பாற்றினது. ஐயோ!, மட்டு மரியாதை இல்லாமல் சீறிக் கதைச்சுப் போட்டன். என்னைச் செருப்பாலை அடிக்க வேணும். " என்ரை மனசுக்குள்ளை பலதையும் நினைச்சு என்னிலை நானே கோவப்பட்டன்.

"ஆனால் இதுக்குப் பின்னணியிலை ஆர் இருக்கிறதெண்டு ஒரு பொடிப்பிள்ளைக்கும் தெரிஞ்சிடக் கூடாது. செர்ரிப்பள்ளத்திலை நான் தெங்கில் நயினாரின்ரை கையாள் எண்டது இரகசியமாய் இருக்க வேணும்." எண்டு யூச்சி சொன்னான். 

"பார்ப்பம், பார்ப்பம்! எத்தினை நாளைக்கு நீர் உந்த இரகசியத்தைக் காப்பாற்றுறீர் எண்டு. எக்கணம் நான் உம்மடை கதைகாரியங்களை அவிட்டு விடிறநேரம் செம்பட்டை மயிர்த்தலையா!, உம்மடை முகம்மூஞ்சை வெளிறிப் போற போக்கை நானுந்தானே பார்க்கப்போறன்?" மனசுக்குள்ளை சொல்லிக் கொண்டன். 


ஆனால் அவன் அந்த யூச்சி எண்ட நயவஞ்சகன் இன்னும் ஒண்டு சொன்னான். அதைக்கேட்டு நெஞ்சுக்கூட்டை விட்டு என்ரை நெஞ்சு வெளியாலை பாய்ஞ்ச மாதிரித் திடுக்கிட்டுப் போனன். 

" அது கிடக்க, அந்தப்பொடியன் யோனத்தான் சிங்கநெஞ்சன் இன்னும் தன்னிட்டவாரம் காட்டுறோசாப்பள்ளத்திலை திரியிறானோ? இல்லை அவனைப் பிடிச்சிட்டீங்களோ?"

கட்டாருக்கும், வெட்டாருக்கும் உந்தக் கேள்வியை யூச்சி போய்க் கேட்டது புறியமாயில்லை எண்டது அனக்கு விளங்கினது. பின்னை?, ஒருத்தன் தன்ரை பிழையை மறைக்கிறதுக்காக மற்றவன்ரை பிழையைச் சுட்டிக் காட்டிறதை எவன் விரும்புவான்?

"அவன்ரை அடையாளங்களைத் தேடிக்கொண்டு தான் இருக்கிறம்."எண்டு கொஞ்சம் எரிச்சலான குரலிலை வெட்டார் சொன்னவன். 
"ராவும்போலும் ஒரு நூறுபேர் அவனைத் தேடினபடிதான். காட்டுறோசாப்பள்ளத்திலை எல்லாவீடுகளையும் தலைகீழாய்ப் பிரட்டித் தேடப்போறம். தெங்கில் நயினாரும் எப்படா அவன் பிடிபடுவான் எண்டு காத்திருக்கிறார்."

"எனக்கு விளங்குது. அந்தக் கடுக்கண்ட வயசு சிங்கநெஞ்சன் மைக்க ஆக்களை விட ஆபத்தானவன் எண்டு நான் அப்பவே உங்களுக்குச் சொன்னநான். ஏனெண்டால் உண்மையிலையே அவன் ஆள் ஒரு சிங்கன் தான்."எண்டு யூச்சி சொன்னான்.


"ஓ...ஓ! அனக்கு உதைக் கேட்கப் பெருமையாய் இருக்குது. அண்ணரை  ஒரு சிங்கன் எண்டு உந்த துரோகியே சொல்லிறானே! அதோடை ஒரு பெரிய ஆறுதல் என்னெண்டால் அண்ணர் சாகேல்லை! உசிரோடை இருக்கிறார்! " ஆனால் யூச்சி அண்ணரைக் காட்டிக்குடுத்துச் செய்த துரோகத்தை நினைக்க நினைக்க அனக்கு கோவமும் அழுகையுமாய் இருந்திச்சிது.


ஐயோ! அண்ணரின்ரை இரகசியமான காட்டுறோசாப்பள்ளப் பயணத்தைப் பற்றி  என்னெண்டு மணந்து பிடிச்சவன்? என்னெண்டு தெங்கிலுக்கு வியளம் சொல்லி அனுப்பினவன்? இவன் செய்த துரோகத்தாலை நூறுபேர் அண்ணரைப் பிடிக்கவெண்டு இரவுபகலாய்  அலையிறான்கள். எக்கணம் அண்ணர் அவங்கடை கையிலை பிடிபட்டார் எண்டால் தெங்கிலிட்டை கொண்டுபோய் ஒப்படைப்பான்கள்.


ஆனால் இப்ப அண்ணர் உசிரோடை இருக்கிறார்! அதோடை பகையாளியிட்டை பிடிபடாமல் இருக்கிறார்! ஆனால் ஏன் என்ரை கனாவிலை வந்து உதவி கேட்டுக் கத்தினவர்? அனக்கு குழப்பமாய் இருந்தது. ஏன் உதவிக்குக் கத்தினவர் எண்டு எப்பிடி அறியிறதாம்?


ஆனால் அங்கை நிலத்தோடை நிலமாய் ஊர்ந்தபடி யூச்சி சொல்லிற கதையளைக் கேட்க கனக்க புதினங்கள் பிடிபடுது. 

" அவன் அந்தக் கூபர் எண்டவனுக்கு சோபியாவிலை சரியான பொறாமை. தன்னை நயினாராய்த் தெரிவு செய்யாமல், சோபியாவைப் போய் செர்ரிப்பள்ளத்துச் சனம் நாச்சியாராய்த் தெரிவு செய்ததிலை ஆளுக்குச் சரியான மன்னை. திறமான வில்லாளி எண்டால் போலை தான் மட்டும் தான் எல்லாத்திலையும் விண்ணன் எண்டு ஒரு எண்ணம் அவனுக்கு."எண்டு யூச்சி சொன்னான்.

எடக் கடவுளே! அதுதானோ சங்கதி? `சோபியாவிலை அப்பிடி என்ன புதினம் இருக்கு?´ எரிச்சலாய் எங்களிட்டை கூபர் அய்யா கேட்டதெல்லாம் இந்தப் பொறாமைக் குணத்தாலை தானோ? பொறாமை இருந்தாலும் துரோகம் செய்யாத ஒரு  நல்ல மனிசன் அந்தாள். இப்ப செர்ரிப்பள்ளத்திலை யூச்சியின்ரை துரோகம், வஞ்சகம் எல்லாமே அனக்குத் தெரிஞ்சு போச்சு. அவன் தானே செய்ததாகச் சொன்ன வேலையெல்லாம் தொட்டுத்தொட்டு நான் பட்ட அனுபவங்களை நினைச்சுப் பார்க்கப் பொருந்தி வந்தது. எம்மளவு பிழை நானும் செய்து போட்டன். வெளித்  தோற்றத்தை வைச்சு என்னமாதிரி மனிசரைப் பிழையாய்க் கணக்குப் போட்டநான் . ஐயோ பாவம்! கூபர் அய்யா! இரக்கப்பட்டு , இறைச்சி வத்தல் தந்து, பாதுகாப்புக்குப் பின்னாலை வந்து, ஓநாயைக் கொலை செய்து, என்ரை உசிரையும் காத்த மனிசனுக்கு " மெத்தப் பெரிய உபகாரம்" எண்டு ஒரு ஒற்றைச்சொல்லு நன்றி கூடச் சொல்லாமல், நான் போய், என்னைக் கொல்ல  வந்தவர் எண்டு குற்றம் சாட்டினால்; ஒரு மனிசர் கோவப்படாமல் பின்னையென்ன கொஞ்சவே போகினம்? 

"கூபர் அய்யா ! நான் செய்த பிழையைப் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கோ!" 
எண்டு இன்னொருதரம் நான் அவரைப் பார்க்கிற நேரம் என்ரை பிழையெல்லாம் பொறுக்கும்படி கேட்க வேணும்.

யூச்சி தனக்குள்ளை திறுத்தி பட்டாலும், குறிசுட்ட கொதிவலி  தாங்கேலாமல் இடைக்கிடை "ஆய்!ஊய்!" எண்டு அனுங்கினான். ஒவ்வரு தரமும் இப்பிடி அவன் அனுங்கிற நேரம்,

"அந்த உணர்வு இருக்க வேணும்! தெங்கில் நயினாரின்ரை ஆள் எண்ட உணர்வு எப்பவும் இருக்க வேணும்." எண்டு கட்டார் எண்டவன் ஏதோ மந்திரம் போலை ஓதினான். 

அந்தக் கத்துலாச் சின்னம் எப்பிடி இருக்குமெண்டு பார்க்க அனக்கு விருப்பந்தான். ஆனால் அது எம்மளவு பயங்கர உருவமாய்க் கிடக்கோ? அதைக் கண்கொண்டு பார்க்கத் தான் வேணுமோ? பேசாமல் விடுவம். 


யூச்சி இன்னுந்தான் இன்னின்னதைத் தான் செய்தது, இனிமேலும் இன்னின்னதைச் செய்யப் போறது எண்டு அளந்து கட்டிக் கொண்டிருந்தான். திடீரெண்டு சொன்னான்,

"சிங்கநெஞ்சனுக்கு ஒரு தம்பிக்காறன் இருக்கிறான். அவனிலை  அண்ணன்காறன் இந்த நஞ்சியாலாவிலை மற்ற எல்லாத்தையும் விட சரியான பாசம் வைச்சிருக்கிறான்." எண்டு. அப்ப நான் சத்தங் காட்டாமல் அண்ணரை நினைச்சு ஏங்கி அழுதன்.
"அந்தச் சின்னப்பொடியனை வைச்சு சோபியாவை வலு சுகமாய் மடக்கிப் போடலாம்."
"சரியான மோடனடா நீ. உதை எப்பவோ செய்திருக்கலாமே?"எண்டு கட்டார் சீறினான்.
"தம்பிக்காறன் ஒருத்தன் இருக்கிறான் எண்டால் அவனை பிடிச்சு வைச்சுக் கொண்டு எவ்வளவு சுகமாய் அந்தச் சிங்கநெஞ்சனை அவன் ஒளிச்சிருக்கிற இடத்தை விட்டு வெளியாலை வர வைச்சிருக்கலாம். தன்ரை பொந்துக்குள்ளாலை இருந்து வெளியாலை அவன் வாறபோற நேரங்களிலை எப்பிடியும் தம்பியாரைப் பிடிச்சு வைச்சிருக்கிறம் எண்டு அறிவான் தானே? "
"தம்பிக்காறன் பிடிபட்டிட்டான் எண்டு கண்டால் தன்பாட்டிலை வெளியாலை வருவான்தானே? என்ரை தம்பியை விட்டிட்டு என்னைப் பிடிச்சு வைச்சிரு எண்டு கட்டாயம் சொல்லிக் கொண்டு வருவானெல்லோ? உண்மையிலை தம்பியிலை அன்பு பாசம் எண்டால் எந்தக் கயிட்டத்திலை இருந்தும் அவனைக் காப்பாற்ற வருவான் தானே? அவனிலை ஒரு துரும்பும் கூட விழ விடமாட்டான் எல்லே?" எண்டு வெட்டார் சொன்னான். 

இப்ப என்னாலை அழேலாத அளவுக்குப் பயமாய்ப் போச்சுது. யூச்சியின்ரை கையிலை ஆப்பிட்டால் நம்மை சுறுட்டித் தன்ரை கமக்கட்டுக்குள்ளை இடுக்கிப் போடுவான். ஆத்தே மலை மாதிரி எல்லோ அவன்ரை பெரிய சதிரம்? 

"நான் வீட்டை போன உடனை பார்க்கிற முதல் காரியம் அதுதான். அந்தக் கார்ல் பொடியனை தந்திரமாய் ஏமாற்றிக் கடத்திறது ஒண்டும் பெரிய காரியமில்லை. கொஞ்சம் விசுக்கோத்துப் பலகாரங்களைக் காட்டினால் காணும். அப்பிடியே கையோடை கார்ல்ப் பொடியனைக் காப்பாற்றப் போவம் வா எண்டு சொல்லி சோபியாவையும் தந்திரமாய் மடக்கிப் போடலாம்."எண்டு பெருமை அடிச்சான் யூச்சி.

"சோபியாவை உன்னாலை பேய்க்காட்டேலுமே? அவள் உன்னைவிட மூளைசாலி எல்லோ?அவளை உன்னாலை மடக்கேலும் எண்டு நம்பிறியே?" எண்டு சீண்டினான் கட்டார்.

"ஓ! அதொரு சின்னக் காரியம். அவளுக்கு ஆர் உந்த நடப்புகளின்ரை பின்னணியிலை இருக்கிறது எண்டது விளங்கவே விளங்காது. என்னை அவள் முற்றுமுழுதாய் நம்பிறாள்." எண்டு யூச்சி கெக்கட்டம் விட்டுச்  சிரிச்சான்.  
" வலு சுறுக்காய் உங்கடை கையிலை சோபியாவையும், சின்னச் சிங்கநெஞ்சனையும் ஒப்படைப்பன். தெங்கில் நயினார் தன்ரை படையளோடை செர்ரிப்பள்ளத்துக்குள்ளை  வெற்றியோடை நுழையேக்குள்ளை எனக்கு எத்தினை வெள்ளைக்குதிரை பரிசாய் தருவார்?" பேராசைப் பட்டுக் கேட்டான்.

" சோபியாவைப் பிடிச்சால் பதினைஞ்சு வெள்ளைக்குதிரை எண்டு பேச்சு. மற்றும்படிக்கு நீ வேலை கொண்டோடிற திறமையிலை தங்கி இருக்கு இன்னும் மேலதிகமாய் எத்தினை வெள்ளைக்குதிரை உனக்குத் தரலாம் எண்டது." எண்டு வெட்டார் ஆளுக்கு ஆசை காட்டினான்.
"அதையும் ஒருக்கால் பார்ப்பம். யூச்சிப் பூச்சி! நீர் வீட்டை போய் கார்ல்ப் பொடியனை  ஏமாற்றி மடக்கப் போறீரோ? கார்ல்ப் பொடியன் தான் குதிரைக்காறன்  வளவிலை இல்லையே! என்ன செய்யப் போறீர்?" இப்பிடி நினைக்க, இம்மளவு கயிட்ட துன்பத்திலையும் மனசிலை புளுகம் கிளம்பிச்சுது. நான் அங்கினை இல்லையெண்டு கண்டு பிடிக்கிற நேரம் யூச்சிப் பூச்சி ஏமாந்து வெக்கிப் போடுவார். அப்ப பதினைஞ்சு வெள்ளைக்குதிரைக்கு மாறாய் பதினைஞ்சு குதிரைச் சவுக்கடி கூடக் கிடைக்கலாம்.

யூச்சி இன்னும் அலட்டி முடியேல்லை.

"சின்னக் கார்ல் சிங்கநெஞ்சன் ஆள் பறவாயில்லை. ஆனால் சிங்கநெஞ்சன் எண்ட பேர் தம்பிப்பிள்ளையாருக்குப் பொருத்தமே இல்லை. தொட்டதுக்கெல்லாம் வெருண்டு  பயப்பிடிற சென்மத்தை வேறை எங்கினையும் பார்க்கேலாது. சிங்கநெஞ்சன் எண்டில்லாமல் முயல்நெஞ்சன் எண்ட பேர்தான் ஆளுக்கு அமைச்சலாய் இருக்கும்."

உதைக் கேட்க அனக்கு பொல்லாத வெக்கமுந் துக்கமுமாய்த் தான் கிடக்குது. எண்டாலும் அது அனக்குத் தெரிஞ்ச உண்மைதானே? என்னாலை எந்தக்காலத்திலையும் ஒரு மனத்துணிவுள்ள ஒரு மனிசப் பிறவியாய் மாறேலாது. இன்னும் எத்தினை சென்மம் வரை இப்பிடி ஒரு பயந்தான் பீச்சியாய் இருக்கப் போறனோ? அண்ணருக்கு சிங்கநெஞ்சன் எண்ட பேர் பொருந்தின மாதிரி அனக்கு பொருந்தி வராது. அதைப் போய் இந்த யூச்சி எண்டவனும் சொல்லிப் பகிடி பண்ணிற அளவுக்குக்  கேவலமாய்ப் போய்விட்டனே! நான் கட்டாயம் நிச்சயமாய் துணிவை மனத்திலை வளர்க்க வேணும். ஆனால் நான் இப்ப இருக்கிற பயக்கெடுதியிலை எப்பிடி துணிவைக் கைவசப் படுத்த எண்டு தெரியேல்லை. 


ஒருமாதிரி யூச்சியின்ரை அலட்டல் முடிஞ்சிது. அவிழ்த்து விடிறதுக்கும் வேறை கதை ஒண்டுமில்லாமல் போய்விட்டுதாக்கும். 

" சரி, இனி நானும் நடையைக் கட்ட வேண்டியதுதான். ஊருக்குள்ளை ஆரும் நித்திரையாலை எழும்ப முன்னம் வெள்ளாப்போடை வீட்டுக்குப் போய்ச் சேர வேணும்." எண்டு குண்டி மண்ணைத் தட்டிக் கொண்டு எழும்பினான்.
"அந்தச் சின்னப்பொடியனை வைச்சு சோபியாவை மடக்கிறதை  முதல்காரியமாய்ப் பார்."எண்டு கட்டாரும்,வெட்டாரும் படிச்சுப் படிச்சுச் சொல்லி வைச்சான்கள்.
"என்னை நீங்கள் நம்பலாம். ஆனால் ஒண்டு அந்தச் சின்னப் பொடியனை பிடிச்சுத் தாற நேரம் அவனை ஒண்டும் வதைச்சுப் போடாதையுங்கோ! என்னவோ அவனையிட்டுச் சொல்லத் தெரியாத ஒரு சின்னப் பயம்."

ஓ! அப்பிடியுமே? மெத்தப் பெரிய உபகாரம்! உந்தப் பயமிருக்கிறதை நானும் சாதுவாய்க் கவனிச்சிருக்கிறன் தான்; எண்டு எனக்குள்ளை சொன்னன். 

"காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்கு வியளம் கொண்டு வாறநேரம் உள்ளை நுழையிறதுக்கு உரிய  குறியீட்டுச்சொல்லு ஞாவகமோ? இல்லை எண்டால் உசிரோடை உள்ளை பூரமாட்டாய்" எண்டு வெட்டார் கேட்டான்.
"சகல அதிகாரங்களும் வரந்தரும் தெங்கில் நயினார் ஒருவருக்கே!" எண்டு மறுமொழி சொன்னான் யூச்சி. 
ஓகோ! உதுதானோ உங்கடை குறியீட்டுச்சொல்லு? இப்ப அனக்கும் அது தெரியும்! 

யூச்சி குதிரையிலை சேணம் கட்டி ஏறினான். வெளிக்கிட ஆயித்தம்,

"யூச்சி! செர்ரிப்பள்ளத்து நயினார்!"எண்டான்.
"எல்லாம் வெண்ட பிறகு என்னைத்தான் செர்ரிப்பள்ளத்துக்கு நயினார் ஆக்கிறதெண்டு  தெங்கில் நயினார் வாக்குத் தந்தவர், மறந்திட மாட்டாரெல்லே?"
"தெங்கில் நயினார் எதையும் மறக்க மாட்டார்." எண்டு கட்டார்  சொன்னான். யூச்சி குதிரையிலை ஏறிப் போய்விட்டான். வந்த வழியாலையே திரும்பிப் போனான். அவன் போறதை பார்த்தபடி கட்டாரும், வெட்டாரும் இருந்தான்கள். 
"உங்கை போறவர் இருக்கிறாரே!, எக்கணம் செர்ரிப்பள்ளம் தெங்கில் நயினாரின்ரை கைவசம் வந்தவுடனை உவரைக் கத்துலாவுக்கு  பிடிச்சுக் குடுக்க வேண்டியதுதான்." எண்டு வெட்டார் சொன்னவன்.

அவன் சொன்ன பாணியைப் பார்த்தால்; 
"ஐயோ பாவம் யூச்சி! கத்துலாவின்ரை கையிலை என்ன வதை பட்டுச் சாகப் போறானோ" எண்டு ஒரு பச்சைத் துரோகி எண்டாலும் யூச்சியை நினைக்கக் கறுமமாய் இருந்துது. கத்துலா எண்டது மனிசரைத் தின்கிற ஒரு பயங்கரமான சென்மமாய் இருக்குமோ?

வெளியை பாசறைத்தீயும் அணைஞ்சு போச்சுது. கட்டாரும், வெட்டாரும் எப்படா கிளம்புவான்கள் எண்டு நானும் காத்துக்கொண்டு இருந்தன். அவன்கள் என்ரை கண்ணை விட்டு மறைய வேணும் எண்டு ஏங்கினதிலை நெஞ்சு நோக வெளிக்கிட்டது. பொறியிலை மாட்டின எலி எப்படித் தப்பலாம் எண்டு பரிதவிச்ச மாதிரி நானும் தவிச்சன். அவன்கள்  குகைக்குள்ளை வந்து குதிரையளைப் பிடிக்க வருமுன்னம் அதுகளை ஏதாவது ஒரு வழியாலை வெளியிலை போக்காட்டினால்; தப்பிறதுக்கு  சந்தர்ப்பம் இருக்குது எண்டு நினைச்சன். அப்பிடி நடந்திச்சுது எண்டால்; கட்டாரும், வெட்டாரும்  யோனத்தான் சிங்கநெஞ்சனின்ரை தம்பிக்காறனை எம்மளவு சுகமாய்ப் பிடிக்கக் கூடிய சந்தர்ப்பம் தங்களுக்கு இருந்தது எண்டதை அறியாமல் போவான்கள் .


ஆனால் கட்டார் சொன்னதைக் கேட்டன்,

"வா. கொஞ்சத்துக்குக் குகையுக்குள்ளை போய் நித்திரையடிப்பம்."எண்டு.
"சரி என்ரை பாடு கதை கந்தல் தான். எல்லாம் ஒண்டுதான் உவன்களிட்டை இருந்து தப்பிற வழியை யோசிச்சு, பதகளிச்சு நெஞ்சு நோகுது. மனசும்,உடம்பும் களைச்சுப் போச்சுது. பேசாமல் பறையாமல் பிடிபட வேண்டியது தான். என்னவோ நடக்கிறதை கண்டுகொள்ள வேண்டியதுதான்." எண்டு மனசுக்குள்ளை நினைவு ஓடிச்சிது.
"சீ ! ஏன் இப்ப போய் நித்திரையடிக்க வேணும்? இந்தா இன்னும் கொஞ்சத்திலை விடியப் போது. எனக்கு உந்த மலையைப் பார்த்துப் பார்த்துச் சீ எண்டு போச்சு. வா பேசாமல் காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்குப் போய்ச் சேருவம்." எண்டு சொன்னான் வெட்டார். கட்டாரும்,
" சரி உன்ரை விருப்பம். போய்க் குதிரையளை வெளியாலை கொண்டு வா." எண்டு வெட்டாரை ஏவினான்.

சிலசில நேரங்களிலை உண்மையிலையே ஒரு பெரிய ஆபத்தைச் சந்திக்கிற சந்தர்ப்பங்களிலை நம்மை அறியாமலே நம்மைப் பாதுகாக்கிற வழியைப் பார்ப்பம். நான் ஒரே பாய்ச்சலிலை குகையின்ரை கடும் இருட்டான பகுதிக்குப் போய் நிலத்தோடை நிலமாய் அசுகை ஒண்டும் காட்டாமல் படுத்திட்டன். ஒரு சின்னப் பிராணி தன்னைப் பிடிக்கவாற பெரிய முறுகத்துக்கு ஒளிச்சுப் பதுங்கின மாதிரி. வெட்டார் குகை வாசலுக்குள்ளை வந்ததைக் கண்டநான். மறுநிமிசம் அந்த மையிருட்டுக்கை எங்கினை நிற்கிறான் எண்டது தெரியேல்லை. காலடிச்சத்தம் மட்டும் கேட்டிது. அதே போதும் மனிசர் திடுக்காட்டத்திலை சாகிறதுக்கு. அவன் என்னைக் காணேலாது போனாலும் எக்கணம் என்ரை நெஞ்சு அடிக்கிற சத்தம் கேட்டிடுமோ எண்டு பயந்தநான். அந்த மாதிரி என்ரை நெஞ்சு தாளம் போட்டது.


அவன் வந்து குதிரையளைப் பிடிச்சிருக்க வேணும். அதுகள் கனைச்சதுகள். வெள்ளியாரும் தான். ஒரு ஆயிரம் குதிரையளோடை கூடி நிண்டாலும் வெள்ளியாரின்ரை கனைப்புச் சத்தம் அனக்குப் புறிம்பாய்த்  தெரியும். ஆனால் அந்த வெங்காயம் வெட்டாரின்ரை மோட்டு மூளையிலை மூண்டாவதாய் ஒரு குதிரை நிற்கிற சங்கதி தட்டுப்படேல்லை. குகை வாசலுக்குக் கிட்டவாய் நிண்ட ரெண்டு குதிரையளையும் கூட்டிப் போனான். நல்லகாலத்துக்குத் தப்பித் தவறித் தன்னும் வெள்ளியாரைத் தொடேல்லை. 


நானும் வெள்ளியாரும் தனிச்சுப் போன மறு நிமிசம் பாய்ஞ்சு போய் வெள்ளியாரின்ரை நாடியைத் தடவினன். 

"நல்ல பிள்ளை! வெள்ளியார்! மூச்சுக் காட்டாமல் இரு." எண்டு என்ரை மனசுக்குள்ளை கெஞ்சிக் கேட்டன். எக்கணம் வெள்ளியார் ஒருதரம் என்னைக் கண்ட திறுத்தியிலை கனைக்க,  அது வெளியிலை நிற்கிற கொலைகாறப் படைக்குக் கேட்டிச்சுதெண்டால், எல்லாமே பிழைச்சுப் போடுமெல்லோ? வெளியாலை மற்றக் குதிரையள் ரெண்டும் கனைச்சுப் "போட்டுவாறம்" எண்டு வெள்ளியாருக்குச் சொல்லிச்சிதுகள். வெள்ளியார் புத்திசாலி. நிலைமை விளங்கி ஒண்டும் பறையாமல் இருந்தது.

கட்டாரும், வெட்டாரும் தன்தன் குதிரையளிலை ஏறினவுடனை என்ரை மனசு கொண்ட நிம்மதியை வாயாலை சொல்லேலாது. அப்பாடா உந்த சிலந்தி வலையிலையிருந்து ஒரு பாட்டிலை இனித் தப்பலாம் எண்டு நம்பினநான். அப்ப வெளியாலை குதிரையிலை ஏறின வெட்டார் ,

"என்ரை தீக்கடைக் கல்லை எங்கினையோ விழுத்திப் போட்டன். கொஞ்சம் பொறு தேடியெடுத்து வாறன்." எண்டு குதிரையை விட்டு இறங்கினான். பாசறைத்தீயைச் சுற்றிச் சுற்றித் தேடினான்.
"இங்கை காணேல்லை. குகையுக்குள்ளை ஒருக்கால் தேடிப் பார்ப்பம்."எண்டு சொல்லிக்கொண்டு குகைக்குள்ளை வந்தான். அனக்கெண்டால் அஞ்சும் கெட்டு, அறிவும் கெட்டுப் போச்சுது.

என்னைச் சுற்றின சிலந்திவலை இறுகி தேகத்தை முறுக்கிப் பிழிஞ்ச மாதிரிக் கிடந்தது. அந்த குறுக்காலை போற தீக்கடை கல்லை தேடி உள்ளை வந்த வெட்டார் நேரை போய் வெள்ளியாரின்ரை காலிலை தடக்குப் பட்டான். பொய் சொல்லிறது கூடாது எண்டு அனக்குத் தெரியுந்தான். எண்டாலும் உசிருக்குப் பாதிப்பு வரேக்குள்ளை பொய் சொல்லக்கூடாது எண்ட வாக்கியம் உதவிக்கு வராது. ஆபத்துக்குப் பாவமில்லை. அதோடை அந்த அறுவான் வெட்டாருக்கு பெரிய உலக்கைக்குத்தி மாதிரி கையும்,காலும்.


முன்னம் ஒருக்காலும் என்னை இப்பிடி முறுக்கி ஆரும் பிடிச்சதில்லை.

நொந்த நோவிலை அனக்குப் பயத்தை விடக் கோவம் கோவமாய்த் தான் வந்தது. அனக்கே என்னை நம்பேலாமல் கிடந்தது. உவன்களுக்கு உள்ளது ஒண்டும் உரைச்சிடப் படாது. நல்லாப் பொய் புழுகு அவிழ்த்து விட வேண்டியதுதான்.
"எம்மளவு நேரமாய் ஒளிச்சிருந்து எங்களை வேவு பார்த்தநீ?" எண்டு சீறிக்கொண்டு குகைக்கு வெளியாலை தள்ளிவிட்டான். 
"இரவு இஞ்சை தான் நித்திரை கொண்டனான்." எண்டன். வெளியிலை வந்தவுடனை காலைவெய்யில் கண்ணைக்கூச வைச்சது. அப்பத்தான் நித்திரை குழம்பி எழும்பினவன் மாதிரிக் கண்ணைப் புளிந்திப் புளிந்திப் பார்த்தன். 

"ஓகோ! நித்திரையாமோ?" நக்கலடிச்சான் வெட்டார். 

"நாங்கள் இரா முழுக்க பாடினதும் கதைச்சதும் ஒண்டுமே உனக்குக் கேட்கேல்லை எண்டு சொல்லுறியோ? பொய் சொல்லாதை!" எண்டு என்னை உறுக்கினான். என்னை மாட்டிற மாதிரித் தான் ஒரு கேள்வி கேட்டுவிட்டன் எண்டு அவனுக்கு ஒரு நினைப்பு. உவனுக்கு மேலாலை நான் அவிழ்த்து விடவேணும்.
"நித்திரையிலை கனாவிலை ஆரோ பாடின மாதிரித்தான் கிடந்திச்சுது." அவனை நம்ப வைக்க தெண்டிச்சன் . 

அப்ப கட்டாரும், வெட்டாரும் ஆளையாள் பார்த்தான்கள். நான் நித்திரையிலை எதையும் கேட்கேல்லை எண்டு நம்பினான்கள். எண்டாலும் அதாலை பெரிசாய் உதவியில்லாமல் போச்சுது.

" உனக்குத் தெரியுமோ இந்த வழியிலை நடமாடிற ஆளுக்கு மரணதண்டனை எண்டு?" எண்டு வெட்டார் கேட்டான். நான் ஒண்டுமே தெரியாத மொக்கன் மாதிரி, மரணதண்டனை பற்றியோ, வேறை என்னத்தையும்  பற்றியோ அறியாத மாதிரி முகத்தை வைச்சுக்கொண்டு,
"நான் நிலாவெளிச்சத்தை இரசிக்க எண்டு தான் வந்தநான்." எண்டு அனுங்கினநான். 
"அதுக்கு உன்ரை உசிரைப் பணயம் வைச்சு வந்தநீயோ குள்ளநரி?" எண்டு வெட்டார் சொல்லிவிட்டு,
"எங்கை நீ இருக்கிறநீ? காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலையோ? அல்லாட்டில் செர்ரிப்பள்ளத்திலையோ?" எண்டு கேட்டான்.

"காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை" எண்டு சொன்னநான். ஏனெண்டால் செர்ரிப்பள்ளம் எண்டு சொன்னால், சிலநேரம் யோனத்தானின்ரை தம்பி கார்ல் எண்டு என்னை அடையாளம் பிடிக்கக் கூடும் எல்லோ?

நான் ஆரெண்டு இவன்கள் அறியிறதைக் காட்டிலும் நான் செத்துப் போகலாம்.
"கொப்புகோத்தையின்ரை பேரென்ன?"எண்டு அதட்டினான்.
"நான் பெத்தய்யாவோடை இருக்கிறநான்."எண்டன்.
"பெத்தய்யாவுக்கு என்ன பேர்?"
"பெத்தய்யா தான்! நான் அவரைப் பெத்தய்யா எண்டுதான் சொல்லிறநான்" எண்டு ஒரு பேய்க்கொத்து போலை மறுமொழி சொன்னநான். 
"காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலை எங்கினை இருக்கிறான் உன்ரை பெத்தய்யா?"
"ஒரு ...சின்ன...வெள்ளை நிறமடிச்ச...வீட்டிலை." செர்ரிப்பள்ளத்திலை இருக்கிற மாதிரி காட்டுறோசாப் பள்ளத்திலையும் வெள்ளை நிறமடிச்ச வீடுகள் இருக்குந்தானே?

"அந்தப் பெத்தய்யாவையும், வெள்ளை வீட்டையும் எங்களுக்கு நீ காட்டவேணும். ஏறு உன்ரை குதிரையிலை" எண்டு என்னை வெட்டார் ஏவினான். அவரவர் குதிரையளிலை ஏறி மூண்டு பேரும் போனம். சரி கணக்காய் நஞ்சியாலாவின்ரை மலையளுக்குப் பின்னாலை சூரியனும் கிளம்பினது. வானம் நெருப்புப் பிடிச்சது போலை சிவந்து கிடந்தது. இப்பிடி ஒரு வடிவான, தாக்கமான, பயமுறுத்திற மாதிரியான காலைப்பொழுதை நான் கண்டு அனுபவிச்சதில்லை. அனக்கு முன்னும் பின்னுமாய் இந்த ரெண்டு எளியபடையும் இல்லையெண்டால் அந்த காலைநேரக்காட்சியை கண்டு நான் ஆகா!  ஓகோ! எண்டு கத்தியிருப்பன். 


பாதை முன்னையைப் போலவே இடக்கு முடக்காய் இருந்தது. ஆனால் கொஞ்சத்தாலை ஒரு சீராய் இறக்கத்திலை போச்சுது. காட்டுறோசாப்பள்ளம் நெருங்கி விட்டிது எண்டது தெரிஞ்சது.. எண்டாலும் என்ரை கண்ணுக்கு முன்னாலை விரிஞ்ச காட்சியை முதலிலை நம்ப முடியேல்லை. செர்ரிப்பள்ளத்தைப் போலை காட்டுறோசாப்பள்ளமும் நல்ல வடிவாய்க் , காலைமை நேரத்து வெய்யிலிலை சின்னச்சின்ன வீடு வளவுகளும் காட்டுறோசாப்பூ  பூத்த பச்சை வெளியளுமாக தென்பட்டது. மேலை இருந்து பார்க்க இளஞ்சிவப்பு நுரையும், பச்சை அலையும் போலை ..... காட்டுறோசாப்பள்ளம் எண்ட பேர் நல்ல பொருத்தமாய்த் தான் பார்க்க இருந்திச்சுது.


ஆனால் இந்த ஊருக்கு கட்டாரும், வெட்டாரும்  இல்லாமல் நான் வந்திருக்கவே முடியாது. ஏனெண்டால் காட்டுறோசாப்பள்ளத்தைச் சுற்றவர உசரமாய் கோட்டை மதில் இருந்திச்சுது. தெங்கில் எண்டவன் அங்கத்தையில் சனத்தை போட்டு வருத்தி உதைக் கட்டுவிச்சவன். ஏனெண்டால் அந்தச் சனமெல்லாம் தனக்குக் காலகாலத்துக்கும் அடிமைச் சேவகம் செய்ய வேணும் எண்டு பிடிச்சு வைச்சிருக்கிறான். உதைப் பற்றி அண்ணர் அனக்குச் சொல்லி வைச்சவர் தானே?


நான் எப்பிடி உந்தக் கட்டுக்காவலை மீறி வெளியாலை வந்தநான் எண்டு இந்த ரெண்டு பேயன்களும் இதுவரை கேட்க வெளிக்கிடேல்லை. இனியும் ஒருக்காலும் கேட்கக் கூடாது எண்டு கடவுளை வேண்டிக் கேட்டன். அப்பிடிக் கேட்டான்கள் எண்டால் என்னத்தை எண்டு மறுமொழி சொல்ல? அதுகும் குதிரையிலை சவாரி விட்டபடி கோட்டைக்காவலுக்குத் தப்பி எப்படி ஒருத்தர் வெளியாலை போக முடியும்?இரும்புத் தலைக்கவசம் போட்ட தெங்கிலின்ரை படையாக்கள் அந்தக் கோட்டை மதிலிலை உலாவினபடி காவலுக்கு நிண்டான்கள். அதுமாதிரியே கோட்டைக் கதவுகளுக்கும் பெலத்த காவல் இருந்தது. செர்ரிப்பள்ளத்திலை இருந்து கிளம்பின பாதை சரி கணக்காய் அந்த வாசலிலை வந்து முடிஞ்சது.


முந்தி இந்த மதிலுமில்லை, கதவுமில்லை, கட்டுப்பாடுமில்லை. சனங்கள் தன்னிட்டவாரம் எங்கினையும் போய்வந்து கொண்டிருந்ததுகள். இப்பெண்டால் தெங்கிலின்ரை படை மட்டும் உந்தக் கட்டுக்காவல் உள்ள கோட்டைக் கதவாலை போகவர முடியும். வெட்டார் தன்ரை வாளாலை கதவைத் தட்டினான். அப்ப அந்தக் கதவிலை இருந்த ஒரு சின்னத் தட்டிக்கதவு திறந்தது. பூதம் போலை ஒரு தலை வெளியாலை எட்டிப் பார்த்தது. 

"குறியீட்டுச்சொல்லு " எண்டு கத்தினது. கட்டாரும்,வெட்டாரும் போய் அவன்ரை காதிலை அதை இரகசியமாய் ஓதினான்கள். நான் கேட்கக் கூடாது எண்டாக்கும். உது தேவையே? அனக்குந்தான் உவையின்ரை குறியீட்டுச்சொல்லு தெரியுமே? 
< சகல அதிகாரமும், வரந்தரும் தெங்கில் நயினார் ஒருவருக்கே >

தட்டிக்கதவிலை இருந்தவன் என்னைக் கண்டான்,கேட்டான்;

"அந்தா அவன்? என்ன இது? ஆரவன்?"
"அவனொரு மொக்கன். மலையிலை பிடிச்சம். ஆனால் முழு மொக்கன்  இல்லை. உம்மடை  வாசலுக்குள்ளாலை நேற்று ராத்திரி போயிருக்கிறான். தலைமைக்காவலர் அதுக்கென்ன சொல்லுறாராம்? உம்மடை ஆக்களை ராத்திரி என்ன மண்ணாங்கட்டிக் காவல் செய்தவை எண்டு போய்க் கேளும்." எண்டு சீண்டினான் வெட்டார். கதவடியிலை இருந்தவனுக்குக் கொதி கிளம்பினது. கதவு திறந்தது. தலைமைக்காவலன் திட்டிக்கொட்டி வசை பாடினான். கட்டாரையும், வெட்டாரையும் உள்ளை விடுவானாம், ஆனால் என்னை விடமாட்டானாம். 
"கத்துலாக்குகையுக்குள்ளை உவனை விட்டிட்டு வாங்கோ. அதுதான் உவனுக்கு ஏற்ற இடம்" எண்டான். ஆனால் இவன்கள் ரெண்டுபேரும் நாண்டு கொண்டு நிண்டு என்னையும் ஒருமாதிரி உள்ளை கூட்டி வந்தான்கள். ஏனெண்டால் நான் அவன்களுக்கு உண்மையைத்தான் சொன்னநான் எண்டு ஒம்பிக்க வேணுமாம். நான் மெய்யோ பொய்யோ பறையிறன் எண்டு கண்டு பிடிக்கிறது அவன்கள் தெங்கிலுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமையாம், ரெண்டுபேரும் சொல்லிச்சினம்.

வெட்டாரும், கட்டாரும் முன்னுக்குத் தங்கடை குதிரையளிலை போகப் பின்னுக்கு வெள்ளியாரிலை நானும் வால்பிடிச்சபடி, வேறென்னத்தைச் செய்யவாம்? அப்ப நான், ஒருக்கால் அண்ணரைக் கண்டால் என்னமாதிரிக் கட்டாரும் வெட்டாரும் நான் காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்குள்ளை  வாறதுக்கு உதவி செய்தவன்கள் எண்டதைச் சொல்லிச் சிரிக்க வேணும் எண்டு நினைச்சன். அதைக் கேட்டால் கட்டாயம் அண்ணராலை சிரிப்படக்கேலாது. நினைக்க சிரிப்பு வந்தாலும் நான் சாதுவாய்த் தன்னும் சிரிக்காமல் போனநான். எக்கணம் இந்தநேரம் போய் பல்லைக்காட்டினால் என்ன நடக்கும்? இப்பநான் முதல் காரியமாய் ஒரு வெள்ளை வீட்டையும் அங்கை இருக்கிற ஒரு பெத்தய்யாவையும் கண்டுபிடிக்க வேணுமெல்லோ? இல்லையெண்டால் கத்துலாக் குகைக்குத்தான் போகவேணும்.


"நீ முன்னாலை போய் பாதைகாட்டு. நாங்கள் பின்னுக்கு வாறம். பெத்தய்யாக் கிழவனோடை  கட்டாயம் ஒரு கதை கதைக்க வேணும்." எண்டு வெட்டார் சொன்னான். நான் வெள்ளியாரைத் தட்டிவிட அதுகும் கோட்டைமதிலுக்கு உள்ளாலை சுற்றியோடின ஒரு பாதையிலை நடையைக் கட்டினது. செர்ரிப்பள்ளத்தைப் போலை இங்கினையும் கனக்க வெள்ளைநிற வீடுகள் கிடக்குது. எதையுமே சுட்டிக் காட்ட அனக்குத் தைரியமில்லை. ஏனெண்டால் அங்கினை ஆர் குடியிருக்கிறதெண்டு அனக்கெப்பிடித் தெரியுமாம்? நானும் சும்மா ஒரு வீட்டைக்காட்டி,

"இஞ்சை தான் பெத்தய்யா இருக்கிறார்" எண்டு சொல்லப்போக; அவன்களும் உள்ளைபோய் ஆராய்ஞ்சால் ஒரு அப்புக்கிழவரையும் காணக் கிடையாது. தப்பித்தவறி ஒரு அப்புக்கிழவரும் அங்கை இருந்தாலும், முன்னைபின்னை பார்த்திராத அனக்கு தானே தான் பெத்தய்யா எண்டு சொல்ல விரும்புவரே?

எக்கணம் நான் எக்கச்சக்கமாய்த் தான் உவன்களின்ரை கிடுக்கிப் பிடியிலை ஆப்பிட்டிட்டன்.  பயத்திலை அனக்கு  வேர்த்து ஒழுகிச்சுது. 
பெத்தய்யா பற்றிப் புழுகித் தள்ளுறது அப்ப வலு சுகமாய் இருந்தது. இப்ப பார்த்தால் அதொண்டும் புத்திசாலித் தனமான காரியமாய்ப் படேல்லை. வீடுகளுக்கு வெளியாலை சனங்கள் ஏதாவது வேலையாய் இருந்திச்சுதுகள். ஆனால் ஆரும் பெத்தய்யா எண்டு சொல்லத்தக்க சாங்கமாயில்லை. என்ரை நிலைமை வரவரப் பரிதாபமானதாகிப்  போனது. அங்கத்தையில் சனத்தைப் பார்க்கவும் பயமாய்க் கிடந்தது. ஆக்கள் வெளிறு வெளிறெண்டு வெளிறி, வயக்கெட்டு, நராங்கி, ஒரு அக்களிப்பில்லாமல் இருந்திச்சுதுகள். இங்கத்தையில் சனங்களோடை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் செர்ரிப்பள்ளத்துச்சனம் நல்லாய்ப் போந்து பொலிஞ்ச, கலகலப்பான சனம். ஆனால் ஒரு கதை, எங்களுக்கு செர்ரிப்பள்ளத்திலை தெங்கில் எண்ட பரதேசியின்ரை நெருக்குவாரமும் இல்லை, ஆரும் எங்களை அடிமை கொள்ளவுமில்லை, அவரவரின்ரை சீவியத்தைக் கெடுக்கவுமில்லை. 

நான் வெள்ளியாரிலை சவாரி போறன் போறன் போய்க்கொண்டே இருந்தன். கட்டார், வெட்டாரின்ரை பொறுமைக்கும் எல்லை இருக்குந்தானே? நானும் ஏதோ உலகத்தின்ரை எல்லைவரை போக வேண்டி இருக்குமாப் போலை போய்க் கொண்டிருந்தன். 

"இன்னும் கனதூரம் இருக்கோ?" எண்டு வெட்டார் உறுக்கினான். 
"இல்லை கொஞ்சத்தூரந்தான்."எண்டு சொன்னன். ஆனால் நான் என்னதைச் சொன்னநான், என்னத்தைச் செய்தநான் எண்ட எந்த நினைப்பும் அனக்கு இல்லை. அம்மளவுக்குப் பயந்து போய் ஏதோ முறுக்கிவிட்ட ஒரு பாவைப்பிள்ளை போலை இயங்கினன். கத்துலாக் குகைதான் என்ரை நினைப்பு முழுக்க. 

ஆனால் ஒரு அதிசயம் நடந்திச்சிது! நம்பினால் நம்புங்கோ! ஒரு சின்ன வெள்ளை வீட்டுக்கு வெளியிலை, வீட்டுச் சிவரோடை இருந்த ஒரு வாங்கிலை ஒரு அப்புக்கிழவர் இருந்தபடி புறாக்களுக்கு தீன் குடுத்துக் கொண்டிருந்தவர். சிலநேரம் அங்கை அந்த ஒரு வெண்பனி வண்ணப்புறாவை நான் கண்டிராமல் விட்டால் துணிஞ்சு அந்தக் காரியத்தைச் செய்திருக்க மாட்டன் தான். அந்த ஒரு வெண்பனி வண்ணப்புறா அனக்கு அந்தநேரம் ஒரு விதமான துணிச்சலைத் தந்திச்சுது. 


அனக்குக் கண்ணாலை ஓராறு கண்ணீர் வழிஞ்சது. இப்பிடியான வெண்பனி வண்ணப்புறாக்களை நான் சோபியா அக்கையிட்டை தானே பார்த்தநான்? கனகாலத்துக்கு முந்தி பூமி நச்சத்திரத்திலையும் 
அனக்கு ஆறுதல் சொல்லவும் ஒரு வெண்பனி வண்ணப்புறா வந்ததெல்லே? நான் அப்ப ஒரு கீலா வேலை பார்த்தன். வெள்ளியாரை விட்டுக் குதிச்சு, ஏலுமானவரை கெதியாய் அந்த அப்புக்கிழவரிட்டை ஓடினன். அவரின்ரை கழுத்தைக் கட்டிப் பிடிச்சு,
" என்னைக் காப்பாற்றுங்கோ! நீங்கள் என்ரை பெத்தய்யா எண்டு சொல்லுங்கோ!" எண்டு கிசுகிசுத்தன்.



இரும்புத் தலைக்கவசம் போட்டுக்கொண்டு என்னோடை வந்த இந்த எளியபடையைக் கண்டளவிலை என்னை அவர் எக்கணம் தள்ளி விடப் போறார் எண்டு நினைச்சன். அனக்காக ஏன் அவர் பொய் சொல்லி மாட்டுப்பட்டுக் கத்துலாக் குகையிலை போய்க் கவிழ வேணும்? ஆனால் அவர் என்னைத் தள்ளி விடேல்லை. அவரின்ரை அன்பும் ஆதரவுமான கை எந்த துன்பமும் அண்டாமல் என்னைக் காப்பாற்றத் தெண்டிச்ச மாதிரி, அவர் என்னை இறுக்கிக் கட்டிப்பிடிச்சார். 

"என்ரை குஞ்சன்!" எண்டு பெலமாய் கட்டாருக்கும், வெட்டாருக்கும்  கேட்கத் தக்கதாய் கதைச்சார்.
" எங்கினை இம்மளவு நேரமும் உலாத்திக் கொண்டு வாறாய்? வெடிவால் முளைச்சு வீட்டிலை இருக்கேலாமல் கிடக்காமோ? இப்ப என்ன குழப்படி செய்ததெண்டு , இப்பிடி அரணக்காறன்களோடை வந்தநீ?"

ஐயோ! பாவம்! என்ரை பெத்தய்யா! கட்டாரும்,வெட்டாரும் அவரைப் போட்டு திட்டி வசை பாடினான்கள். பேரப்பொடியனைக் கட்டுப்பாடாய் வைச்சு வளர்க்கத் தெரியாது, நஞ்சியாலாவின்ரை காடுமலையெல்லாம்  ஒரு காடேறி மாதிரி பொறுப்பில்லாமல் உலாத்த விட்டது, எக்கணம் பேரப்பிள்ளையே இல்லையெண்டு போடும், அது, இது எண்டெல்லாம் சொல்லி; போட்டுக் கிழி கிழியெண்டு கிழிச்சான்கள். அவங்கடை  தோத்திரப் பாடல் எல்லாம் முடிஞ்சு ஒரு பாட்டிலை தங்கடை குதிரையளிலை ஏறிப் போகத் துவங்கினான்கள். பணிய இறக்கத்திலை கறுத்தப் புள்ளியள் மாதிரி அவங்கடை தலைக்கவசங்கள்  மறையும் வரைக்கும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தம்.


அப்ப பேந்து நான் அழப்பிடிச்சன். என்ரை பெத்தய்யாவின்ரை அணைப்பிலை கிடந்து குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதன். முந்தின இரவு துன்பமான நீண்ட பாரமான இரவு ஒரு மாதிரி முடிஞ்சிட்டிது. என்ரை பெத்தய்யாவும் என்னைப் பேசாமல் அழ விட்டிட்டார். அவர் என்னைத் தன்ரை மடியிலை வைச்சு ஆட்டினார். மெய்மெய்யாவே அவர் என்ரை பெத்தய்யாவாய் இருக்கக் கூடாதோ எண்டு ஏக்கமாய்ப் போச்சு. அழுத இடைவெளியிலை அதைக் கேட்டும் போட்டன். 

"அதுக்கென்ன? நான் உனக்கு பெத்தய்யாவாய் இருந்திட்டுப் போறனே! ஆனால் எனக்குப் பேர் மத்தியாசு. உன்ரை பேரென்ன?" எண்டு கேட்டார். 


"கார்ல் சிங்க.." எண்டு சொல்லத் தொடங்கினநான் ஆனால் 

`சடக்´ கெண்டு நிற்பாட்டினன். ஏனெண்டால் என்ரை பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டு காட்டுறோசாப்பள்ளத்திலை திரியிறது ஒண்டும் புத்திசாலித்தனமான காரியமில்லை.
"என்ரை பெத்தய்யா! என்ரை பேர் இரகசியமாய் இருக்கவேணும். இப்போதைக்கு என்னைச் சீனியப்பு எண்டு கூப்பிடுங்கோ அது காணும்." எண்டன். 
"சரி சீனியப்பு!" எண்டு கொஞ்சம் சிரிச்சார் பெத்தய்யா. 
"உள்ளை போய் அடுப்படியிலை இரு.நான் உன்ரை குதிரையை மாலிலை கொண்டுபோய்க் கட்டிப்போட்டு வாறன்." எண்டு சொன்னவர். நானும் உள்ளை போனன். 

ஒரு ஏழை வீட்டு அடுப்படியாய்  அது இருந்தது. ஒரு மேசை, நாலு கதிரை, ஒரு சின்ன அடுப்புமேடை. அதோடை ஒருபக்கச் சிவரோடை ஒரு பெரிய பறணை அலுமாரி! பெத்தய்யா மத்தியாசு உள்ளை வந்தார். அப்பநான் சொன்னன்,

" இப்பிடி ஒரு பெரிய பறணை அலமாரி எங்கடை வீட்டிலையும் அடுப்படிக்குள்ளை ஒரு சிவர்ப்பக்கமாய் இருக்கு. அங்கை எங்கடை செர்ர் ..."சொல்லி முடிக்காமல் நிற்பாட்டினன்.
"அங்கை உங்கடை செர்ரிப்பள்ளத்திலை!" எண்டு சொல்லி முடிச்சார் பெத்தய்யா. நான் திடுக்கிட்டுப் போய் முழிசிக் கொண்டு நிண்டன். ஐயோ! என்னையறியாமல் உளறிப் போட்டனே! 

ஆனால் பெத்தய்யா மேற்கொண்டு ஒண்டும் பறையேல்லை. யன்னலடிக்குப்  போய்க் கனநேரமாய் வெளியாலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். பேந்து ஒருத்தரும் கிட்டக்கிழலைக்கும் இல்லை எண்டு கண்டு அனக்குக் கிட்ட வந்து கிசுகிசுத்தார்,

"உந்த அலமாரியிலை ஒரு தனிப் புதினம் இருக்கு சீனியப்பு! கொஞ்சம் பொறு காட்டிறன்." அவர் தன்ரை தோளை முட்டுக்குடுத்து அலமாரியை அரக்கினார். பின்னுக்குச் சிவரோடை சிவராய் அடையாளம் காணேலாத அளவுக்கு ஒரு தட்டிக்கதவு இருந்தது. பெத்தய்யா தட்டிக்கதவைத் திறந்தார். உள்ளை ஒரு சின்ன இரகசிய அறை! அந்த அறைக்குள்ளை நிலத்திலை நித்திரையாய் ஒரு உருவம்! ஆண்டவனே! பெருமானே! அது என்ரை அண்ணரெல்லோ? 
                         
                                                ( பேந்து சந்திப்பம்)

சொல்விளக்கம்:
வெப்பிசாரம்< வெவ்விசாரம் - கொடுந்துன்பம் 
தாடாத்தி< தாடாற்றி < தாடையாற்றி=தாடை+ஆற்றி= மோவாய் தடவி
                - கோவம் குறைப்பித்து, ஆறுதல் படுத்தி
திறுத்தியீனம்<திருத்தியீனம் - திருத்தியின்மை
தன்னிட்டவாரம்=தன்+இட்டம்+வாரம்= தன் +விருப்பம்+விருப்பம் - தன் விருப்பப்படி
புறியம்< பிரியம் - விருப்பம்
ராவும்போலும்< இரவும்பகலும்
பிரட்டி< புரட்டி
கடுக்கண்ட வயசு < கடிக்கண்ட வயசு = கடி+கண்ட+ வயசு =விளக்கம் அறிந்த வயசு - பதின்மவயசு
மைக்க - மற்ற
சுறுக்காய்< சுருக்காய் - விரைவாய்
வியளம் - சேதி, தகவல்
பிடிபடுதல் - அகப்படுதல், புரிந்து கொள்ளுதல், சண்டை பிடித்தல்
மன்னை - கோவம்
விண்ணன் - கெட்டிக்காரன்
இன்னின்னது =இன்ன+இன்னது - இப்படி இப்படியானது
கமக்கட்டு < கமுக்கட்டு - அக்குள்
இடுக்குதல் - கவ்வுதல், தூக்குதல்
பயந்தான் பீச்சி - பயத்தில் மலம் சலம் கழிப்பவன் , பயந்தாங்கொள்ளி
கறுமம் < கருமம் - பாவம்
அசுகை < அசைகை - அசைவு, சத்தம்
புறிம்பாய் < புறம்பாய்
மோட்டு மூளை - மூட மூளை
நாடி - மோவாய்
குறுக்காலை போற < குறுக்காலே போகின்ற - கெட்டழிந்து போகின்ற
புளிந்தி< பொளிந்து - பிளந்து
கண்ணைப் புளிந்தி < கண்ணைப் பொளிந்து - கண்ணைச் சிறுகத் திறந்து
பேச்சுவழக்கில்: மொக்கன் - மூடன்
                           பேய்க்கொத்து - பேய்க்குத் தாளம் போடுபவன்  - மூடன்
                           கொப்புகோத்தை < உங்கப்பு உங்காத்தை - உன் தந்தை தாய்
நாண்டுகொண்டு - பிடிவாதம் பிடித்து
ஒம்பித்தல் - நிரூபித்தல்
சாதுவாய் - மெதுவாய்
சாங்கம் - சாயல்
வயக்கெட்டு= வயம்+கெட்டு - வலிமை கெட்டு
நராங்கி < நரங்கி - மெலிந்து
அக்களிப்பு - மனமகிழ்ச்சி
செந்தளிப்பு < செந்தலிப்பு  - செழிப்பு
போந்து பொலிஞ்ச < பொந்தி பொலிந்த= உடல் செழித்த
பரதேசி - பிறத்தியான்
நெருக்குவாரம் < நெருக்கவாரம் - ஆக்கினை,தொந்தரவு
கீலா- விசர்
குழப்படி - குறும்பு, கலகம்
அரணம் - காவல், military
கிழித்தல் - திட்டுதல்
அரக்குதல் - மெதுவாகத் தள்ளுதல்


Author: ந.குணபாலன்
•3:47 PM

                                                                           மூலக்கதை : Bröderna Lejonhjärta


                                                       

                                                                         எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                              (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                                  (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                                    ஓவியர்:இலூன் வீக்கெலான்ட்
                                                                                             ( Ilon Wikeland)
                                                                      தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்

துடிப்பு 7 : ஆரைத்தான் நம்பிறது?

மலைப்பாதையிலை அந்த நீண்ட பயணத்திலை நான் நானாக இருக்கிறது அதாவது கார்ல் சிங்கநெஞ்சனாக இருக்கிறதெண்டது எப்பிடியாய் இருக்குதெண்டு வெள்ளியாருக்குச் சொல்லிக்கொண்டே போனன். 

"அனக்கெண்டு வந்து அமைஞ்ச காலநேரங்களைக் கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாரன் வெள்ளியார்!  கொஞ்சக்காலத்துக்கு முன்னம் பூமிநச்சத்திரத்திலை அம்மாவீட்டிலை ஒண்டுக்குமே இயக்கமில்லாமல் படுத்தபடுக்கையாய் இருந்தநான். அண்ணரைப் பற்றின யோசினை அனக்கில்லையெண்டு நீ நினைக்கப்படாது. அந்தக்காலந்தொட்டு இந்தநிமிசம் வரைக்கும் அண்ணரை ஒரு நிமிசம் கூட நான் மறந்ததில்லை. ஆனாலும் எப்பிடி விளப்பமாய் சொல்லிறது எண்டு தெரியேல்லை. இந்த மாதிரி உனக்கு மேலை இருந்து சவாரிவிட்டபடி போறதும் பிடிச்சிருக்கு. இந்த மலைப்பாதையும் இனி இல்லை எண்ட நல்ல வடிவாய்க் கிடக்கு. இப்பிடியொரு  வடிவான மலைப்பாதையிலை மனசு என்னவோ நிறைஞ்ச மாதிரிக் கிடக்கு. மலைச்சிவரெல்லாம் எதிரொலிக்க கூக்காட்ட வேணும்போலை  கிடக்கு. அப்பிடி ஒரு புளுகமாய்க் கிடக்கு. கொண்ணரில்லாமல் எப்பிடி புளுகமாய் உன்னாலை இருக்க முடியுது எண்டு நீ கேட்பாய். ஆனால் அனக்கு எப்பிடி எண்டு விளப்பம் சொல்லத் தெரியேல்லை. "

மெய்தான்! நல்ல வடிவான இடம்!  அண்ணரும் என்னைப் போலைத்தான் இந்த இடம் வடிவாய்க் கிடக்கெண்டு சொல்லுவர். 

இப்பிடி உசரமான மலையள் ...... 
தெளிஞ்ச தண்ணி நிறைஞ்ச ஏரியள்......
ஆம்பல்பூ பூத்த குளங்கள் ...... 
சீறிப்பாயிற நீரூற்றுக்கள் ...... 
பாடிக் குதிக்கிற அருவியள் ........  
பசந்த காலத்துப் பூக்கள் பூமெத்தை மாதிரி விரிஞ்ச புல்லுவெளியள் ..... 
உந்த நட்டநடு மலைப்பாதையிலை.... 
நான் தான்..... 
அண்ணர்  சீனியப்பு எண்டு கூப்பிடிற கார்ல் ..... 
என்ரை குதிரையிலை இருந்தபடி..... 
பார்த்து இரசிச்சபடி போறன்! எந்த ஒரு உலகத்திலையும் இப்பிடி ஒரு செந்தளிப்பான காட்சியைக் காண முடியுமோ? அனக்கெண்டால் என்னவோ கனாவிலை மிதக்கிற மாதிரிக் கிடக்கு.

எட கறும காண்டத்தை! உந்த அனுபவமெல்லாம் கொஞ்ச நேரந்தான். அண்ணர் சொன்ன மாதிரி பாதை வரவர ஒடுங்கி ஒற்றையடிப்பாதை ஆனது.  வளைஞ்சு நெளிஞ்சு குத்தெண ஏறுது, சட்டெண்டு இறங்குது. இப்பிடியாய் இருக்கு காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்குப் போற பாதையின்ரை இலச்சணம். வரவர பாதை மோசமாகிக் கொண்டு போனது. எங்கினை அடுத்த முடக்கு வரும் எண்டு தெரியாமல் முடக்குகள் வளைஞ்சு வளைஞ்சு திரும்புது. குறுக்கும் மறுக்குமாய் கடும் வளைவுகளோடை,  ஒரு எப்பன் தடுமாறினால், தடக்குப்பட்டால் அதலபாதாளம் தட்டுப்படுமாய்ப்போலை  பொறிவு. பார்க்க தேகமெல்லாம் கூசுது.  என்னெண்டு இதுக்குள்ளாலை மீண்டு வெளியாலை வரப்போறன் எண்டு தெரியேல்லை.  ஆனால் வெள்ளியாருக்கெண்டால் பழக்கமான பாதை போலை! அது தன்ரை பாட்டுக்கு எந்தத் தடுமாற்றமும் இல்லாமல் என்னையும் முதுகிலை சுமந்தபடி போனது. 

இருட்டத் துவங்கிச்சுது. நானும் களைச்சுப் போனன், என்ரை குதிரையும் களைச்சுப் போச்சுது. ஒரு அமைதியான ஆற்றங்கரையிலை இறங்கி தாகம் தீர தண்ணி குடிச்சம். வெள்ளியாரும் மேயிறதுக்கு ஏத்த மாதிரி சின்னதாய் ஒரு  புல்லுவெளியும் இருந்திச்சுது.  அந்த இடத்திலை  இரவைக்குத் தங்குவம் எண்டு நினைச்சன்.
" சரி சீனியப்பு! எப்பிடிப் பாசறைத்தீ மூட்டிறது? எப்பிடி அந்தப் பாசறைத்தீயைச்  சுற்றியிருந்து மாயாசாலக்கதை, தேவதைக்கதையளை உருவாக்கிச் சொல்லுறது? என்னமாதிரி  இரவையிலை ஆகாசமே கூரையாய் நித்திரை கொள்ளுறது? எண்டெல்லாம் அறியிறதுக்கு உனக்கு இப்ப நல்ல சந்தர்ப்பம் வாய்ச்சுப் போச்சுது." எண்டு அனக்கு நானே பெலமாய்ச் சொன்னன். 

சுள்ளி விறகெல்லாம் பொறுக்கி ஒரு பெரிய கும்பியாய்ச் சேர்த்தன். பேந்து தீக்கடை கல்லை எடுத்து பொறி பறக்கத் தட்டித்தட்டி ஒரு பாடாய் தீமூட்டிப் போட்டன். சூரியன் தெற்கு நோக்கி திரும்பிற ஜூன் 21ந் திகதியிலை இப்பிடித்தானே பூமி நச்சத்திரத்திலை சனங்கள் பெரீசாய் தீவளர்க்கிறவை! பொறி பறக்க நல்லாய் விறகு கட்டை எரிஞ்சது. அண்ணர்  உப்பிடி பாசறைத்தீ வளர்த்து கூதல் காயிற கதையெல்லாம் முன்னம் அனக்கு கனதரம் சொல்லி இருக்கிறார். அவர் சொன்னமாதிரியே இப்பிடி இருந்து சாப்பிடிறதும் ஒருவகையிலை நல்ல சுகமான அனுபவமாய்த் தான் இருக்கு. அசம்பியை திறந்து கொண்டு வந்த பாணையும், தேனையும் எடுத்தன். வத்தல் இறைச்சியை அண்ணருக்கெண்டு  வைச்சிட்டன். அண்ணருக்கு வத்தல் இறைச்சி எண்டால் நல்ல விருப்பம். கூபர் தந்த இறைச்சிதான். காரியமில்லை. ஆர் குத்தினாலும் அரிசி, அரிசிதானே? 

அனக்கு நல்ல புளுகமாய் இருந்திச்சுது. ஏதோ என்ரை பாட்டிலை வாயிலை வந்ததைப் பாடினன்.          
              "என்னுடைய பாண்!  அதில் தடவினேன் தேன் பாணி!
                என்னுடைய நெருப்பு!  அதன் அருகில் எந்தன் இருப்பு!
                என்னுடைய குதிரை! அந்த அருவி கட்டுது திரை! "
                                                                                                                 ..... வேறையொண்டும் பாட வரேல்லை. கனநேரமாய் அப்பிடியே இருந்திருப்பன்.  ஆதி காலந்தொட்டு இந்த உலகங்கள் எல்லாத்திலையும் காட்டுத்தறை வழிய காலங்காலமாய் வளர்க்கப்பட்ட பாசறைத்தீ எல்லாம் எப்பவோ ஒரு பொழுது அணைஞ்சு போயிருக்கும். ஆனால் நான் வளர்க்கிற பாசறைத்தீ இந்தா இஞ்சை இப்ப எரிஞ்சபடி!

என்னைச் சுற்றவர கும்மிருட்டாய்ப் போச்சுது. மலையெல்லாம் கறுத்த உருவங்களாய் தெரிஞ்சது. வலு கெதியாய்த் தான் இருட்டி விட்டிது. என்ரை முதுகுக்குப் பின்னாலை இருட்டாய் இருக்கிறது அனக்கு சம்மதமாய் இல்லை. ஏதோ  ஆரோ பின்னாலை இருட்டுக்குள்ளாலை  பாய்ஞ்சு அமுக்க வருமாப்போலை ஒரு பயம். அனக்கு நித்திரை நித்திரையாய் வந்திச்சுது. இனிக் கொஞ்ச நேரமெண்டாலும் ஒரு கண்ணுறக்கம் கொள்ள  வேணும். வெள்ளியாருக்கும் < நல்லிரவு> சொல்லிவிட்டு, நெருப்பிலை இன்னும் விறகு அள்ளிப் போட்டுவிட்டு, கொண்டு வந்த கம்பளிப் போர்வையை எடுத்துச் சுற்றிப் போர்த்துக் கொண்டு படுத்திட்டன். 

கண்டதை எல்லாம் நினைச்சு என்னை நானே பயப்படுத்த முன்னம் நித்திரையாகி விடவேணும் எண்டு விரும்பினன். தன்னைத் தானே பயப்படுத்தக் கூடிய ஒரு சென்மம், நானறியத் தக்கதாய்  என்னை விட்டால் வேறை ஆருமில்லை. ஆய்க்கினை விழுந்த என்ரை நினைவு  ஆடாத ஆட்டமெல்லாம் ஆடத் துவங்கிவிட்டிது. .....அந்தக் கும்மிருட்டுக்குள்ளை ஆராவது என்னைப் பொறி வைச்சு பிடிக்கக் காத்திருக்கிறான்களோ?......தெங்கிலின்ரை  உளவாளிமார் யோனத்தானின்ரை தம்பி எண்டு சொல்லி என்னையும் தேடித் திரியிறான்களோ?....அண்ணரும் அவன்களிட்டைப் பிடிபட்டுச் செத்துக் கனநாள் ஆகியிருக்குமோ?..... ஐயோ! கந்தறுந்த நினைவுகள் வந்து என்ரை மனசைப் போட்டு அறுக்குது. இனி என்னெண்டு நித்திரை கொள்ளுறது? 

நிலாவும் மலையுச்சிக்குப் பின்னாலை இருந்து எட்டிப் பார்த்திச்சிது. வழமையாய் வாற நிலாவைப் போல அனக்குத் தெரியேல்லை. இப்பிடி ஒரு நிலாவெளிச்சம் நான் கண்டதில்லை. சொல்லப் போனால் இப்பிடி மலையுச்சியிலை நிலாவை நான் எங்கினை இதுவரை பார்த்திருக்கிறன்? எல்லாமே ஒரு வினோதமான சுற்றாடலாய் பட்டிது. எல்லாமே ஒண்டில் வெள்ளி நிறமாய், அல்லாட்டில் இருட்டு இணலுகளாய் இருக்கிற வினோத உலகமாய் இருந்திச்சிது. பார்க்கப் பார்க்க நல்ல வடிவாய்த்தான் இருந்திது. எண்டாலும் ஏதோ ஒருவிதமான துக்கம் வழியிற, பயங்கரம் நிறம்பின வடிவு மாதிரிக் கிடக்குது. நிலவு எறிச்ச இடங்கள் வெளிச்சமாய் இருந்தாலும், இருட்டு இணலுக்குள்ளை என்னென்ன ஆபத்து மறைஞ்சிருக்கோ? 

வெளியாலை என்னைச் சுற்றிவரக் கண்ணெறிஞ்சு பார்க்கப் பயமாய்க் கிடந்திச்சிது. போர்வையாலை முகத்தை மூடிக்கொண்டு படுத்தன்.  ஆனால் என்னவோ ஒரு சத்தம் எங்கையோ துலைவிலை கேட்டிச்சிது. மலையளுக்கு அங்காலை இருந்து ஒரு ஊளைச் சத்தம்! நேரஞ் செல்லச்செல்ல இன்னும் கனக்க ஊளைச்சத்தம் கிட்டக்கிட்டவாய் வரத்துவங்கிச்சிது. வெள்ளியார் பயந்து கனைச்சது. அப்ப அனக்கு விளங்கிட்டிது. ஐயோ! உது ஓநாயளின்ரை ஊளையெல்லோ? 

என்னைப்போலை ஒரு துடைநடுங்கி, பயத்திலையே செத்துத் துலைக்கும் தான். ஆனால் வெள்ளியார் பயந்ததைப் பார்த்தவுடனை அதுக்கு தைரியம் சொல்லிப் பாதுகாக்க வேண்டிய என்ரை கடமையை நினைச்சு அனக்கு மனத்துணிவை வரவைக்க தெண்டிச்சன். 
" பயப்பிடாதை வெள்ளியார்! ஓநாயளுக்கு நெருப்பெண்டால் பயம். கிட்ட வராது" எண்டன். எட உந்த விளப்பமெல்லாம் உந்த ஆய்க்கினை விழுந்த ஓநாயளுக்குத் தெரியேல்லைப் போலை! ஏனெண்டால் அதுகள் அந்த சாம்பல் நிற பயங்கரமான சென்மங்கள் கிட்டக்கிட்ட வாறதைப் பார்த்தன். இருட்டு இணலுக்குள்ளாலை  இருந்து நிலா வெளிச்சத்திலை பசியிலை ஊளையிட்டபடி வந்ததுகள். 

நானும் பெலத்து ஊளை வைச்சன். அனக்கு வந்த பயத்திலை அப்பிடி ஒரு ஊளை வைச்சன். அனக்கே காது கன்னமெல்லாம் அடைக்குமாப்போலை  தொண்டை கிழியக் கத்தி ஊளை வைச்சன். ஓநாயளும் கொஞ்சம் பயந்து போச்சுதுகள். ஆனால் கனநேரமில்லை.  திரும்பக் கிட்டவரத் தொடங்கினதுகள். அதுகளின்ரை ஊளையிலை வெள்ளியாரைக் கட்டுப்படுத்திறது கயிட்டமாய் இருந்தது.  அனக்கு தெரிஞ்சு விட்டிது! இனி என்ன? நானும் வெள்ளியாரும் சாகத்தான் போறம். அனக்கு சாகிறது கொஞ்சம் பழக்கம் தான். நான் முன்னையும் ஒருக்கால் செத்தநான் எல்லே? ஆனால் அப்ப நான் செத்தநேரம், எப்படா சாவன் எண்டு ஏங்கியேங்கி விரும்பிச் செத்தநான்.  இப்ப அனக்குச் சாக விருப்பமில்லை. அண்ணரைக் கண்டுபிடிக்க வேணும். அவரின்ரை அன்பிலை, பராமரிப்பிலை சீவிக்க வேணும்! ஐயோ அண்ணர்! எங்கை போட்டீர்? வந்து என்னைக் காப்பாற்றும்!




ஓநாயளும் இன்னும் நெருங்கி வந்ததுகள். அதிலை ஒண்டு,.....மற்ற எல்லாத்தையும் விடப்பெரிசு, .....  பயம் குறைவான ஒரு முறுகம்,..... நயினார் ஓநாயாய் இருக்கவேணும்,.....அது என்னைத்தான் குறி வைச்சு ஊளையிட்டபடி சுத்தினது. அனக்கெண்டால் ரெத்தமெல்லாம் உறைஞ்சு போச்சு. நான் கத்திக்குழறினபடி தணல் விட்டு எரியிற ஒரு கொள்ளியை எடுத்து எறிஞ்சன். நான் கொள்ளியை எறிஞ்சது இன்னும் அதை உசுப்பிப் போட்டுது. அப்ப என்ரை கழுத்தாங்குத்தியிலை வந்து பதியப் போற அதின்ரை பிளந்த வாயையும்,வேட்டைப்பல்லையும்  பார்த்தன். 
"ஐயோ! அண்ணே.........ர் ! என்னைக் காப்பாற்றூ.......ம்!" எண்டு குரையை வைச்சன். அனக்கு மேலை பாய்ஞ்ச ஓநாய் இடையிலை ஒரு கறணம் போட்டுது. 

கடவுள் காக்க! கடவுள் காக்க! என்ன நடந்தது? என்னைப் பார்த்து எடுத்த பாய்ச்சலின்ரை இடையிலை மரண ஓலம் வைச்சுக் கொண்டு ஒரு கறணம் அடிச்சு  <பொதுக்> கெண்டு என்ரை காலடியிலை வந்து விழுந்திது. உசிர்போட்டிது! செத்தே செத்துப்போச்சு! தலையிலை ஒரு அம்பு பாய்ஞ்சு கிடந்திது!

எந்த வில்லில்லை இருந்து இந்த அம்பு பாய்ஞ்சது? ஆர் என்ரை உசிரைக் காப்பாற்றினது? ஒரு பெரிய பாறாங்கல்லின்ரை இணலிலை இருந்து ஒரு உருவம் வெளியாலை வந்தது. பார்த்தால் அது வேறை ஆருமில்லை! கூபர் தான்! எப்பவும்போலை தனக்கே உரிய, மற்றவையளை  சேட்டை பண்ணிற மாதிரி முகபாவத்தோடை நிக்கிறான். என்னதான் இருந்தாலும் என்ரை உசிரைக்  காப்பாற்றினவன் எல்லே?ஓடிப்போய் கட்டிப்பிடிச்சு அவனைக் கண்ட நிம்மதியை , நன்றியைக் காட்ட நினைச்சன்.

"பொறுத்த நேரத்திலை வந்திட்டன் போலை" எண்டான்.
"மெய்தான் கடவுள் காத்த மாதிரி சரியான நேரத்திலைதான் வந்தநீங்கள்"எண்டன் .
"இந்த ஏமஞ்சாமத்திலை, குதிரைக்காறன் வளவிலை வீட்டிலை இல்லாமல் இங்கினை என்ன செய்யிறாய்?" எண்டு கேட்டான்.
அது சரி! நீ என்ன செய்யிறாய் இந்த ஏமஞ்சாமத்திலை? என்ன நரித்தனமான துரோகவேலை பார்க்கவெண்டு இந்த மலைப்பக்கம் வந்து உலாவிறாய்? எட கடவுளே! ஒரு துரோகி வந்து என்ரை உசிரைக் காப்பாற்றவைச்சியே! சொல்லப்போனால் வத்தல் இறைச்சி தந்ததுக்கு மட்டுமில்லாமல், என்ரை உசிரைக் காப்பாற்றினதுக்கும் நன்றியெல்லோ சொல்லவேணும்?

"நீங்கள் என்ன செய்யிறீங்கள்? இங்கினை இந்தச் சாமத்திலை? " எண்டு முறாய்ச்ச படி கேட்டன்.
"நேரை பார்த்தநீ தானே? வேறயென்ன? ஓநாய் வேட்டைதான்!" எண்டான் கூபர்.
"வெள்ளாப்பிலை நீ இந்தப் பக்கமாய் வெளிக்கிட்டதைக் கண்டநான். எந்த ஆபத்துக்குள்ளையும் நீ மாட்டுப்படக் கூடாதெண்டு உனக்குப் பின்னாலை உனக்குத் தெரியாமல் வந்தநான்."

நல்லாத்தான் அளந்து கட்டு. உன்னைத் தட்டிக் கேட்க ஆமான ஆள் இஞ்சை இப்ப ஆர் இருக்கினம்? சோபியா அக்கையிட்டைப் பிடிபடிறநேரம் உனக்கிருக்குது கச்சேரி! என்ரை மனசுக்குள்ளை சொன்னன். வேறை என்ன செய்ய? வெளியாலை சத்தமாய்ச் சொல்லக்கூடிய காரியமே?

"கொண்ணன் யோனத்தானை எங்கினை வைச்சிருக்கிறாய்? எக்கணம் இந்த  நேரத்துக்கு இப்ப இவடத்திலை நிண்டிருப்பான் எண்டால் குறைஞ்சது ரெண்டு ஓநாய் எண்டாலும் விழுத்தியிருக்கலாம்." எண்டு கேட்டான். நான் சுற்றவரப் பார்த்தன். ஓநாய் ஒண்டு கூட   கிட்டக்கிழலைக்கும் இல்லாமல் பறந்திட்டிது. நயினார் ஓநாய் விழுந்தவுடனை மற்றதுகள் தப்பிப் பறிஞ்சிட்டுதுகள். தூரத்திலை மலையளுக்கு அங்காலை அதுகள் தங்கடை நயினாரை நினைச்சு அழுது ஓலம் போடுறது கேட்டது.  

"மெய்யேடா மேனை! எங்கை கொண்ணன் எண்டு சொல்லன்?" குரங்குப்பிடியாய் நிக்கிறான். எட நாசத்தை! நான் பொய்தான் அவிட்டுவிட வேணும். 
"இப்ப கெதியாய் வந்திடுவார். ஒரு கூட்டம் ஓநாயைத் தேடி அந்தா அந்த மலைப் பக்கத்தாலை போனவர்." எண்டு மலையைக் காட்டினன். கூபர் சிரிச்சான். என்னை அவன் நம்பேல்லை எண்டது வெளிவெளியாய்த் தெரிஞ்சது.
"சரி சரி! அது கிடக்க செர்ரிப்பள்ளத்துக்குத் திரும்பிப் போகலாம் வாவன்!" எண்டு கேட்டான். 
"சீ நான் வரேல்லை! அண்ணரைப் பார்த்துக் கொண்டு நிக்கிறன். எந்த நேரத்திலையும் அவர் வரக்கூடும்." எண்டன்.
"ஓகோ! அப்பிடியே ?" எண்டு சொல்லி என்னை ஒரு மாதிரிப் பார்த்தான். அவன்ரை பார்வை அனக்குப் பிடிக்கேல்லை. இடுப்புப் பட்டியிலிருந்து ஒரு கத்தியை உருவினான். என்னட்டை இருந்து பயத்திலை ஒரு அனுங்கல் சத்தம் வந்தது. ஐயோ என்ன செய்யப் போறான்? என்னைக் குத்திக் கொல்லப் போறானோ? ஓநாயளை விட இவன் இன்னும் ஆபத்தானவனாய்க் கிடக்கே! அனக்கு உதறப் பிடிச்சிட்டிது. 

"ஐயோ வேண்டாம்!" எண்டு கத்தினன். 
"ஒண்டும் செய்ய வேண்டாம்" எண்டு கெஞ்சினன்.
" என்னத்தை ஒண்டும் செய்ய வேண்டாம்?" எண்டு துலைவான் கேட்டான்.
"என்னைக் கொலை செய்ய வேண்டாம்." எண்டழுதன்.
கூபருக்கெண்டால்  கிளம்பின கொதியிலை முகம்மூஞ்சை எல்லாம் வெளிறிப் போச்சுது. ஒரு எட்டிலை அனக்குக் கிட்ட வந்தான். நான் அவன்ரை கையிலை ஆப்பிடாமல் இருக்க பின்னடிச்சுப் போய்க்  கீழை விழுந்தன். 
"குட்டிப் பசாசே! என்ன சொன்னநீ?" எண்டு சொல்லி தலைமயிரைக் கொத்தாய்ப் பிடிச்சு என்னை உலுப்பினான்.
"பேய்க்குப் பேன் பார்த்த பேய்! நீ சாகிறதைப் பார்க்க நான் விரும்பியிருந்தால் உன்னை ஓநாய் போட்டுக் குதறட்டும் எண்டு விட்டிருப்பனே?" கத்தியை மூக்குக்கு நேரை நீட்டினான். அப்ப அந்தக் கத்தி எம்மளவு கூரானது எண்டு கண்டன். 
"ஓநாயின்ரை தோலுரிக்கிறதுக்குத் தான் இந்தக் கத்தியைப் பாவிக்கிறநான். உன்னைப் போலை ஒரு பேய்க்குட்டியை கொல்லிறதுக்கில்லை." எண்டு சீறினான். கூபர் என்ரை குண்டியிலை விட்ட உதையிலை போய்க் குப்புற விழுந்தன். பேந்து அந்த ஓநாயின்ரை தோலை உரிச்சான். அதை உரிக்க உரிக்க ஒரே திட்டும் வசையும் தான். உது தான் சரியான நேரமெண்டு நான் விறுவிறெண்டு வெள்ளியாரிலை மூட்டை முடிச்சுக்களோடை ஏறினன். உவன்ரை கண் படாத தூரத்துக்கு நான் போய்விட வேணும். 

"எங்கை போறாய்?" எண்டு உறுமினான்.
"நான் அண்ணரைத் தேடிச் சந்திக்கப் போறன்" எண்டு சொன்னன். அனக்கே என்ரை பயம் குரலிலை கேவலமாய் தெரிஞ்சது.
"போ! போ! மண்டைக்குள்ளை ஒண்டுமில்லாத சிணி ! தனிச்சுப் போய் உன்னை நீயே சாக்காட்டு! நான் வந்து தடுக்கப் போறதில்லை!" எண்டு கத்தினான். என்னெண்டாலும் சொல்லிக்கொண்டு போகட்டன்! அனக்கென்ன? உவனை விட்டு விலகினால் காணும்.

அனக்கு முன்னாலை ஒற்றையடிப்பாதை வளைஞ்சு வளைஞ்சு மலையிலை நிலா வெளிச்சத்திலை ஏறுறது தெரிஞ்சது. அமைதியான நிலவு. ஆனால் கண்ணைக்கூச வைக்காத பகல் வெளிச்சம் போலை எல்லாமே தெளிவாய்த் தெரியுது.  இம்மளவு கயிட்டத்துக்குள்ளையும்  இந்த நிலா வெளிச்சம் நமக்கு வந்து வாய்ச்ச அதிட்டம் எண்டுதான் சொல்ல வேணும். இந்த நிலா வெளிச்சமும் இல்லையெண்டு கண்டால் நம்ம பாடு கதை கந்தல் தான்!

ஏனெண்டால் உந்த நாசம் கட்டின பாதையிலை எங்கினை சரிவு வரும்? எங்கினை வளைவு வரும்? எங்கினை பொறிவு வரும்? எண்டு சாத்திரம் பார்க்கேலாது. திடீர் திடீரெண்டு மூச்சைப் பறிக்குமாப் போலை தேகமெல்லாம் கூச அதளபாதாளம் கண்ணிலை படும். ஏதோ முன்னைபின்னை வெள்ளியார் உந்தப் பாதையெல்லாம் போய்வந்து பழக்கப் பட்ட படியாலை அனக்கு வாய்ச்சுப் போச்சுதெல்லோ? பயங்கரமான வடிவான ஒரு கனாவிலை மிதக்கிற மாதிரிக் கிடக்கு. அப்ப  நான் வெள்ளியாருக்குச் சொன்னன்:
" ஆரெண்டு  நம்பிறாய் இப்பிடியொரு அற்புதக் கனாவைக் கண்டது? அது நானில்லை. வேறையாரோ ஒருத்தர் தான் இப்பிடியானதொரு அற்புதமான, ஆபத்து நிறம்பின அழகான கனாவைக் கண்டு இந்த இடத்தை உருவாக்கி இருப்பினம்!  அது சிலநேரம் கடவுளாய் இருக்கக் கூடும்!"

அனக்கெண்டால் நித்திரை சும்மா கண்ணைச் சுழட்டிக் கொண்டு வந்தது. குதிரையிலை ஒழுங்காய்ச்  சேணத்திலை இருக்கிறதும் பெரிய பாடாய்க் கிடந்தது. எங்கினையும் ஒரு இடத்திலை இரவு தங்கியே தீர வேணும்.
"ஓநாய் இல்லாத இடமாய் பார்க்க வேணும்." எண்டு வெள்ளியாருக்குச் சொன்னன். வெள்ளியாருக்கும் நான் சொல்லிறது சரியாய்ப் பட்டிருக்கும் எண்டு நம்பினன்.


அது கிடக்க, ஆர்தான் இப்பிடி இந்த நஞ்சியாலா மலையிலை உந்த ஒற்றையடிப்பாதையை தடம் பதிச்சு உருவாக்கித் துவக்கினவை? செர்ரிப்பள்ளத்திலை இருந்து காட்டுறோசாப் பள்ளத்துக்குப் போற உந்த மலைப்பாதை பாதையை  இப்பிடி எல்லாம்  அமைய வேணும் எண்டு ஆரவை திட்டம் போட்டவை? அங்கினை திரும்பி, இங்கினை வளைஞ்சு,  குத்தெண சின்னப் சின்னப் பாறைப் பிட்டியளிலை ஏறி, சடாரெண்டு இறக்கமான தாழ்ப்பத்திலை குதிச்சு, பொறிவிலை தடுமாறாமல் தப்பி, சரிவிலை சறுக்காமல் நிமிர்ந்து,......இப்பிடி எல்லாம்  உந்தப் பாதையை அமைக்க  வேணும் எண்ட அவசியம் தான் என்ன? எக்கணம் வெள்ளியார் எக்குத்தப்பி மாறிக் கால் பதிச்சால்......., ரெண்டு பேருமே அதளபாதாளத்துக்குத்தான் பலியாக வேணும்! கார்ல் சிங்கநெஞ்சனும் அவன்ரை குதிரையும் போக்கறப் போன இடம் எங்கை எண்டு எந்தக்காலத்திலும் எந்த ஒரு குருவிக்கும் தெரிய வராது! 

போகப்போக போறபாதை வலு மோசமாகிக் கொண்டு போனது. கடைசியிலை கண்ணைத் திறந்து வைச்சிருக்கவே பயமாய்ப் போச்சுது. பொறிக்கிடங்குக்கு மேலாலை சமநிலை தளம்பாமல் போறமாதிரிக் கிடக்குது. எக்கணம் சமநிலை தளம்பிச்சுது எண்டால் கீழை ஒரு பெரும் பறணைப் பூதமொண்டின்ரை பிளந்த வாய் போலை கிடக்கிற அதளபாதாளந்தான் நம்மை முண்டி விழுங்கும். தப்பித்தவறி அதளபாதாளத்திலை ரெண்டு பேருமே சரியிறது எண்டு கண்டால் அதைக் கண்கொண்டு பார்க்க அனக்கு மனத்தைரியமில்லை. ஆனால் வெள்ளியார் ஒரு கவடு தன்னும் பிழையாய் எடுத்து வைக்கேல்லை. படு பயங்கரப் பாதையை எல்லாம் ஒருமாதிரி சமாளிச்சு மீண்டிட்டிது. அதின்ரை சீரான காலடிச்சத்தம் பாதுகாப்பான ஒரு இடத்துக்கு வந்திட்டம் எண்ட உணர்வைத் தந்தது. நான் துணிஞ்சு கண்ணைத் திறந்த நேரம் ஒரு சின்ன வெளிக்கு வந்திட்டம். ஒரு பக்கம் ஒரு ஐம்பதாள் உசரத்திலை செங்குத்து மலை, மறுபக்கம் கடும் பொறிவிலை பயங்கரப் பள்ளம். இடையிலை ஒரு சின்னப் பச்சைப் புல்லுவெளி. 

"இந்தா இந்த இடம் சரியாய் இருக்கு. ஓநாய் ஒண்டும் இஞ்சை வரேலாது." எண்டு வெள்ளியாருக்குச் சொன்னன்.  அது மெய்தான். எந்த ஒரு ஓநாயும் அந்த உசரச் செங்குத்து மலையிலிருந்து கீழையிறங்கி வர முடியாது.  கீழை பயங்கரப் பள்ளத்துப் பொறிவாலையும் ஏறி வர முடியாது. அப்பிடியும் அந்த இடத்துக்கு ஒரு ஓநாய் வாறதெண்டால், நாங்கள் வந்த அந்த ஒடுக்கமான பொறிக்கிடங்குப் பாதைவழியாய்த் தான் வரவேணும். அப்பிடி வாறதுக்கு எந்த ஒரு ஓநாய்க்கும் புத்தி இருக்காது எண்டு நம்பிறதுக்குத் தீர்மானிச்சன்.

உண்மையிலையே நல்லதொரு காட்சியைக் கண்டன். அது என்னெண்டு கண்டால் , அந்த செங்குத்தான மலைச்சிவரிலை ஒரு குடைவு. பெரிய பாறாங்கல்லுகள் கூரையாய் அமைய அதையொரு குகை எண்டு சொல்லலாம். அந்தக் குகையிலை இரவைக்குப் பாதுகாப்பாய்த் தங்கலாம். நிம்மதியாய் ஒரு கூரைக்குக் கீழை நித்திரையடிக்கலாம். நமக்கும் முன்னம் ஆரோ அந்த இடத்திலை வந்து தங்கிப் போயிருக்க வேணும். குகை வாசலிலை பாசறைத்தீ வளர்த்த சாம்பலும், எரிஞ்சு கருகின கொள்ளியும் கிடந்திச்சுது. அனக்கு திரும்பவும் பாசறைத்தீ மூட்ட விருப்பந்தான். ஆனால் பொல்லாத கள்ளமும் பஞ்சியுமாய் இருந்திச்சிது. நான் இப்ப ஒண்டும் பறையாமல் படுத்து நித்திரை கொள்ள வேணும்! வெள்ளியாரை கடிவாளத்தைப் பிடிச்சு உள்ளை கூட்டி வந்தன். உள்ளுக்கு நல்ல விட்டாத்தியான இடம் இருந்திச்சிது. 

"உன்னைப் போலை பதினைஞ்சு சீவனுக்கு இஞ்சை இடமிருக்கு" எண்டு வெள்ளியாருக்குச் சொன்னன். வெள்ளியார் ஒரு கனைப்புக் கனைச்சது. ஒருவேளை குதிரைமாலிலை தான் ஆறுதலாய் நித்திரை கொள்ளிற மாடத்தை நினைச்சு ஏங்கியிருக்குமோ? நான் அதுக்குத் தாற கயிட்ட துன்பங்களுக்கெல்லாம் என்னைப் பொறுத்துக் கொள்ளும்படிக்கு வெள்ளியாருக்குச் சொன்னன். வெள்ளியாருக்கு தின்னக் கொள்ளைக் குடுத்திட்டு உடம்பை முழுக்க தடவி உருவி விட்டன். அதுக்கு < நல்லிரவு> ரெண்டாம் முறையாய்ச் சொல்லிப்போட்டு நல்ல இருட்டு மூலையாய்ப்  பார்த்துப் போய் போர்வையாலை மூடிக்கொண்டு படுத்திட்டன். கண்டதையும் நினைச்சுத் திரும்பவும் ஒருக்கால் என்னை நானே பயமுறுத்த முன்னம் நித்திரையாகிப் போனன். 

எம்மளவு நேரம் நித்திரை கொண்டிருப்பனோ தெரியேல்லை. சடுதிமுட்டாய் முழிச்சன். அனக்குக் குரலுகள் கேட்டது! குதிரைக் கனைப்புகள் கேட்டது! நான் படுத்திருக்கிற குகைவாசலிலை! பேந்தேன் பறைவான்? என்னை வழக்கமாய்ப் பிடிச்சாட்டிற பயங்கரப் பீச்சல்  பயமெல்லாம் சொந்தம் கொண்டாடிக் கொண்டு என்னட்டை திரும்ப வந்திட்டிது. வாசலிலை நிற்கிறவங்கள் ஓநாயை விடவும் ஆபத்தான சென்மங்களோ, ஆர் கண்டது?

"குதிரையளை குகைக்குள்ளை கலை! அப்ப நமக்கு இடம் தாராளமாய் இருக்கும்." எண்டு ஒரு குரல் சொல்லக் கேட்டன். உள்ளை வந்த குதிரையள் வெள்ளியாரைக் கண்டு கனைக்க, வெள்ளியாரும் கனைச்சது. அனக்கெண்டால் காலும் கையும் பதறினது. நல்லகாலம் குதிரையள்  அமைதியாய் விட்டுதுகள். இருட்டுக்குள்ளை கூட்டாளிமார் ஆகிவிட்டினம் போலை. வாசலிலை இருந்தவன்களுக்கு உள்ளை ஒரு பிறத்திக் குதிரையும் நிற்கிறது எண்ட  சங்கதி பிடிபடேல்லை. அவன்கள் தங்கடை பாட்டிலை கதைச்ச படி.

ஆர் இவன்கள்? எங்கினை இருந்து வாறான்கள்? பேயுலாவிற இந்தச் சாமத்திலை இந்த நெளிவு சுழிவான மலைப்பாதையிலை என்ன காரியமாய் வந்தவன்கள்? உதை நான் கண்டறிய வேணும்! பயத்திலை அனக்கு பல்லு தாளம் போட தேகம் நடுங்கிச்சிது. ஒரு ஆயிரம் கட்டை தூரம் எண்டாலும் அந்த இடத்தை விட்டு விலகி இருக்க விரும்பினன். 

ஆனால் நான் இப்பிடி ஒரு பொறிக்கூட்டிலை ஆப்பிட்ட எலிபோலை அங்காலை இஞ்சாலை அரங்க முடியாமல் நிற்கிறன். அதுகும் ஒரு ரெண்டு மனிசருக்குப் பக்கத்திலை ஏதோ என்ரை கூட்டாளிமாருக்குப்  பக்கத்திலை இருக்கிற மாதிரிக்  கிட்டத் தான் இருக்கிறன். ஆனால் உவன்கள் பகையாளியாயும் இருக்கக் கூடும். என்னதான் கயிட்டம் எண்டாலும் ஒண்டில் உவன்கள் கூட்டாளியாய்ச் சேரக் கூடியவன்களோ அல்லாட்டில் பகையாளி எண்டு விலத்தக் கூடியவன்களோ எண்டு அறியவேணும்! குப்பறப்படுத்தபடி  நிலத்தோடை நிலமாய் மெள்ள ஊர்ந்து ஊர்ந்து குரலுகள் கேட்கிற இடத்துக்கு அரங்கினன். குகை வாசல் நடுவிலை சரி கணக்காய்  நல்ல நிலவு எறிச்சது.  அது என்ரை மறைவிடத்திலை நேராய் வந்து பட்டிது. மெள்ள  இருட்டான இணலுக்குள்ளையாய் ஊர்ந்து ஒளிச்சன். அப்பிடியே இருட்டு இணலை விட்டு விலகாமல் மெள்ள மெள்ள குரலுகளுக்குக் கிட்டக்கிட்ட நெருங்கினன். 

அவன்கள் ரெண்டுபேரும் நிலாவெளிச்சத்திலை பாசறைத்தீ வளர்த்துக்கொண்டு கூதல் காய்ஞ்சு கொண்டிருந்தான்கள். முறட்டு மூஞ்சை, கறுப்பாய் இரும்பிலை தலைக்கவசம். முதல்முறையாய் இப்பத்தான் இப்பிடியான கோலத்திலை ஆக்களைப் பார்க்கிறன். எக்கணம் உவன்கள் தெங்கிலின்ரை உளவுப்படைதான்! நான் என்னத்தை இப்ப இந்தநேரம் என் கண்கொண்டு பார்க்கிறன் எண்டு அனக்குத்  தெரியும்! நான் வேறை ஒண்டையும் நம்பேல்லை! உது நிச்சயம் தெங்கிலின்ரை உளவுப்படையே தான்! நஞ்சியாலாவின்ரை பசுமையான பள்ளங்களை, ஊருகளை எல்லாம் பாழடிக்க நினைக்கிற தெங்கிலின்ரை நாசங்கட்டிற கைக்கூலியளிலை ரெண்டு இதுகள் எண்டது அனக்குத் தெளிவாய்ப் போச்சிது.

ஐயோ! உவன்களின்ரை கையிலை பிடிபட்டு வதை படிற நேரம், ஓநாயளின்ரை பல்லுப்பட்டுச் சாகலாமெல்லோ? அவன்கள் மெள்ளத்தான் கதைச்சவன்கள். இருந்தாலும் நானிருந்த மறைவிடத்திலை அவன்கள் கதைச்ச ஒவ்வரு சொல்லும் கேட்டிது.  ஆரிலையோ கோவப்பட்ட மாதிரி அவன்களின்ரை கதை போச்சிது. அதிலை ஒருத்தன் சொன்னவன், 
" இந்த முறையும் உரிய நேரத்துக்கு வராமல் அவன் பேய்க்காட்டினான் எண்டால், அவன்ரை செவி ரெண்டையும் வார்ந்து  போடுவன்." எண்டு. அப்ப மற்றவன் சொன்னான்,
"ஓமோம்! அவனுக்கொரு பாடம் படிப்பிக்க வேணும்! எத்தினை இரவெண்டு வந்து அவனுக்காகக் காத்திருந்து, காத்திருந்து வெறுங்கையாய்த் திரும்பிப் போறதாம்? என்ன உருப்படியான காரியத்தைச் செய்து கிழிச்சவன்? தூதுப்புறாக்களை அம்பாலை  அடிச்சு விழுத்திறது சரிதான். ஆனால் தெங்கில் நயினாருக்கு உந்த நடவடிக்கை காணுமே? சோபியாவை எல்லோ கத்துலாக் குகையுக்குள்ளை பிடிச்சு மறியலிலை போடவேணும் எண்டு தெங்கில் நயினார் விரும்பிறது? உந்தப் பேயன் அதுக்குரிய வழி பண்ணேல்லை எண்டால்..... ஐயோ பாவம்! படாத பாடு படப்போறான்."

அனக்குத் தெரிஞ்சிட்டிது! இவன்கள் காத்திருக்கிற அந்த நரிப்புத்திக்காறன் வேறை ஆர்? கூபர்தானே? 
"அமைதியாய் இரு" எண்டு மனசிலை அவன்களுக்கு சொல்லிக் கொண்டன். 
"இப்ப கொஞ்ச நேரத்திலை ஓநாயின்ரை தோலை உரிச்சு முடிய வருவன். நான் சொல்லிறதை நம்பு! பங்கை பார் பங்கை பார்! மலைப்பாதையிலை உங்களுக்குக் கோள்குண்டணிகாவி  வந்து கொண்டிருக்கிறான். உங்களுக்காண்டி சோபியா அக்கையைப் பிடிச்சுத் தரவெண்டு இருக்கிற பச்சைத் துரோகி!"
நல்லாய்த் தூரத்திலை அந்த இடக்கு முடக்குப் பாதையிலை ஒரு புள்ளிபோலை குதிரையிலை ஒரு உருவம் மறையிறதும் வெளிப்படுறதுமாய் வந்து கொண்டிருந்தது.

அனக்கு வெக்கமும் துக்கமுமாய்ப் போச்சுது. ஏனெண்டு கண்டால் உப்பிடி ஒரு துரோகியை செர்ரிப்பள்ளத்திலை நம்மாள் எண்டு நம்பி இம்மளவு காலமும் உலாவ விட்டிருக்கிறமே எண்டதுதான். என்னதான் இருந்தாலும் இது தருணம் நான் அவன்ரை துரோக வேலையை நேரிலை என்ரை கண்கொண்டு பார்க்கவேணும். அனக்கு ஒரு அத்தாட்சி வேணும்.  ஒருத்தரைப் பற்றி ஐமிச்சப் படலாம் ஆனால் அந்த ஐமிச்சம் சரிதான் எண்டு அத்தாட்சி கிடைக்க வேணும். உந்தத் துரோகியைப் பற்றி ஒருநேரம் சோபியா அக்கையைப்  பார்த்துக் கதைக்கிற நேரத்திலை ,
" உவன் கூபர் எண்டவனை நம்ப வேண்டாம். விலத்தி வையுங்கோ! இல்லையெண்டால் செர்ரிப்பள்ளத்துக்கும், உங்களுக்கும் அழிவுதான்" எண்டு உறுதியாய்ச் சொல்லலாமெல்லோ?  

பயங்கரமான ஒரு நடப்பு நடக்க இருக்கிறதை நினைச்சுக் காத்திருக்கிறது ஒரு கொடுமை தான். துரோகி கூபர்  இந்த உளவாளியளுக்கு என்ன தகவல் கொண்டு வந்திருப்பான் எண்டதை நினைச்ச அளவிலை உதறப்  பிடிச்சது. அங்காலை வெளியிலை பாசறைத்தீ வளர்த்த படி இருக்கிற தெங்கிலின்ரை கைக்கூலியளிலை அனக்கு இருந்த பயம் கூட குறைஞ்சு போச்சிது எண்டு சொல்லலாம். உந்த உளவாளியளிட்டை பிடிபடிறதை விட இந்தத் துரோகி தரப்போற தகவலை நினைச்சுக் கூடுதலாய்ப் பயந்தன்.  அப்ப அந்தா அந்த பாறாங்கல்லைச் சுற்றி  வளைவிலை வந்து கொண்டிருந்தான் துரோகி தன்ரை குதிரையிலை. அனக்குச் சரியான பயம் தான், எண்டாலும் கண்ணெரிஞ்சாலும் கண் வெட்டாமல் அவன் வாற திக்கைக் கூர்ந்து பார்த்தன். நானும் பார்த்தபடி இருந்தன்,தெங்கிலின்ரை கைககூலியளும் பார்த்தபடி இருந்தவன்கள். ஒருத்தருக்கும் எப்ப வந்து சேருவான் எண்டு தெரியேல்லை.

நாங்கள் காத்திருந்தம். தெங்கிலின்ரை கைக்கூலியள் தங்கடை பாசறைத்தீக்குப் பக்கத்திலை, நான் வந்து குகையின்ரை இருட்டு இணலுக்குள்ளை குப்பற நிலத்திலை ஊர்ந்தபடி! நிலவும் குகை வாசலை விட்டுக் கொஞ்சம் அரங்கி விட்டிது. ஒண்டுமே நடந்த பாடாயில்லை! அனக்கெண்டால்  முன்னுக்கு வெளியாலை ஓடிப்போய் குதிச்சு ,
" நாங்கள் காத்திருந்து களைச்சுப் போனம்! ஆடி அசைஞ்சு பவனி நடை போட்டது காணும்! கெதியா இங்காலை வாடா!" எண்டு கத்தவேணும் போலை பொறுமை கெட்டுப்போச்சு. நிலவும், எங்களைச் சுற்றியிருந்த மலையளும், ஏன் அந்தப் பயங்கரமான சாமப்பொழுதும் கூடி மூச்சை அடக்கினபடி அந்தத் துரோகிக்காகக் காத்திருந்திச்சுதுகள். 

அந்தா இப்ப மறையாமல் கொள்ளாமல் தூரத்திலை வாறான். நிலா வெளிச்சத்திலை வடிவாய்த் தெரியிது. அவனைக் கண்டதும்  அனக்கு ரெத்தமெல்லாம் ஓடி உறைஞ்சது.
"கூபர்! என்னெண்டடா உப்பிடி ஒரு துரோகத்தைச் செய்ய உனக்கு மனசு வந்தது?"எண்டு அனக்குள்ளை கேட்டன்.

கண்ணெரிஞ்ச எரிவிலை கண்ணை ஒருக்கால் மூடினன் . அல்லாட்டில் ஒருவேளை பார்க்கப் பிடிக்காமல் கண்ணை மூடியிருப்பனோ? சொல்லத்தெரியேல்லை. உந்தக் கெடுவானின்ரை கூத்தைக்  கையும் களவுமாய் பார்க்க வேணும் எண்டுதானே கனநேரமாய்க் காத்திருந்தநான்? இப்ப ஒருமாதிரி அவன் கிட்ட வந்திட்டான்; அனக்குத்தான் அவன்ரை மூஞ்சையைக் காணப் புறியமில்லாமல் கிடக்கு. கண்ணைத் திரும்ப ஒருக்கால் மூடினன். குதிரைக் குளம்பின்ரை சத்தம் வரவர தெளிவாய்க் கேட்டிது. 

கடைசியிலை அவன் முன்னடிக்கு வந்து குதிரையை நிற்பாட்டினான். அப்பத்தான் கண்ணைத் திறந்து பார்த்தன். எப்பிடி அந்த எளியவன் தன்ரை சொந்தச் சனத்தைக் காட்டிக்குடுக்கிறான் எண்ட துரோகத்தை நானும் என்ரை சொந்தக் கண்ணாலை காணத்தானே வேணும்? 

இதென்ன இடிமாலை?அதொண்டும் கூபர் கிடையாது! அது வந்து...அது வந்து... யூச்சி எல்லோ? உவன் தங்கச்சாவல்! பானகப்பந்தல்க்காறன்! 
                            
                                          ( என்ன தான் நடக்குமோ?)

சொல்விளக்கம்:

இயக்கம் - அசைவு 
கூக்காட்டுதல் - கூவென கத்துதல்
கொண்ணர் < உங்கண்ணர் < உங்கள் அண்ணர் 
செந்தளிப்பு< செந்தலிப்பு - செழிப்பு 
அகரமுதலியில்: கருமகாண்டம் - முற்பிறப்பில் செய்த தீவினையால் ஏற்படும் நோய்களையும்,        
                            தீர்வுகளையும் கூறும் நூல்.
பேச்சுவழக்கில்: கறுமகாண்டம் < கருமகாண்டம்-பெருந்துன்பம்   
அகரமுதலியில்: எய்ப்பு - ஒடுக்க நிலை 
பேச்சுவழக்கில்: எப்பன் < எய்ப்பன் - எள்ளளவு 
அசம்பி, அசம்பை - தோளில் தாங்கும் பை, satchel 
காரியமில்லை - பரவாயில்லை 
ஆய்க்கினை< ஆக்கினை - தண்டனை 
கந்தறுந்த = கந்து+ அறுந்த - பற்றுக்கோடு அற்ற, வாழ்வாதாரம் கெட்ட  
அல்லாட்டில் - இல்லாவிட்டால் 
இணல், நிணல் - நிழல்
தெண்டிச்சன் < தெண்டித்தேன் - முயற்சித்தேன் 
கயிட்டம் - சிரமம் 
முறுகம் - மிருகம் 
கழுத்தாங்குத்தி - கழுத்தடி 
குரையை வைத்தல் - பலத்துக் கத்துதல் 
கறணம் < கரணம் 
பொறுத்த நேரம் - உரிய நேரம் 
ஏமஞ்சாமம்= ஏமம் + சாமம் = இரவு+இரவு - நள்ளிரவு 
அளந்து கட்டு - பொய்யைப் பெரிதாக்கிச் சொல்
வெள்ளாப்பு - அதிகாலை 
ஆமான ஆள் - உரிய ஆள், பலசாலியான ஆள் 
கிட்டக்கிழலை= கிட்டம்+கிழலை=அண்மை+திசை- அருகில் 
நயினார் - தலைவன் 
அவிட்டுவிடு - அவிழ்த்துவிடு 
துலைவான்- தொலைந்து போவான் 
ஆப்பிடாமல் < அகப்படாமல் 
சிணி - கெட்ட நாற்றம் 
நாசம் கட்டும் - அழிவு சேர்க்கும் 
பிட்டி - ஏற்றமான இடம் 
தாழ்ப்பம் - ஆழம் 
எக்குத்தப்பி< இலக்குத்தப்பி 
தறை < தரை 
போக்கற = போக்கு+ அற - போன இடம் தெரியாமல் 
எக்கணம்- எக்கணமும் - எந்நேரேமும் 
எக்கணம் -ஒருவேளை 
பறணை - மிகப் பெரிய 
கள்ளமும், பஞ்சியும் - சோம்பலும், அலுப்பும்  
அகரமுதலியில்: விட்டாத்தி< விட்டாற்றி - இளைப்பாறு 
பேச்சுவழக்கில்: விட்டாத்தி - விசாலமான 
பேய்க்காட்டுதல் - ஏமாற்றுதல் 
வார்ந்து போடுவன் - சீவிப்  போடுவேன் 
பேயன் - மூளைகெட்டவன்  
பங்கை< அங்கை<அங்கே 
கோள்குண்டணிகாவி - இல்லாததும் பொல்லாததும் காவிச் செல்பவன் 
எளியவன்< இழியவன் - கெட்டவன் 
உங்களுக்காண்டி < உங்களுக்காக வேண்டி 
இடிமாலை - கழுத்தைச் சுற்றிய மாலை போலஇடியாக வந்த துன்பம் 


Author: ந.குணபாலன்
•5:53 PM

                                                                        மூலக்கதை : Bröderna Lejonhjärta


                                                 

                                                   எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                     (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                            (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                ஓவியர்:இலூன் வீக்கெலான்ட்
                                                                               ( Ilon Wikeland)
                                                  தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்
                                                       

துடிப்பு ஆறு : இனியுமொரு  பிறிவோ?

                                  
"தெங்கிலின்ரை காலம் நெருங்கி விட்டிது." எண்டார் அண்ணர். நாங்கள் ஆத்தங்கரையோரம் புல்லிலை படுத்துக் கிடந்தம். இப்பிடி அமைதியான  நல்லதான ஒரு காலைமைப் பொழுதிலை தெங்கில் எண்ட  கறுமம் பிடிச்சவனோ இல்லை வேறையேதும் துன்பதுயரமோ மனிசரைப் பிடிச்சு ஆட்டும் எண்டு நம்பேலாமல் கிடக்கு. நல்ல அமைதியாய் இருக்கு. நிம்மதியாய் இருக்கு. பாலத்துக்குக் கீழை கிடக்கிற கல்லுகளை உருவிப் பாயிற  ஆத்துத் தண்ணியின்ரை " குளுகுளு குக்குளு" எண்ட சத்தம் மட்டுந்தான் எங்கடை காதிலை கேட்குது. புல்லிலை படுத்த படி  நீல வானத்தில மிதக்கிற சின்னச்சின்ன வெண்ணிற முகிலைப் பார்க்கிறது  மனசுக்கு இதமாய் சுகமாய் இருக்கு. எதையும் பற்றிக் கவலைப் படாமல் எங்கடை பாட்டிலை ஏதாவது பாட்டு பாடவேணும் போலை கிடக்கு.
                                   
இப்ப போய்  இந்த அண்ணர் தெங்கிலைப் பற்றிக் கதைக்க வெளிக்கிடுறார். அனக்கு தெங்கிலின்ரை கதையை எடுக்கவே பிடிக்கேல்லை. ஆனால் மனம் எண்ட குரங்கும் அங்கை தானே தாவிப் பாயிது?
" என்னத்தை வைச்சு தெங்கிலின்ரை காலம் நெருங்கீட்டிது எண்டு சொல்லிறீர்?" எண்டு கேட்டன்.
" அது வந்து எந்தவொரு கொடுங்கோலனுக்கும் முந்தியோ இல்லைப் பிந்தியோ முடிவு காலம் எண்டு ஒண்டு வருந்தானே? ஒரு சின்னப் பேன் போலை நசுக்குப் பட்டு அழியிற காலமும் வரும், வரும்!" எண்டார்.
"அந்த நல்ல காலம் வலு கெதியாய் வரவேணும் எண்டு நான் விரும்பிறன்."

அப்ப அண்ணர் முணுமுணுத்தவர் ,

" ஆனால் அவன் தெங்கில் எண்டவனிட்டை நல்ல ஆள்அம்பு படைபலம் இருக்கு. கத்துலாவையும் தன்ரை கையுக்குள்ளை வைச்சிருக்கிறான்"
திரும்ப அந்தப் பயங்கரமான பேரை சொல்லிறார். அது பற்றி அவரிட்டை கேட்க விருப்பந்தான். ஆனாலும் நான் ஒண்டும் கேட்கேல்லை. அதைப் போய்க் கேட்டு இந்த நல்லதொரு காலைமைப் பொழுதை ஏன் வீணாய்க் கெடுப்பான்?

ஆனால் எல்லாப் பயங்கரத்தையும் தூக்கி விழுங்குமாப் போலை அண்ணர் ஒண்டு சொன்னார்.

" சீனியப்பு! குதிரைக்காறன் வளவிலை நீ கொஞ்சக்காலம் தனிச்சிருக்க வேண்டி வரும் . நான் ஒரு பயணம் காட்டுறோசாப் பள்ளம் வரை போய்வர வேண்டிக் கிடக்கு"
உதென்ன கோதாரி? உப்பிடி ஒரு இடியைத் தூக்கிப் போடிறாரே? நான் மட்டும் ....தனிச்சு.... இஞ்சை.... குதிரைக்காறன் வளவிலை .....உவர் அண்ணர்ப் பிள்ளையார் என்ன தன்ரை மனசிலை விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்? ஒரு ஒற்றை நிமிசம் அவரை விட்டிட்டு நான் இருப்பனாமோ? தெங்கில் வெட்டி வைக்கிற கிடங்கிலை அவர் தானே  போய் விழுகிறதெண்டாலும்,  நானும் கூடிப் போமாட்டனாமோ? நான் என்ரை மனசிலை பட்டதைச் சொல்லிப் போட்டன்.

அண்ணர் என்னை ஒருமாதிரிப் பார்த்தவர்,

" சீனியப்பு! எனக்கு இருக்கிற ஒரேயொரு தம்பி. அவனுக்கு எதுவித ஆபத்தும் வராமல் காப்பாற்ற வேண்டியது என்ரை பொறுப்பு.  ஒரு முக்கியமான காரியத்திலை நான் என்ரை மனசு, புத்தி, சக்தி எல்லாம் பாவிக்க வேண்டி இருக்கிற நேரத்திலை,  சன்னாசியாருக்கு சடங்கம் பெருத்த மாதிரி எப்பிடி உன்னையும் கொண்டு திரியமுடியும்? ஆபத்தான வேலை ஒண்டிலை நான் இறங்கிற நேரம் இப்பிடிக் கேட்கிறது உனக்கு ஞாயமே?" எண்டு சொன்னவர்.

அவர் என்னதான் சொன்னாலும் என்ரை மனசு ஆறேல்லை. அனக்கு ஒரே துக்கம் துக்கமாய் வந்தது. அதையும் மிஞ்சிக் கோவம் கோவமாய் வந்தது. அடக்கேலாமல் அண்ணரைப் பார்த்துக் கத்தினன் ,

"நீர் ! ...நீர்!....அனக்கு உது சொல்லேலாது கண்டீரோ! உம்மைப் போக விட்டிட்டு நான் மட்டுந் தனியனாய் இஞ்சை குதிரைக்காறன் வளவிலை இருந்து கொண்டு;  என்ரை அண்ணர் நீர் போனநீர் திரும்பி வருவீர் வருவீர் எண்டு தவிக்கவோ? நீர் ஒருவேளை வராமலே போவிட்டீர் எண்டால்? நான் ஆரட்டைச்  சொல்லி அழ?"

அப்ப அனக்கு முந்தின முறை அண்ணர் என்னைத் தவிக்க விட்டிட்டுச் செத்துப் போனதும், நான் வருத்தவாளியாய் கிடந்து அல்லல் பட்டதும், இனிமேல் சீவியத்திலை அண்ணரைப் பார்க்கேலாதே எண்டு நான் பட்ட பாடும், அனக்குத் தெரியும், என்ரை நெஞ்சுக்குத் தெரியும்!  இப்ப இனியுமொரு பிறிவு எங்களுக்கு வேணுமே? இருட்டான குகைக்குள்ளை போகுமாப் போலை திக்குத் திசை தெரியாத மாதிரி ஒரு உணர்வு.


இப்ப என்னடா எண்டால் திரும்பவும் என்னை விட்டிட்டிப் போக நிற்கிறார் இவர்! என்னவெண்டு நான் அறியாததொரு ஆபத்துக்குள்ளை போய்க் குதிக்கப் போறன் எண்டுறாரே ?  இந்த முறைக்கு இவர் ஒரு கதைக்கு திரும்பி வரேல்லை எண்டு கண்டால், எதுவித உதவியும் இல்லாமல் நானும் தனிச்சு இருந்து ஏங்கி ஏங்கி மாள வேண்டியது தான். 

அனக்கு கோவமும் கொதியும் அடங்கின பாடாயில்லை. மாறுக்கு இன்னும் இன்னும் கூடிக் கொண்டு போனது. நான் இன்னுமின்னும் பெலமாய்   அட்டிட்டாரோ? தொட்டிட்டாரோ ?  எண்டு கத்திக் குழறினநான் . வாயிலை வந்ததெல்லாம் சொல்லிப் பேசினநான் . என்னை  சமாதானப் படுத்திறது  எண்டது அண்ணருக்குக் பெரிய பாடாய்  போச்சு. 


நானும்  தலையாலை மண் கிண்டிப்   பார்த்து  என்ன சுகத்தைக் கண்டன்? அண்ணர் தன்ரை முடிவை மாற்றவுமில்லை; என்னிலை இரங்கவுமில்லை . அண்ணர் எடுத்த காரியம் முடிக்காமல் சும்மா இருக்க மாட்டார் எண்டது ஒரு வகையிலை அனக்கும்  தெரிஞ்சது தான். எது நல்லது எது கெட்டது எண்டது என்னை விட அண்ணருக்குத்தான் கூடுதலாய் விளங்கும். எண்டாலும் அனக்குத் தாங்கேலாமல் கிடக்கே? நான் என்னத்தைச் செய்ய?




அண்டைக்கு இரவு அடுப்புக்குப் பக்கத்திலை ரெண்டு பேரும் இருக்கிறம். அடுப்பு நெருப்பிலை குளிர் காய்ஞ்சு கொண்டு இருக்கிறம் .  அடுத்த நாள் அவர் வெளிக்கிடப் போறார். அப்ப என்னைத் தன்ரை தோளோடை அணைச்சவர், கேட்கிறார் 
    " எட வெருளி வெங்காயம்! அண்ணன் எப்பிடியும்  திரும்பி வருவன் எண்டதை நீ நம்ப 
     மாட்டியே?"  எண்டு.

அனக்கு இப்ப கோவம் எல்லாம் போட்டுது. துக்கம் தான் என்னைப் போட்டு வருத்துது. அண்ணருக்கும் என்ரை மனநிலை தெரியும். என்ரை அண்ணருக்கு  உண்மையிலை என்னிலை எம்மளவு அன்பு! அனக்கு சுடுபாணும்,வெண்ணையும்,தேனும் தின்னத் தந்து ;அந்த  நேரத்திலையும்  மாயாசால, சரித்திர, புராணக் கதை எல்லாம் சொல்லிறார். நானெண்டால் உதெல்லாம் கேட்டு இரசிக்கிற மனநிலையிலை இல்லை. என்ரை மண்டைக்குள்ளை நிண்டு சுழண்டதெல்லாம் தெங்கில் எண்டவன்  பண்ணிற கொடுவினைக் கதையள் தான். எல்லாத்தையும் விடக் கடும் பயங்கரப் பேய்க்கதையளாய் தெங்கிலின்ரை கதையள் இருக்கும் எண்டு நான் நம்ப துவங்கினன் .   

மனம் கேளாமல் அண்ணரை திரும்பவும் கேட்டுப் பார்த்தன். 
"ஏன் இப்பிடி ஒரு உயிராபத்தான காரியத்திலை இறங்க வேணும்? பேசாமல் பறையாமல் இஞ்சை குதிரைக்காறன் வளவிலை அடுப்பு நெருப்பிலை குளிர் காய்ஞ்ச படிக்கு நம்ம நம்ம பாட்டைப் பார்த்த படி நல்ல சுகமா இருக்கலாமே? ஏன் அதுகும் நீர் வெளிக்கிட வேணும் " எண்டு கேட்டன். அப்ப அண்ணர் என்ன சொன்னவர் தெரியுமே?

"சிலசில நேரத்திலை என்னதான் அந்தரம் , ஆபத்து வந்தாலும்; துணிஞ்சு ஒரு காரியத்திலை நயநட்டம் பாராமல் இறங்க வேணும்.இப்ப நான் இதிலை இறங்கேல்லை எண்டு கண்டால் நான் ஒரு மனிசப் பிறவி  இல்லை. வெறும் ஒரு புழுக்கை தான் கண்டியோ!"


அண்ணர் தான் என்ன செய்யப் போறன் எண்டு சொன்னவர். கத்துலாக் குகையுக்குள்ளை மறியலிலை இருக்கிற ஒர்வார் நயினாரை விடுவிக்க என்ன பாடு பட்டும்  தெண்டிக்கப் போறாராம். ஏனெண்டால் சோபியா அக்கையை விடவும் ஒர்வார் நயினார் மிக முக்கியமான ஆளாம். ஒர்வார் நயினார் மட்டும் இல்லை எண்டு கண்டால், இந்தப் பசுந்தான பள்ளங்களும் ஊருகளும் நாசமாய்ப் போய் விடுமாம்.  இருட்டிக் கனநேரம். அடுப்பு நெருப்பும் குறைஞ்சு குளிர்ந்து போச்சு. நடுச்சாமமும் ஆகிப் போச்சு.


அடுத்தநாளும் விடிஞ்சது. ஆருக்கு விடிவு காலமோ? என்னட்டை இருந்து ஒரு பெருமூச்சுப் பறிஞ்சது. நான் படலையடியிலை நிண்டன். அண்ணர் பனிப்புகாருக்குள்ளை குதிரையிலை ஏறிக் கரைஞ்சு, மறைஞ்சு போனார். அண்டைக்கு வெள்ளாப்பிலை செர்ரிப்பள்ளம் மூடி ஒரே பனிப்புகார். நெஞ்சு வெடிக்க அண்ணரை பனிப்புகார் விழுங்கிறதைப் பார்த்துக் கொண்டு பேசாமல் நிண்டன். கையாலை படம் கீறி  அழிச்சு விட்டதைப் போலை அண்ணர் என்ரை கண்ணிலை இருந்து மறைஞ்சார். நான் தன்னந்தனியனாய் நிண்டன் . ஐயோ என்னாலை தாங்கேலாமல் கிடந்திது. துக்கம் தாங்கேலாமல் குதிரை மாலுக்குள்ளை ஓடினன். அவதியவதியாய் வெள்ளியாருக்கு கடிவாளமும், சேணமும் பூட்டி ஏறினன். நாலுகால் பாய்ச்சலிலை அண்ணரையும்,வியாழரையும் தேடி வெள்ளியாரை ஓட்டினன். ஒருமிக்க அண்ணரை துலைக்க முன்னம் கடைசி கடைசியாய் ஒருக்கால் பார்க்க வேண்டாமே?


அண்ணர் முதலிலை துலிப்பான் வளவுக்குத் தான் போய் இருப்பார். சோபியா அக்கையிட்டை உரிய வியளம் எல்லாம் அறிய வேணுமெல்லே? துலிப்பான் வளவு தேடி சும்மா ஒரு விசரன் பைத்தியகாறன் போலை குதிரையை ஓட்டினன் . அண்ணரும் துலிப்பான் வளவுக்குள்ளை பூர முன்னம் எட்டிப் பிடிச்சிட்டன். அனக்குக் கொஞ்சம் வெக்கமாயும் இருந்திச்சு.

"என்ன என்ரை சீனியப்பு? என்னடி ராசா வேணும்?" எண்டு பாசம் ஒழுக அண்ணர் கேட்டார். பார்த்தால்....அவரின்ரை முகம் மூஞ்சையும் சிவந்து வீங்கி இருந்திச்சிது. ஒருவேளை அவரும் அழுதிருப்பரே?

ம்....அனக்கு என்ன வேணும்?

" அண்ணர் ! நீர் நிச்சயமாய்  என்னை ஏமாத்தாமல் என்னட்டைத் திரும்பி வருவீர் தானே?"எண்டு முணுமுணுத்தன். என்னாலை வாய் திறந்து உதைத் தான் கேட்க ஏலுமாய்க்  கிடந்திது. அப்ப அனக்கு அருகாலை வியாழரை ஓட்டிக் கொண்டு வந்தார்.  குதிரை ரெண்டும் அசையாமல் நிண்டிச்சுது. தன்ரை ஆள்காட்டி விரலாலை என்ரை முகத்தைத் துடைச்சார். கண்ணீராய் இருந்திருக்கும்.
" சீனியப்பு அழப்படாது! நிச்சயமாய் நாங்கள் சந்திப்பம்! எங்கடை சந்திப்பு இங்கினை நஞ்சியாலாவிலை அமையாது எண்டால் ,  நஞ்சிலிமா எண்ட இடத்திலை நிச்சயம் அமையும் ." எண்டார்.
" நஞ்சிலிமாவோ ? அப்பிடி எண்டால்....?" எண்டு கேட்டன். 
" பேந்து ஒரு நேரம் ஆறுதலாய் அது பற்றிச் சொல்லிறன்." எண்டு சொன்னவர்.
அனக்கு விளங்கேல்லை..... எப்பிடி என்ரை நாளும் பொழுதும் போச்சுது..... குதிரைக்காறன் வளவிலை எண்டு. முசலுகளைக் கவனிக்கிறது..... வெள்ளியாரை பராமரிக்கிறது.... . வெள்ளியாரோடையும், முசலுகளோடையும் கனநேரமாய் என்ரை மனத் தவிப்பெல்லாம் கொட்டிப் பினாத்திறது... மீன் பிடிக்கிறது.... ஆத்திலை நீந்திறது... அம்பெய்து பழகிறது... இப்பிடியாய் பொழுதை போக்காட்டினாலும் அண்ணர் இல்லாமல் எல்லாமே வெறுமையாய் இருந்திது. 

சோபியா அக்கை இடைசுகம் ஏதும் தீன் கொண்டு வந்து தந்தவ .  அப்ப ரெண்டு பேரும்  அண்ணரைப் பற்றிக் கதைப்பம். 

" கெதியிலை யோனத்தான் வீட்டுக்கு வந்திடுவார். " எண்டு அவவும் சொல்லுவா எண்டு ஒவ்வரு தரமும் நான் காத்திருந்தன். ஆனால் அவ ஒண்டுமே அப்பிடி சொன்னதில்லை. ஒர்வார் நயினாரைக் காப்பாத்த தான் போகாமல் ஏன் அண்ணரை அனுப்பி வைச்சவ எண்டு கேட்க ஒவ்வரு தரமும் நினைப்பன் . ஆனால் கேட்டதில்லை. தெரிஞ்ச மறுமொழி தானே? அண்ணர் விளப்பமாய் சொல்லீட்டுத் தான் போனவர். சோபியா அக்கையிலை  தெங்கிலுக்கு  சரியான பகையாம்.
" செர்ரிப்பள்ளத்து சோபியா அக்கையும், காட்டுறோசாப்பள்ளத்து  ஒர்வார் நயினாரும் தான் அவனுக்கு  பொல்லாத எதிர்ப்பு , உது அவனுக்கும் தெரியும் . " எண்டெல்லாம் அண்ணர் அனக்கு சொன்னவர். 

" கத்துலாக் குகையிலை ஒர்வார் நயினாரை மறியலிலை  போட்டு விட்டான். அடுத்துத் தொடுத்து சோபியா அக்கையையும் பிடிச்சுப் போட வேணும் எண்டு நிற்கிறான். பட்டினி போட்டு சாகடிப்பான். சோபியா அக்கையை உயிரோடையோ இல்லை பிணமாயோ பிடிச்சு அவன்ரை கையிலை குடுக்கிற ஆக்களுக்கு பதினைஞ்சு வெள்ளைக்குதிரை பரிசாம். கொள்ளையிலை போவான் அறிவிச்சிருக்கிறான். "


எல்லாமே அண்ணர் சொல்லி வைச்சவர். ஆனபடியாலை  சோபியா அக்கை ஏன் காட்டுறோசாப்பள்ளத்தை விட்டு விலத்தியிருக்க வேணும் எண்டது அனக்கும் தெரியும். ஆனபடியாலை தானே அண்ணரும் காட்டுறோசாப்பள்ளத்துக்கு போக வேண்டி வந்தது! தெங்கிலுக்கு  அண்ணரைப் பற்றி ஒண்டும் தெரியாது எண்ட  நம்பிக்கை எங்களுக்கு. ஆனால் சிலநேரம் ஒரு பதடி; அண்ணர் வந்து சோபியா அக்கையின்ரை தோட்டக்காறப் பெடியன் மட்டுமில்லை எண்டதைக் கண்டு பிடிச்சுக் கோள் மூட்டியிருக்கக் கூடும்.  அண்டைக்கொருநாள் அலமாரி ஓரம் நிழலாடினதைப் போலை வந்து மறைஞ்சானே அந்தத்  துரோகியை நினைக்க பயமாய்க் கிடக்குது. சோபியா அக்கைக்கும் அவனையிட்டு அடிக்கடி மன அமைதி கெட்டுப்போய் இருக்கும்.


"அந்த ஆளுக்கு கனக்க தகவல் தெரிஞ்சு இருக்கும்" எண்டு சொன்னவ .

"இனிமேலும் ஆராவது குதிரைக்காறன் வளவுப் பக்கம் வந்து ஊசாடிப் போனால் எனக்கு உடனடியாய் அறிவிக்க வேணும்" எண்டு சொன்னவ.
"ஆராவது வந்து ஆராய்ஞ்சு பார்த்தால் அலமாரியின்ரை கள்ள இழுப்பறையைக் கண்டு பிடிக்கிறது ஒண்டும் பெரிய காரியம் இல்லை"  எண்டு நானும் சொன்னநான். அந்த இரகசிய கடிதம் தகவல் எல்லாம் பிடிபடாமல் வேறை இடம் மாத்தி வைக்க வேணும்.  அதுகளைக் எடுத்து ஒரு பழைய மூக்குத்தூள் போணிக்குள்ளை  வைச்சு மூடினம். பேந்து  அதை மறைவாய்க் கொண்டு போய் குதிரைமாலிலை கொள்ளு வைக்கிற மரப்பெட்டகத்திலை அடியிலை மறைச்சுக் கொள்ளைப் போட்டு தாட்டு  மூடினம். மேலாலை சேணத்தைப் போட்டு வைச்சம். 

புதுக் கடிதம் வந்தால் அதை உடனடியாய் எடுத்துக் கொண்டு எங்கடை வீட்டை ஓடி வருவா. மூக்குத்தூள் போணியைத்  துழாவி எடுத்து புதுக் கடிதத்தை வைச்சு திரும்ப ஒளிச்சு வைப்பா . புது மறைவிடத்தை  சட்டெண்டு மற்றவை கண்டுபிடிக்கேலாது எண்டு ரெண்டு பேரும் நினைச்சம்.

"பத்திரம் அப்பன்! ஒரு குருவிக்கும் தெரியப் படாது! இரகசியம் பாதுகாக்கிறது கயிட்டமான காரியம் தான்.  நீரும் பத்திரமாய் இரும்."எண்டு அனக்கும்  ஆயிரம் பத்திரம் சொல்லிப் போட்டுத்தான் போவா .

மெய்தான்! உந்த இரகசியத்தை பத்திரமாய் வைச்சிருக்கிறது எண்டது கயிட்டமான காரியம் தான். அதுகும் ஏமஞ்சாமத்திலை நித்திரையாய் போட்டால் எந்தக் கள்ளன் காடன் வந்துலாவிப் போவானோ ? ஆர் கண்டது? ஒரு பக்கம் அண்ணரைப் பற்றிக் கெட்ட கெட்ட கனா எல்லாம் வந்த சீர். எட கறுமத்தை ! கனாக் கண்டு திடுக்கிட்டு சாமத்திலை முழிச்சாலும் பயங்கரக் கற்பனை தான் போட்டு உலுக்கும். பேந்தென்ன விடிய விடிய முழிப்புத்தான்! ஆன சீரிலை நித்திரையும் அனக்கு இல்லாமல் போச்சிது. 


என்ரை மண்டைக்குள்ளை சுழலிற  கேள்வி எல்லாம் வெளியாலை என்ரை காதிலை வந்து விழுது. உந்தக் கேள்வி ஒண்டுமே அனக்கு மனநிம்மதியைத் தரேல்லை. எத்தினை நாளைக்கெண்டு வீட்டை இருந்து கொண்டு யோசிச்சுக் கொண்டிருக்கிறது? விசர் பிடிக்கும் போலை கிடக்கிது.  ஒருநாள் செக்கல் பொழுது தங்கச்சாவல் பானகப்பந்தலுக்குப்  போய்ப் பார்த்தன். ஒரு மாற்றம் வரட்டுக்கும் எண்டு.


அண்ணர்  இல்லாமல் தனிச்சு வந்த என்னை எல்லாரும்  கண் ஒட்டாமல் பார்த்திச்சினம்.

" எட ! இதென்னடா  புதினமாய்க் கிடக்கிது ? எப்பவும் ஒண்டாத் திரியிற சிங்கநெஞ்சன் அண்ணன்தம்பிமாரிலை  தம்பிக்காறன் மட்டும் தனிச்சு வாறார் . அண்ணன்காறன் எங்கை போட்டாராம்? என்ன செய்தநீர் யோனத்தானை?" எண்டு யூச்சி ஏதேதோ அலட்டினார். 

என் பாடு பெரியச் சங்கடமாய்ப் போச்சுது. என்னத்தைச் சொல்லிச் சமாளிக்க? உள்ளது ஒண்டும் வெளியாலை நாலாம் பேருக்குத் தெரியப் படாது எண்டு படிச்சுப் படிச்சு அண்ணரும், சோபியா அக்கையும் சொல்லி வைச்சவை. அப்பிடியிருக்க .....அண்ணர் எங்கை போனவர்?

....என்னத்துக்குப் போனவர்?
.....என்ன செய்யவெண்டு போனவர்?
.... ஆரைப் பார்க்கப் போனவர்? 
..... எண்ட விளப்பம் ஒண்டுமே தப்பித் தவறி வெளியை கசிஞ்சிடப் படாது.

யூச்சி கேட்டது என்ரை காதிலை விழாதது போலை ஒண்டும் பறையாமல்  இருந்தன். ஆனால் அங்காலை ஒரு பக்கம் இருந்த கூபர் விடேல்லை.  

"அது சரி எங்கை யோனத்தான் போட்டிது? சோபியா தன்ரை தோட்டக்காறனை எங்கினயும் துலைச்சுப் போட்டாவோ?" எண்டு வாயைக் கிண்டினார்.
" அண்ணர் வேட்டைக்கு எண்டு போனவர்." எண்டு சொல்லிப் பார்த்தன் .
" மேலை மலையிலை ஓநாய் வேட்டைக்கு எண்டு வெளிக்கிட்டவர்." ஏதாவது சொல்லிச் சமாளிக்க வேணும் தானே? எதோ என்ரை வாயிலை வந்ததை சொன்னநான் . நல்லகாலம் சொன்ன பொய்யும் பொருத்தமாய்ப் போச்சு. மேலை மலையிலை கனக்க ஓநாயாம் எண்டு அண்ணரும் ஒருக்கால் சொன்னவர்.  

சோபியா அக்கையைப் பானகப்பந்தலிலை அண்டைக்கு எண்டு பார்த்துக் காணேல்லை. மற்றும்படிக்கு ஊர்ச்சனம் கனக்க பேர் பானகப்பந்தலுக்கு வந்திருந்தவை. வழக்கம் போலை பாட்டுக்கள் பாடினவை. என்ரை வாய் மட்டுக்கும் ஆடேல்லை. அனக்கு ஒண்டிலையும் மனம் ஒட்டேல்லை. அண்ணர் இல்லாமல் மனசு  ஒரே சலிப்பாய் இருந்திது. கன நேரம் அங்கை நான் நிண்டு மினைக்கடேல்லை.


" ஒண்டுக்கும் யோசிக்காதை, கார்ல்! வேட்டையாடினது காணும் எண்டளவிலை யோனத்தான் வீட்டுக்கு கெதியா வந்திடுவான்" எண்டு நான் வெளிக்கிடேக்குள்ளை  யூச்சி சொன்னவர்.  
" இந்தா இதைக் கொண்டு போ! அண்ணரைக் காத்துக்கொண்டு இருக்கிற நேரத்திலை சும்மா கொறிக்கலாம் ." எண்டு சொல்லி ஒரு பையிலை நிறைய விசுக்கோத்துப் பலகாரங்கள் தந்து விட்டார். தங்கச்சாவல் உண்மையிலையே ஒரு தங்கமான மனிசன் தான். அண்ணர் இல்லாத ஏக்கம் ஒரு எப்பன் குறைஞ்ச மாதிரிக் கிடந்திது. 

நான் வீட்டுக்குக் குதிரையிலை சவாரி போனன். அடுப்புக்கு அருகிலை விசுக்கோத்துப் பலகாரங்களை ஒரு பெட்டியிலை போட்டு மூடி வைச்சன். கொஞ்சத்தை எடுத்துக் கொறிச்சன். மிச்சத்தை எக்கணம் அண்ணர் வாற நேரம் அவருக்குக் குடுக்கலாம் எண்டு மூடி வைச்சன். வெளியிலை பசந்த காலமாய் இருந்தாலும் கிட்டத்தட்ட கோடை காலம் போலை வெக்கையாய்  இருந்துது தான். ஆனாலும் வீட்டின்ரை அந்த மாதிரி தடிச்ச சிவரை ஊடுருவி பகல் பொழுதின்ரை வெய்யில்  வெக்கை உள்ளை வரேல்லை. வீடு குளிர்ந்து தான் கிடந்திது. ஆனதினாலை அடுப்பிலை விறகைப் போட்டு எரிச்சன். கொஞ்சத்திலை வீடு முழுக்க நல்ல கணகணப்பாய் வெக்கை இருந்திது.  


வாங்கிலிலை ஏறி போர்த்துச் சுறுட்டிக் கொண்டு படுத்திட்டன். கெதியிலை நித்திரையாய்  போனன். அண்ணரைப் பற்றிக் கனா வந்திது. ஒரு பயங்கரக் கனா! திடுக்கிட்டு முழிச்சன். 

"ஓம் அண்ணர் ! இந்தா இப்ப ஓடி வாறன் !" எண்டு குழறின படிதான் முழிச்சநான். 
'விசுக்'கெண்டு படுக்கையாலை துள்ளி எழும்பினநான் . என்னைச் சுற்றி இருந்த கும்மிருட்டிலை ஒரு எதிரொலி! அண்ணர்  காட்டுக் கத்தலாய் குழறின கணக்கிலை ! ஐயோ! என்ரை கனாவிலை அண்ணர் வந்து உதவி கேட்டுக் கத்தினவர் ! அவருக்கு உதவி தேவை! அனக்குத் தெரியும், அவருக்கு உடனடியாய் உதவி வேணும்! அனக்கு இப்பவும் அவரின்ரை குரல் காதிலை கேட்குது!

அண்ணர் இந்த கும்மிருட்டான சாம நேரத்திலை எங்கினை இருந்தாலும் காரியமில்லை ; நேரடியாய்  அவரட்டை ஓடிப் போகவேணும் போலை தவிப்பாய் இருந்திது. ஆனால் அது நடக்கக் கூடிய காரியமே? நான் என்னத்தைச் செய்ய? ஒருத்தரட்டையும் ஓடிப்போய் ஒரு ஆளுதவியும் கேட்கவும் ஏலாதே! நான் திரும்பவும் படுக்கையிலை போர்த்துச் சுறுட்டிக் கொண்டு படுத்தநான் . சதிரம் பதறி நடுங்கினது. உலகங்கள் எல்லாத்திலையும் நானொருத்தன் மட்டும் தன்னந் தனியனாய்  போனது மாதிரி...., ஒண்டுமே சாதிக்க முடியாத ஒரு சின்னப்பிள்ளை ஆனது மாதிரி..., பயமாய்க்  கிடந்திது.


காலைமையும்  விடிஞ்சிது.  தெளிஞ்ச வானமும், வெளிச்சமான பகலும் ஆனது. என்ன பலன்? தனிமையும் பயமும் என்னை விட்டு விலகுது  இல்லையே! கண்ட கனா முழுக்க நினைவாய்   இல்லை தான். எண்டாலும் அண்ணர் அவலமாய்க் கூப்பிட்ட குரல் காதுக்குள்ளை இன்னும் எதிரொலிச்ச சீர்! அதை என்னாலை மறக்க முடியேல்லை.எந்த ஒரு வழியாலையும் அண்ணரைத் தேடிப்  போக வேண்டியது தான்.


மணித்தியாலக் கணக்கிலை  முசலுகளுக்குக் கிட்ட இருந்து என்ன செய்யலாம் எண்டு பல வழியாலையும் யோசிச்சநான். உள்ளது  சொல்லிக்  கதைக்க ஒரு மனிசர் இல்லை. ஒருத்தரையும் ஒண்டும் உதவி ஒத்தாசை எண்டு கேட்க முடியாது. என்ரை பாட்டிலை நான்தான் என்ன செய்யிறது எண்டு தீர்மானிக்க வேணும். சோபியா அக்கையிட்டையும் போகேலாது . அவ எப்பிடியும் தடை சொல்லுவா. என்னைத் தனிய அனுப்பிற அளவுக்கு ஒண்டும் அவ ஒரு பேய் மனிசி இல்லை. ஆபத்தான வேலை. அனக்கும் துணிச்சலுக்கும் அஞ்சு கட்டை தூரம் துலையாய் இருக்கு .

எம்மளவு நேரமாய் குதிரைமாலின்ரை  சிவரிலை சாய்ஞ்சு கொண்டு யோசினையிலை இருந்திருப்பேனோ தெரியேல்லை.  அனக்கு அந்த நேரத்தில இருந்த  மனச் சஞ்சலத்திலை சுத்திவர கையிலை ஆப்பிட்ட புல்லை எல்லாம் அடிவேரோடை பிடுங்கினது தெரியேல்லை. இப்பிடியே  நாள்முழுக்க ஒண்டுக்கும் மனம் ஏவாமல் இருந்திருப்பன். அப்ப இருந்தாப்போலை அண்ணர் சொன்ன ஒரு சொல்லு வந்து என்னைப் போட்டு ஒரு ஆட்டு ஆட்டிச்சிது.

<<  "  சிலசில நேரத்திலை என்னதான் அந்தரம் , ஆபத்து வந்தாலும்; துணிஞ்சு ஒரு காரியத்திலை நயநட்டம் பாராமல் இறங்கவேணும்.இப்ப நான் இதிலை இறங்கேல்லை எண்டு கண்டால் நான் ஒரு மனிசப் பிறவி  இல்லை. வெறும் ஒரு புழுக்கை தான் கண்டியோ!"   >>


நான் தீர்மானம் பண்ணிப் போட்டன்! முசல் கூட்டுக்கு பொத்திப் பிடிச்சுக் கையாலை ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டன். முசலுகள் திடுக்கிட்டுப் போச்சுதுகள். பெலத்துத் திடமாய்ச் சொன்னநான்: 

"இந்தா நான் இறங்கிறன். நான் ஒண்டும் ஒரு புழுக்கையில்லை."

" நான் செய்யப் போறது தான் சரி. பின்வாங்கப் போறதில்லை" எண்டு முசலுகளுக்குச் சொன்னன்.  பக்கத்திலை அந்தநேரம் அதுகள் தானே அனக்குப் பேச்சுத்துணை! ஓ ! நான் வெளிக்கிட்டன் எண்டால் முசலுகள் தீன் தண்ணி  இல்லாமல் செத்துப் போடுமே? திறந்து விடுவம். கூட்டு முசல் காட்டு முசல் ஆகட்டன். மூண்டு முசலுகளையும் தூக்கிக் கொண்டு போய்  வளவுக்கு வெளியாலை விட்டன். 


" ஓடுங்கோ! இனி செர்ரிப்பள்ளம் முழுக்க உங்கடை இராச்சியம் தான்! நல்ல பச்சைப்புல்லு நிறைய இருக்கு. உங்கடை சாதிசனத்தையும் சந்திக்கலாம். நரிக்கும், கூபருக்கும் மட்டும் தான் நீங்கள் பார்த்துப் பதுங்கி நடக்கவேணும்! " எண்டு பிரியாவிடை சொன்னன். அதுகளுக்கு என்ன செய்யிறது எண்டு முதலிலை ஒண்டும் தெரியேல்லை. கொஞ்ச நேரம்  'தற புற' எண்டு முழுசியடிச்சுக் கொண்டு நிண்டுதுகள் பேந்து மெள்ள மெள்ள குதிச்சுக் கொண்டு புல்லுக்குள்ளை  மறைஞ்சு போட்டுதுகள்.  'சரக் சரக் ' எண்டு புல்லு மிதிபடிற சத்தம் கேட்டிச்சுது.  

அவதியவதியாய் வெளிக்கிடிறதுக்கு அடுக்குப் பண்ணினன்.  வெளிவெட்டையிலை இராத்தங்கிற நேரம் போர்க்க ஒரு கம்பளிப் போர்வை, நெருப்பு மூட்டிறதுக்கு தீக்கடைக்கல்லு, வெள்ளியாருக்கு ஒரு மூட்டை கொள்ளும் எடுக்கவேணும்! அனக்கும் வழிப்பயணத்திலை பசி வாற  நேரம் வயித்தை நிறப்பிறதுக்கு ஏதும் எடுத்து வைக்க வேணும். சோபியா அக்கை மனம் போல தந்த பாண் நிறையக் கிடக்கு. அந்தப் பாணையும், தேனையும்  ஒரு அசம்பிக்குள்ளை கொள்ளுமானவரை நிறப்பினன். எம்மளவு நாளைக்குத் தேவைப்படுமோ? சொல்லேலாது. பாண் எல்லாம் முடிஞ்சுதெண்டால்......? பேந்தென்ன முசலைப் போலை புல்லை நன்ன வேண்டியதுதான்!

நாளைக்கு மரக்கறிக்கஞ்சி காய்ச்சிக் கொண்டு வாறதெண்டு சோபியா அக்கை சொல்லிக் கொண்டு போனவ. ஆனால் அவ வாறதுக்கிடையிலை நான் கனதூரம் போய்விட வேணும். பாவம் சோபியா அக்கை கஞ்சியைத் திருப்பிக் கொண்டு போய் தானே வைச்சுக் குடிக்க வேண்டியதுதான்.  ஆனால் பாவம் என்னை இல்லாத  இடமெல்லாம் தேடி அலைய அவவை விடப்படாது. அவவுக்கு ஏதாவது ஒரு வகையிலை தகவல் தரத்தான் வேணும்.....ஆனால் அதே நேரத்திலை அந்தத் தகவல் விளங்கிப் பிடிபடுறதுக்கிடையிலை  நானும் நிண்ட இடம் தெரியாமல் பறிஞ்சிட வேணும்.


அடுப்படிச்சிவரில் ஒரு கரிக்கட்டியாலை எழுதி வைச்சன்.


கனா வரும்  - ஒரு குரல் வரும்!
வான் வண்ண வரை வரை 
விரை என மனதின் உரை 
சினம் தரும் வினாத் தேடும்  
விடை காண விடை தாரும்!  

எட ! எழுதினதும் ஒரு போடிபோக்காய்த் தான் அமைஞ்சு போச்சு. சோபியா அக்கையைத் தவிர உளவறிய வாற எந்த ஒரு கள்ளன்காடனுக்கும்  உது விளங்கிடப் படாது. பார்த்தால் ஒரு கவிதை கிறுக்கின மாதிரிக் கிடக்கட்டன். சோபியா அக்கைக்கு, நான் அண்ணரைத் தான் தேடிப்  போட்டன் எண்டது உடனடியாய் விளங்கி விடும்.

அனக்கு இப்ப கொஞ்சம் மனம் ஒருநிலைமைக்கு வந்திட்ட மாதிரிக் கிடந்தது. மனசிலை ஓர்மமும் தேகத்திலை பெலமும் வந்து நிறைஞ்ச மாதிரி ஒரு உணர்ச்சி. சிவரிலை கிறுக்கினது  என்னையும் அறியாமல் ஒரு பாட்டாய் என்ரை வாயிலை உலாத்தினது.

கனா வரும்  - ஒரு குரல் வரும்!
வான் வண்ண வரை வரை 
விரை என மனதின் உரை......

சும்மா சொல்லப்படாது. கேட்க நல்லாய்த்தான் கிடக்கு. 
அண்ணருக்கு எல்லா நடப்பையும் சொல்லவேணும்; அவரைக் கண்டவுடனை. ஒருவேளை காணாவிட்டால்.........? 

என்னட்டை இருந்த பெலமெல்லாம் சட்டெண்டு வடிஞ்சு போனமாதிரிக் கிடந்தது. திரும்பவும் ஒரு புழுக்கையாய் ஆனமாதிரி பயமாய்ப் போச்சு. தஞ்சக்கேடாய் இருந்திச்சுது. அப்ப அந்த நேரத்திலை அந்த இடத்திலை அனக்கு ஆதரவுக்கு இருந்த சீவன் வெள்ளியார் மட்டுந்தான். அண்ணர் போனாப்பிறகு பயமும், கவலையும் வாறநேரம் வெள்ளியாரிட்டை போய்  என்ரை முட்டெல்லாம் இறக்கி வைச்சிருப்பன். வெள்ளியாரின்ரை புத்திசாலித்தனமான கண்ணைப் பார்த்தாலே மனசு அமைதி ஆகும். அதின்ரை சூடான முகத்தைத் தடவ நான் ஒண்டும் தனியனில்லை எண்டு இருக்கும். இப்பவும் என்ரை முட்டிறக்கவும், தனிமையைக் கலைக்கவும்  வேணும் போலை தவிப்பாய் இருந்திச்சுது. 

குதிரைமாலுக்குள்ளை ஓடிப்போய்  "வ் ......."  எண்டு வெள்ளியாரைக் கூப்பிட திறந்த வாய் மேல் கொண்டு கூப்பிட்டு முடிக்கேல்லை. வெள்ளியார் அங்கை தனிச்சு நிற்கேல்லை! கூட ஒராள் நிண்டது.  இளிச்சுக் கொண்டு, வெள்ளியாரைத் தடவினபடி கூபர் நிற்கிறார். என்ரை நெஞ்சு படபடத்திச்சுது. உவன்தான் உளவாளி! உவன்தான் அந்தக் கள்ளன்காடன்! துரோகி! அனக்கு நிச்சயமாய்த் தெரிஞ்சு போச்சு. இல்லையெண்டால் ஏனிப்பிடி ஒரு அசுகையும் காட்டாமல் குதிரைமாலுக்குள்ளை வந்து பூரவேணும் ?

"அந்த ஆளுக்குக் கனக்க தெரிஞ்சிருக்கும்"எண்டு சோபியா அக்கையும் சொன்னவ தானே?கூபர்தான் அந்த ஆள்! அனக்கு விளங்கீட்டுது. எம்மளவுக்கு உவனுக்கு தெரிஞ்சிருக்கும்? எல்லாமே தெரிஞ்சிருக்குமோ? கொள்ளுப்பெட்டகத்துக்குள்ளை என்ன இருக்கெண்டு தெரிஞ்சிருப்பானோ? எம்மளவுக்கு நான் பயந்து போட்டன் எண்டதை நான் வெளியிலை காட்டாமல் இருக்கப் பார்த்தன்.

"என்ன செய்யிறீங்கள்?" என்ரை குரலிலை எரிச்சலைக் காட்டினன்.

"வெள்ளியாரோடை என்ன தேவை,காரியம் இருக்கு?"
"வெள்ளியாரட்டை எனக்கொரு தேவையுமில்லை. உன்னைத் தேடித்தான் வந்தநான். குதிரை கனைச்ச சத்தம் கேட்டிச்சிது எண்டு எட்டிப் பார்த்தநான். எனக்குக் குதிரை எண்டால் விருப்பம்.  உன்ரை வெள்ளியார் நல்ல இலச்சணமான குதிரை!" எண்டு கூபர் அலட்டினவன்.
"நல்லாய் விடுகை விடுவார். நானே நம்பிறவன்?" மனசுக்குள்ளை நினைச்சபடி ,
"என்னையேன் தேடுவான் ?" எண்டு கேட்டன்.
"உனக்கிதைத் தருவமெண்டுதான்" எண்டபடி வெள்ளைத்துணியிலை சுத்தினபடி என்னவோ ஒண்டை நீட்டினான்.
"உன்னை நேற்றைக்குப் பார்க்கப் பாவமாய் இருந்திச்சுது. அண்ணனும் பக்கத்திலை இல்லாமல் வேட்டைக்கெண்டு போக நீயும் ஆனவாகிலை சாப்பிடிறது இல்லைப் போலை."
அனக்கு என்ன பறையிறது எண்டு தெரியேல்லை. 
"மெத்தப் பெரிய உபகாரம்" எண்டு மெள்ள அனுங்கினன். ஒரு துரோகியிட்டை இருந்து சாப்பாடு வாங்கக்கூடாதெல்லோ? அல்லாட்டில் வாங்கலாமோ?

துணியை கொஞ்சம் விலத்திப் பார்த்தன். புகைப்போட்ட ஆட்டுக்கால் வத்தல். நல்ல வாசமாய் இருந்திச்சுது. உடனடியாய் பல்லுப்பதியக் கடிச்சுத்தின்ன ஆசைதான். ஆனால் உண்மையிலை "உந்த வத்தல் இறைச்சியும் வேண்டாம்! உம்மடை  சங்காத்தமும் வேண்டாம்! எடுத்துக் கொண்டு நடையைக் கட்டும்!" எண்டு சொல்லி ஆளைக் கலைவு காட்ட வேணும் போலை கிடந்திது.


நான் ஒண்டுமே பறையேல்லை. துரோகியைத் துரத்திறது சோபியா அக்கையின்ரை வேலை. நான் இப்ப செய்ய வேண்டியதெல்லாம் கூபரின்ரை துரோக வேலை எதுகும் தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறது தான்! அதோடை பயணம் போக இருக்கிறவனுக்கு உந்த இறைச்சி வத்தல் கிடைச்சதும் ஒரு கொடை எல்லோ?



"வெள்ளியார் ஒரு அருமையான குதிரை என்னுடைய பாலாடையைப் போலை " கூபர் வெள்ளியாரை விட்டு அரங்கேல்லை.

"பாலாடை வெள்ளை நிறமெல்லே? உங்களுக்கு வெள்ளைக்குதிரை எண்டால் பிடிக்குமே?"எண்டு கேட்டன்.
"ஓம் எனக்கு வெள்ளைக்குதிரையளிலை ஒரு தனிப்பட்ட கவர்ச்சி இருக்கு." எண்டு கூபர் சொன்னவன்.
"ம்.... ஏன் இருக்காது? அதுகும் ஒரு பதினைஞ்சு குதிரை எண்டால்...?" மனசுக்குள்ளை கேட்டுப் பார்த்தன். அடுத்தாப்போலை அவன் சொன்னதைக் கேட்டு அனக்கு அஞ்சும் கெட்டு, அறிவும் கெட்டுப் போச்சுது.

"வெள்ளியாருக்குக் கொஞ்சம் கொள்ளுக் குடுப்பமே? அதுகும் நல்லதீன் தின்னத்தானே வேணும்?"

என்னாலை அவனை மறிக்க முடியாமல் போச்சுது. கொள்ளுப்பெட்டகம் கிடந்த பக்கத்து அறைக்குள்ளை போய்விட்டான்.  பெட்டகத்துக்கு மேலாலை கிடந்த சேணம் , கடிவாளமெல்லாம் அரக்கி வைச்சான். 
"விடுங்கோ நான் செய்யிறன்" எண்டு சொல்லப் பார்த்தன். ஆனால் என்ரை வாயிலை இருந்து ஒரு சொல்லு உதிர்ந்தால் தானே? 

பெட்டகத்தைத் திறந்திட்டான். கொள்ளு அள்ளுகிற கிண்ணத்தையும் கையிலை தூக்கிட்டான். நான் எண்டால் கண்ணை இறுக்க மூடிட்டன். எக்கணம் எந்த நிமிசத்திலையும் மூக்குத்தூள் போணி  அவன்ரை கையிலை தடக்குப்படும். ஐயோ நான் என்ன செய்ய? இப்பிடி எல்லாம் நான் பயந்தபடி நிண்டன் . கூபர் திட்டிக்கொட்டினதைக் கேட்டு  கண்ணைத் திறந்தால் , ஒருசுண்டெலி சும்மா அம்பு போலை பெட்டகத்து விளிம்பிலை இருந்து பாய்ஞ்சிது.  கூபர் தன்ரை காலாலை அதை மிதிச்சுக் கொல்லப்பார்த்தான். ஆனால் எலியெண்டால் மாலின்ரை மூலேக்குள்ளை கிடந்த பொட்டுக்குள்ளை  ஓடித்தப்பீட்டுது. 


"சிணி, பெருவிரலை கடிச்சுப்போட்டுது."எண்டு கைவிரலைக் காட்டினான். நான் கொள்ளைக் கிண்ணத்திலை எடுத்திட்டு அவுக் கெண்டு பெட்டகத்து மூடியை மூடிட்டன். 

" இப்ப வெள்ளியாருக்கு வலு புளுகாய்  இருக்கும். இந்தப் வேளையிலை வழக்கமாய் கொள்ளு வைக்கிறதில்லை" எண்டு சொன்னன். எலியிட்டை  கடிவாங்கினது காணும் எண்ட  மாதிரி கூபரும் நிண்டு மினைக்கெடேல்லை கிளம்பிட்டான். அந்த இரகசியக் கடிதமெல்லாம் இண்டைக்கு இவனிட்டை இருந்து தப்பிச்சிட்டிது. அனக்கு பெரிய ஆறுதலாய் இருந்திச்சுது.

இந்தத்தரம் ஒருமாதிரி தப்பீட்டிது. இனிமேல்பட்டு மூக்குத்தூள் போணியை இஞ்சை வைக்கேலாது. நான் ஒரு புது மறைவிடம் கண்டு பிடிக்க வேணுமே! கனநேரம் மூளையை விட்டு யோசிச்சன். கடைசியிலை உருளைக்கிழங்கு சேர்த்து வைக்கிற பாதாள அறையிலை,கதவுக்கு இடப்பக்கமாய்  மூக்குத்தூள் போணியை தாட்டு வைச்சன். அடுப்படிச் சிவரிலை புதுசாய் இன்னுமொரு விடுகதை சோபியா அக்கைக்கு எழுதி வைச்சன்.



பரி வெண்மை நாடும் 
நாடி செம்மை ஆகும் 
பல உண்மை ஆயும் 
பத்திரம் வாயும் நீயும் !

உதை மிஞ்சி என்னாலை சோபியா அக்கைக்கு ஒண்டும் செய்யேலாது. மைக்க நாள் விடியிறது விடியமுன்னம், செர்ரிப்பள்ளத்திலை ஒரு சீவனும் எழும்ப முன்னம்.  குதிரைக்காறன் வளவிலை இருந்து மேலை நீலமலையைப் பார்க்க நான் வெளிக்கிட்டிட்டன்!




                                                                               ( சந்திப்பம்)




சொல்விளக்கம் :
வெளிக்கிடுதல் - புறப்படுதல், துவங்குதல் 
சடங்கம் - பயண மூட்டை 
சன்னாசியாருக்குச் சடங்கம் பெருத்த மாதிரி -  எல்லாமே துறந்த துறவிக்கு  ஒரு பெரிய  பயண மூட்டை  கிடைத்த பின் கவனம்  மாறியது மாதிரி 
வருத்தவாளி - நோயாளி 
அட்டுதல் - அழித்தல் 
அட்டிட்டாரோ- அழித்து விட்டாரோ 
தொட்டிட்டாரோ - தொட்டுவிட்டாரோ 
பேசினநான் - ஏசினேன் 
தலையால் மண் கிண்டுதல் - பலனில்லாத வேலை 
தெண்டித்தல்  - முயற்சித்தல்
வியளம் - தகவல்  
பூர முன்னம் - புகு முன்னம் 
சொல்லீட்டு = சொல்லி + இட்டு - சொல்லிவைத்து 
பதடி - பதர் 
ஊசாடுதல் - மெல்ல உலாவுதல் 
போணி, பேணி  - குவளை 
பேச்சுவழக்கில் : 
ரின்பால் போணி , பவுடர்ப்போணி , தூள்ப்போணி 
தாட்டு < தாழ்த்து - புதைத்து 
பத்திரம் - கவனம் 
அகரமுதலியில் : எய்ப்பு - இளைப்பு, தளர்ச்சி, ஒடுக்கநிலை , வறுமைக்காலம் 
பேச்சுவழக்கில்   : எய்ப்பு  > எய்ப்பன் > எப்பன் - கொஞ்சம், சொட்டு, எள்ளளவு 
                                           எல்லுப்போலை < எள்ளுப்போலை - எள்ளளவு 

                                          என்னட்டை, என்னிட்டை  - என்னிடத்தே ,என்னிடம் 
                                          அம்மாட்டை ,அம்மாவிட்டை - அம்மாவிடத்தே, அம்மாவிடம் 
சதிரம் < சரீரம் - உடம்பு 
பேய் - முட்டாள் 
துலையாய் - தூரமாய் 
கணக்காய் , கணக்கிலை  - மாதிரி 
அடுக்குப் பண்ணுதல் - ஆயத்தப் படுத்துதல் 
அசம்பி, அசம்பை - பயணிகள் தோட்பை , satchel
வரை - மலை 
போடிபோக்கு - வித்தியாசம், ஒருவிதம் , நடப்பு 
அகரமுதலியில் : தஞ்சக்கேடு - வறுமை 
பேச்சுவழக்கில் : தஞ்சக்கேடு - இளைப்பு, களைப்பு 
முட்டிறக்குதல் - மனக்குறை சொல்லி ஆறுதல் 
விடுகை விடுதல் - பொய்யுரைத்தல் 
சங்காத்தம் - நட்பு 
கலைவு காட்டுதல் - துரத்துதல் 
பரி - குதிரை