Author: ந.குணபாலன்
•5:53 PM

                                                                        மூலக்கதை : Bröderna Lejonhjärta


                                                 

                                                   எழுத்தாளர் : அஸ்த்ரி   லிண்ட்கிறேன் , சுவீடன்  
                                                                     (ASTRID   LINDGREN ,     SWEEDEN)
                                                            (14/11-1907 --- 22/01-2002)
                                                ஓவியர்:இலூன் வீக்கெலான்ட்
                                                                               ( Ilon Wikeland)
                                                  தமிழாக்கம் :  ந. குணபாலன்
                                                       

துடிப்பு ஆறு : இனியுமொரு  பிறிவோ?

                                  
"தெங்கிலின்ரை காலம் நெருங்கி விட்டிது." எண்டார் அண்ணர். நாங்கள் ஆத்தங்கரையோரம் புல்லிலை படுத்துக் கிடந்தம். இப்பிடி அமைதியான  நல்லதான ஒரு காலைமைப் பொழுதிலை தெங்கில் எண்ட  கறுமம் பிடிச்சவனோ இல்லை வேறையேதும் துன்பதுயரமோ மனிசரைப் பிடிச்சு ஆட்டும் எண்டு நம்பேலாமல் கிடக்கு. நல்ல அமைதியாய் இருக்கு. நிம்மதியாய் இருக்கு. பாலத்துக்குக் கீழை கிடக்கிற கல்லுகளை உருவிப் பாயிற  ஆத்துத் தண்ணியின்ரை " குளுகுளு குக்குளு" எண்ட சத்தம் மட்டுந்தான் எங்கடை காதிலை கேட்குது. புல்லிலை படுத்த படி  நீல வானத்தில மிதக்கிற சின்னச்சின்ன வெண்ணிற முகிலைப் பார்க்கிறது  மனசுக்கு இதமாய் சுகமாய் இருக்கு. எதையும் பற்றிக் கவலைப் படாமல் எங்கடை பாட்டிலை ஏதாவது பாட்டு பாடவேணும் போலை கிடக்கு.
                                   
இப்ப போய்  இந்த அண்ணர் தெங்கிலைப் பற்றிக் கதைக்க வெளிக்கிடுறார். அனக்கு தெங்கிலின்ரை கதையை எடுக்கவே பிடிக்கேல்லை. ஆனால் மனம் எண்ட குரங்கும் அங்கை தானே தாவிப் பாயிது?
" என்னத்தை வைச்சு தெங்கிலின்ரை காலம் நெருங்கீட்டிது எண்டு சொல்லிறீர்?" எண்டு கேட்டன்.
" அது வந்து எந்தவொரு கொடுங்கோலனுக்கும் முந்தியோ இல்லைப் பிந்தியோ முடிவு காலம் எண்டு ஒண்டு வருந்தானே? ஒரு சின்னப் பேன் போலை நசுக்குப் பட்டு அழியிற காலமும் வரும், வரும்!" எண்டார்.
"அந்த நல்ல காலம் வலு கெதியாய் வரவேணும் எண்டு நான் விரும்பிறன்."

அப்ப அண்ணர் முணுமுணுத்தவர் ,

" ஆனால் அவன் தெங்கில் எண்டவனிட்டை நல்ல ஆள்அம்பு படைபலம் இருக்கு. கத்துலாவையும் தன்ரை கையுக்குள்ளை வைச்சிருக்கிறான்"
திரும்ப அந்தப் பயங்கரமான பேரை சொல்லிறார். அது பற்றி அவரிட்டை கேட்க விருப்பந்தான். ஆனாலும் நான் ஒண்டும் கேட்கேல்லை. அதைப் போய்க் கேட்டு இந்த நல்லதொரு காலைமைப் பொழுதை ஏன் வீணாய்க் கெடுப்பான்?

ஆனால் எல்லாப் பயங்கரத்தையும் தூக்கி விழுங்குமாப் போலை அண்ணர் ஒண்டு சொன்னார்.

" சீனியப்பு! குதிரைக்காறன் வளவிலை நீ கொஞ்சக்காலம் தனிச்சிருக்க வேண்டி வரும் . நான் ஒரு பயணம் காட்டுறோசாப் பள்ளம் வரை போய்வர வேண்டிக் கிடக்கு"
உதென்ன கோதாரி? உப்பிடி ஒரு இடியைத் தூக்கிப் போடிறாரே? நான் மட்டும் ....தனிச்சு.... இஞ்சை.... குதிரைக்காறன் வளவிலை .....உவர் அண்ணர்ப் பிள்ளையார் என்ன தன்ரை மனசிலை விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்? ஒரு ஒற்றை நிமிசம் அவரை விட்டிட்டு நான் இருப்பனாமோ? தெங்கில் வெட்டி வைக்கிற கிடங்கிலை அவர் தானே  போய் விழுகிறதெண்டாலும்,  நானும் கூடிப் போமாட்டனாமோ? நான் என்ரை மனசிலை பட்டதைச் சொல்லிப் போட்டன்.

அண்ணர் என்னை ஒருமாதிரிப் பார்த்தவர்,

" சீனியப்பு! எனக்கு இருக்கிற ஒரேயொரு தம்பி. அவனுக்கு எதுவித ஆபத்தும் வராமல் காப்பாற்ற வேண்டியது என்ரை பொறுப்பு.  ஒரு முக்கியமான காரியத்திலை நான் என்ரை மனசு, புத்தி, சக்தி எல்லாம் பாவிக்க வேண்டி இருக்கிற நேரத்திலை,  சன்னாசியாருக்கு சடங்கம் பெருத்த மாதிரி எப்பிடி உன்னையும் கொண்டு திரியமுடியும்? ஆபத்தான வேலை ஒண்டிலை நான் இறங்கிற நேரம் இப்பிடிக் கேட்கிறது உனக்கு ஞாயமே?" எண்டு சொன்னவர்.

அவர் என்னதான் சொன்னாலும் என்ரை மனசு ஆறேல்லை. அனக்கு ஒரே துக்கம் துக்கமாய் வந்தது. அதையும் மிஞ்சிக் கோவம் கோவமாய் வந்தது. அடக்கேலாமல் அண்ணரைப் பார்த்துக் கத்தினன் ,

"நீர் ! ...நீர்!....அனக்கு உது சொல்லேலாது கண்டீரோ! உம்மைப் போக விட்டிட்டு நான் மட்டுந் தனியனாய் இஞ்சை குதிரைக்காறன் வளவிலை இருந்து கொண்டு;  என்ரை அண்ணர் நீர் போனநீர் திரும்பி வருவீர் வருவீர் எண்டு தவிக்கவோ? நீர் ஒருவேளை வராமலே போவிட்டீர் எண்டால்? நான் ஆரட்டைச்  சொல்லி அழ?"

அப்ப அனக்கு முந்தின முறை அண்ணர் என்னைத் தவிக்க விட்டிட்டுச் செத்துப் போனதும், நான் வருத்தவாளியாய் கிடந்து அல்லல் பட்டதும், இனிமேல் சீவியத்திலை அண்ணரைப் பார்க்கேலாதே எண்டு நான் பட்ட பாடும், அனக்குத் தெரியும், என்ரை நெஞ்சுக்குத் தெரியும்!  இப்ப இனியுமொரு பிறிவு எங்களுக்கு வேணுமே? இருட்டான குகைக்குள்ளை போகுமாப் போலை திக்குத் திசை தெரியாத மாதிரி ஒரு உணர்வு.


இப்ப என்னடா எண்டால் திரும்பவும் என்னை விட்டிட்டிப் போக நிற்கிறார் இவர்! என்னவெண்டு நான் அறியாததொரு ஆபத்துக்குள்ளை போய்க் குதிக்கப் போறன் எண்டுறாரே ?  இந்த முறைக்கு இவர் ஒரு கதைக்கு திரும்பி வரேல்லை எண்டு கண்டால், எதுவித உதவியும் இல்லாமல் நானும் தனிச்சு இருந்து ஏங்கி ஏங்கி மாள வேண்டியது தான். 

அனக்கு கோவமும் கொதியும் அடங்கின பாடாயில்லை. மாறுக்கு இன்னும் இன்னும் கூடிக் கொண்டு போனது. நான் இன்னுமின்னும் பெலமாய்   அட்டிட்டாரோ? தொட்டிட்டாரோ ?  எண்டு கத்திக் குழறினநான் . வாயிலை வந்ததெல்லாம் சொல்லிப் பேசினநான் . என்னை  சமாதானப் படுத்திறது  எண்டது அண்ணருக்குக் பெரிய பாடாய்  போச்சு. 


நானும்  தலையாலை மண் கிண்டிப்   பார்த்து  என்ன சுகத்தைக் கண்டன்? அண்ணர் தன்ரை முடிவை மாற்றவுமில்லை; என்னிலை இரங்கவுமில்லை . அண்ணர் எடுத்த காரியம் முடிக்காமல் சும்மா இருக்க மாட்டார் எண்டது ஒரு வகையிலை அனக்கும்  தெரிஞ்சது தான். எது நல்லது எது கெட்டது எண்டது என்னை விட அண்ணருக்குத்தான் கூடுதலாய் விளங்கும். எண்டாலும் அனக்குத் தாங்கேலாமல் கிடக்கே? நான் என்னத்தைச் செய்ய?




அண்டைக்கு இரவு அடுப்புக்குப் பக்கத்திலை ரெண்டு பேரும் இருக்கிறம். அடுப்பு நெருப்பிலை குளிர் காய்ஞ்சு கொண்டு இருக்கிறம் .  அடுத்த நாள் அவர் வெளிக்கிடப் போறார். அப்ப என்னைத் தன்ரை தோளோடை அணைச்சவர், கேட்கிறார் 
    " எட வெருளி வெங்காயம்! அண்ணன் எப்பிடியும்  திரும்பி வருவன் எண்டதை நீ நம்ப 
     மாட்டியே?"  எண்டு.

அனக்கு இப்ப கோவம் எல்லாம் போட்டுது. துக்கம் தான் என்னைப் போட்டு வருத்துது. அண்ணருக்கும் என்ரை மனநிலை தெரியும். என்ரை அண்ணருக்கு  உண்மையிலை என்னிலை எம்மளவு அன்பு! அனக்கு சுடுபாணும்,வெண்ணையும்,தேனும் தின்னத் தந்து ;அந்த  நேரத்திலையும்  மாயாசால, சரித்திர, புராணக் கதை எல்லாம் சொல்லிறார். நானெண்டால் உதெல்லாம் கேட்டு இரசிக்கிற மனநிலையிலை இல்லை. என்ரை மண்டைக்குள்ளை நிண்டு சுழண்டதெல்லாம் தெங்கில் எண்டவன்  பண்ணிற கொடுவினைக் கதையள் தான். எல்லாத்தையும் விடக் கடும் பயங்கரப் பேய்க்கதையளாய் தெங்கிலின்ரை கதையள் இருக்கும் எண்டு நான் நம்ப துவங்கினன் .   

மனம் கேளாமல் அண்ணரை திரும்பவும் கேட்டுப் பார்த்தன். 
"ஏன் இப்பிடி ஒரு உயிராபத்தான காரியத்திலை இறங்க வேணும்? பேசாமல் பறையாமல் இஞ்சை குதிரைக்காறன் வளவிலை அடுப்பு நெருப்பிலை குளிர் காய்ஞ்ச படிக்கு நம்ம நம்ம பாட்டைப் பார்த்த படி நல்ல சுகமா இருக்கலாமே? ஏன் அதுகும் நீர் வெளிக்கிட வேணும் " எண்டு கேட்டன். அப்ப அண்ணர் என்ன சொன்னவர் தெரியுமே?

"சிலசில நேரத்திலை என்னதான் அந்தரம் , ஆபத்து வந்தாலும்; துணிஞ்சு ஒரு காரியத்திலை நயநட்டம் பாராமல் இறங்க வேணும்.இப்ப நான் இதிலை இறங்கேல்லை எண்டு கண்டால் நான் ஒரு மனிசப் பிறவி  இல்லை. வெறும் ஒரு புழுக்கை தான் கண்டியோ!"


அண்ணர் தான் என்ன செய்யப் போறன் எண்டு சொன்னவர். கத்துலாக் குகையுக்குள்ளை மறியலிலை இருக்கிற ஒர்வார் நயினாரை விடுவிக்க என்ன பாடு பட்டும்  தெண்டிக்கப் போறாராம். ஏனெண்டால் சோபியா அக்கையை விடவும் ஒர்வார் நயினார் மிக முக்கியமான ஆளாம். ஒர்வார் நயினார் மட்டும் இல்லை எண்டு கண்டால், இந்தப் பசுந்தான பள்ளங்களும் ஊருகளும் நாசமாய்ப் போய் விடுமாம்.  இருட்டிக் கனநேரம். அடுப்பு நெருப்பும் குறைஞ்சு குளிர்ந்து போச்சு. நடுச்சாமமும் ஆகிப் போச்சு.


அடுத்தநாளும் விடிஞ்சது. ஆருக்கு விடிவு காலமோ? என்னட்டை இருந்து ஒரு பெருமூச்சுப் பறிஞ்சது. நான் படலையடியிலை நிண்டன். அண்ணர் பனிப்புகாருக்குள்ளை குதிரையிலை ஏறிக் கரைஞ்சு, மறைஞ்சு போனார். அண்டைக்கு வெள்ளாப்பிலை செர்ரிப்பள்ளம் மூடி ஒரே பனிப்புகார். நெஞ்சு வெடிக்க அண்ணரை பனிப்புகார் விழுங்கிறதைப் பார்த்துக் கொண்டு பேசாமல் நிண்டன். கையாலை படம் கீறி  அழிச்சு விட்டதைப் போலை அண்ணர் என்ரை கண்ணிலை இருந்து மறைஞ்சார். நான் தன்னந்தனியனாய் நிண்டன் . ஐயோ என்னாலை தாங்கேலாமல் கிடந்திது. துக்கம் தாங்கேலாமல் குதிரை மாலுக்குள்ளை ஓடினன். அவதியவதியாய் வெள்ளியாருக்கு கடிவாளமும், சேணமும் பூட்டி ஏறினன். நாலுகால் பாய்ச்சலிலை அண்ணரையும்,வியாழரையும் தேடி வெள்ளியாரை ஓட்டினன். ஒருமிக்க அண்ணரை துலைக்க முன்னம் கடைசி கடைசியாய் ஒருக்கால் பார்க்க வேண்டாமே?


அண்ணர் முதலிலை துலிப்பான் வளவுக்குத் தான் போய் இருப்பார். சோபியா அக்கையிட்டை உரிய வியளம் எல்லாம் அறிய வேணுமெல்லே? துலிப்பான் வளவு தேடி சும்மா ஒரு விசரன் பைத்தியகாறன் போலை குதிரையை ஓட்டினன் . அண்ணரும் துலிப்பான் வளவுக்குள்ளை பூர முன்னம் எட்டிப் பிடிச்சிட்டன். அனக்குக் கொஞ்சம் வெக்கமாயும் இருந்திச்சு.

"என்ன என்ரை சீனியப்பு? என்னடி ராசா வேணும்?" எண்டு பாசம் ஒழுக அண்ணர் கேட்டார். பார்த்தால்....அவரின்ரை முகம் மூஞ்சையும் சிவந்து வீங்கி இருந்திச்சிது. ஒருவேளை அவரும் அழுதிருப்பரே?

ம்....அனக்கு என்ன வேணும்?

" அண்ணர் ! நீர் நிச்சயமாய்  என்னை ஏமாத்தாமல் என்னட்டைத் திரும்பி வருவீர் தானே?"எண்டு முணுமுணுத்தன். என்னாலை வாய் திறந்து உதைத் தான் கேட்க ஏலுமாய்க்  கிடந்திது. அப்ப அனக்கு அருகாலை வியாழரை ஓட்டிக் கொண்டு வந்தார்.  குதிரை ரெண்டும் அசையாமல் நிண்டிச்சுது. தன்ரை ஆள்காட்டி விரலாலை என்ரை முகத்தைத் துடைச்சார். கண்ணீராய் இருந்திருக்கும்.
" சீனியப்பு அழப்படாது! நிச்சயமாய் நாங்கள் சந்திப்பம்! எங்கடை சந்திப்பு இங்கினை நஞ்சியாலாவிலை அமையாது எண்டால் ,  நஞ்சிலிமா எண்ட இடத்திலை நிச்சயம் அமையும் ." எண்டார்.
" நஞ்சிலிமாவோ ? அப்பிடி எண்டால்....?" எண்டு கேட்டன். 
" பேந்து ஒரு நேரம் ஆறுதலாய் அது பற்றிச் சொல்லிறன்." எண்டு சொன்னவர்.
அனக்கு விளங்கேல்லை..... எப்பிடி என்ரை நாளும் பொழுதும் போச்சுது..... குதிரைக்காறன் வளவிலை எண்டு. முசலுகளைக் கவனிக்கிறது..... வெள்ளியாரை பராமரிக்கிறது.... . வெள்ளியாரோடையும், முசலுகளோடையும் கனநேரமாய் என்ரை மனத் தவிப்பெல்லாம் கொட்டிப் பினாத்திறது... மீன் பிடிக்கிறது.... ஆத்திலை நீந்திறது... அம்பெய்து பழகிறது... இப்பிடியாய் பொழுதை போக்காட்டினாலும் அண்ணர் இல்லாமல் எல்லாமே வெறுமையாய் இருந்திது. 

சோபியா அக்கை இடைசுகம் ஏதும் தீன் கொண்டு வந்து தந்தவ .  அப்ப ரெண்டு பேரும்  அண்ணரைப் பற்றிக் கதைப்பம். 

" கெதியிலை யோனத்தான் வீட்டுக்கு வந்திடுவார். " எண்டு அவவும் சொல்லுவா எண்டு ஒவ்வரு தரமும் நான் காத்திருந்தன். ஆனால் அவ ஒண்டுமே அப்பிடி சொன்னதில்லை. ஒர்வார் நயினாரைக் காப்பாத்த தான் போகாமல் ஏன் அண்ணரை அனுப்பி வைச்சவ எண்டு கேட்க ஒவ்வரு தரமும் நினைப்பன் . ஆனால் கேட்டதில்லை. தெரிஞ்ச மறுமொழி தானே? அண்ணர் விளப்பமாய் சொல்லீட்டுத் தான் போனவர். சோபியா அக்கையிலை  தெங்கிலுக்கு  சரியான பகையாம்.
" செர்ரிப்பள்ளத்து சோபியா அக்கையும், காட்டுறோசாப்பள்ளத்து  ஒர்வார் நயினாரும் தான் அவனுக்கு  பொல்லாத எதிர்ப்பு , உது அவனுக்கும் தெரியும் . " எண்டெல்லாம் அண்ணர் அனக்கு சொன்னவர். 

" கத்துலாக் குகையிலை ஒர்வார் நயினாரை மறியலிலை  போட்டு விட்டான். அடுத்துத் தொடுத்து சோபியா அக்கையையும் பிடிச்சுப் போட வேணும் எண்டு நிற்கிறான். பட்டினி போட்டு சாகடிப்பான். சோபியா அக்கையை உயிரோடையோ இல்லை பிணமாயோ பிடிச்சு அவன்ரை கையிலை குடுக்கிற ஆக்களுக்கு பதினைஞ்சு வெள்ளைக்குதிரை பரிசாம். கொள்ளையிலை போவான் அறிவிச்சிருக்கிறான். "


எல்லாமே அண்ணர் சொல்லி வைச்சவர். ஆனபடியாலை  சோபியா அக்கை ஏன் காட்டுறோசாப்பள்ளத்தை விட்டு விலத்தியிருக்க வேணும் எண்டது அனக்கும் தெரியும். ஆனபடியாலை தானே அண்ணரும் காட்டுறோசாப்பள்ளத்துக்கு போக வேண்டி வந்தது! தெங்கிலுக்கு  அண்ணரைப் பற்றி ஒண்டும் தெரியாது எண்ட  நம்பிக்கை எங்களுக்கு. ஆனால் சிலநேரம் ஒரு பதடி; அண்ணர் வந்து சோபியா அக்கையின்ரை தோட்டக்காறப் பெடியன் மட்டுமில்லை எண்டதைக் கண்டு பிடிச்சுக் கோள் மூட்டியிருக்கக் கூடும்.  அண்டைக்கொருநாள் அலமாரி ஓரம் நிழலாடினதைப் போலை வந்து மறைஞ்சானே அந்தத்  துரோகியை நினைக்க பயமாய்க் கிடக்குது. சோபியா அக்கைக்கும் அவனையிட்டு அடிக்கடி மன அமைதி கெட்டுப்போய் இருக்கும்.


"அந்த ஆளுக்கு கனக்க தகவல் தெரிஞ்சு இருக்கும்" எண்டு சொன்னவ .

"இனிமேலும் ஆராவது குதிரைக்காறன் வளவுப் பக்கம் வந்து ஊசாடிப் போனால் எனக்கு உடனடியாய் அறிவிக்க வேணும்" எண்டு சொன்னவ.
"ஆராவது வந்து ஆராய்ஞ்சு பார்த்தால் அலமாரியின்ரை கள்ள இழுப்பறையைக் கண்டு பிடிக்கிறது ஒண்டும் பெரிய காரியம் இல்லை"  எண்டு நானும் சொன்னநான். அந்த இரகசிய கடிதம் தகவல் எல்லாம் பிடிபடாமல் வேறை இடம் மாத்தி வைக்க வேணும்.  அதுகளைக் எடுத்து ஒரு பழைய மூக்குத்தூள் போணிக்குள்ளை  வைச்சு மூடினம். பேந்து  அதை மறைவாய்க் கொண்டு போய் குதிரைமாலிலை கொள்ளு வைக்கிற மரப்பெட்டகத்திலை அடியிலை மறைச்சுக் கொள்ளைப் போட்டு தாட்டு  மூடினம். மேலாலை சேணத்தைப் போட்டு வைச்சம். 

புதுக் கடிதம் வந்தால் அதை உடனடியாய் எடுத்துக் கொண்டு எங்கடை வீட்டை ஓடி வருவா. மூக்குத்தூள் போணியைத்  துழாவி எடுத்து புதுக் கடிதத்தை வைச்சு திரும்ப ஒளிச்சு வைப்பா . புது மறைவிடத்தை  சட்டெண்டு மற்றவை கண்டுபிடிக்கேலாது எண்டு ரெண்டு பேரும் நினைச்சம்.

"பத்திரம் அப்பன்! ஒரு குருவிக்கும் தெரியப் படாது! இரகசியம் பாதுகாக்கிறது கயிட்டமான காரியம் தான்.  நீரும் பத்திரமாய் இரும்."எண்டு அனக்கும்  ஆயிரம் பத்திரம் சொல்லிப் போட்டுத்தான் போவா .

மெய்தான்! உந்த இரகசியத்தை பத்திரமாய் வைச்சிருக்கிறது எண்டது கயிட்டமான காரியம் தான். அதுகும் ஏமஞ்சாமத்திலை நித்திரையாய் போட்டால் எந்தக் கள்ளன் காடன் வந்துலாவிப் போவானோ ? ஆர் கண்டது? ஒரு பக்கம் அண்ணரைப் பற்றிக் கெட்ட கெட்ட கனா எல்லாம் வந்த சீர். எட கறுமத்தை ! கனாக் கண்டு திடுக்கிட்டு சாமத்திலை முழிச்சாலும் பயங்கரக் கற்பனை தான் போட்டு உலுக்கும். பேந்தென்ன விடிய விடிய முழிப்புத்தான்! ஆன சீரிலை நித்திரையும் அனக்கு இல்லாமல் போச்சிது. 


என்ரை மண்டைக்குள்ளை சுழலிற  கேள்வி எல்லாம் வெளியாலை என்ரை காதிலை வந்து விழுது. உந்தக் கேள்வி ஒண்டுமே அனக்கு மனநிம்மதியைத் தரேல்லை. எத்தினை நாளைக்கெண்டு வீட்டை இருந்து கொண்டு யோசிச்சுக் கொண்டிருக்கிறது? விசர் பிடிக்கும் போலை கிடக்கிது.  ஒருநாள் செக்கல் பொழுது தங்கச்சாவல் பானகப்பந்தலுக்குப்  போய்ப் பார்த்தன். ஒரு மாற்றம் வரட்டுக்கும் எண்டு.


அண்ணர்  இல்லாமல் தனிச்சு வந்த என்னை எல்லாரும்  கண் ஒட்டாமல் பார்த்திச்சினம்.

" எட ! இதென்னடா  புதினமாய்க் கிடக்கிது ? எப்பவும் ஒண்டாத் திரியிற சிங்கநெஞ்சன் அண்ணன்தம்பிமாரிலை  தம்பிக்காறன் மட்டும் தனிச்சு வாறார் . அண்ணன்காறன் எங்கை போட்டாராம்? என்ன செய்தநீர் யோனத்தானை?" எண்டு யூச்சி ஏதேதோ அலட்டினார். 

என் பாடு பெரியச் சங்கடமாய்ப் போச்சுது. என்னத்தைச் சொல்லிச் சமாளிக்க? உள்ளது ஒண்டும் வெளியாலை நாலாம் பேருக்குத் தெரியப் படாது எண்டு படிச்சுப் படிச்சு அண்ணரும், சோபியா அக்கையும் சொல்லி வைச்சவை. அப்பிடியிருக்க .....அண்ணர் எங்கை போனவர்?

....என்னத்துக்குப் போனவர்?
.....என்ன செய்யவெண்டு போனவர்?
.... ஆரைப் பார்க்கப் போனவர்? 
..... எண்ட விளப்பம் ஒண்டுமே தப்பித் தவறி வெளியை கசிஞ்சிடப் படாது.

யூச்சி கேட்டது என்ரை காதிலை விழாதது போலை ஒண்டும் பறையாமல்  இருந்தன். ஆனால் அங்காலை ஒரு பக்கம் இருந்த கூபர் விடேல்லை.  

"அது சரி எங்கை யோனத்தான் போட்டிது? சோபியா தன்ரை தோட்டக்காறனை எங்கினயும் துலைச்சுப் போட்டாவோ?" எண்டு வாயைக் கிண்டினார்.
" அண்ணர் வேட்டைக்கு எண்டு போனவர்." எண்டு சொல்லிப் பார்த்தன் .
" மேலை மலையிலை ஓநாய் வேட்டைக்கு எண்டு வெளிக்கிட்டவர்." ஏதாவது சொல்லிச் சமாளிக்க வேணும் தானே? எதோ என்ரை வாயிலை வந்ததை சொன்னநான் . நல்லகாலம் சொன்ன பொய்யும் பொருத்தமாய்ப் போச்சு. மேலை மலையிலை கனக்க ஓநாயாம் எண்டு அண்ணரும் ஒருக்கால் சொன்னவர்.  

சோபியா அக்கையைப் பானகப்பந்தலிலை அண்டைக்கு எண்டு பார்த்துக் காணேல்லை. மற்றும்படிக்கு ஊர்ச்சனம் கனக்க பேர் பானகப்பந்தலுக்கு வந்திருந்தவை. வழக்கம் போலை பாட்டுக்கள் பாடினவை. என்ரை வாய் மட்டுக்கும் ஆடேல்லை. அனக்கு ஒண்டிலையும் மனம் ஒட்டேல்லை. அண்ணர் இல்லாமல் மனசு  ஒரே சலிப்பாய் இருந்திது. கன நேரம் அங்கை நான் நிண்டு மினைக்கடேல்லை.


" ஒண்டுக்கும் யோசிக்காதை, கார்ல்! வேட்டையாடினது காணும் எண்டளவிலை யோனத்தான் வீட்டுக்கு கெதியா வந்திடுவான்" எண்டு நான் வெளிக்கிடேக்குள்ளை  யூச்சி சொன்னவர்.  
" இந்தா இதைக் கொண்டு போ! அண்ணரைக் காத்துக்கொண்டு இருக்கிற நேரத்திலை சும்மா கொறிக்கலாம் ." எண்டு சொல்லி ஒரு பையிலை நிறைய விசுக்கோத்துப் பலகாரங்கள் தந்து விட்டார். தங்கச்சாவல் உண்மையிலையே ஒரு தங்கமான மனிசன் தான். அண்ணர் இல்லாத ஏக்கம் ஒரு எப்பன் குறைஞ்ச மாதிரிக் கிடந்திது. 

நான் வீட்டுக்குக் குதிரையிலை சவாரி போனன். அடுப்புக்கு அருகிலை விசுக்கோத்துப் பலகாரங்களை ஒரு பெட்டியிலை போட்டு மூடி வைச்சன். கொஞ்சத்தை எடுத்துக் கொறிச்சன். மிச்சத்தை எக்கணம் அண்ணர் வாற நேரம் அவருக்குக் குடுக்கலாம் எண்டு மூடி வைச்சன். வெளியிலை பசந்த காலமாய் இருந்தாலும் கிட்டத்தட்ட கோடை காலம் போலை வெக்கையாய்  இருந்துது தான். ஆனாலும் வீட்டின்ரை அந்த மாதிரி தடிச்ச சிவரை ஊடுருவி பகல் பொழுதின்ரை வெய்யில்  வெக்கை உள்ளை வரேல்லை. வீடு குளிர்ந்து தான் கிடந்திது. ஆனதினாலை அடுப்பிலை விறகைப் போட்டு எரிச்சன். கொஞ்சத்திலை வீடு முழுக்க நல்ல கணகணப்பாய் வெக்கை இருந்திது.  


வாங்கிலிலை ஏறி போர்த்துச் சுறுட்டிக் கொண்டு படுத்திட்டன். கெதியிலை நித்திரையாய்  போனன். அண்ணரைப் பற்றிக் கனா வந்திது. ஒரு பயங்கரக் கனா! திடுக்கிட்டு முழிச்சன். 

"ஓம் அண்ணர் ! இந்தா இப்ப ஓடி வாறன் !" எண்டு குழறின படிதான் முழிச்சநான். 
'விசுக்'கெண்டு படுக்கையாலை துள்ளி எழும்பினநான் . என்னைச் சுற்றி இருந்த கும்மிருட்டிலை ஒரு எதிரொலி! அண்ணர்  காட்டுக் கத்தலாய் குழறின கணக்கிலை ! ஐயோ! என்ரை கனாவிலை அண்ணர் வந்து உதவி கேட்டுக் கத்தினவர் ! அவருக்கு உதவி தேவை! அனக்குத் தெரியும், அவருக்கு உடனடியாய் உதவி வேணும்! அனக்கு இப்பவும் அவரின்ரை குரல் காதிலை கேட்குது!

அண்ணர் இந்த கும்மிருட்டான சாம நேரத்திலை எங்கினை இருந்தாலும் காரியமில்லை ; நேரடியாய்  அவரட்டை ஓடிப் போகவேணும் போலை தவிப்பாய் இருந்திது. ஆனால் அது நடக்கக் கூடிய காரியமே? நான் என்னத்தைச் செய்ய? ஒருத்தரட்டையும் ஓடிப்போய் ஒரு ஆளுதவியும் கேட்கவும் ஏலாதே! நான் திரும்பவும் படுக்கையிலை போர்த்துச் சுறுட்டிக் கொண்டு படுத்தநான் . சதிரம் பதறி நடுங்கினது. உலகங்கள் எல்லாத்திலையும் நானொருத்தன் மட்டும் தன்னந் தனியனாய்  போனது மாதிரி...., ஒண்டுமே சாதிக்க முடியாத ஒரு சின்னப்பிள்ளை ஆனது மாதிரி..., பயமாய்க்  கிடந்திது.


காலைமையும்  விடிஞ்சிது.  தெளிஞ்ச வானமும், வெளிச்சமான பகலும் ஆனது. என்ன பலன்? தனிமையும் பயமும் என்னை விட்டு விலகுது  இல்லையே! கண்ட கனா முழுக்க நினைவாய்   இல்லை தான். எண்டாலும் அண்ணர் அவலமாய்க் கூப்பிட்ட குரல் காதுக்குள்ளை இன்னும் எதிரொலிச்ச சீர்! அதை என்னாலை மறக்க முடியேல்லை.எந்த ஒரு வழியாலையும் அண்ணரைத் தேடிப்  போக வேண்டியது தான்.


மணித்தியாலக் கணக்கிலை  முசலுகளுக்குக் கிட்ட இருந்து என்ன செய்யலாம் எண்டு பல வழியாலையும் யோசிச்சநான். உள்ளது  சொல்லிக்  கதைக்க ஒரு மனிசர் இல்லை. ஒருத்தரையும் ஒண்டும் உதவி ஒத்தாசை எண்டு கேட்க முடியாது. என்ரை பாட்டிலை நான்தான் என்ன செய்யிறது எண்டு தீர்மானிக்க வேணும். சோபியா அக்கையிட்டையும் போகேலாது . அவ எப்பிடியும் தடை சொல்லுவா. என்னைத் தனிய அனுப்பிற அளவுக்கு ஒண்டும் அவ ஒரு பேய் மனிசி இல்லை. ஆபத்தான வேலை. அனக்கும் துணிச்சலுக்கும் அஞ்சு கட்டை தூரம் துலையாய் இருக்கு .

எம்மளவு நேரமாய் குதிரைமாலின்ரை  சிவரிலை சாய்ஞ்சு கொண்டு யோசினையிலை இருந்திருப்பேனோ தெரியேல்லை.  அனக்கு அந்த நேரத்தில இருந்த  மனச் சஞ்சலத்திலை சுத்திவர கையிலை ஆப்பிட்ட புல்லை எல்லாம் அடிவேரோடை பிடுங்கினது தெரியேல்லை. இப்பிடியே  நாள்முழுக்க ஒண்டுக்கும் மனம் ஏவாமல் இருந்திருப்பன். அப்ப இருந்தாப்போலை அண்ணர் சொன்ன ஒரு சொல்லு வந்து என்னைப் போட்டு ஒரு ஆட்டு ஆட்டிச்சிது.

<<  "  சிலசில நேரத்திலை என்னதான் அந்தரம் , ஆபத்து வந்தாலும்; துணிஞ்சு ஒரு காரியத்திலை நயநட்டம் பாராமல் இறங்கவேணும்.இப்ப நான் இதிலை இறங்கேல்லை எண்டு கண்டால் நான் ஒரு மனிசப் பிறவி  இல்லை. வெறும் ஒரு புழுக்கை தான் கண்டியோ!"   >>


நான் தீர்மானம் பண்ணிப் போட்டன்! முசல் கூட்டுக்கு பொத்திப் பிடிச்சுக் கையாலை ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டன். முசலுகள் திடுக்கிட்டுப் போச்சுதுகள். பெலத்துத் திடமாய்ச் சொன்னநான்: 

"இந்தா நான் இறங்கிறன். நான் ஒண்டும் ஒரு புழுக்கையில்லை."

" நான் செய்யப் போறது தான் சரி. பின்வாங்கப் போறதில்லை" எண்டு முசலுகளுக்குச் சொன்னன்.  பக்கத்திலை அந்தநேரம் அதுகள் தானே அனக்குப் பேச்சுத்துணை! ஓ ! நான் வெளிக்கிட்டன் எண்டால் முசலுகள் தீன் தண்ணி  இல்லாமல் செத்துப் போடுமே? திறந்து விடுவம். கூட்டு முசல் காட்டு முசல் ஆகட்டன். மூண்டு முசலுகளையும் தூக்கிக் கொண்டு போய்  வளவுக்கு வெளியாலை விட்டன். 


" ஓடுங்கோ! இனி செர்ரிப்பள்ளம் முழுக்க உங்கடை இராச்சியம் தான்! நல்ல பச்சைப்புல்லு நிறைய இருக்கு. உங்கடை சாதிசனத்தையும் சந்திக்கலாம். நரிக்கும், கூபருக்கும் மட்டும் தான் நீங்கள் பார்த்துப் பதுங்கி நடக்கவேணும்! " எண்டு பிரியாவிடை சொன்னன். அதுகளுக்கு என்ன செய்யிறது எண்டு முதலிலை ஒண்டும் தெரியேல்லை. கொஞ்ச நேரம்  'தற புற' எண்டு முழுசியடிச்சுக் கொண்டு நிண்டுதுகள் பேந்து மெள்ள மெள்ள குதிச்சுக் கொண்டு புல்லுக்குள்ளை  மறைஞ்சு போட்டுதுகள்.  'சரக் சரக் ' எண்டு புல்லு மிதிபடிற சத்தம் கேட்டிச்சுது.  

அவதியவதியாய் வெளிக்கிடிறதுக்கு அடுக்குப் பண்ணினன்.  வெளிவெட்டையிலை இராத்தங்கிற நேரம் போர்க்க ஒரு கம்பளிப் போர்வை, நெருப்பு மூட்டிறதுக்கு தீக்கடைக்கல்லு, வெள்ளியாருக்கு ஒரு மூட்டை கொள்ளும் எடுக்கவேணும்! அனக்கும் வழிப்பயணத்திலை பசி வாற  நேரம் வயித்தை நிறப்பிறதுக்கு ஏதும் எடுத்து வைக்க வேணும். சோபியா அக்கை மனம் போல தந்த பாண் நிறையக் கிடக்கு. அந்தப் பாணையும், தேனையும்  ஒரு அசம்பிக்குள்ளை கொள்ளுமானவரை நிறப்பினன். எம்மளவு நாளைக்குத் தேவைப்படுமோ? சொல்லேலாது. பாண் எல்லாம் முடிஞ்சுதெண்டால்......? பேந்தென்ன முசலைப் போலை புல்லை நன்ன வேண்டியதுதான்!

நாளைக்கு மரக்கறிக்கஞ்சி காய்ச்சிக் கொண்டு வாறதெண்டு சோபியா அக்கை சொல்லிக் கொண்டு போனவ. ஆனால் அவ வாறதுக்கிடையிலை நான் கனதூரம் போய்விட வேணும். பாவம் சோபியா அக்கை கஞ்சியைத் திருப்பிக் கொண்டு போய் தானே வைச்சுக் குடிக்க வேண்டியதுதான்.  ஆனால் பாவம் என்னை இல்லாத  இடமெல்லாம் தேடி அலைய அவவை விடப்படாது. அவவுக்கு ஏதாவது ஒரு வகையிலை தகவல் தரத்தான் வேணும்.....ஆனால் அதே நேரத்திலை அந்தத் தகவல் விளங்கிப் பிடிபடுறதுக்கிடையிலை  நானும் நிண்ட இடம் தெரியாமல் பறிஞ்சிட வேணும்.


அடுப்படிச்சிவரில் ஒரு கரிக்கட்டியாலை எழுதி வைச்சன்.


கனா வரும்  - ஒரு குரல் வரும்!
வான் வண்ண வரை வரை 
விரை என மனதின் உரை 
சினம் தரும் வினாத் தேடும்  
விடை காண விடை தாரும்!  

எட ! எழுதினதும் ஒரு போடிபோக்காய்த் தான் அமைஞ்சு போச்சு. சோபியா அக்கையைத் தவிர உளவறிய வாற எந்த ஒரு கள்ளன்காடனுக்கும்  உது விளங்கிடப் படாது. பார்த்தால் ஒரு கவிதை கிறுக்கின மாதிரிக் கிடக்கட்டன். சோபியா அக்கைக்கு, நான் அண்ணரைத் தான் தேடிப்  போட்டன் எண்டது உடனடியாய் விளங்கி விடும்.

அனக்கு இப்ப கொஞ்சம் மனம் ஒருநிலைமைக்கு வந்திட்ட மாதிரிக் கிடந்தது. மனசிலை ஓர்மமும் தேகத்திலை பெலமும் வந்து நிறைஞ்ச மாதிரி ஒரு உணர்ச்சி. சிவரிலை கிறுக்கினது  என்னையும் அறியாமல் ஒரு பாட்டாய் என்ரை வாயிலை உலாத்தினது.

கனா வரும்  - ஒரு குரல் வரும்!
வான் வண்ண வரை வரை 
விரை என மனதின் உரை......

சும்மா சொல்லப்படாது. கேட்க நல்லாய்த்தான் கிடக்கு. 
அண்ணருக்கு எல்லா நடப்பையும் சொல்லவேணும்; அவரைக் கண்டவுடனை. ஒருவேளை காணாவிட்டால்.........? 

என்னட்டை இருந்த பெலமெல்லாம் சட்டெண்டு வடிஞ்சு போனமாதிரிக் கிடந்தது. திரும்பவும் ஒரு புழுக்கையாய் ஆனமாதிரி பயமாய்ப் போச்சு. தஞ்சக்கேடாய் இருந்திச்சுது. அப்ப அந்த நேரத்திலை அந்த இடத்திலை அனக்கு ஆதரவுக்கு இருந்த சீவன் வெள்ளியார் மட்டுந்தான். அண்ணர் போனாப்பிறகு பயமும், கவலையும் வாறநேரம் வெள்ளியாரிட்டை போய்  என்ரை முட்டெல்லாம் இறக்கி வைச்சிருப்பன். வெள்ளியாரின்ரை புத்திசாலித்தனமான கண்ணைப் பார்த்தாலே மனசு அமைதி ஆகும். அதின்ரை சூடான முகத்தைத் தடவ நான் ஒண்டும் தனியனில்லை எண்டு இருக்கும். இப்பவும் என்ரை முட்டிறக்கவும், தனிமையைக் கலைக்கவும்  வேணும் போலை தவிப்பாய் இருந்திச்சுது. 

குதிரைமாலுக்குள்ளை ஓடிப்போய்  "வ் ......."  எண்டு வெள்ளியாரைக் கூப்பிட திறந்த வாய் மேல் கொண்டு கூப்பிட்டு முடிக்கேல்லை. வெள்ளியார் அங்கை தனிச்சு நிற்கேல்லை! கூட ஒராள் நிண்டது.  இளிச்சுக் கொண்டு, வெள்ளியாரைத் தடவினபடி கூபர் நிற்கிறார். என்ரை நெஞ்சு படபடத்திச்சுது. உவன்தான் உளவாளி! உவன்தான் அந்தக் கள்ளன்காடன்! துரோகி! அனக்கு நிச்சயமாய்த் தெரிஞ்சு போச்சு. இல்லையெண்டால் ஏனிப்பிடி ஒரு அசுகையும் காட்டாமல் குதிரைமாலுக்குள்ளை வந்து பூரவேணும் ?

"அந்த ஆளுக்குக் கனக்க தெரிஞ்சிருக்கும்"எண்டு சோபியா அக்கையும் சொன்னவ தானே?கூபர்தான் அந்த ஆள்! அனக்கு விளங்கீட்டுது. எம்மளவுக்கு உவனுக்கு தெரிஞ்சிருக்கும்? எல்லாமே தெரிஞ்சிருக்குமோ? கொள்ளுப்பெட்டகத்துக்குள்ளை என்ன இருக்கெண்டு தெரிஞ்சிருப்பானோ? எம்மளவுக்கு நான் பயந்து போட்டன் எண்டதை நான் வெளியிலை காட்டாமல் இருக்கப் பார்த்தன்.

"என்ன செய்யிறீங்கள்?" என்ரை குரலிலை எரிச்சலைக் காட்டினன்.

"வெள்ளியாரோடை என்ன தேவை,காரியம் இருக்கு?"
"வெள்ளியாரட்டை எனக்கொரு தேவையுமில்லை. உன்னைத் தேடித்தான் வந்தநான். குதிரை கனைச்ச சத்தம் கேட்டிச்சிது எண்டு எட்டிப் பார்த்தநான். எனக்குக் குதிரை எண்டால் விருப்பம்.  உன்ரை வெள்ளியார் நல்ல இலச்சணமான குதிரை!" எண்டு கூபர் அலட்டினவன்.
"நல்லாய் விடுகை விடுவார். நானே நம்பிறவன்?" மனசுக்குள்ளை நினைச்சபடி ,
"என்னையேன் தேடுவான் ?" எண்டு கேட்டன்.
"உனக்கிதைத் தருவமெண்டுதான்" எண்டபடி வெள்ளைத்துணியிலை சுத்தினபடி என்னவோ ஒண்டை நீட்டினான்.
"உன்னை நேற்றைக்குப் பார்க்கப் பாவமாய் இருந்திச்சுது. அண்ணனும் பக்கத்திலை இல்லாமல் வேட்டைக்கெண்டு போக நீயும் ஆனவாகிலை சாப்பிடிறது இல்லைப் போலை."
அனக்கு என்ன பறையிறது எண்டு தெரியேல்லை. 
"மெத்தப் பெரிய உபகாரம்" எண்டு மெள்ள அனுங்கினன். ஒரு துரோகியிட்டை இருந்து சாப்பாடு வாங்கக்கூடாதெல்லோ? அல்லாட்டில் வாங்கலாமோ?

துணியை கொஞ்சம் விலத்திப் பார்த்தன். புகைப்போட்ட ஆட்டுக்கால் வத்தல். நல்ல வாசமாய் இருந்திச்சுது. உடனடியாய் பல்லுப்பதியக் கடிச்சுத்தின்ன ஆசைதான். ஆனால் உண்மையிலை "உந்த வத்தல் இறைச்சியும் வேண்டாம்! உம்மடை  சங்காத்தமும் வேண்டாம்! எடுத்துக் கொண்டு நடையைக் கட்டும்!" எண்டு சொல்லி ஆளைக் கலைவு காட்ட வேணும் போலை கிடந்திது.


நான் ஒண்டுமே பறையேல்லை. துரோகியைத் துரத்திறது சோபியா அக்கையின்ரை வேலை. நான் இப்ப செய்ய வேண்டியதெல்லாம் கூபரின்ரை துரோக வேலை எதுகும் தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறது தான்! அதோடை பயணம் போக இருக்கிறவனுக்கு உந்த இறைச்சி வத்தல் கிடைச்சதும் ஒரு கொடை எல்லோ?



"வெள்ளியார் ஒரு அருமையான குதிரை என்னுடைய பாலாடையைப் போலை " கூபர் வெள்ளியாரை விட்டு அரங்கேல்லை.

"பாலாடை வெள்ளை நிறமெல்லே? உங்களுக்கு வெள்ளைக்குதிரை எண்டால் பிடிக்குமே?"எண்டு கேட்டன்.
"ஓம் எனக்கு வெள்ளைக்குதிரையளிலை ஒரு தனிப்பட்ட கவர்ச்சி இருக்கு." எண்டு கூபர் சொன்னவன்.
"ம்.... ஏன் இருக்காது? அதுகும் ஒரு பதினைஞ்சு குதிரை எண்டால்...?" மனசுக்குள்ளை கேட்டுப் பார்த்தன். அடுத்தாப்போலை அவன் சொன்னதைக் கேட்டு அனக்கு அஞ்சும் கெட்டு, அறிவும் கெட்டுப் போச்சுது.

"வெள்ளியாருக்குக் கொஞ்சம் கொள்ளுக் குடுப்பமே? அதுகும் நல்லதீன் தின்னத்தானே வேணும்?"

என்னாலை அவனை மறிக்க முடியாமல் போச்சுது. கொள்ளுப்பெட்டகம் கிடந்த பக்கத்து அறைக்குள்ளை போய்விட்டான்.  பெட்டகத்துக்கு மேலாலை கிடந்த சேணம் , கடிவாளமெல்லாம் அரக்கி வைச்சான். 
"விடுங்கோ நான் செய்யிறன்" எண்டு சொல்லப் பார்த்தன். ஆனால் என்ரை வாயிலை இருந்து ஒரு சொல்லு உதிர்ந்தால் தானே? 

பெட்டகத்தைத் திறந்திட்டான். கொள்ளு அள்ளுகிற கிண்ணத்தையும் கையிலை தூக்கிட்டான். நான் எண்டால் கண்ணை இறுக்க மூடிட்டன். எக்கணம் எந்த நிமிசத்திலையும் மூக்குத்தூள் போணி  அவன்ரை கையிலை தடக்குப்படும். ஐயோ நான் என்ன செய்ய? இப்பிடி எல்லாம் நான் பயந்தபடி நிண்டன் . கூபர் திட்டிக்கொட்டினதைக் கேட்டு  கண்ணைத் திறந்தால் , ஒருசுண்டெலி சும்மா அம்பு போலை பெட்டகத்து விளிம்பிலை இருந்து பாய்ஞ்சிது.  கூபர் தன்ரை காலாலை அதை மிதிச்சுக் கொல்லப்பார்த்தான். ஆனால் எலியெண்டால் மாலின்ரை மூலேக்குள்ளை கிடந்த பொட்டுக்குள்ளை  ஓடித்தப்பீட்டுது. 


"சிணி, பெருவிரலை கடிச்சுப்போட்டுது."எண்டு கைவிரலைக் காட்டினான். நான் கொள்ளைக் கிண்ணத்திலை எடுத்திட்டு அவுக் கெண்டு பெட்டகத்து மூடியை மூடிட்டன். 

" இப்ப வெள்ளியாருக்கு வலு புளுகாய்  இருக்கும். இந்தப் வேளையிலை வழக்கமாய் கொள்ளு வைக்கிறதில்லை" எண்டு சொன்னன். எலியிட்டை  கடிவாங்கினது காணும் எண்ட  மாதிரி கூபரும் நிண்டு மினைக்கெடேல்லை கிளம்பிட்டான். அந்த இரகசியக் கடிதமெல்லாம் இண்டைக்கு இவனிட்டை இருந்து தப்பிச்சிட்டிது. அனக்கு பெரிய ஆறுதலாய் இருந்திச்சுது.

இந்தத்தரம் ஒருமாதிரி தப்பீட்டிது. இனிமேல்பட்டு மூக்குத்தூள் போணியை இஞ்சை வைக்கேலாது. நான் ஒரு புது மறைவிடம் கண்டு பிடிக்க வேணுமே! கனநேரம் மூளையை விட்டு யோசிச்சன். கடைசியிலை உருளைக்கிழங்கு சேர்த்து வைக்கிற பாதாள அறையிலை,கதவுக்கு இடப்பக்கமாய்  மூக்குத்தூள் போணியை தாட்டு வைச்சன். அடுப்படிச் சிவரிலை புதுசாய் இன்னுமொரு விடுகதை சோபியா அக்கைக்கு எழுதி வைச்சன்.



பரி வெண்மை நாடும் 
நாடி செம்மை ஆகும் 
பல உண்மை ஆயும் 
பத்திரம் வாயும் நீயும் !

உதை மிஞ்சி என்னாலை சோபியா அக்கைக்கு ஒண்டும் செய்யேலாது. மைக்க நாள் விடியிறது விடியமுன்னம், செர்ரிப்பள்ளத்திலை ஒரு சீவனும் எழும்ப முன்னம்.  குதிரைக்காறன் வளவிலை இருந்து மேலை நீலமலையைப் பார்க்க நான் வெளிக்கிட்டிட்டன்!




                                                                               ( சந்திப்பம்)




சொல்விளக்கம் :
வெளிக்கிடுதல் - புறப்படுதல், துவங்குதல் 
சடங்கம் - பயண மூட்டை 
சன்னாசியாருக்குச் சடங்கம் பெருத்த மாதிரி -  எல்லாமே துறந்த துறவிக்கு  ஒரு பெரிய  பயண மூட்டை  கிடைத்த பின் கவனம்  மாறியது மாதிரி 
வருத்தவாளி - நோயாளி 
அட்டுதல் - அழித்தல் 
அட்டிட்டாரோ- அழித்து விட்டாரோ 
தொட்டிட்டாரோ - தொட்டுவிட்டாரோ 
பேசினநான் - ஏசினேன் 
தலையால் மண் கிண்டுதல் - பலனில்லாத வேலை 
தெண்டித்தல்  - முயற்சித்தல்
வியளம் - தகவல்  
பூர முன்னம் - புகு முன்னம் 
சொல்லீட்டு = சொல்லி + இட்டு - சொல்லிவைத்து 
பதடி - பதர் 
ஊசாடுதல் - மெல்ல உலாவுதல் 
போணி, பேணி  - குவளை 
பேச்சுவழக்கில் : 
ரின்பால் போணி , பவுடர்ப்போணி , தூள்ப்போணி 
தாட்டு < தாழ்த்து - புதைத்து 
பத்திரம் - கவனம் 
அகரமுதலியில் : எய்ப்பு - இளைப்பு, தளர்ச்சி, ஒடுக்கநிலை , வறுமைக்காலம் 
பேச்சுவழக்கில்   : எய்ப்பு  > எய்ப்பன் > எப்பன் - கொஞ்சம், சொட்டு, எள்ளளவு 
                                           எல்லுப்போலை < எள்ளுப்போலை - எள்ளளவு 

                                          என்னட்டை, என்னிட்டை  - என்னிடத்தே ,என்னிடம் 
                                          அம்மாட்டை ,அம்மாவிட்டை - அம்மாவிடத்தே, அம்மாவிடம் 
சதிரம் < சரீரம் - உடம்பு 
பேய் - முட்டாள் 
துலையாய் - தூரமாய் 
கணக்காய் , கணக்கிலை  - மாதிரி 
அடுக்குப் பண்ணுதல் - ஆயத்தப் படுத்துதல் 
அசம்பி, அசம்பை - பயணிகள் தோட்பை , satchel
வரை - மலை 
போடிபோக்கு - வித்தியாசம், ஒருவிதம் , நடப்பு 
அகரமுதலியில் : தஞ்சக்கேடு - வறுமை 
பேச்சுவழக்கில் : தஞ்சக்கேடு - இளைப்பு, களைப்பு 
முட்டிறக்குதல் - மனக்குறை சொல்லி ஆறுதல் 
விடுகை விடுதல் - பொய்யுரைத்தல் 
சங்காத்தம் - நட்பு 
கலைவு காட்டுதல் - துரத்துதல் 
பரி - குதிரை 

                                         

This entry was posted on 5:53 PM and is filed under , . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

0 comments: