Author: ந.குணபாலன்
•2:51 PM

சித்தாண்ட மாய்- மே பதினேழு
நோர்வேயின் தேசிய தினம்!

Barnetoget i trondheim - Bildet viser barnetoget på 17. mai i Trondheim. Nasjonalsangen blir ofte sunget denne dagen. - Foto: Terje O. Nordvik /


"சித்தாண்ட மாய்" (17வது மே)என்று நோர்வே மக்கள் நோர்வேயின் தேசிய தினத்தைச் சொல்லுவார்கள்.  1814 ம் ஆண்டின் இளவேனில் காலத்திலே எய்ட்சுவொல் (Eidsvoll ) என்னுமிடத்தில் நோர்வே நாடு
முழுவதிலும் இருந்து  தெரிவு செய்யப்பட்ட  குமுகத்தில் மதிப்பானசிலமனிதர்கள் கூடினர்.   அரசியலமைப்பு அவையில் (Grunnslovsforsamlingen/Riksforsamlingen) அங்கம் வகிக்கத் தெரிவு செய்யப் பட்டவர்கள் அவர்கள். 

அரசியலமைப்பு உருவான எயிட்சுவொல்   மாளிகை
                                                                          
அந்த நேரத்தில் நாலு நூற்றாண்டுகளாக நோர்வே, டன்மார்க்கின் ஒரு மாநிலமாக இருந்தது. நெப்போலியனுடன் டன்மார்க் கூட்டுச் சேர்ந்து  இருந்தது. சுவீடன் பிரித்தானியாவுடன் அணி சேர்ந்து இருந்தது.  நெப்போலியனின்  தோல்விக்குப் பின் நோர்வேயை சுவீடனிடம்  ஒப்படைக்க  வேண்டிய நிலைமை உருவானது.நோர்வேயர் இந்த நிலைமையை அடியோடு வெறுத்தனர். பழையபடி   நோர்வேயை ஒரு தன்னாட்சி உடைய நாடாக உருவாக்க விரும்பினர். தம்விதியைத் தாமே தீர்மானிப்பதற்கு முடிவெடுத்தனர். அதற்காகவே தெரிவு செய்யப் பட்ட அரசியலமைப்பு அவை கூடியது.  நோர்வேயின் அரசியலமைப்பு உருவானது. 1814ம்ஆண்டு மே மாதம் 17 ந் திகதி நோர்வே அரசியலமைப்பு (Norges Grunnlov) கைச் சாத்தானது.




அரசியலமைப்பு அவை; எய்ட்சுவொல்
ஓவியர்:ஒசுகார்  ஆர்னோல்ட் வெர்கெலான்ட்
Oscar Arnold Wergeland(1814-1910)

 
அத்துடன் டன்மார்க்கின் இளவரசனான கிறிஸ்ற்றியான் பிறெட்றிக் (Christian Fredrik) நோர்வே   மன்னராகத் தெரிவு செய்யப் பட்டார். ஆனால் நோர்வேயின் தன்னாதிக்கம் நெடுநாள் நீடிக்கவில்லை.
தன் கீழ் வரவேண்டிய  நோர்வேயை ஒரு டன்மார்க் வாரிசிடம் இழக்க சுவீடன் விரும்பவில்லை.  மிகவும் குறுகிய ஒருசண்டையின் பின்னே  செய்து கொண்ட ஒரு ஒப்பந்தத்தின் படி சுவீடனின் மேலாதிக்கத்தை  நோர்வே ஏற்றுக் கொண்டது. அரச பதவியும், வெளிநாட்டமைச்சும் சுவீடனின் கைவசம் இருந்தது. 
மற்றும்படி  சொந்தப் பாராளுமன்றத்துடன் (Stortinget) மட்டுப்பட்ட தன்னாட்சியுடன் நோர்வே ஒரு நாடாக இருந்தது. சுவீடனின் எதிர்ப்பை அடக்குமுறையை அவ்வப்போது எதிர் கொண்டாலும், ஏதோ ஒரு வகையில் 1815 ம் ஆண்டிலிருந்து "சித்தாண்ட மாய்" கொண்டாடப் பட்டு வந்தது. நோர்வேப்  
பாராளுமன்றம்  1836  ம் ஆண்டு முதல்முறையாகக் "மே 17 " ஐக்கொண்டாடியது. 

நோர்வே  தனிநாடு ஆனதை; 1905  ம் ஆண்டு யூன்  7 ந் திகதி தன்னிட்டவாரம் நோர்வேப் பாராளுமன்றம்   ஒருதலையாக அறிவித்தது. சுவீடனும் எல்லையில் படை குவித்தது. ஆயினும் ஒன்றும் செய்யாது பின் வாங்கியது. பிரித்தானியாவின் ஆதரவை நாடி பிரித்தானியாவின் ஒரு இளவரசியையும், அவரை  மணந்த ஒரு டன்மார்க் இளவரசனையும் தன்னாட்சி பெறும் நோர்வேயின் மன்னராகவும், அரசியாகவும் ஆக்க முடிவானது. ஆனால் இளவரசர் விரும்பியபடி  நாடளாவிய வாக்கெடுப்பின் பின் அந்த முடிவு எடுக்கப் பட்டது. நோர்வே மொழி கதைக்க அறியாத இந்த இளந் தந்தையும், இரண்டே வயதான மகனும், பழைய நோர்வே அரச பெயர்களைப் பெற்றுக் கொண்டனர். தந்தையார் இளவரசர் கிறிஸ்ற்றியான் பிறெட்றிக் கார்ல் (Christian Fredrik Carl) , ஏழாம் கோகோன் மன்னர் (Kong Haakon 7.) ஆனார். மகன் அலெக்சாண்டர் இளவரசன் ஊலாவ் (Prins Olav) எனப் பட்டான்.

                  
அரசி மௌட்,இளவரசன் ஊலாவ்,மன்னர் 7ம் கோகோன் 
Bilderesultat for kongefamilien 17 mai bunad
(வலமிருந்து இடமாக) அரசர் 5ம் காராள்(Harald ),அரசி சோன்யா(Sonja), தற்போதைய முடிக்குரிய இளவரசன் கோகோன் மக்னுசு(Hokon Magnus),மூன்றாந் தலைமுறை இளவரசி இங்கிரி அலெக்சாந்திரா(Ingrid Alexandra), இளவரசி மெத்த மாறித் (Mette  Marit ), மூன்றாந் தலைமுறை இளவரசன் சிவர்ரெ மக்னுசு (Sverre Magnus) அரமனைப் பலகணியில்  

1906  ம் ஆண்டு முதல் ஆண்டு தோறும் மே 17 இல் அரமனைப் பலகணியில் நின்று பள்ளிச் சிறாரின்  அணிவகுப்பை, வாழ்த்துக்களை அரச குடும்பத்தினர் ஏற்றுக் கொள்வது வழமை. இந்த ஊர்வலத்தில் உசுலோ மாநகரினது எல்லாப் பள்ளி மாணவர்களும் கலந்து கொள்ளுவர். ஊர்வலம் போய் முடிய   பலமணி நேரம் பிடிக்கும். அவ்வளவு நேரமும் கை அசைத்தபடி அரச குடும்பத்தினர் நிற்பர். 1910 ம் ஆண்டு  அரசி மௌட் இன்  தந்தையும், இங்கிலாந்தின்  மன்னருமான 7 ம் எட்வேர்ட் காலமான போதும் நாசிகளின்  ஆக்கிரமிப்பில் 1940 -1945 ஆண்டுக்காலங்களிலும்   இது நடக்கவில்லை. நோர்வே

சட்டவரைவுகளுக்கு உட்பட்ட முடியாட்சியை (constitutional monarchy) உடையது. 
 "சித்தாண்ட மாய்" தினத்தில்  மற்றைய நாடுகளைப் போல அரசியல் தலைவர்களின் பரப்புரைகளுக்கும் (propaganda),கூத்துக்களுக்கும், அரணத்தின்(military) வீரதீரப் பெருமைக்கும்,
எடுப்புக்கும்,சாய்ப்புக்கும் இடமில்லை. முழுக்க முழுக்க மக்கள் கொண்டாட்டம் மட்டுமே.


ஒசுலோவின் கார்ள் யுஹான் வீதியில் 17 மே ஊர்வலம் 

"சித்தாண்ட மாய்" ப் பெருவிழா உசுலோவுக்கும், மற்றப் பெரு நகரங்களுக்கும் மட்டுமே உரிமையானது இல்லை. நோர்வே நாட்டின் மூலை முடுக்கு, இண்டை இடுக்கு சகல இடங்களிலும் கொண்டாடப்படும். அன்றைய காலநிலையோ, ஊர்களின் இயற்கை அமைப்போ, குறைவான சனத்தொகையோ ஊர்வலத்தையும், கொண்டாடத்தையும் தடை செய்யாது.

                                     



REGN IGJEN?: Barna i klasse 3B på Hallagerbakken skole i Oslo måtte gå i tog i regnvær ifjor. I år risikerer østlandsområdet regn igjen. Foto: Scanpix Bilderesultat for 17mai feiring


                  Bilderesultat for 17mai feiring         

நோர்வேயின் பிறந்தநாள் என்று சிறார் மகிழ்வர். "Gratulerer med dagen!" " கிறாத்துலேறெர் மே டாகென்!"  >> இன்றைய நாளை இட்டு வாழ்த்துக்கள்" என்று ஒருவரையொருவர் எல்லோரும் வாழ்த்திக் கொள்ளுவர்.பள்ளிக்கூட வாத்தியக் குழுக்களும்(school bands ), ஆடல் அணிநடைக் குழுக்களும் (drill team) சித்தாண்ட மாய் ஊர்வலங்களின் முன்னணியில் வண்ணங்கள் சேர்க்கும்.
.                                  



Bilderesultat for 17mai feiring




                               

மேல்நிலைக் கல்வியை முடிக்கவுள்ள  மாணவர்கள் (18 ,19  வயசினர்) தங்கள் மூன்று வருடக் கல்வி எதிர் வரும்  யூன் மாதத்துடன்முடிவதை குறிக்குமுகமாக கொண்டாடுவர். இதை றுசு கொண்டாட்டம்
(russ >>vill (norwegian) -wild(english)- அடங்காத> தளை,கட்டு நீக்கம்  என வருமோ?)
என அழைப்பர். இவர்களது ஆரவாரம் மார்ச்சு மாசத்திலேயே தொடங்கிவிடும். பழைய வாகனங்களை திருத்தி(வாகன கட்டுப்பாட்டு  அதிகாரிகளின் ஆய்வுகளுக்கு உட்படுத்தி சம்மதம் பெற்ற பின்) சிவப்பு சாயம்பூசி அட்டகாசமாக திரிவர். இவர்களது சீருடைகளின் நிறங்களான சிவப்பு, நீலம்,கறுப்பு,வெள்ளை
ஆகிய நிறங்கள் அவரவர் கல்விப் பிரிவுகளைக் காட்டும். இவர்களது ஒன்று கூடலும், பாட்டும் கூத்தும்
குடியும் பிறநாட்டவரால் விளங்கிக் கொள்ள முடியாத ஒன்று. கிறித்துவ மதப்பற்றுள்ள மாணவர்களும், வேறும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தொகையான  மாணவர்களும் மதுவைத் தீண்டாது வரம்பு மீறாது  
கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபடுவர் என்பதையும் இங்கு மறவாது குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும்.
  
       




                                           dsc04877


                                                  

                                         
இந்த றுசு (russ)  மாணவர்களும் வலு ஆர்ப்பாட்டமாக சித்தாண்ட மாய் ஊர்வலங்களில் கலந்து ஊர்வலத்தைக் கலகலப்பாக்குவர்.

கிராமங்கள், ஊர்கள், நகரங்கள் எல்லா இடங்களிலும் சிறாரின் ஊர்வலம், மக்கள் ஊர்வலம் என்று இரண்டு ஊர்வலங்களோ; அல்லது எல்லாரும் சேர்ந்த ஒரு ஊர்வலமோ இருக்கும். ஊர்வலத்தில் அநேகர் தேசிய உடை  அணிந்திருப்பார்கள்.நோர்வேக் கொடிபிடித்தவர்கள் வரிசையாக முன்னே
நடப்பர். இதை "கொடிக் கோட்டை" (flagg borg- flag castle) என்பர். அடுத்து (இருக்குமென்றால்) ஆடல் அணிநடைச் சிறுமியர் ஆடியாடி அணிநடை நடப்பர். பள்ளிக்கூட வாத்தியக் குழுவினர்,
அணிநடை கீதங்களும், தேசியகீதமும் இசைப்பர். பிள்ளைமடுவத்து (nursery)பாலகர்கள்,
பள்ளிக்கூடப் பிள்ளைகள் வகுப்பு வகுப்பாக தத்தம் பதாகைகளுடனும்   கொள்கை வாக்கியங்களை 
பாடிய படியும்   செல்வர்.இறுதியாக றுசு மாணவர்கள் செல்வர். மக்கள் ஊர்வலங்களிலே (Band) வாத்தியக் குழுவினர் இசைக்க, தொண்டர் அமைப்புக்கள், செஞ்சிலுவை சங்கம், விளையாட்டுக்
கழகங்கள் மற்றும்  பொதுமக்கள் கலந்து கொள்வர். ஊர்வல ஆரம்பத்தில் அல்லது முடிவில் தேவாலயங்களில் தேசியதின பூசைகள் நடைபெறும்.  நாட்டுக்காகப் பாடுபட்டவர்களின் நடுகற்களுக்கு மலர்வளையம் வைத்து அஞ்சலி செய்வர். தேசியதின உரை, கலைநிகழ்வுகள் நடைபெறும். பிள்ளைகள், பெரியவர்கள் பங்கு பெற விளையாட்டுப் போட்டிகள் அமைக்கப் படும்.
                         
   Bilderesultat for 17mai feiring                




Bilderesultat for 17mai feiring         Bilderesultat for 17mai feiring

           
                    
              
    

சிறுவருக்கான திரைப்படம் திரையரங்குகளில் கட்டணமின்றி காண்பிக்கப் படும்.இவ்வாறு
கொண்டாட்டங்களை அமைப்பதற்கு விழாக்குழு அமைக்கப்படும். ஆண்டு தோறும் இந்த விழாக்
குழுவினர் சுழற்சி முறையில் தெரிவு செய்யப் படுவர். (உதாரணம்:எட்டாம் வகுப்பு மாணவர்களும் பெற்றோரும்) இப்படியாக நாள் முழுவதும் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்படும் சித்தாண்ட மாயை அடுத்தது எப்போது வரும் என்று சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை காத்திருப்பார்.



[17.05.09+Bunader+26.jpg]
தேசிய உடைகளில் ஒரு குடும்பம்


                                                                                                                     
வடநோர்வேயின் ஆதிக் குடிகளான சாமி இன மக்களும் தங்களின் தேசியக் கொடி, தேசிய உடைகளுடன் சித்தாண்ட மாய் கோலாகலத்தில் கலந்து கொள்வர்





             Bilderesultat for 17mai feiring hos samane




Bilderesultat for samiske barna
   

Bilderesultat for innvandrer feirer 17.maiநோர்வேயில்  வந்தேறுகுடியினரான எம்மைப் போன்ற பிற இன மக்களும் மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடும் ஒரு திருநாள்தான் "சித்தாண்ட மாய்." நோர்வேயில் வாழும் மக்கள்   அனைவருக்கும் வருகின்ற இந்த "சித்தாண்ட மாய்" நாளில் மனம் நிறைந்து   "இந்த நாளையிட்டு வாழ்த்துக்கள்" சொல்லிக் கொள்ளுகின்றோம் .   நோர்வேயில்  வந்தேறுகுடியினரான எம்மைப் போன்ற பிற இன மக்களும் மகிழ்ச்சியுடன்  கொண்டாடும் ஒரு திருநாள்தான் "சித்தாண்ட மாய்." நோர்வேயில் வாழும் மக்கள்   அனைவருக்கும் வருகின்ற இந்த "சித்தாண்ட மாய்" நாளில் மனம் நிறைந்து   "இந்த நாளையிட்டு வாழ்த்துக்கள்" சொல்லிக் கொள்ளுகின்றோம் 
Bilderesultat for innvandrer feirer 17.mai
       

Bilderesultat for innvandrer feirer 17.mai


"வந்தார்க்கும் வரத்தார்க்கும் 
பூத்தாயோ புன்னைமரம்?"
Author: ந.குணபாலன்
•12:40 PM


                                         சோலைக்குள்ளே குயிலுக்குஞ்சு


ஐரோப்பியக் குயில் (Cuculus canorus)
                                       
                                                                             இளவேனிற்காலம் தொடங்கி விட்டது. 
குயில்களின் கூவலை  அடிக்கடி கேட்கலாம். சின்னப்பிள்ளைகளாக இருந்தபோது குயிலுடன் ஏட்டிக்குப் போட்டியாகக்கூவியிருக்கிறோம். 
மெதுவே  தொடங்கும் கூவல் ஒலியின் கதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மேலேறி 
உச்சத்துக்கு அவசர அவசரமாகச் சென்று சட்டென்று நிற்கும். ஒரு சுகமான புளகமான(புளுகமான) சிறுவயசின் அனுபவம்தான் இல்லையே? இன்றும் தாயக மண்ணில் சின்னப் பிள்ளைகள் குயிலுக்கு எதிரொலி கொடுப்பார்கள்  என்று நினைக்கிறேன்.
                                                                             
                                                                         "சோலைக்குள்ளே குயிலுக்குஞ்சு சும்மா சும்மா கூவுது" என்றொரு பாடலைக் கேட்டிருக்கிறோம். ஆனால் குயிற்குஞ்சு
களிப்புடன் கூவுமோ? ஐமிச்சம்தான்.காக்கையின் கூட்டில் காக்கைக்குஞ்சுகளுடன் 
குஞ்சாகப் பிறந்து வளரும் குயிற்குஞ்சு "கீச்சுக் கீச்சு" என்ற குரல் மாறித் தன் சொந்தக்  குரலைக் காட்டும் போது கொடியதொரு தலை 
எழுத்தைச் சந்திக்கும் ஒரு கொடுவினை.    தன் சொந்த விருப்புக்கு மாறாய் ஏமாந்து பிறத்தியார் பிள்ளையை வளர்த்த சங்கதியை உணர்ந்ததும்; தாய்க்காகம் குயிற்குஞ்சைக் குட்டிக் கலைக்கும். சரிவரப் பறக்கவும் தெரியாமல், அரத்தம் வழிய பயத்துடன் தவிக்கும் குயிற்குஞ்சுகளை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்; பார்க்கிறோம். இது எங்கள் பக்கத்துக் குயில் தப்பிப் பிழைக்கும் கதை. காக்கைக் கூட்டைத் தவிர வேறு பறவைகளின் கூட்டிலே குயில் போய் முட்டை இட்டது பற்றி நாம் முன்பு அறிந்ததில்லை.

                                                                                 ஆனால் இளவேனிற்காலத்தில் ஐரோப்பாவிற்கு வட ஆபிரிக்காவிலிருந்தும், மேற்காசியாவிலிருந்தும் புலம்பெயர்ந்து வரும் குயில்கள், அதுவும் பெண்குயில்கள் சரியான சுத்து மாத்துக்காரிகள் தான். இதோ இந்தப் படத்தைப் பாருங்கள். " ஐயோ பாவம்" என்று உங்களையும் அறியாமல் சொல்லி இருப்பீர்கள். அதுவும் அந்த ஏமாந்த தாய்க் குருவியைப் பார்த்து. செவிலித்தாயை,அது அமைத்த கூட்டை   விடப் பெரிதாக வளர்ந்துவிட்ட  குயிற்குஞ்சைப் பாருங்கள்.

                                                                  
                                                               


 புல்லுப் பாடகர் (Rørsanger/Eurasian Reed Warbler)  என்ற இந்தக்குருவியின் கூட்டிலே ஒரு தந்திரக்காரக்குயில்,கூட்டின் சொந்தக்காரியான  குருவியின் முட்டைகளில்  ஒன்றைக் கொத்தி எறிந்து விட்டுத் தன் முட்டையை இட்டுவிட்டுப் போய் விட்டது.  குயிலின் முட்டையும்; குருவியின் முட்டை அளவிலே அந்தநிறத்தை அண்டி   இருக்கும்.  
                                                              


ஒரு பெண்குயில் 10 -20  முட்டைகளை ஒருதரத்துக்கு இட்டு வைக்கும். அப்படியானால் 20  குருவிகள் ஒரு  பருவகாலத்தில் ஏமாற்றப் பட்டு குயில் குஞ்சுகளை வளர்க்கும் செவிலித்
தாயராகும். எப்போதும் குயிற்குஞ்சுதான் முதலில் பொரிக்கும்.  தன்னுடன் பிறந்த தப்பிப் பிழைக்கும் உணர்வு உந்தித் தள்ள மற்றைய முட்டைகளை அதாவது செவிலித்தாயின் முட்டைகளை மெல்ல மெல்லக் கூட்டை விட்டுக் கீழே தள்ளும். தான்  மட்டும் தனிப்பிள்ளையாக வளரும்.

                                                             


குயில் குஞ்சு பொரிக்க எடுக்கும் காலம் 12 நாள். கூட்டை விட்டு 19  நாளில் வெளியேறும். ஆயினும்  தொடர்ந்தும் ஒன்று, இரண்டு கிழமை  வரை வளர்ப்புப் பெற்றோரின் உதவியில்  
தங்கியிருக்கும்.                                                        

                                                   


    
                                         

                                         
வேறும் சில இனப் பறவைகளும் இப்படிக் குயிலின் தந்திரத்தால் ஏமாந்து குயிற்குஞ்சை வளர்க்கும்.


Bramling(Fringilla Montifringilla)
                                                 


Brambling  இன்  முட்டைகளுடன் கொஞ்சம் பெரியதாக இருப்பது குயில் முட்டை  
ஒவ்வொரு பெண்குயிலும் ஒரு குறித்த இனத்துப்  பறவையைத்தான் குறி வைத்து  தன்  முட்டையை உருவமைக்கும் திறனை வளர்த்துக் கொள்ளும்.   பெண் குயிலின் ஈன்களும்(genes), நிறமூர்த்தங்களுமே(chromosomes) முட்டையின் அளவு, வண்ணம்  என்பவைகளை தீர்மானிக்கும்.

இங்கே நோர்வேயிலே; குயிலின் கூவல் இளவேனிற் காலத்திலே  கேட்டதன் பின்னே தான் கொஞ்சம்  பழைய சனங்கள்   , சின்னப் பிள்ளைகளை வடந்தை(winter)ஆடைகளை தவிர்த்து மண்ணில் இருந்து விளையாட விடுவார்கள். சலக்கடுப்பு நோய்   பிள்ளைகளுக்கு வருவதைத் தடுப்பதற்காகவே இப்படி ஒரு நடைமுறை இருக்கிறது. குயிலை இங்கே கண்ணால் பார்ப்பது கயிட்டம். குயில் கூவும்போது அது இருக்கும் மரத்தின் கீழே போய் நின்று விரும்பும் மூன்று ஆசைகளை நினைத்தால் அவை நிறைவேறும் என்று ஒரு மூடநம்பிக்கை வாசகமும் சொல்லப்படுவதுண்டு. ஆனால் அப்படி ஆரும் செய்து பார்த்தார்களோ நானறியேன்.
Author: சஞ்சயன்
•12:32 AM
எனது அப்பா ஒருபோலீஸ் அதிகாரி. மிகவும் கண்டிப்பானவர் என்றால் அது தவறு. அவர் மிக மிக கண்டிப்பானவர். அவரின் அப்பாவை விட மிகக் கண்டிப்பாக இருந்தார்.

நான் உருப்படுவதற்கு அது தான் ஒரே வழி என்று எங்கோயே கற்றுக்கொண்டார் என்றே நினைக்கத் தோன்றுகிறது. கற்றதை என்னில் பிரம்பின் மூலம் பரீட்சித்துப் பார்த்து  அடிக்கடி தன் அறிவு சரியானதா என்று தோன்றும் சந்தேகத்தை அவர் தீர்த்துக்கொள்வார். நானும் அவரின் அறிவுப்பசிக்காக அடிக்கடி அடிவாங்குவதும், அம்மாவும், எங்களை வளர்த்த எம்மியும் அப்பாவின் அறிவுப்பசி தீர்ந்ததும் ஆள் மாறி ஆள் எண்ணை பூசிவிடுவதும் அந்தக் காலத்தில் வழக்கமாயிருந்தது. அவரின் இந்த அறிவுப்பசி எனக்கு 14 - 15 வயதாகும் வரை தொடர்ந்தது.

தான் கற்று, பரிசோதித்தவை பிழைத்துப்போனதாலோ? அல்லது கட்டெறும்பு ஊர்ந்து கல்லுத் தேயுமா என்று நினாத்தாரோ என்னவோ அதன் பின் ஏனோ திடீர் என அடிப்பதை நிறுத்திவிட்டார். நானும் ஏன் என்று கேட்கவில்லை. இதனால் மூன்று விதமான நன்மைகள் இருந்தன.
முதலாவது, அவருக்கு இரத்த அழுத்தமும், கோபம் வருவதும் குறைந்து
இரண்டாவது, எனக்கு அவர் ” டேய் இங்க வாடா” என்று கத்தும் போது எனக்கு திசையறி கருவி தேவைப்படாமல் போனது
மூன்றாவது, அம்மாவுக்கும் எம்மிக்கும் ஒரு வேலை குறைந்தது மட்டுமல்ல, தேங்காய் எண்ணையும் மிச்சமாகியது.

அப்பா, சற்று கணகணப்பில் இருக்கும் போது ”பைலா” பாட்டு பாடுவார். தம்பி அவரின் செல்லப்பிள்ளை. வீட்டில் இருக்கும் ”லக்ஸ்பிறே”, சஸ்டஜின் டன்களை எடுத்து வர ஏவுவார். நானும் அவரது  கட்டளையை சிரமேற்கொண்டு நிறைவேற்றப் பழக்கப்பட்டிருந்தேன். அவரின் ”பைலா” உச்சஸ்தாயியை அடையும் போது அம்மா ”நல்ல கூத்து, போய் படுங்கோ” என்பார். ”சரிதான் போடி” என்பது போல் அம்மாவை கவனிக்காமல் பாடி, ஓய்ந்து பாயில் ஒரு மலை போல் சரிந்து, தாங்க முடியாத ஒலியில் குறட்டையுடன் தூங்கிப் போவார். எனது வாழ்வு மிக மகிழ்ச்சியாய் இருக்கும் அவர் ”தெளிந்து”, தலையிடி இன்றி, வாயில் கனகலிங்கம் சுருட்டுடன் எழுந்து நடமாடும் வரை.

அப்பாவிற்கு இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். ஒருவர் அப்பாவுடன் யாழ்ப்பாணத்தில் படித்தவர். அவரால் மட்டுமே அப்பாவை ”டேய்” என்று ஓருமையில் கூப்பிட முடிந்தது. மற்றவர் எறாவூரில் இருந்தார். இந்த மூவரில் இருவருக்கு ”தண்ணியில்” கண்டம் இருந்தது எனக்கு பிற்காலத்தில் தெரிவரும் என்பது எனக்கு அப்போ தெரியவில்லை. எனது அப்பாவும், அவரின் பால்ய நண்பரும் குடியும் குடித்தனமுமாய் இருந்ததனால் குறைந்த வயதிலேயே போய்ச் சேர்ந்தார்கள். குடியைப் பற்றி ஒன்றாய் படித்தார்களோ என்னவோ?

அப்பா யாழ்ப்பாணம் வருத்திற்கு ஒரு முறை போய் வருவார். நாமும் அவருடன் போவோம். அந் நாட்களில் இலங்கையில் ஒரு இடத்தில் இருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு நெல், அரிசி எடுத்துச் செல்வது எனின் போலீஸ் ”பாஸ்” எடுக்க வேண்டும். எனது அப்பாவுக்கு அனுமதி எடுப்பது பெரிய வேலை இல்லை. ‌நாம் வெளிக்கிடும் நாள் காலை வரை ”பாஸ்” எடுக்கமாட்டார். பஸ் வர முதல் அவசராமாக போலீசுக்கு போவார். அனுமதியுடன் திரும்புவார். அவருக்கு அவ்வளவு மரியாதை என்று நீங்கள் நினைக்கக் கூடாது. அவர் போலீசில் தான் வேலை செய்தார். இந்த ”பாஸ்”களில் அவரின் கையெழுத்து தான் இருந்திருக்குமோ என நான் இப்போது சந்தேகிக்கிறேன்.

வரும் வழியெங்கும் அரிசி மூட்டையை விட்டு விலகமாட்டார். அவரோ துக்கி இறக்குவார். சுண்ணாகம் ஸ்டேசனில் அப்பையாவின் ”சோமசெட்” கார் நிற்கும். அதில் முன்னால் அப்பா ஏற பின்னால் அம்மா, தம்பி, தங்கை,எம்மி, நான் ஏறிக் கொள்ள, அப்பையா வாகனத்தின் முன்னால் போய் ஒரு கம்பியை என்ஜினுக்குள் விட்டு மூன்று முறை கோயிலை சுற்றுவது போல சுற்ற, கார் புக் புக் என்று ஸ்டாட் பண்ணும். அது ஸ்டாட் பண்ணாமல் இருந்து அப்பையா அதை சுற்றிச் சுற்றி அவருக்கு தலைசுற்றி நாங்கள் வேறு காரில் போன நாட்களும் உண்டு. போகும் வழியில் அப்பா கையை கதவுக்கு வெளியே தொங்க விட்டபடியே வருவார். அப்பையாவின் கார் உடுவில் ”லவ்” லேன் புளியடியை அடைந்ததும் அப்பாவின் விடுமுறை ஆரம்பிக்கும். எங்களுக்கும் தான்.

அப்பா வந்திருப்பதை அவரின் பால்ய நண்பர் எப்படித்தான் மணந்து பிடிப்பாரோ தெரியாது மானிப்பாயில் இருந்து அன்று மதியம் 2 - 3 மூன்று மணிபோல் சைக்கிலில் ஒரு கலன் ஒன்றறை கட்டியபடி, கலனில் பெரியவர்கள் குடிக்கும் பாலுடன் வருவார். எப்பிடியடா இருக்கிறாய்? என்று ஆரம்பிப்பார்கள். குசினிக்குள் அப்பாவின் அக்கா ” அறுவான் வந்திட்டான், இவன கெடுக்கிறது உவன் தான்” என்பார். அவரின் தங்கைகள் ”ஓம் அக்கா” என்பார்கள். பாட்டி பேசாதிருப்பார். அம்மா கண்டும் காணாதிருப்பார். மாலை ஆறு மணிக்கு நான் விளையாடி அலுத்து வரும் போது பால்குடித்த அசதியில் அப்பாவின் நண்பர் சைக்கிலை உருட்ட முடியாமல் உருட்டிக்‌கொண்டு போவார். அப்பா விறாந்தையில் களைத்து குறட்டையுடன் உறங்கியிருப்பார். பால் குடித்திருந்தாலும் மாமா நிதானமாய் ”பெற்றோல்மக்ஸ்” க்கு காற்றடித்துக்கொண்டிருப்பார்.  அப்பாவும், நண்பரும், மாமாவும் பால்குடிப்பதன் ரகசியம் எனக்கு புரிந்த போது 11 - 12 வயதிருக்கும். அதன் பின் அப்பாவின் பால்ய நண்பர் வந்து போகும் போது அவரின் சைக்கிலுக்கு அடிக்கடி காற்றுப் போகத்தொடங்கியிருந்தது. தள்ளிக்கொண்டு போகும் சைக்கிலுக்கு காற்று தேவையா என்ன?

இதே மாதிரி ஏறாவூரிலும் பால் குடிக்க வந்த நண்பரின் சைக்கிலுக்கு வைத்தியம் பார்த்திருக்கிறேன். அவர் ஊரறிந்த பெருங்குடிமகன். நிதானம் தவறுவதை அவர் மிக நிதானமாகச் செய்வார். அவரின் அகராதியிலேயே நிதானம் என்னும் சொல் இருக்கவில்லை. இன்றும் அவரின் ”சொல் வங்கியில்” நிதானம் பதியப்படவில்லை. இனியும் அது பதியப்படும் என்ற நம்பிக்கை நிதானத்துக்கும் இல்லை, எனக்கும் இல்லை. அவர் இன்றும்  (2011) உயிருடன் இருப்பது உலக அதிசயங்களில் ஒன்று. சில வருடங்களுக்கு முன் அவரைச் சந்திக்கக் கிடைத்தது. ‌உன்ட அப்பா இல்லாதது ஒரு கையுடைந்தது போலிருக்கிறது என்றார். எனக்கு அது ”ஒரு கிளாஸ் இல்லாதது” என்று கேட்டமாதிரி இருந்தது. ”நண்பேண்டா” என்பது இதைத் தானோ?

அப்பா 14 - 15 வயதில் எனக்கு அடிப்பதை குறைத்துக் கொண்டாலும் எம்மால் பழையதை மறந்து சமாதானமடைய முடிவில்லை. அதற்கு எனது ஹோர்மோன்களும் ஒரு காரணம் என்று பிற்காலத்தில் அறிந்து கொண்டேன். அப்பா வீட்டுக்கு பின்னால் தோட்டம் செய்தார். வாழை, மிளகாய், கத்தரி, தக்காளி என இருந்தது அது. அது ஒரு மிக மிகச் சிறிய தோட்டம். ஆனால் அப்பாவோ அது பெரிதொரு  ஏக்கர் கணக்கிலான தோட்டம் என்பது போல காலையில் கனகலிங்கம் சுடுட்டுடன் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடந்து கொண்டேயிருப்பார். அவர் தோட்டத்துக்குள் நிற்பது கத்தரிவெருளிக்கு பதிலாக ஒரு போலீஸ்காரன் நிற்பது போலிருக்கும் எனக்கு. மெதுவாய் எனக்குள் சிரித்துக் கொள்வேன்.

அப்போ நாம் ஏறாவூரில் இருக்க, அப்பா பொலன்நறுவையில் வேலை செய்யவேண்டி வந்தது. காரணம் அப்பா புட்டி புட்டியாய் குடித்த பால் தான். பால் குடித்த சந்தோசத்தில் உள்ளூர் பாராளுமன்ற உறுப்பினரை இவர் ”மிக மிக அன்பாய்” அழைத்ததால், அவர் சற்று சூடாகி அப்பாவை தண்ணியில்லா காட்டுக்கு அனுப்புவதாக நினைத்து, ‌பொலன்நறுவைக்கு அனுப்பியிருந்தார். அப்போ எனக்கு 15 வயதிருக்கும். அப்பாவுக்கு  எமன் பரலோகத்துகு இன்விடேஷன் எழுதிக்கொண்டிருந்ததை அவரோ, நாமோ அறிந்திராத காலமது.

ஒரு நாள் காலை நல்ல தூக்கத்தில் இருக்கிறேன் அம்மா ”டேய், எழும்பி கம்பராமாயணத்தை படி, அடுத்த மாதம் ஓ.எல் டெஸ்ட் எல்லோ” என்றதும் கம்பனிலும், அம்மாவிலும் பயங்கர கோவம் வர, ”ம், ம்”   என்றுவிட்டு மீண்டும் சுறுண்டு கொண்டேன். ”தேத்தண்ணி வைச்சிருக்கு” எழும்பு என்ற போதும் நான் எழும்பவில்லை. முதுகில் ஒரு அடி விழ, நிதானமில்லாத அந்த வயதில் தலை வெடிக்கும் கோவத்துடன் குசினிக்குள் ஓடி, தேங்காய் உடைக்கும் பெரிய பிடி போட்ட கத்தியை எடுத்தேன். கதாயுதத்தை எடுத்த பீமன் போல் அதை தூக்கினேன். அம்மா விறைத்து விளி பிதுங்கி தள்ளியே நின்றார். அப்பாவின் தோட்டத்துக்குள் புகுந்து வாழை மரங்களை ”கம்பனின் தலை” என்று நினைத்துக் கொண்டு வெட்டினேன். அவையும் எதிர்ப்பின்றி சாய, எனக்கு வெறி இன்னும் ஏற, முழுத் தோட்டத்தையும் வெட்டிச் சரித்த போது தான் ” அட,  இது செல்வமாணிக்கத்தாரின் தோட்டமாச்சே, அவர் இன்று பின்னேரம் ரயிலில் வருவாரே” என்பது புரிந்தது.

இன்று எனக்கு ராகு உச்சத்தில் தான், தனது தோட்டத்தை கூட்டுக்கொலை செய்த என்னை  ”மனிசன்” தொலைத்து விடுவார் என்பது சர்வ நிட்சயமாய் புரிந்தது. வீட்டுக்குள் இடமில்லை என்பதால் வெளியில் வைத்துத் தான் தனது விளையாட்டைக் காட்டுவார். அருகில் இருந்த வீட்டில் என் வயதில் இரு பெண்பிள்ளைகள் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு தெரிந்தால் மானம் கப்பலேறிவிடுமே என்ற பயத்தில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் முழுசிக்கொண்டிருந்தேன்.

மாலை ரயில் நிலையத்து போய் அழைத்து வந்து வீட்டில் இறக்கிவிட்டதும், எடுத்தேன் சைக்கிலை. இரவு 12 மணிபோல் வீடு திரும்புகிறேன். மனிதர் வீட்டில் இல்லை. அவசர அழைப்பு வந்து வேலைக்கு புறப்பட்டதாக அம்மா சொன்னார்.

பின்பு அம்மா, காலையில் தான் ஏன் அடித்தார் என்று விளக்கமும் தந்தார். அதில் நியாயம் இருப்பது புரிந்ததால் நான் தோட்டத்தை சூரசம்ஹாரம் செய்ததும் பிழை என்றேன். அப்பாவுக்கு தெரியுமா என்ற போது ”ஓம்”, ஆனால் அப்பா சிரித்தார் என்றார். அம்மா. தொடர்ந்து, அவரைப் போலவே உனக்கும் கோவம் வருகுதாம் என்றும்  சொன்னாராம், அத்துடன் ”அவன் வளர்ந்திட்டான் அவனை கதைத்துத் தான் திருத்தலாம்” என்றும் அம்மாவுக்கு அறிவுரை சொன்னாராம் என்றார் அம்மா.

அப்பாவிடமும் அழகிய பக்கம் ஒன்று இருப்பது புரிந்து, தோளுக்கு மிஞ்சினால் தோழன் என்றவரின் தோழமையை அனுபவிக்க ஆரம்பிக்க முதலே, இரண்டு மாதங்களின் பின் அப்பா இறந்துபோனார். அவரின் போதனைகளும், கோவங்களும் இன்னும் எனக்குள் இருக்கிறது. அப்பா இறந்த போது அவருக்கு 51 வயது. எனக்கு அந்த வயது வரும் போது கோவம் வராதிருந்தால் அப்பா மகிழ்ச்சியடைவார் என்று நம்புகிறேன். இன்றும் 5 வருடங்களுக்குள் எனக்கு பெரும் பொறுப்பு சுமத்தப்பட்டிருக்கிறது.